[Yaoi] DON’T HUNT ME ล่ารัก สลักร้าย (สนพ. SENSE BOOK)

ตอนที่ 13 : Ep.13::การล่าที่เพิ่งเริ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,609 ครั้ง
    17 ส.ค. 63





 

Ep.13

 การล่าที่เพิ่งเริ่ม 

  

              “เล็บมือนาย...?

              ชายหนุ่มที่อาจหาญเข้ามาจีบตาเหลือกโพล่งด้วยความตกตะลึง ผมเห็นเขาหลุบมองนิ้วมือทั้งสิบของตัวเองก่อนจะถอยห่างจากโต๊ะในทันใด ลาวาเอียงคอพลางยิ้มหวาน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความหวาดระแวงจากบุรุษร่างสูงเท่านั้น

              “งั้น...ผมคงต้องขอตัวก่อน”

              สายตาของชายหนุ่มมองมาทางสาวสวยราวกับพบเจอตัวประหลาด จากนั้นก็เดินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ลาวาหัวเราะคิกคักก่อนจะเปลี่ยนอิริยาบถมาเป็นนั่งไขว่ห้างพลางดูดน้ำหวานสีชมพูเข้าปากด้วยอารมณ์รื่นเริง

              ส่วนผมทำได้เพียงกินข้าวต่อเงียบๆ เท่านั้น จะว่าไปไม่เห็นเพียวกับเจมส์เลย พออยู่คนละห้องกันแล้วโอกาสจะได้พบกันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก

              “นี่ ไออุ่น...เราฝากดูแลคิมหน่อยนะ”

              “อ่ะ...แค่กๆ!

              ผมเบิกตากว้าง เผลอสำลักน้ำที่กำลังยกขึ้นดื่มจนต้องไอค่อกแค่ก ลาวาทำตาโตพลางเอื้อมมือมาลูบปลอบผมเป็นการใหญ่ เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้เธอบอกให้ผมดูแลเครื่องจักรสังหาร?

ควรดูแลตัวเองให้รอดตายก่อนไหมครับ!         

“แค่นี้ถึงกับต้องสำลักเลยหรอ น่านะ...ดูแลเจ้าน้องชายหน้าตายด้านนั่นให้หน่อย หมอนั่นน่ะเห็นอย่างนั้นแต่อารมณ์ร้อนไม่เบา แถมไม่มีใครเอาอยู่นอกจากม๊าด้วย เรากลัวจะไปฆ่าใครเข้า”

เอาแม่ของเขามาตามคุมในโรงเรียนเลยเถอะครับ ถ้าจะร้ายกาจจนไม่มีใครเอาอยู่ขนาดนี้ อีกอย่าง...ถ้าคิมหันต์อยากฆ่าใครขึ้นมาคิดว่าผมจะห้ามปรามได้?

“ทำไมลาวา...ถึงอยากให้ผมดูแลเขาล่ะครับ”

“ก็นายอยู่ใกล้หมอนั่นได้โดยไม่โดนเตะโด่งออกมานี่ แถมยังดูใจเย็นอีกต่างหาก”

แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะเข้าใกล้ได้ตลอดไปสักหน่อย รอดจากปืน มีด ลูกดอกมาได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว

“นะ นะ แฮมเตอร์~ แค่ช่วยเป็นหูเป็นตาไม่ให้คิมหันต์ออกนอกลู่นอกทางก็พอ เราตามดูหมอนั่นไม่ไหวจริงๆ ยิ่งอยู่คนละหอกันแบบนี้ยิ่งลำบาก”

สาวสวยบีบตาออดอ้อนทำเอาผมใจอ่อนยวบ ปากไม่รักดีเผลอตอบรับคำไปด้วยอารามเหม่อลอย

“ก็ได้ครับ...”

“เย้แฮมเตอร์น่ารักที่ซู้ด”

รู้ตัวอีกทีลาวาก็ยื่นมือมาดึงแก้มผมทั้งสองข้างไม่ปานว่าเป็นขนมมาร์ชเมลโล่ ผมเบิกตาโพล่ง เพิ่งได้สติว่าตกปากรับคำบางสิ่งบางอย่างที่ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเข้าแล้ว

“เจ็บครับ...”

พูดพลางเบือนหน้าหนีมือของสาวสวยที่ยุ่มย่ามกับแก้มผมไม่เลิก ทำไมลาวาถึงมาตีสนิทกับผมกันนะ เท่าที่สังเกต...กับคนอื่นยังไม่ถึงเนื้อถึงตัวเท่านี้

“อ๊ะโทษที พอดีเผลอคิดว่าแก้มของแฮมเตอร์น่าเอาไปทำซาลาเปาดีน่ะ ขาวๆ นุ่มๆ อา...ฟินชะมัด”

ผมจ้องมองผู้พูดด้วยแววตาว่างเปล่า ทำไมถึงเอ่ยเรื่องพิลึกแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉยกันล่ะครับแต่ช่างเถอะ ผมไม่ได้หวาดระแวงอะไรเพราะสัมผัสได้ว่าเธอเป็นคนดี ต่อให้คำพูดคำจาจะน่ากลัวไปซักหน่อยแต่อย่างน้อยก็ไม่มีรังสีคุกคามเท่าแฝดคนน้อง

“ได้เวลาเข้าเรียนแล้วไปกันเถอะ”

สาวสวยเอ่ยพลางลากจูงผมออกจากโรงอาหาร เธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองข้อมือของผมที่กำลังถูกจับจูงอยู่ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นก่อนจะพึมพำบางอย่างด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ผิวแห้งจัง...แบบนี้คงไม่อร่อย สงสัยต้องบำรุงซะแล้ว”

ผมกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองแขนตัวเองบ้าง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ผมไม่โดนคุณแม่บ้านจับชโลมด้วยครีมบำรุงผิว ผิวเลยหยาบกระด้างขึ้นอย่างที่เห็น อีกอย่างผมเป็นผู้ชาย...ก็เลยไม่ได้สนใจทาโลชั่นเท่าไหร่นัก

ภายหลังจากเข้ามาในห้องเรียน ผมก็ต้องสะดุ้งสุดตัวและบิดมือออกจากการเกาะกุมของสาวสวย ลาวาหันมามองด้วยความฉงนสงสัย ไม่ได้สนใจสายตาทิ่มแทงจากแฝดคนน้องของตัวเองเลยสักนิด

ถ้าดวงตาน่าสะพรึงกลัวคู่นั้นเป็นมีดหอก...ร่างของผมคงโดนเฉือนเป็นชิ้นๆอย่างไม่ต้องสงสัย!

ครึ่งบ่ายผมเรียนไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ขนาดมีลาวานั่งคั่นกลางรังสีอำมหิตยังส่งตรงมาถึงผมไม่หยุดหย่อน

“แฮมเตอร์...หนาวหรอ ทำไมตัวสั่นๆ” ลาวาถามขึ้นเป็นรอบที่สาม

ผมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหลุบตามองหน้ากระดาษว่างเปล่า เสียงบรรยายเนื้อหาหน้าชั้นเรียนของอาจารย์ลอยเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ผมไม่มีสมาธิเอาซะเลย แม้แต่จะจรดปากกาเพื่อเลคเชอร์ยังทำไม่ได้

สุดท้ายผมก็นั่งเกร็งไปยันเลิกเรียน ลาวารีบเดินดิ่งๆ ออกไปแล้ว ผมเห็นเธอพึมพำว่ามีธุระอะไรสักอย่าง ก่อนจะหันมาร่ำลาผมกับคิมหันต์ด้วยแววตารื่นเริงดังเช่นปกติ ไม่ได้รับรู้เลยว่าหลังจากเธอไปแล้ว...ผมจะเจอกับอะไรบ้าง

ผมเก็บข้าวของเงียบๆ นั่งรอให้คิมหันต์ลุกไปก่อนดังเช่นทุกที แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับยังคงปักหลักที่เดิมไม่ไปไหน เพื่อนในคลาสเริ่มทยอยออกจากห้อง เมื่อเห็นท่าไม่ดีผมจึงลุกขึ้นเตรียมกลับบ้าง สัญชาตญาณเบื้องลึกกู่ร้องว่าผมไม่ควรอยู่กับมัจจุราชในคราบมนุษย์สองต่อสอง

โดยเฉพาะในยามที่อีกฝ่ายเพิ่งเห็นผมสนิทสนมกับคนสำคัญของตัวเอง...

พรึ่บ!

คอเสื้อด้านหลังถูกกระชากในจังหวะที่กำลังจะก้าวเดิน ผมเซถอยหลังไปชนกำแพงตามแรงเหวี่ยงก่อนที่เงาร่างสูงจะคืบคลานเข้ามาทาบทับ ผมสั่นสะท้านตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ลำคอแห้งพาดจนแม้แต่กลืนน้ำลายยังลำบาก

คิมหันต์ไม่ได้จ้องมองผมด้วยแววตาน่ากลัวเท่าครั้งที่เขาเห็นลาวาจูงมือผม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอบอวลไปด้วยรังสีฆ่าฟันอย่างชัดเจน ผมเริ่มตื่นตระหนกหาทางรอด จะเอี้ยวตัวหนีก็ติดตรงมือหนาที่ทาบลงกับกำแพงอย่างจงใจ

ในกางเกงของผมไม่มีลูกอมสตรอเบอร์รี่เหมือนครั้งนั้น...ถึงมีก็ไม่ช่วยอะไร

ให้ตายเถอะครับ สถานการณ์แลดูสุ่มเสี่ยงต่อชีวิตถึงขีดสุด ทั้งที่เพิ่งรับปากลาวาว่าจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้คิมหันต์ไม่ไปฆ่าใคร...แต่หารู้ไม่ ผมเนี่ยแหละจะประเดิมเป็นศพแรก โฮก!

“อ้าวนักเรียนยังไม่กลับกันอีกหรอครับ”

ฉับพลันนั้นเสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นไม่ไกลนัก ถ้าให้เดาอีกฝ่ายคงลืมของไว้และวกกลับมาเอา ผมรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเสี้ยววินาทีหนึ่ง ย้ำ...แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น เพราะหลังจากคิมหันต์ตวัดหางตามองผู้มาใหม่อย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม มือหนาก็กระชากลากแขนผมให้เดินดุ่มๆ ออกจากห้องในทันที

ผมเริ่มเจ็บแขนบริเวณที่ถูกบีบมากขึ้นเรื่อยๆ ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นกลั้นเสียงร้องที่อาจหลุดรอดออกไปให้อีกฝ่ายระคายหู สมองก็รวนไปหมดและเริ่มคิดหาหนทางรอด

ผมต้องหนี ผมมั่นใจว่าถ้าวิ่งหนีต้องรอดได้แน่

เพราะไม่มีใครเคยไล่ตามผมทัน...ไม่มีเลยสักคนเดียว

พลั่ก!

