[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 6 : Ep.06::อยู่เรือนคนใช้ต้องสงบ ห้ามลับฝีปากพร้อมรบเป็นอันขาด!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 767 ครั้ง
    25 ส.ค. 60














Ep.06

อยู่เรือนคนใช้ต้องสงบ ห้ามลับฝีปากพร้อมรบเป็นอันขาด!

 

 


          หลังจากมาถึงคอนโดได้ผมก็ขึ้นไปเก็บของแบบมึนงงปะปนชอกช้ำระกำทรวง ฮึก...ไอ้เชี่ย กูต้องไปอยู่บ้านไอ้หล่อเลวจริงๆน่ะหรอ แล้วงานล่ะ ไม่เด็ดขาด! ยังไงผมก็ไม่ลาออก

 

          หลังจากกวาดมองรอบห้องที่เหลือเพียงเฟอร์นิเจอร์บางส่วนด้วยแววตาเศร้าสร้อยเสร็จ ผมก็เดินคอตกเป็นลูกหมาถูกทิ้งลงลิฟต์มา เป้คู่ใจถูกพาดบ่าลวกๆในขณะที่เดินไปทางไอ้ชายชุดดำซึ่งยืนหน้านิ่งในโรงจอดรถของคอนโด

 

          “คือผมขอไปเอามอเตอร์ไซค์ก่อนได้ไหมครับพี่ เดี๋ยวขี่ไปบ้านไอ้...บ้านคุณอาคเนย์ทีหลัง”

 

ผมกัดฟันสุดฤทธิ์กับคำว่าคุณอาคเนย์ ไม่ใช่อะไร! เกิดไอ้บอดี้การ์ดหน้าเหี้ยมมันไม่พอใจที่ผมเรียกเจ้านายมันลวกๆแล้วเอาปืนยิงหัวกันขึ้นมาจะทำไง!

 

แค่ไอ้คนตรงหน้ายืนนิ่งแผ่ไอทะมึนความเป็นมาเฟีย...คนที่เดินผ่านต่างก็รีบหลบเข้าคอนโดกันเป็นพรวนแล้ว! อีกอย่างถ้ายังไม่ลืมคือกูเกือบถูกยิงหน้าประตูข้อหากล่าววาจาจาบจ้วงท่านมาเฟียอันเลิศเลอประเสริฐศรีที่สุดในสามโลกเลยนะโว้ย ถุย!

 

“มอเตอร์ไซค์อยู่ไหน”

 

“คือผมส่งซ่อมที่ XXX ว่ะพี่ ดังนั้น...”

 

“เดี๋ยวไปเอามาให้ เข้าไปนั่งในรถซะ” คิ้วผมกระตุกยิกๆ คือไอ้นี่มันกลัวกูชิ่งหนีหรืออะไร บ้านพ่อง...เอ้ย เจ้านายมึงยังรวยไม่พออีกเรอะ!

 

“แต่ผมไปเอาเองดีกว่า”

 

“จะทำตามคำสั่งนายน้อยดีๆหรือจะให้ใช้ไม้แข็ง” โว้ะ! อะไรๆก็นายน้อย ฟังแล้วแขยงชิบหาย

 

“ครับๆพี่! นั่งแล้ว(โว้ย)ครับ”

 

ผมสอดตัวเข้าไปในลีมูซีนคันเดิมด้วยความเซ็งอย่างสุดซึ้ง ปากก็ขมุบขมิบพึมพำไม่หยุด แต่เรื่องอะไรกูจะด่าแบบออกเสียงให้โง่กันล่ะวะ!

 

ไม่นานนักผมก็ถูกพาตัวกลับมาที่เดิม เพิ่มเติมคือความมึนอึนอย่างยิ่งยวด ไอ้สัด! คือมึงพากูมาปล่อยหน้าเรือนคนใช้แล้วก็เดินหายลับไปไม่อธิบายและถามสุขภาพกันสักคำเลยไง๊! ผมเกาหัวแกรกๆ พร้อมมองรอบบริเวณ เรือนคนใช้แลดูคล้ายห้องแถวที่หรูกว่าห้องแถวนิดหน่อย

 

งงไหม? คือกูก็งงนั่นแหละ เหอๆ

 

