[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 8 : Ep.08::ถ้าไม่อยากนอนเดี้ยง อย่าแตะสัตว์เลี้ยงของมาเฟีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 782 ครั้ง
    25 ส.ค. 60












         Ep.08

ถ้าไม่อยากนอนเดี้ยง อย่าแตะสัตว์เลี้ยงของมาเฟีย 

 


 

          ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ~

 

          ท่ามกลางเสียงเรียกเข้าที่ไอ้คิมลงความเห็นว่าน่าหนวกหูเป็นที่สุด ไอ้หล่อเลวมันก็จ้องมองมาอย่างนิ่งงัน ประกายตาที่แลดูมีมนตร์เสน่ห์เมื่อชั่วครู่ดับวูบลงแปรเปลี่ยนเป็นไร้อารมณ์และ...

 

          พรึ่บ

 

          ...ปล่อยข้อมือกูทันใด ยิบปี้! กูรอดแล้วโว้ยยย

 

          หลังเด้งตัวลุกและเหลือบตามองไอ้เชี่ยที่นั่งอยู่ปลายเตียงซึ่งเสยผมขึ้นคล้ายหมดอารมณ์ ผมก็กระโดดไปข้างเตียงและตะครุบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมากดรับทันใด

 

          “ไอ้สัดแข็ง! มึงช่าง...”

 

          (อ้าว จะโทรหาสาวดันมาติดตัวเห้ซะงั้น โทษๆ) ....ประเสริฐเลิศเลอ

 

ไอ้น้องชั่ววว! ฮือ...กูจะชมซะหน่อยเสือกชิงด่ากูว่าเป็นตัวเห้ซะงั้นไอ้น้องทรพี!

 

“มึงกล้ากวนตีนกูเรอะไอ้เด็กเปรต! อย่าให้กูเจอหน้านะไอ้น้องเวรไม่งั้นจะถีบให้ร่วงเลยไอ้ห่าราก...”

 

ติ๊ด!

 

ม...มันกดตัดสายใส่กรู๊ววว โฮ...ไอ้สัดแข็ง ไอ้เชี่ย!

 

ผมนั่งตาค้างด้วยความกรุ่นโกรธเพราะโดนไอ้น้องไม่รักดีมันชิ่งหนีไป สาส กูจะด่าให้สมกับที่มันว่าซะหน่อย! ต...แต่ลืมอะไรไปหรือเปล่าวะ?

 

ผมหยิบเสื้อมาใส่อย่างรวดเร็วพร้อมกางเกงเมื่อเริ่มได้กลิ่นบุหรี่ลอยมาล่ะ ไอ้สารเลวแม่งยังมีอารมณ์นั่งสูบบุหรี่ปลายเตียงไง แถมเปลือยท่อนบนให้ผมอิจฉาหุ่นมันเล่นๆอีก

 

“ต...ตกลงมึงจะให้กูไปทำงานไหม กูไม่เอากับมึงนะโว้ย!

 

ผมว่าพลางถอยกรูดไปติดประตู มือก็เอื้อมไปบิดๆกลอนแต่เสียงแก่กๆๆที่ดังโต้ตอบกลับมาทำเอาแทบลมจับ ไอ้พวกข้างนอกมันเชี่ยเหมือนเจ้านายเลยจับกูขังไว้สินะ ไอ้พวกสันดานเสีย!

 

และเมื่อเหลือบตามองไอ้หล่อเลวอีกครั้ง ผมก็พบว่านัยน์ตาสีน้ำตาลเฉดแดงนั้นฉายความรำคาญขึ้นมาชั่ววูบหนึ่ง สงสัยเสียงของผมคงไปทำลายบรรยากาศของมันเข้าล่ะมั้ง สมน้ำหน้าไอ้สัด  อยากลองดีกับฝีปากกูนักก็เข้ามา!

 

“เออ ออกไปซะ”

 

ไอ้เลวนี่มันตอบกลับมาเสียงเรียบ ไอ้ห่านจิก! มันไล่ผมเหมือนหมูเหมือนหมาเลยไง ไม่ใช่ทางคำพูดแต่ทางสายตาเสือกมาเต็ม ทีเมื่อครู่ล่ะจับกูขึงพรืดกับเตียงเชียวนะไอ้ซาดิสม์หลบมุม!

 

“ไอ้...!

 

“หรืออยากต่อจากเมื่อกี้?” อย่าเสือกมาถามกูด้วยความพิการทางสีหน้าของมึงนะโว้ยไอ้ชาติชั่ววว

 

“ไม่โว้ย กูจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!