ผมตัดสินใจรวบรวมแรงฮึดสุดท้ายกระแทกตัวชนร่างกำยำทางด้านหน้า จังหวะที่อีกฝ่ายเผลอคลายมือผมก็กระชากแขนกลับมาแล้ววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว คิมหันต์หยุดยืนนิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่ได้วิ่งตามมาในทันที ทว่าสัญชาตญาณเบื้องลึกกลับกู่ร้อง...ว่าผมจะต้องถูก ‘ล่า’ แน่

ตึ่กๆๆ

ผมวิ่งผ่านผู้คนที่เหลียวมองตาม ผ่านกลุ่มแมกไม้และลัดเลาะไปในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย เพิ่งรู้ว่าโรงเรียนกว้างใหญ่แค่ไหนก็วันนี้ หัวใจเต้นระรัวจนเจ็บอกไปหมด ความตื่นเต้นผสมหวาดกลัวส่งผลให้ผมวิ่งเร็วกว่าปกติ ผมวิ่งไปโดยไม่รู้ทิศทาง พยายามออกห่างหอตะวันตกให้มากที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับมัจจุราชในคราบมนุษย์

ผมรู้ดีว่าหลบหน้าไปไม่ได้ตลอด แต่อย่างน้อย...อีกฝ่ายคงอารมณ์เย็นลงเมื่อเจอหน้าผมในวันพรุ่งนี้

 

“แฮ่กๆๆ...”

ผมเริ่มหอบจึงผ่อนฝีเท้าลงเล็กน้อย สายตาเหลือบไปเห็นท่อซีเมนต์หลายท่อที่เอาไว้ใช้ก่อสร้างเข้าพอดี ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของมันพอให้คนตัวเล็กๆ มุดลอดเข้าไปได้ ผมตัดสินใจเข้าไปหลบภัยภายในนั้น ก่อนจะเคลื่อนอุปกรณ์พวกผ้าเต้นท์ที่วางกองเป็นระเบียบมาบดบังรูท่อเอาไว้

เสียงหอบหายใจยังคงก้องกังวานอยู่ในหู แม้ได้หยุดพักแล้วแต่ก้อนเนื้อภายในอกยังคงเต้นแรงไม่จางหาย ผมคู้ตัวกอดเข่าไว้แน่น เหงื่อผุดพรายบนหน้าผากก่อนจะไหลซึมลงมาตามกรอบหน้าเป็นระยะ

แสงสลัวยามพลบค่ำส่งผลให้บรรยากาศรอบด้านเริ่มวังเวง วันนี้อาจารย์เลิกคลาสช้า ถ้ารอถึงครึ่งชั่วโมงแล้วคิมหันต์ไม่ได้ตามมา...ผมจะกลับหอในทันที  

ผมนั่งนิ่งจนเวลาล่วงเลยไปห้านาที เสียงเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างเริ่มดังขึ้นในระยะไกล มันคือเสียงฝีเท้าที่จงใจให้ผมได้ยิน

ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก...

ผมตัวแข็งค้าง ป...เป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงตามมาถูกล่ะ ทั้งที่ผมวิ่งเลี้ยวเข้าออกซอกซอยมั่วไปหมดแท้ๆ

ผมมั่นใจว่าตัวเองวิ่งเร็วมาก คนปกติไม่มีทางมองตามทันแน่ๆ ดังนั้นคิมหันต์อาจแค่สุ่มทางผ่านมาแล้วบังเอิญมาถูกทางพอดี ผมเริ่มปรับระดับเสียงหายใจให้เบาลง ควบคุมความตื่นตระหนกและพยายามนั่งให้นิ่งที่สุด

ราวกับอยู่ในหนังฆาตกรรมต่อเนื่องที่พี่ไอหมอกชอบเปิดดูไม่มีผิด ฮือ

เสียงฝีเท้าเริ่มดังเข้ามาใกล้มากขึ้นและเลยผ่านไป ความหนักอึ้งภายในอกบรรเทาลงอย่างฉับพลัน ผมเกือบเผลอถอนหายใจออกมาถ้าไม่ติดว่ายังคงหวาดระแวงอยู่

เนิ่นนานหลายนาทีที่บริเวณรอบข้างล้วนเงียบงันไร้สิ่งมีชีวิตนอกจากมดปลวกกับแมลง ผมตัดสินใจแง้มผ้าเต้นท์เล็กน้อย เมื่อมองรอบๆ แล้วพบว่าไม่มีใครจึงค่อยๆ คืบคลานออกมาจากท่ออย่างเชื่องช้า

ผมผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะปัดฝุ่นตามเนื้อตัวออกลวกๆ แต่แล้วแผ่นหลังกลับเย็นวาบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง...ความรู้สึกนี้ คล้ายมีใครบางคนกำลังจ้องมองมา

ผมเห็นทางหางตาว่าร่างสูงกำยำกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ด้านบนของท่อ มือข้างหนึ่งค้ำยันอยู่ข้างตัว ในขณะที่มืออีกข้างหมุนมีดสั้นไปมา ใบหน้าที่พระเจ้าบรรจงสรรสร้างกำลังกดลงมามองผมอย่างยากเดาความคิด ช่างแลดูสูงส่งเกินเอื้อมเสมือนไม่ใช่มนุษย์

คิมหันต์ไม่ได้ไปไหนไกล...เขานั่งอยู่บนท่อที่ผมใช้ซ่อนตัวมาตลอด!