ที่สำคัญคือมันอยู่ด้านหลังคฤหาสน์สุดแสนอลังการงานสร้างของไอ้โฉดชั่วนั่นเพียงแค่ไม่กี่สิบเมตร ด้านข้างคือลานกว้างแบบมากๆมีเก้าอี้และศาลานั่งพักประปราย แถมด้านหลังเรือนคนใช้ไปนี่ยังมีต้นไม้เยอะแยะคล้ายเป็นพื้นที่สำหรับอะไรบางอย่าง เดี๋ยวค่อยแอบไปสอดส่องก็ได้วะ

 

“พ่อหนุ่ม เอ็งใช่คนที่จะมาอยู่ใหม่หรือเปล่า” ชะอุ้ย! ผมสะดุ้งพลางหันขวับมามองต้นเสียงอย่างไว

 

“ใช่ครับป้า” ผมยิ้มแหย ป้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหญิงวัยกลางคน บนหน้าของแกทาแป้งเสียขาววอก ถ้ามาตอนกลางคืนนี่กูคงหัวใจวายตายแน่นอน!

 

ไม่ใช่สวยจนใจหยุดเต้นนะโว้ย แต่ผวาจนไม่อยากหายใจต่อต่างหาก แม้ผมจะชอบผู้หญิงแค่ไหนแต่ขอวัยขบเผาะได้ป่ะวะ วัยนี้ไม่เอา โฮ! กูสะพรึงอย่างแรงกล้า...

 

“ตามมาๆ ข้าชื่อบัวเป็นแม่ครัวของที่นี่ แล้วเอ็งล่ะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้”

 

“ผมชื่อโซดาครับ ที่มาเป็นคนใช้ก็เพราะติดหนี้ไว้” หนี้ของสุดที่รักก็คือหนี้ของผมไง เรื่องอะไรจะโยนให้แม่รับไปคนเดียวกันเล่า

 

ป้าบัวแกพยักหน้าหงึกหงักให้อารมณ์คล้ายตุ๊กตาล้มลุก ม้ายยยย กูกลัว!

 

“อย่างว่า...คนใช้ผู้หญิงพากันอ่อยนายน้อยทั้งสองจนไม่เป็นอันทำอะไร รายล่าสุดก็ถูกไล่ออกไปแล้ว ดังนั้นขอให้โชคดีนะพ่อหนุ่ม งานคงหนักหน่อยล่ะ ที่นี่เพื่อนเยอะไม่ต้องกลัว แต่ส่วนมากเป็นบอดี้การ์ดกันน่ะ ไม่ค่อยได้เข้าไปทำงานแบบพวกสาวๆคนก่อนในบ้านใหญ่นักหรอก ฮี่ๆๆ”

 

กูไม่กลัวอะไรหรอกบอกเลย ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าเสียงหัวเราะของป้าแล้วล่ะ! ผู้หญิงอะไรวะให้อารมณ์หลอนชิบหาย บรื้อ...ขนลุกสัดๆ

 

ป้าบัวแกพูดไปเรื่อยพลางเดินนำหน้าผมไปยังห้องๆหนึ่ง จากนั้นก็หันขวับมองมาจนกูเผลอสะดุ้งเลยไง อู้ววว แม่เจ้า! ขวัญเอ๊ยขวัญมา หน้าป้าช่างหลอนยิ่งนัก ขอแนะนำให้ไปลบแป้งที่พอกไว้ออกด่วนๆ!

 

“น่าสงสารจริงๆ เอ็งยังหนุ่มยังแน่นแถมหน้าตาน่ารักน่าชัง ดันมาปลดหนี้แบบนี้คงจะหดหู่มากสินะ แต่ก็ดีเพราะข้าเหนื่อยกับงานในบ้านใหญ่เหลือเกิน สาวๆพวกนั้นไม่น่าทำตัวเองจนถูกไล่ออกไปเลย เฮ้อ! ได้เอ็งมาช่วยแบบนี้ข้ากับไอ้สนคงเบาตัวขึ้นเยอะ โฮะๆๆ”

 

ป้าแกเอื้อมมือมาตบไหล่แปะๆพร้อมฉีกยิ้มแสยะ อะหื้อ ขนลุก!  คือป้าครับ...ป้าจะสงสารหรือดีใจที่กูมาก็เอาให้แน่

 

“เอ้า! นี่กุญแจห้อง สาวโสดอย่างข้าอยู่อีกเรือนหนึ่ง มีอะไรก็ไปเคาะเรียกได้นะพ่อหนุ่ม ฮี่ๆๆ”

 

คือผมไม่แปลกใจเลยที่ป้าแกยังโสด ย...อย่ามองมาแล้วเอียงคอเป็นตุ๊กตาล้มลุกแบบนั้น อย่ามองกรู๊วววว สยองสัดรัฐเซีย ไอ้เชี่ยเอ้ย!