 

ผมแทบผวากับคำนั้น และพอลองบิดกลอนดูอีกครั้งก็พบว่ามันเปิดได้ อะฮึก น้ำตาผมแทบไหลพราก คนหล่อลากรอดแล้วโว้ยยย

 

พอออกจากที่นั่นมาได้ผมก็รีบวิ่งไปยังบันไดผ่านหน้าไอ้พวกชุดดำอย่างรวดเร็ว กูจะจำให้ขึ้นใจว่าห้ามเข้ามาเยือนห้องสีดำทมิฬนี่อีกเป็นอันขาด! ไม่งั้นคงต้องเสียเอกราชอีกรอบแน่

 

พอมาถึงเรือนคนใช้ผมก็หยุดยืนหอบแฮ่กๆ ทว่าหางตาดันเหลือบเห็นไอ้สัดสนยืนบิ๊วอารมณ์อยู่ด้านหน้าห้องข้างๆ คือมึงมายืนทำมิวสิคเชี่ยไรตอนจะห้าทุ่มไม่ทราบวะ!

 

“ไอ้สน!” ผมเรียกมัน แหม่...เสือกสะดุ้งเป็นสาวน้อยอีกนะมึ๊งงง

 

“พี่มาจากไหนเนี่ย! ผมตกใจนะโว้ย” ไม่ต้องมาทำท่าทางลูบอกไปมาเลยไอ้เด็กเวร กูไม่ใช่ป้าบัวแม่ครัวสุดสยองนะสัด

 

“มึงมาทำเชี่ยอะไรหน้าห้องดึกๆดื่นๆ” ผมถาม ขาก็ก้าวเข้าหาแต่ไอ้สนเสือกถอยออกห่างพลางมองมาอย่างหวาดๆซะงั้น

 

“พี่พอกแป้งเกินไปป่ะวะ นอกจากเหมือนเด็กแล้วยังหลอนเชี่ย”

 

กูได้ยินที่มึงพึมพำนะไอ้เด็กเปรต! บังอาจกล่าววาจาจาบจ้วงคนหล่อเดี๋ยวก็หลอก เอ้ย! ยันตูดซะนี่

 

“กูคนนะไม่ใช่ผี มึงจะหลอนหาพ่องไง๊!

 

“ชู่วววว เบาพี่เบา เขานอนกันอยู่นะ อีกอย่างน่าปวดหูชิบหายเลยว่ะ”

 

ไอ้เด็กเหลือขอ! มันไม่ว่าเปล่าแต่ยกมือปิดหูแล้วถอยห่างผมไปอีกโยชน์เลยไง ไอ้เด็กปากดีเอ๊ย

 

“ตกลงมึงมาทำอะไรที่นี่ ไปนอนได้แล้วสัด จะรอยุงหามหรือไงวะ”

 

ผมกล่าวพลางล้วงกุญแจมาไขประตูห้องไปด้วย เพิ่งรู้ว่าไอ้เด็กนี่มันอยู่ห้องข้างๆ อย่างน้อยก็ยังมีคนรู้จักอยู่ใกล้ๆตัวล่ะวะ เกิดทำผิดอะไรขึ้นมาจะได้ผลักมันรับแล้วชิ่ง...เอ้ย! คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันงายยย

 

“นอนไม่หลับเลยมาตากลมเล่นว่ะพี่ ว่าแต่พี่ไปไหนมาเนี่ย”

 

อะเฮือก! กูจะถามมันให้เข้าตัวทำม้ายยย

 

“ป...ไปเดินเล่นมา! กูลาล่ะง่วงสัดๆ”

 

ว่าแล้วก็ชิ่งเข้าห้องก่อนที่ใครอีกคนจะจับพิรุธได้ โห่...ขอมอบรางวัลนักแสดงตุ๊กตาทองคำ(?) ปรบมือ! สาบานมาสิว่าเหงื่อไม่ได้ไหลย้อย ตัวก็ไม่ได้สั่นเลยสักนิ๊ดดด โฮก!

 

ผมทิ้งร่างลงนอนบนเตียงและเหวี่ยงมือถือไปบนโต๊ะ วันนี้เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบเสียตัวรอบสองแม้ครั้งที่แล้วจะจำอะไรไม่ได้เลยก็เถอะ

 

 

วันต่อมา

ผมกำลังถูกบังคับขืนใจไปสถานที่แห่งหนึ่ง...