น่ากลัว...จะน่ากลัวเกินไปแล้วขึ้นไปอยู่บนนั้นโดยที่ผมไม่รู้สึกตัวสักนิดได้ยังไงที่สำคัญ...ทำไมเขาถึงหาผมเจอกันล่ะ แถมยังทนรอให้ผมออกมาจากที่หลบซ่อนเองอีกด้วย

หรืออีกฝ่ายกำลังสนุก...ให้ตายเถอะครับ อยู่ดีๆ ผมก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา

ปั่ก!

ผมเบิกตากว้างพลางเอียงตัวหลบมีดที่พุ่งมาเฉียดหน้าได้ทันท่วงที ทว่าจังหวะนั้นคิมหันต์กลับลงจากท่อแล้วเคลื่อนเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว มือหนากระชากคอเสื้อผมแล้วดึงเข้าไปใกล้จนเซถลาจะชนแผงอกกว้างอยู่รอมร่อ ผมหลับตาปี๋ ตัวสั่นงันงกอย่างรู้ชะตากรรม

ตายแน่...อุ่นเอ๊ย คราวนี้ตายของจริงแน่ อะฮึก!

“กล้าหนี...?

สุ้มเสียงเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นมาเป็นประโยคแรกของวัน ผมเผลอลืมตาขึ้นมองก่อนจะรู้สึกคิดผิดเมื่อได้เห็นดวงตาคมดุในระยะประชิด หัวใจหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่งด้วยอารามตกใจกลัว ทำได้เพียงจ้องมองตอบด้วยแววตาแข็งค้างเท่านั้น

เข้าใจอารมณ์แบบแม้แต่จะหลับตา หรือหลบตาหนียังไม่กล้าทำไหมครับ? 

 หายใจสิอุ่น หายใจจะหยุดหายใจไปฉับพลันแบบนี้ไม่ได้

“ผ...ผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีนะครับ” ก็แค่ขามันวิ่งมาเอง ฮือ

คิมหันต์ไม่ได้สนใจท่าทีหวาดกลัวจนเกือบช็อกของผมเลยสักนิด ดวงตาชวนผวายังคงจ้องมองมาอย่างดุดัน ณ วินาทีนั้นผมลืมวิธีกะพริบตาไปเสียสนิท ลืมกระทั่งวิธีการหายใจ

“ล...แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งกับลาวาด้วยครับ”

ทำไมจะไม่รู้ ว่าสาเหตุที่โดนคุกคามอยู่ตอนนี้มันเป็นเพราะความหวงฝาแฝดของคนตรงหน้าล้วนๆ ขืนไม่พูดอธิบายอะไรออกไปผมได้ตายฟรีแน่

“...ไม่ตั้งใจ? 

ฉับพลันที่สุ้มเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยทวนคำ ผมก็พยักหน้าหงึกหงักยืนยันในทันที แอบสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกลั้นไว้จนกระทั่งฝ่ามือที่กำคอเสื้อเริ่มคลายออก ทว่าวินาทีต่อมาร่างของผมก็หล่นตุ้บไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นตามแรงผลักอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

พรึ่บ!

คิมหันต์ควักปืนออกมาจ่อติดหน้าผากกันในระยะประชิด สีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ของเขาตรงข้ามกับหน้าเอ๋อๆ ของผมอย่างสิ้นเชิง

พระเจ้าครับ...เมื่อกี้ผมถูกปล่อยตัวแล้วไม่ใช่หรอไฉนจึงโดนปืนจ่อหัวอีกล่ะเนี่ย โฮก 

 กริ๊ก!

เสียงขึ้นนกปืนอย่างไม่ลังเลทำเอาผมอ้าปากค้าง นึกสงสัยว่าคนที่เข้ามายุ่งกับลาวาจะโดนตามเก็บอย่างที่ผมกำลังจะโดนหรือเปล่า ร่างทั้งร่างพลันหนาวเหน็บขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้าหา

              ถ้าเป็นคนอื่นผมจะไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด จะคิดเล่นๆ ว่านี่เป็นแค่การข่มขู่ ทว่าคนตรงหน้าคือ คิมหันต์ ไฟร์ อภิเกียรติวงศ์ ทายาทตระกูลมาเฟียที่ความอันตรายโด่งดังไปทั่วทุกมุมโลก

เขาเป็นบุคคลที่ผมไม่สามารถคาดเดาความคิดได้เลยแม้แต่น้อย...

“กรรรร!

ฉับพลันนั้นเสียงขู่กรรโชกก็ดังขึ้นทางด้านหลัง คิมหันต์ชะงักกึกก่อนจะเอี้ยวตัวหลบอะไรบางอย่างที่กระโจนมาทางนี้อย่างรวดเร็ว ผมทันเห็นทางหางตาว่ามันเป็นหมาป่าตัวเขื่อง

หมาป่าในโรงเรียน?

ไม่สิ...ผมวิ่งมาไกลเกินกว่าจะอยู่ในอาณาเขตของโรงเรียนแล้ว จำได้ลางๆ ว่าตัวเองมุดรั้วออกมาด้วย สถานที่ตรงนี้ดูเหมือนจะเป็นเขตก่อสร้างภายนอกโรงเรียนมากกว่า แถมยังเป็นเขตก่อสร้างที่กินพื้นที่เข้ามาในป่าทึบอีกต่างหาก

ตายโหง...หมาป่าตัวตรงหน้าดูไม่ปกติมันเหมือนหมาบ้าไม่มีผิด ผมไม่เคยเจอสัตว์ตัวไหนแผ่กลิ่นอายอันตรายใส่แบบนี้มาก่อน ปกติพวกมันจะเชื่องกับผม แต่กับสัตว์ร้ายตรงหน้า ผมชักไม่แน่ใจว่าจะสามารถเป็นมิตรด้วยได้

              โชคดีที่เมื่อกี้ผมกลิ้งตัวหลบทัน ไม่งั้นคงโดนตะครุบแทนคิมหันต์แหงๆ!