 

“ขอบคุณครับป้า” ผมยกมือไหว้แล้วรีบรับกุญแจมาไขเข้าห้องไปอย่างฉับไว ฟู้ววว! รอดแล้วโว้ย กูจะจำให้ขึ้นใจว่าจะไม่เดินไปทางเรือนของป้าบัวในยามค่ำคืนเป็นอันขาด!

 

ผมเหวี่ยงเป้ลงบนโซฟาตัวเล็กขนาดสองคนนั่งตรงมุมห้อง จากนั้นก็เดินไปทรุดลงที่เตียงขนาดไม่ใหญ่แต่พอให้ผมนอนกลิ้งไปมาได้สบายๆ ทีวีจอแบนติดกับผนังอยู่หน้าเตียง และมีห้องอาบน้ำอยู่ถัดไปอีกหน่อย ผนังสีครีมดูสบายตาและมีตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กกับโต๊ะเครื่องแป้งอยู่อีกมุม คล้ายจะเห็นตู้เย็นขนาดพกพาวางอยู่แวบๆด้วย

 

ว้าว...นี่คือห้องคนใช้จริงดิ หรูกว่าคอนโดเก่าผมขึ้นมานิดนึงเลยนะเนี่ย ส่วนที่ทำครัวคงจะอยู่ถัดจากห้องน้ำ ค่อยไปเดินสำรวจแต่ตอนนี้ขอพักเอาแรงก่อน!

 

ผมงีบหลับไปก่อนจะตื่นขึ้นมาในยามเย็น จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าควรไปเจรจาเรื่องหน้าที่การงานของผมกับไอ้หล่อเลวเสียหน่อย พอล้างหน้าล้างตาปะแป้งเด็กหอมฉุยแล้วโผล่หน้าออกมาจากห้องได้ ผมก็ถือโอกาสมองสำรวจมันซะเลย

 

เรือนคนใช้มีสามแห่ง เรือนที่ผมอยู่แลดูกว้างขวางและแบ่งห้องเป็นบล็อกใครบล็อกมัน มีอยู่ยี่สิบกว่าห้องได้มั้ง ส่วนอีกเรือนที่อยู่ถัดไปก็เช่นกัน ส่วนเรือนที่ป้าบัวอยู่นั้นน่าจะเอาไว้สำหรับพวกผู้หญิงเพราะเป็นเรือนที่เล็กที่สุดและมีไม่กี่ห้องเอง

 

ผมตาสว่างอย่างฉับพลันเมื่อแลเห็นมอเตอร์ไซค์ของตัวเองจอดอยู่หน้าห้อง ทัศนคติต่อไอ้ชายชุดดำเมื่อเช้าเปลี่ยนไปในทันที! พี่มันช่างประเสริฐ อุตส่าห์ไปเอามอเตอร์ไซค์มาให้ผมด้วย อะไรจะนิสัยดีขนาดนี้!

 

เอิ่ม...แม้จะเพราะกลัวกูชิ่งหนีก็เถอะ เหอๆ

 

ผมเริ่มเดินไปทางบ้านใหญ่ ก็ไอ้คฤหาสน์สุดอลังการงานสร้างนั่นแหละ! ไอ้พวกชุดดำที่ยืนประจำจุดคล้ายเฝ้าเวรยามและรักษาความปลอดภัยต่างก็หันมองกันให้ควั่ก หรือพวกมันจะจำได้ว่าผมเคยตะโกนคำหยาบเอาไว้

 

“เฮ้ย! มึงน่ะ” 

 

เอาแล้ว...เรื่องกำลังวิ่งเข้าหากรู๊ววว!