 

“เอ้าพ่อหนุ่ม! เดินให้มันเร็วๆหน่อย คนแก่อย่างข้ายังเดินเร็วกว่าเอ็งเลย ฮี่ๆๆ”

 

อะฮึก! กูอยากตายยย ทำไมป้าแกต้องลากมาเดินตลาดเพื่อซื้อกับข้าวด้วยกันในตอนเช้าด้วยวะ! คือไอ้สัดสนมันติดพันกับการรดน้ำต้นไม้อยู่ไง ผมที่ว่างงานเลยโดนผี เอ้ย! ป้าบัวลากติดมือมาอย่างช่วยไม่ได้

 

ผมโดนขืนใจ โฮ! สุดที่รักจ๋าช่วยโซดาน้อยๆด้วย! คือตอนมองมันก็พอหลบเลี่ยงได้บ้างแต่ป้าบัวแกชอบโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง แน่นอนว่ากูก็เกือบช็อกจนต้องแอดมิดเข้าโรงพยาบาลไปหลายรอบ

 

ฮือออ อย่ามาหลอกหลอนกันเลย...เอ๊อะ สติๆ! ป้าแกยังไม่ตายโว้ย

 

“ม...มันเยอะแล้วนะครับป้า”

 

ผมมองตะกร้าจับจ่ายของใบใหญ่ในมือพลางเอ่ยเสียงแผ่ว สัด...หนักจนนิ้วขึ้นข้อขาวเลยไง จะเอาไปทำให้คนหรือช้างกินวะตอบ!

 

“โฮะๆๆ คนในบ้านเยอะเลยต้องทำเยอะ เผื่อไอ้พวกบอดี้การ์ดมันด้วย เอ้าๆ! เดินให้เร็วเลยพ่อหนุ่ม เดี๋ยวตลาดวายล่ะจะยุ่ง”

 

จะผิดไหมถ้าผมบอกว่าเกลียดเสียงหัวเราะของป้าแกเชี่ยๆ ม...ไม่ต้องเอียงคอมองมาแล้วแสยะยิ้มแบบนั้นก็ด้ายย! ฮือออ ยิ่งกว่าปอบแถวบ้าน(?)ผมอีกคุณเอ๊ย

 

“ค...ครับป้า”

 

ผมยิ้มแหยอีกทั้งยังเดินตามป้าบัวสามก้าวเท่าเดิมเป๊ะ เรื่องอะไรจะเดินไปใกล้ให้หัวใจกระชุ่มกระชวยกันล่ะโว้ย! กระชุ่มกระชวยจนจะหยุดเต้นล่ะสิไม่ว่า

 

พอเลือกๆซื้อของเสร็จผมก็ต้องนั่งซ้อนท้ายฟีโน่สีชมพูหวานหยดย้อยกลับที่พัก อย่างที่คิดนั่นแหละ! ฟีโน่สีนี้แม่งไม่เข้ากับเจ้าของความสยองสุดมหาประลัยโคตรๆ แค่เห็นคราวแรกผมก็อึ้งเลยไง ถ...แถมต้องคอยจับเบาะไม่ให้เอนไปโดนร่างป้าบัวตอนขามาอีก กูกลั๊ววว

 

แต่ขากลับค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อยเพราะยังมีข้าวของกั้นกลางบ้าง ผมจะจำไว้เลยว่าจะไม่มาจ่ายตลาดกับป้าแกอีกเป็นครั้งที่สอง เปล่านะ! ผมเปล่ารังเกียจแต่กลัวตัวเองจะช็อกตายเร็วขึ้นเฉยๆ

 

หลังป้าแม่ครัวผู้น่าสะพรึงขืนใจผมเสร็จ แกก็ไล่ให้ไปช่วยงานไอ้สนมัน จะรออะไรล่ะ! ผมก็รีบเผ่นเลยไง โอกาสทองของกรู๊ววว โฮ! หัวใจกูกลับมาแข็งแรงแล้วโว้ย

 

“ไอ้สน! มึงจะไปไหนวะ”

 

วิ่งมาได้ไม่นานผมก็เจอร่างสูงๆของไอ้เด็กหน้าซื่ออยู่ไกลลิบ และเมื่อเป้าหมายหยุดเดินผมก็เข้าชาร์จในทันทีทันใด

 

“ให้อาหารสัตว์เลี้ยงของนายน้อยอาคเนย์ว่ะพี่” ไอ้สัดสนตอบเสียงเรียบ คิ้วก็ขมวดอย่างสงสัยสีหน้าเหมือนคนเพิ่งรอดตายของผมมา

 

“สัตว์เลี้ยงหรอวะ” คราวนี้เป็นฝ่ายผมที่สงสัยบ้าง ไอ้เด็กตรงหน้าก็พยักหน้ารับพลางเริ่มก้าวเดินต่อ