ปัง!

              มัจจุราชในคราบมนุษย์ไม่รีรอให้สัตว์ร้ายที่กำลังอ้าปากน้ำลายยืดกระโจนใส่รอบสอง เขากวาดตามองครั้งหนึ่งก่อนจะสาดกระสุนเข้าไปในปากของหมาป่ายักษ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำราวจับวาง

ไร้ซึ่งท่าทีตื่นตระหนก...ราวกับชาชินกับเหตุการณ์โดนจู่โจมแบบนี้อย่างไรอย่างนั้น

              “กรรเอ๋ง!!

              ผมตัวสั่นสะท้านกับความเหี้ยมโหดที่ปรากฏตรงหน้า นัดเดียวจอด...จะมีสักกี่คนที่ฆ่าหมาป่าได้ด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว ทั้งที่มันเคลื่อนไหวอยู่แต่คิมหันต์กลับยิงกระสุนทะลุปากมันได้สมกับเป็นเครื่องจักรสังหาร ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเขายังมีความเป็นมนุษย์อยู่ในตัวหรือเปล่า

              หลังจากละสายตาออกห่างจากสัตว์ร้ายที่ดิ้นทุรนทุรายบนพื้น ผมก็ต้องสะท้านเฮือกเมื่อเผลอไปสบมองดวงตาไร้แววเข้า...ราวกับเวลาหยุดเคลื่อนไหว ทุกสรรพสิ่งนิ่งค้าง มีเพียงก้อนเนื้อในอกที่กระหน่ำเต้นรุนแรงด้วยความลุ้นระทึกเท่านั้น

              เนิ่นนานคล้ายอีกฝ่ายกำลังกดดันกันเล่นๆ แต่ในความเป็นจริงมันเกินกว่าคำว่า ‘กดดัน’ มาเยอะ ผมไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าคิมหันต์จะยกปืนขึ้นมายิงผมเป็นรายถัดไป หรือจะปล่อยให้ผมรอด

              ฮือ อึดอัดชะมัด...อยากแปลงร่างเป็นคุณไส้เดือนแล้วมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด!

              ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหวจนต้องเป็นฝ่ายหลุบตาลงก่อน ริมฝีปากเม้มแน่นโดยอัตโนมัติ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างสูงเริ่มขยับเท้า ผมหลับตาปี๋ด้วยอารามหวาดหวั่น นับ 1- 10 รอเวลาตายของตัวเองอย่างช้าๆ

              1....

              2...

              10!

              นับข้ามเองเสร็จสรรพพลางเปิดเปลือกตาขึ้นข้างหนึ่ง ทัศนียภาพที่มีเพียงหมาป่านอนตายทำเอาผมหน้าเหวอ หายไปไหนม...เมื่อกี้คิมหันต์ยังยืนอยู่ตรงนี้นี่นา

              หันซ้ายหันขวาก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากตัวเอง ผมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกจากสถานที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว น่าสงสารคุณหมาป่า...แต่ผมคงช่วยอะไรไม่ได้มากเพราะมันตายแล้ว

              ที่สำคัญคือเครื่องจักรสังหารหายตัวไป แถมยังหายไปเร็วมากด้วย!

สรุปคือผมรอดสินะ ฮือ แล้วจะทำบุญไปให้นะครับคุณหมาป่า ขอบคุณที่มาเป็นตัวตายตัวแทนของอุ่น

 

หลายวันต่อมา

              วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ผมตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อลงมาหาข้าวกินที่โรงอาหาร แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเพราะผมดันเจอกับสาวสวยผู้ซึ่งเป็นฝาแฝดกับมัจจุราชในคราบมนุษย์เข้า

              “แฮมเตอร์~ เรามีของมาให้ด้วย โชคดีจริงๆ ที่แวะโรงอาหารก่อน ว่าจะเอาไปให้ที่หออยู่แล้วเชียว”

              ลาวาตรงเข้ามาหาผมทันทีที่พบหน้า หลายวันมานี้เธอตีสนิทกับผมจนฝาแฝดอีกคนจะกินหัวกันอยู่รอมร่อ ทว่าเมื่อเห็นลาวาอยู่กับผมมากๆ เข้า จากที่จ้องจะฆ่า คิมหันต์ก็ชักชาชิน สงสัยคงเพิ่งสังเกตเห็นว่าผมไม่มีพิษมีภัยกับฝาแฝดของตัวเองล่ะมั้ง

              แล้วไอ้วันที่ผมเกือบโดนยิงตายวันนั้นมันอะไรกันครับ!

              ผมก้มลงมองถุงกระดาษสีหวานแหววที่ถูกยัดเยียดให้ ภายในประกอบด้วยขวดอะไรบางอย่างสองสามขวด ก่อนจะเอียงคอด้วยความฉงน

              “นี่คืออะไรหรอครับ...”