 

“พี่จะไปดูไหมล่ะ” ยังจะกล้าถามคนขี้เสือก เอ้ย! ชอบสอดรู้สอดเห็นอย่างกูอีกเรอะ

 

“เออ! มึงนำไปเลย”

 

คือเริ่มงงว่ามันเลี้ยงสัตว์ไว้ตรงไหน หรือจะเป็นตรงที่มีต้นไม้เยอะๆนั่น? เออเฮ้ย! มาเฟียเขาจะเลี้ยงตัวอะไรไว้กันวะ ชักอยากรู้

 

ผมเดินตามไอ้สัดสนมาจนกระทั่งถึงดงต้นไม้เยอะๆ พอเดินไปเรื่อยๆก็เห็นลานดินกว้างขวางซึ่งถูกถอนหญ้าเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ตรงกลางก่ออิฐปูด้วยกระเบื้องอย่างดีขึ้นมาถึงต้นขา ประมาณว่าคนสามารถก้าวเข้าไปในนั้นได้

 

เอิ่ม...บ่อ? หรืออะไร ทำไมมันต้องก่ออิฐปูกระเบื้องเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าด้วยวะ

 

ด้วยความเสือกถึงขีดสุด ผมก็เดินตรงดิ่งเข้าไปใกล้บ่อสี่เหลี่ยมอันเรียบหรูนั่น เสียงสัตว์บางอย่างแว่วเข้าหู คงไม่ใช่...

 

ผมเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงด้านในบ่อกว้างสี่เหลี่ยมผืนผ้านี้ มันไม่ใช่บ่ออย่างที่คิดว่ะ ไหนจะสัตว์เลี้ยงที่ทำเอากูหงายเงิบอีก เชรดดด!

 

“เจี๊ยบๆๆๆ!

 

ใช่แล้ว มันคือลูกไก่...

 

แถมไม่ใช่ลูกไก่ธรรมดาแต่เสือกมีมาเป็นฝูงเลยไง! อ...ไอ้หล่อเลวเลี้ยงลูกไก่ ไอ้เชี่ย ลูกไก่กับมาเฟียเนี่ยนะ!

 

“เฮ้ยๆ! พี่ไปนอนดิ้นบนพื้นทำไม เดี๋ยวเสื้อเปื้อนนะโว้ย”

 

“ก๊าก! ฮ่าๆๆ โอ้ย....ก กูจะตายแล้ว ฮ่าๆๆ”

 

ผมล่ะหยุดขำไม่ได้ นึกถึงหน้านิ่งๆของมันแล้วแพลนกล้องมาที่ลูกไก่ขนสีเหลืองอ๋อยน่าร๊ากน่ารัก ก๊ากกก!

 

“เจี๊ยบๆๆๆๆ!

 

“ใจเย็นนะพี่ ลุกขึ้นก่อน จะขำอะไรขนาดนั้นวะ”

 

“ไอ้สัด! ฮ่าๆๆ มึงไม่ขำไง๊ ไอ้...คุณอาคเนย์กับลูกไก่เนี่ยมันเข้ากันที่ไหนล่ะวะ เอิ๊ก ฮ่าๆๆ”

 

ไอ้สัดส้นมันลากตัวผมให้ลุกขึ้นดีๆ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วไปเทอาหารลงบนรางของลูกไก่ ก่อบ่อซะกูนึกว่าเลี้ยงงูหรือไอ้เข้! ชิบหาย...เลี้ยงลูกไก่! อุ๊บ...ฮ่าๆๆ

 

หลังจากตั้งสติไม่ให้หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งได้ ผมก็สังเกตเห็นกลไกบางอย่างข้างบ่อ มันมีปุ่มสีแดงกับสีเขียวไง น่ากดเล่นว่ะ

 

“ไอ้สน นั่นปุ่มอะไรวะ” ผมหันไปถามไอ้เด็กซื่อจนมันมองตามการชี้นิ้วของผม

 

“ปุ่มเปิดปิดบ่อ เอาไว้เวลาปล่อยลูกเจี๊ยบออกมาด้านนอก”

 

ผมพยักหน้ารับ งั้นกูก็จับลูกไก่ได้สินะ หึๆ สัตว์เลี้ยงของไอ้หล่อเลว...จงรับกรรมที่เจ้านายมึงทำไว้ซะ!

 

ผมมองรอบบริเวณอย่างสงสัยใคร่รู้ ในบ่อปูด้วยแกลบข้าวอย่างดี มีรางน้ำใสสะอาดกับรางอาหารที่มีให้เลือกกินทั้งข้าวสารและอาหารเม็ด แลดูเป็นลูกไก่เทวดาขึ้นมาเลยนะพวกมึ๊งงง กูอิจ...เอ้ย กูล่ะหมั่นไส้! ด้านบนล้อมด้วยตาข่ายถี่ๆ สงสัยกลัวงูเข้าไปฉกเอามากินมั้ง อ้อ! ไม่ต้องกลัวฝนสาดนะ ที่ๆพวกผมยืนอยู่มันเป็นโครงสร้างซึ่งมีหลังคากว้างขวางมาก เรียกได้ว่าหลังคานี่ครอบคลุมลานกว้างวงกลมนี้เกือบหมดเลยทีเดียว ส่วนเรื่องมดจะเข้าไปกัดลูกไก่น่ะ รอบๆบ่อมันมีร่องน้ำขนาดเล็กกันไว้แล้ว

 

แต่ที่ทำเอาผมสงสัยสูงสุดคือเล้าไก่? ใช่เล้าไก่รึเปล่าวะ คือมันอยู่ด้านข้างบ่อและมีตาข่ายถี่ๆล้อมเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าไง ที่สำคัญคือมีท่อสีใสขนาดใหญ่พอให้ลูกไก่เดินเล่นในนั้นได้เชื่อมโยงระหว่างบ่อกระเบื้องกับไอ้ที่ผมสงสัยว่าเป็นเล้าไก่ด้วย ผมว่ามันน่าจะมีไว้ให้ลูกไก่เดินไปแตะพื้นดินบ้างล่ะมั้ง

 

ให้อารมณ์เหมือนลูกไก่มีของเล่นเยอะว่ะ เหอๆ

 

ติ๊ด! และด้วยความมือไว ผมเลยลองกดปุ่มสีเขียวข้างบ่อดู

 

“เฮ้ย! พี่กดทำไมวะ”

 

“เจี๊ยบๆๆๆ!

 

ลูกไก่นับสิบตัวพรั่งพรูออกมารอบบ่อตรงรูที่เลื่อนเปิด มันไม่ได้ไปไหนไกลแต่คุ้ยเขี่ยดินอยู่แถวๆนี้ จะว่าไปก็น่ารักดีว่ะเฮ้ย!

 

“เวรแล้ว! พี่จะมือซนทำไมวะ”

 

ไอ้สัดสนมันโอดครวญเสียจนผมหันขวับไปมองแล้วหรี่ตาลง คือแค่กดปล่อยลูกไก่นี่มึงจะอะไรนักหนาวะไอ้เด็กเวร

 

“ค่อยจับมันโยนเข้าเล้าแล้วเดี๋ยวมันก็เดินเข้าบ่อผ่านท่อสีใสนั่นเองไง มึงจะทำหน้าเครียดเพื่ออะไรวะสัด”

 

“จับไม่ได้!” ไอ้สัดสนมันว่าเสียงดังพลางหน้าซีดเผือด มือก็ลูบๆใบหน้าอย่างเคร่งเครียด

 

“อะไรคือจับไม่ได้ เดี๋ยวกูจับให้ดูเลยเอ้า!” ผมทำท่าจะก้มลงตะครุบลูกไก่ แต่เสือกหยิ่งกระโดดหนีผมกันเป็นพรวน ไอ้ลูกเจี๊ยบกระจิดริด! นี่พวกมึงกล้าปฏิเสธคนหล่อเรอะ

 

“เจี๊ยบๆๆๆ!

 

“อย่านะโว้ย ถ้ายังไม่อยากถูกตัดมือพี่ห้ามแตะเด็ดขาด!” ไอ้เด็กเปรตมันลากผมออกห่างจากบรรดาลูกไก่อย่างว่องไว อะไรของมึ๊งงง

 

“ตัดมือเชี่ยไร”

 

“นายน้อยหวงมาก หวงแบบโคตรพ่อโคตรแม่ดังนั้นห้ามแตะ! พี่บอดี้การ์ดคนก่อนที่สัปดนจะลักสัตว์เลี้ยงนายน้อยไปทอดกินมันเพิ่งถูกตัดมือไปเมื่อไม่นานมานี้เอง ขนาดแค่จับแล้วอุ้มขึ้นนะ ยังไม่ได้ฆ่าเลยด้วยซ้ำ พี่จะเอาไหมล่ะ!

 

ชิบหาย...แค่จะเอาลูกไก่ไปทอดนี่ถึงขนาดสั่งตัดมือเลยเรอะ!