              “ก็ครีมบำรุงผิวไง พอดีเราเอามาจากบ้านหลายขวด แบ่งๆ กันไปใช้ อ้อฝากเอาไปให้คิมขวดนึงนะ ขวดสีขาวที่ไม่ใช่กลิ่นสตรอเบอร์รี่อ่ะ นอกนั้นของอุ่นหมดเลย”

              ผมเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย นับจากวันที่เกือบถูกยิง ผมก็ไม่ได้เข้าไปยุ่มย่ามกับชีวิตของมัจจุราชในคราบมนุษย์เท่าไหร่นัก เจอกันแค่ตอนเรียนก็น่าหวาดผวาพอแล้ว ผมยังกลับมานั่งคิดนอนคิดอยู่เลยว่าวิธีเข้าหาเพื่อลอบฆ่าเขามันจะเวิร์คแน่หรอ

              สงสัยวันนี้จะได้ฤกษ์ได้ยามเสี่ยงตายอีกรอบ งื้อ

              “ลาวา...เข้าไปในเขตหอพักชายมันไม่ดีนะครับ” ผมเอ่ยเตือนเสียงแผ่วเบา เพราะเพิ่งรำลึกได้ว่าตอนแรกเธอบอกจะเอาโลชั่นมาให้ถึงที่

“คิกๆ ไม่เป็นอะไรหรอกน่า เราดูแลตัวเองได้”

“อีกอย่าง...มันเยอะไป ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ”

“เอ๊ะ แฮมเตอร์นี่นะ~ เราอุตส่าห์หอบเอามาให้ ใจคอจะให้เราหอบกลับจริงๆ น่ะหรอ...”

              สาวสวยกอดอกพลางอมลมไว้ในปาก ท่าทางจะไม่ยอมหอบโลชั่นกลับง่ายๆ แน่ ผมกะพริบตาปริบๆ มองโลชั่นสลับกับเจ้าของสองสามที ก่อนจะยอมรับไว้อย่างเสียไม่ได้

              “ก็ได้ครับ...”

              “น่ารักที่ซู้ด มันต้องอย่างนี้สิ!

              ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักพลางเอื้อมมือมาหยิกแก้มผมหนึ่งทีคล้ายหมั่นเขี้ยว สาบานได้ว่าถ้าฝาแฝดของเธอมาเห็นฉากเมื่อกี้...ผมต้องตายแน่ๆ!

              น่าแปลกที่ลาวาสามารถสัมผัสผมได้ ขนาดเพียวยังไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวผมได้มากขนาดนี้ มันแปลกตั้งแต่เธอจูงมือผมได้แล้ว หรือสัญชาตญาณเบื้องลึกจะรับรู้ว่าสาวสวยตรงหน้าไม่มีพิษมีภัยกันนะ ร่างกายของผมเลยไม่ต่อต้าน

              ผิดกับคิมหันต์...ที่เข้าใกล้ทีไร ผมเป็นอันต้องสั่นทุกที

              หลังซื้อข้าวกินผมก็แยกย้ายกับลาวา สองมือโอบถุงใส่โลชั่นไว้แน่นกันตก จินตนาการไม่ออกเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ หอบโลชั่นขวดใหญ่สี่ขวดมาได้ยังไง ขนาดผมเป็นผู้ชายยังคิดว่าหนักเลย หรือจะเพราะผมไม่ค่อยได้ออกกำลังกายกันนะ

              อา...คงต้องหาเวลาดูแลตัวเองสักหน่อยแล้ว

              คิดพลางโอบถุงกระดาษขึ้นลิฟต์มายังห้องพัก ผมแกะถุงออกแล้วแยกโลชั่นขวดสีขาวออกจากขวดสีแดง ซึ่งขวดสีขาวมีแค่ขวดเดียว แน่นอนว่ามันเป็นของคิมหันต์

              ให้ตายเถอะครับ...เอาเป็นว่าผมยังไม่พร้อมเจอเขาตอนนี้ ตอนเย็นค่อยเอาไปให้ก็แล้วกัน

 

              ช่วงเย็น

            หลังอาบน้ำปะแป้งประหนึ่งว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำอีก ผมก็จรลีออกจากห้องพักของตัวเองมายังชั้นบนสุด แน่นอนว่าผมลองทาโลชั่นที่ลาวาให้มาแล้ว กลิ่นมันก็หอมเหมือนสตรอเบอร์รี่ตามที่บอกไว้ข้างขวดเป๊ะ...ความจริงผมไม่ได้ชอบสตรอเบอร์รี่เป็นพิเศษ แต่ชอบเนื้อครีมที่ทาแล้วไม่เหนียวเหนอะหนะมากกว่า แถมพอทาเสร็จยังรู้สึกเย็นๆ สบายตัวอีกต่างหาก

              ชอบตรงที่มันเย็นสบายดีนี่แหละครับ ต่างกับโลชั่นที่แม่บ้านจับผมทาลิบลับเลย อันนั้นเหนียวตัวมาก ผมถึงไม่ชอบทาโลชั่นไง

              ก๊อกๆๆ!

              หลังยืนสงบเสงี่ยมทำใจอยู่หน้าประตูพักหนึ่ง ผมก็ลงมือเคาะห้องของเครื่องจักรสังหารอย่างไม่เกรงกลัวความตาย รอไม่นานประตูก็เปิดออก คราวนี้ผมไม่โผล่พรวดเข้าไปในทันที แต่เลือกที่จะค่อยๆ แง้มเข้าไปเผื่อมีลูกดอกหรืออะไรโผล่มาจะได้หลบทัน

              อุ่นรู้อุ่นอัพเลเวลความฉลาดมาแล้ว

              “ขออนุญาตครับ...”