 

“ต...แต่กูแค่จะจับแล้วโยนใส่เล้าให้นะโว้ย!

 

“นั่นล่ะตัวดี ไอ้พี่คนก่อนก็จับแล้วโยนใส่เล้าแต่ดันโยนผิดท่า ลูกเจี๊ยบกลิ้งจนขาหัก วันต่อมานี่โดนซ้อมจนกระดูกหักไปหลายซี่ คราวนี้พี่อยากลองจับดูไหม?

 

ไอ้สัดสนมันเลิกคิ้วถาม ผมอ้าปากค้างขึ้นมาเมื่อได้รับฟังถ้อยคำนั้น ไอ้เชี่ย...ลูกไก่พวกนี้ไม่ได้น่ารัก! มันคือลูกไก่ที่เกือบจะนำความหายนะมาให้กรู๊ววว

 

          “แล้วจะปล่อยให้มันเดินเพ่นพ่านแบบนี้หรอวะ” ผมขมวดคิ้ว ตาก็มองลูกไก่หายนะพลางถอยกรูด อะฮึก! สัตว์เลี้ยงไม่ได้น่ากลัวนะบอกเลย ที่น่ากลัวอ่ะเป็นเจ้าของ!

 

          “เดี๋ยวนายน้อยก็มา ปกติก็มาที่นี่ทุกเช้าหลังผมให้อาหารไง และพี่กำลังทำให้ผมเดือดร้อนเพราะไปกดเปิดลูกไก่ออกมา! ปกตินายน้อยจะปล่อยพวกมันเฉพาะตอนนายน้อยมา แล้วถ้าเกิดมาเห็นสภาพแบบนี้ล่ะก็...”

 

“นี่มันอะไร”

 

อะเฮือก!

 

ผมสะดุ้งเพราะน้ำเสียงเย็นๆดังขึ้นทางด้านหลัง พอเอี้ยวตัวหันไปมองพร้อมเสียง เจี๊ยบๆๆ ประกอบฉาก...ไอ้เชี่ย! ไม่เข้ากันอย่างแรง คือถ้าไอ้หล่อเลวมันจะทำหน้าทะมึนได้ขนาดนี้ กูกลั๊ววว

 

“ค...คือ คือผม...” ไอ้สัดสนมันอ้ำอึ้ง แต่ก็เสือกไม่บอกไปว่ากูเป็นคนกดปุ่มเปิดไง ฮือ...ซึ้งว่ะ มึงช่างเป็นคนดีอะไรเยี่ยงเน้!

 

“กูเผลอไปกดโดนปุ่มเปิดเองแหละ ม...มึงจะทำไม” ไม่ได้เผลอแต่ตั้งใจ เรื่องอะไรต้องบอกมันล่ะวะ!

 

ผมกล่าวพลางลากแขนไอ้สัดสนให้ถอยกรูดตามไปด้วย ไอ้เลวนี่เสือกมาไม่ให้สุ้มให้เสียง แถมมาแบบออร่าน่าสะพรึงล้อมรอบกายเลยไง! ดวงตาเย็นเฉียบของมันกดต่ำลงมองลูกไก่ที่เริ่มวิ่งเข้าไปคลอเคลียขากันเป็นพรวน

 

อะหื้อ! ช่างเป็นภาพชวนสยอง กูกลัวมันกระทืบลูกไก่ชิบหาย

 

ฉับพลันนั้นความน่ากลัวก็มลายหายไป! ผมเบิกตาแทบถลนเมื่อไอ้หล่อเลวมันย่อตัวลงอุ้มลูกไก่อย่างทะนุถนอมสุดฤทธิ์ ที่สำคัญแววตามันกลับมาไร้อารมณ์อีกครั้งทั้งที่เมื่อครู่ยังน่าสะพรึงอยู่เลยแท้ๆ

 

“เจี๊ยบๆๆๆ!

 

คือกูอยากถามมาก...มึงไม่รำคาญเสียงร้องของไอ้ตัวที่ประคับประคองอยู่บ้างเรอะ! คือตัวเดียวผมก็ไม่อะไรแต่นี่เล่นมายกฝูง แถมพอเห็นหน้าไอ้หล่อเลวปุ๊บก็เสือกแข่งกันส่งเสียงซะดังลั่นปั๊บ บ้างก็กระโดดใส่จะให้อุ้ม บ้างก็เดินวนรอบจนเวียนหัว

 

“เจี๊ยบๆๆๆ!” หนวกหูเว้ย! โฮกกก

 

ผมมองภาพไอ้เลวที่เคยถีบตูดกันลงจากรถเพราะรำคาญเสียงแว้ดๆในครั้งนั้น แต่กลับอุ้มลูกไก่หย่อนเบาๆเข้าเล้าทีละตัวสองตัวได้อย่างไม่รำคาญเสียงเจี๊ยบๆๆซะงั้น! โฮ! ไอ้เชี่ยนี่มันสองมาตรฐานสัดๆ มันถีบตูดกูแต่มันไม่หักคอลูกไก่ ไอ้ลำเอียงงง

 

หลังจากจับลูกไก่เข้าเล้าเสร็จไอ้หล่อเลวมันก็เดินมาหยุดยืนตรงหน้าผมกับเด็กเปรต คือมึงจะตัวสั่นทำเชี่ยไรไอ้สัดสน! ไอ้เวรนี่ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิ๊ดดด

 

“ไอ้สน ไปทำงาน” มันพูดขึ้นนิ่งๆด้วยน้ำเสียงมีมนตร์สะกดซึ่งไม่ได้แฝงความน่าสะพรึงเท่าเมื่อครู่ แต่ทำไมกูเริ่มตัวสั่นเหมือนไอ้สนมันแล้ววะ

 

“ค...ครับ นายน้อย” ว่าแล้วไอ้เด็กหน้าซื่อก็รีบจรลีลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

 

“เฮ้ยๆ! มึงจะทำอะไร”

 

ผมผงะเมื่อไอ้คนตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ มันไล่ต้อนผมเสียจนขาติดบ่อกระเบื้อง ไอ้ห่าราก! เหงื่อกูนี่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าเลยไง ถ้ามึงจะมาทำตัวประหลาดท่ามกลางเสียงเจี๊ยบๆๆแบบนี้ก็ปล่อยกูเถ๊อะ! หนวกหูโว้ยยย

 

“ถ้ามึงกล้าเปิดสัตว์เลี้ยงของกูออกมาอีกครั้ง...”

 

“ไอ้...! แล้วมึงจะทำไม!

 

“เพิ่มหนี้เป็นสองเท่า”

 

WTF! มันบังอาจมาข่มขู่กรู๊ววว ไอ้หน้าเลือด ไอ้โคตรงก! มึงยังรวยไม่พอใช่ไหมไอ้มารร้ายยย

 

 

 

 



Writer talk

          อยากกลายร่างเป็นลูกไก่ในกำมือพี่อาค//โดนแม่ยกดักตบ สรุปคือไม่มีใครทายถูกเลยค่ะเพราะฉะนั้นพี่อาคก็ยังเป็นของไรท์ต่อไป//โดนตบรอบสอง เฮ้อ...โซดาคะ ว่าแต่ลูกเจี๊ยบตัวเองก็น่าปวดหูเหมือนกันล่ะค่ะ!//วิ่งหลบโซ แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

08/07/2016

Writer talk

โซดารอดค่ะ 555 แต่ไม่รอดตลอดหรอกเนอะ หึๆ//ยกมือปิดหู สัตว์เลี้ยงของพี่อาคคือตัวอะไรน้า ใครเดาถูกไรท์จะให้โซดาไปเป็นคนใช้ที่บ้านฟรีหนึ่งอาทิตย์เลยค่ะ!//ได้ยินเสียงใครบอกแว่วๆว่าไม่เอา ง...งั้นเปลี่ยนเป็นให้ไปอยู่บ้านพี่อาคก็ได้ แถมพี่อาคด้วยน้า//หลบลูกปืน แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

07/07/2016


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 782 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,226 ความคิดเห็น

  1. #17200 0882737868 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 17:45
    เข้าใจเลยทำไมอาคทนโซดาได้
    #17,200
    0
  2. #17165 XXG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 12:17

    ตละกูลมังกรเลี้ยงเสือเลี้ยงงู

    พยัคเลี้ยงไก่ โครตโมเอะ

    #17,165
    0
  3. #17130 saengthxngk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:45
    คนละอารมณ์กับตะกูลมังกรเลย555 คิดสะว่าแก้เครียด
    #17,130
    0
  4. #17088 มากิริจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 17:28
    พี่อาคก็ชังเอากับผีแป้งเด็กได้เนอะ
    แจ่กับมาหมดอารมณ์กับเสียงมือถือ