              พึมพำแผ่วเบาตามนิสัยก่อนจะค่อยๆ สอดตัวเข้าไปภายในห้อง ในมือกำขวดโลชั่นไว้แน่นไม่ปานว่ามันเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่มีอยู่

              ว่าแล้วก็กวาดสายตาไปรอบๆ จนสะดุดเข้ากับร่างสูงที่กำลังนั่งบนโซฟาตัวเดิม คิมหันต์ไม่ได้มองผม ดวงตาของเขายังคงจับจ้องทีวีที่ฉายสารคดีสัตว์โลกน่ารัก(?) ผมมองตามก่อนจะกะพริบตาปริบๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้า...คือเสือซึ่งกำลังฉีกเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ จากนั้นมันก็ขย้ำกลืนกินทีละคำสองคำ

ชักมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี วางโลชั่นไว้ตรงนี้แล้วชิ่งหนีทันไหมครับ ฮือ!

“คือ...ลาวาฝากโลชั่นมาให้ครับ”

            พ่อแก้วแม่แก้วเชื่อเถอะว่าอุ่นไม่อยากขัดอารมณ์สุนทรีย์ของมัจจุราชในคราบมนุษย์เลยสักนิด ทว่าคำว่า ‘ลาวา’ ทำให้อีกฝ่ายหันมาสนใจกันจนได้

            “เจอกัน...?

สุ้มเสียงเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ใบหน้าและดวงตายังคงอยู่ในองศาเดิมเป๊ะ สารคดีสัตว์โลกไม่ได้เปิดเสียง มีเพียงภาพน่าสยดสยองเท่านั้นที่ปรากฏอย่างแจ่มชัด

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เพราะตอนนี้ผมไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าภายใต้น้ำเสียงไร้อารมณ์นั่น...มันแฝงไปด้วยความไม่พอใจหรือไม่

              “เมื่อเช้าผมไปกินข้าว...เลยเจอพอดีครับ” ว่าแต่ทำไมผมต้องมายืนรายงานเขาด้วยไม่ทราบ!

ฮือ อุ่นจิคราย!

เสี้ยววินาทีนั้นคิมหันต์ตวัดมองมาทางหางตา ผมเกือบสะดุ้งแต่ยังคงควบคุมตัวเองเอาไว้ได้  เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึก...สุดท้ายนิ้วมือเรียวยาวซึ่งวางพาดไปตามที่เท้าแขนของโซฟาก็กระดิกเรียกสองครั้ง ผมทำหน้ามึนงงวูบหนึ่ง จนกระทั่งดวงตาไร้อารมณ์แลดูเข้มขึ้น

เท่านั้นล่ะ...ผมนี่รีบเดินเข้าหาอย่างฉับไว เหาะได้เหาะไปแล้ว!  งื้อออ ทำไมต้องเกรี้ยวกราด

“ว...วางไว้ให้ตรงนี้นะครับ” 

พูดพลางวางขวดโลชั่นไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา ทว่าด้วยอารามรีบร้อนจะถอยหลังเดินกลับ ผมดันสะดุดเท้าตัวเองล้มหน้าทิ่มเสียอย่างนั้น

“เหวอ!

เชื่อเถอะว่าถ้าล้มหงายหลังผมจะไม่บ่นไม่ว่าเลยสักนิด แต่โชคชะตามักเล่นตลก...เพราะผมดันล้มไปทางด้านหน้าและทับร่างของคนที่นั่งนิ่งเข้าพอดี

ตุ้บ

เสียงตุ้บด้านบน....มาพร้อมหัวใจของผมที่หล่นวูบลงพื้น

ตายโหงซวยแล้วอุ่นเอ๊ย

             

 

 

 

 

 

 

 

Writer talk2

ดูความซุ่มซ่ามของน้อง//ปาดเหงื่อ กว่าจะคลอดตอนนี้ออกมาได้บอกเลยว่าไม่ง่ายค่ะ ไรท์นั่งงมแต่งตั้งแต่ช่วงเย็น เรื่องนี้วางพล็อตไว้หมดแล้วก็จริงแต่เป็นพล็อตแบบไม่ได้ละเอียดลงลึกถึงขั้นว่าบทนี้ต้องแต่งถึงช่วงนี้นะ พอดีไรท์เป็นพวกแต่งตามอารมณ์ คิดอะไรได้ก็จับใส่ๆ มีพล็อตไว้เป็นรั้วกันหลุดเฉยๆ//ฮา อ่านคอมเม้นท์แล้วเห็นใจคนรอนะคะ ขอบคุณที่ยังรออ่านกันอยู่แม้จะรู้ว่าไรท์ลงช้า ติดกิจธุระจนบางครั้งหัวมันก็ตื้อแต่งไม่ค่อยออก//มาจุ๊บเหม่งที  แล้วพบกันค่ะ

#ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์

 

Writer talk1

วันนี้มาซะดึกเลยค่ะ เพิ่งปั่นเสร็จแบบร้อนๆ เกิดเป็นไออุ่นต้องสตรองแค่ไหนคิดดู ไม่สิ...ต้องทนมือทนเท้าแค่ไหน หนูคิมคนไสยทำน้องกลัวไปหมดแล้ว เดี๋ยวๆ ใครว่าเรื่องนี้ไม่มีฉากสวีท มีแน่นอนค่ะไม่ต้องห่วง ไม่ใช่นิยายฆาตกรรมนะคะ ย้ำอีกทีว่ามันคือนิยายรักธรรมด๊าธรรมดา//ปาดเหงื่อ  

#ติดตามข่าวสารการอัพนิยายได้ที่เพจ >>FACEBOOK<<

#หวีดนิยาย ทวงนิยายได้ที่ >>Twitter<<

#ไล่ฆ่าล่ารัก

รักรีดเดอร์

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.609K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45,901 ความคิดเห็น