    น้องโซจะรอดได้สักกี่วัน
    แตาจากสกิลปากแล้วคงไม่นาน

    น้องตลกอ่ะ555555555
    #17,088
    0
  5. #17066 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 02:57
    คาแรกเตอร์​นิสัยโซดานี่น่ารำคาญไปอ่ะ​ ฮื่อออ​
    #17,066
    1
    • #17066-1 คยองซู_lovelove(จากตอนที่ 8)
      18 สิงหาคม 2562 / 02:58
      แต่ชอบเนื้อเรื่องแงง
      #17066-1
  6. #16891 sunmarine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:20
    ปวดหัวแทนเลย
    ทำไมป่วนแบบนี้
    #16,891
    0
  7. #16140 Khunkhaoz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 20:44
    รู้สึกอ่านเรื่องของโซดาแล้วขำทุกตอนเลยอ่ะ ตัดอารมณ์กับพี่น้องมังกรมาก ชอบคู่นี้จังเลยค่ะ
    #16,140
    0
  8. #15520 pommys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 12:25
    โซดาเอ๊ยยยย หัดกลัวบ้างนะลูกเอ๊ย อย่า-ให้มาก
    #15,520
    0
  9. #15303 Saaaanooker (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:30
    ตรัสรู้เลยว่าทำไมไม่รำคาญเสียงโซดา เพราะนายน้อย"ชิน"นี่เอง ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ
    #15,303
    0
  10. #15053 Tipphy_614 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 15:36
    โอ้ยขำ555555
    #15,053
    0
  11. #15052 nominrealnomin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 21:01
    เสียงโซดา = เสียงลูกไก่ ก้อว่ายุมันคือเคมี(?)ที่เข้ากัน 55555ลูกไก่โซดา(?)
    #15,052
    0
  12. #15051 nominrealnomin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 21:01
    เสียงโซดา = เสียงลูกไก่ ก้อว่ายุมันคือเคมี(?)ที่เข้ากัน 55555ลูกไก่โซดา(?)555555
    #15,051
    0
  13. #15047 KMPxx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:41
    อ่านมาแอบรู้สึกว่านายเอกน่ารำคาญเป็นคนขี้โวยวายแต่ก็ใช่ว่าจะบ่นๆทุกเรื่องจนดูเวิ่นเว้อ ถ้าปรับได้จะดีมากๆเลยถ้าเม้นดูแรงไปก็ขอโทษนะคะ
    #15,047
    0
  14. #14677 -แค่ฟ้า- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 21:53
    เอาจริงเริ่มรำคาญนายเอกและ-_-

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 ตุลาคม 2560 / 22:01
    #14,677
    1
    • #14677-1 -แค่ฟ้า-(จากตอนที่ 8)
      8 ตุลาคม 2560 / 21:54
      แต่จะรอดูกันยาวๆ.

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 ตุลาคม 2560 / 22:03
      #14677-1
  15. #14621 xวาuxวาu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 12:02
    นายน้อยมีมุมอ่อนโยน 555555
    #14,621
    0
  16. #14328 Daebae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 21:07
    wtf 555 ไก่ ป้าบัวกุหลอนค่าบบนายน้อย
    #14,328
    0
  17. #14262 Dearcb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 17:29
    นึกว่าเลี้ยงสุนัขอะไรแบบนี้แต่นี้เลี้ยงไก่55555
    #14,262
    0
  18. #12901 pik_nipapon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 12:25
    เรื่องนี้มีหนังสือเป็นเล่มยังคะ
    #12,901
    0
  19. #12769 chootikarn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 21:54
    นึกว่าเลี้ยงอะไรเเหม่
    #12,769
    0
  20. #12730 ฺBedroom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 02:00
    เลี้ยงได้น่าตกตะลึงมากคะ คุณอาค
    #12,730
    0
  21. #12323 Ingfalalabell (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 00:28
    คิดว่าเลี้ยงไก่ให้งูไม่ก็ปลาปิรันย่ากิน ฟรุ้งฟริ้งมากอ่ะ
    #12,323
    0
  22. #10101 Apple_garla (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    เนื่อเรื่องดีอะ แต่คำหยาบเยอะไปจริงๆ มันทำให้อ่านแล้วขีดฟีลเลยอะ
    #10,101
    0
  23. #9820 guide_jamsai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 08:58
    ลดคำหยาบหน่อยเถอะไรท์ถ้ามันน้อยกว่านี้จะดีขึ้นมากๆๆๆ
    #9,820
    0
  24. #8644 ชาใหญ่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:44
    นึกว่าเลี้ยงไก่ไว้ให้งูกิน โถ พ่อมาเฟีย5555
    #8,644
    0
  25. #8612 Minutedao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:55
    ผิดคาดมาก นี่สิน้าาาาาที่นายน้อยไม่รำคาญโซ
    #8,612
    0