  1. #45435 crzoldyck7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 15:36
    ไหนๆก็สะดุดไปทับตัวแล้ว ก่อนตายก็กอดไปสักกอด ฝากกัดซิกแพ็คด้วยล่ะกัน ตายทั้งทีจะได้คุ้มๆหน่อย
    #45,435
    0
  2. #45256 ieieoma (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 20:44
    คนพูดมากอย่างกูมาเจอบทพูดพระเอกคืออกจะเเตกเเม่555555
    #45,256
    0
  3. #45105 GEMAIL151247 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 00:19
    ทำไมฉากท่อซีเมนต์เห็นแล้วคิดถึงท่อสามอันเรียงกันในการ์ตูนโดราเอม่อนอ่ะ555
    #45,105
    1
    • #45105-1 saranporncheer(จากตอนที่ 13)
      8 พฤศจิกายน 2563 / 22:23
      เดี๋ยว มันไม่ด้ายยยย555555555
      #45105-1
  4. #45051 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 12:59
    ลุ้นตัวโก่งจ้า
    #45,051
    0
  5. #45043 BowAr._00 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 15:56
    เวลาคิมหันต์พูดทีนี่ลุ้นมาก จะพูดว่าอะไร จะพูดกี่คำ อ๋อยย
    #45,043
    0
  6. #45041 Poon_P21 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 14:24

    นี่ถ้าเปนนิยายเรื่องอื่นฉากล้มทับแบบนี้พระเอกกับนายเอกต้องปากแตะกัน แต่ถ้าเปนเรื่องนี้ปามีดกันอย่างเดียว ความโรแมนติกอยุ่หนายยยย อีกนิดก็นิยายฆาตกรรมแล้ววววว
    #45,041
    0
  7. #44939 ochin456 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:36
    นี่มันหลานจ้านเวอร์ชั่นโหดชัดๆ พูดนับคำได้
    #44,939
    3
    • #44939-2 Pai_Natthaporn(จากตอนที่ 13)
      9 เมษายน 2563 / 13:43
      คิดเหมือนกันเลย5555+
      #44939-2
    • #44939-3 mylalisa_ohsehun(จากตอนที่ 13)
      5 พฤษภาคม 2563 / 00:31
      ++++เราอิมเมจป๋อจ้านเลยจ้า เข้าสุดๆ
      #44939-3
  8. #44920 Nantha_one (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:19
    ถ้าเป็นละครจะยังไงนะ ไม่มีบทพูดเลย พระเอกคงแสดงสีหน้าอย่างเดียว
    #44,920
    0
  9. #44674 130143m (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 12:51
    พยายามจับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าชอบกันตอนนี้หรือตอนที่แล้ว หรือตอนก่อนหน้านู้น หรือตอนสมัยเด็ก โมเม้นนิดเดียว ก้คิดไปก่อนว่าเค้าชอบกันแน่ๆ ถึงจะมีแต่โมเม้นอิพี่ปามีดใส่น้องก้เถอะ
    #44,674
    0
  10. #40392 phapha087bw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 09:35
    สงสารยัยหนูอ่ะแต่ขำแทนมากกว่า เปนเรื่องที่แบบโคตรลุ้นทุกตอน ระทึกขวัญดีแต่น่าติดตามมากๆ ไม่คิดเลยว่าไรท์จะเล่าเรื่องได้สนุกขนาดนี้ ยัยหนูไออุ่นสู้เค้านะลูก อย่าพึ่งตายเด้อ
    #40,392
    0
  11. #38479 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 02:41
    จะรอะมั้ย55555555555555​พี่คิมน่าจะชอบน้องตั้งแต่เด็กละป้ะ
    #38,479
    0
  12. #35194 Dekaommeu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:04
    //อุดปากกรี๊ดดด
    #35,194
    0
  13. #32302 bunthida_85266 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 22:32
    rip นายเอกของชั้น
    #32,302
    0
  14. #30743 JusOH (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 12:39
    น้องงงง จะมีชีวิตอยู่มั้ยยย
    #30,743
    0
  15. #30554 crzoldyck7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 11:35
    RIPไออุ่น
    #30,554
    0
  16. #29722 NLHH12 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 20:25
    ใครให้น้องมาฆ่า ถามก่อน55555
    #29,722
    0
  17. #25880 mook (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 10:32

    น้องอุ่นเอ้ยน่าสงสารแท้55555

    #25,880
    0
  18. #25364 gamnunnapat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 16:50
    ชอบคำอุทานน้อง ตายโหง อธิบายทุกอย่าง555
    #25,364
    0
  19. #23880 KiHaE*129 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 03:00

    เหมาะเจาะ

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #23,880
    0
  20. #22771 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    กรรมมม
    #22,771
    0
  21. #22182 BEEMbbr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:41
    น้องงงงงงงงง สะดุดทีนเข้าปากเสือแล้ววว เราจะยืนนิ่งไว้อาลัยให้หนูนะลู้กก
    #22,182
    0
  22. #21649 SkmilkSk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:04
    เชื่อเราว่ากลิ่นสตรอเบอรี่อาจจะช่วยหนู555
    #21,649
    0
  23. #21376 khimmee56 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:30
    โอ้ยยยน้องลูกก
    #21,376
    0
  24. #20271 theskyandsea (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:57
    ปาดเหงื่อแทนน้องเลย
    #20,271
    0
  25. #18837 0924211827 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 07:27
    นะน้อง.....
    #18,837
    0