 

“ครับพี่” ผมหยุดกึกแล้วหันไปยิ้มแหย ไอ้ชายคนเดิมมันชะงักนิดหน่อยก่อนจะขมวดคิ้วมองมา

 

“มาใหม่หรอวะ”

 

“ใช่ครับพี่” จักจี้ชิบหาย...กูในโหมดหงิมๆนี่โคตรไม่ชินเลยเถอะ!

 

“อย่าเดินเผ่นผ่านมาที่นี่ถ้าไม่มีธุระจำเป็นจริงๆ” ไอ้เชี่ย...ถ้ากูไม่มีธุระแล้วจะมาทำไมไอ้สันขวาน!

 

“ผมจะมาคุยธุระกับไอ้...คุณอาคเนย์อ่ะครับพี่” ผมบอกเหตุผลไป หน้าก็เริ่มซีดลงเมื่อระลึกได้ว่าเกือบไปแล้วไง เมื่อกี้ถ้ากูหลุดด่าเจ้านายมันได้โดนเป่าหัวชัวร์!

 

“นายน้อยไม่อยู่ จะกลับอีกทีก็ดึกๆ”

 

WTF! วันมะรืนกูก็ต้องไปทำงานแล้วนะโว้ยยย

 

“งั้นเอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้เนอะ ไปล่ะครับ แหะๆ”

 

ผมรีบจรลีหลีกหนีมาอย่างฉับไว ไอ้สาส! กูนี่ถึงกับหอบเลยเถอะ เกือบไปแล้วกู ชีวิตเกือบพินาศวอดวายมลายสิ้น!

 

ผมเข้าห้องไปสำรวจในครัวใหม่ ไม่มีครก! เชรด...รู้งี้กูพกมาด้วยกูดี โฮ! ส้มตำจ๋า อยากกินที่ซู้ดดต้องทำไง?

 

ป้าบัวบอกว่าเป็นแม่ครัวนี่หว่า งั้นน่าจะมีล่ะมั้ง สงสัยคงต้องไปขอยืม...ม ม้ายย! กูยังสะพรึงท่าเอียงคอและหัวเราะหลอนๆไม่หายเลยไง

 

ผมนั่งลูบแขนลูบขาอย่างขนหัวลุกก่อนจะคว้าโทรศัพท์มากดๆดู เชี่ยแล้ว! สุดที่รักโทรมาสามสายไม่ได้รับ ผมรีบกดโทรออกอย่างไว รอไม่นาน...ประมาณสายที่ห้าได้! ปลายสายก็กดรับ

 

“ทำไมสุดที่รักรับสายช้าล่ะครับ!” ผมรีบโวยวายไปก่อนเลย ไม่ใช่ว่าถูกไอ้ตาลุงข้างบ้านมัน...

 

(เพิ่งปิดร้านเมื่อกี้อ่ะลูก แล้วนี่ครบสามสิบสองดีไหม! แม่โทรไปตั้งสามสายทำไมไม่รับ! อกอีแป้นจะแตก...ถ้าพวกมันส่งมือส่งขาส่งหัวโซดาน้อยๆของแม่คืนมาจะทำยังไง!!) ผมรีบยกโทรศัพท์ออกจากหูอย่างฉับไว แบบว่ามันปวดจี๊ดๆและเริ่มมีเสียงวิ้งๆขึ้นมาแล้วไง

 

เอ่อ...สุดที่รักจ๊ะ ถ้าจะวีนขนาดนี้ขอคนหล่อรู้ตัวก๊อนนน โฮ! หูกรู๊ววว

 

“พวกมันไม่ส่งมือส่งขาส่งหัวโซไปให้สุดที่รักแน่ครับไม่ต้องห่วง ส่วนเรื่องหนี้โซจัดการเรียบร้อยแล้ว สุดที่รักสบายใจได้เลยนะ! อีกไม่นานเราต้องได้เป็นไทแน่”

 

อีกไม่นาน...แค่อาจจะทั้งชาติเท่านั้น! ฮือ ชีวิตกูช่างรันทดยิ่งนัก

 

(งั้นหรอลูก โซดาน้อยๆของแม่ทำได้ยังไงกัน! เมื่อวานพวกมันยังบุกเข้ามาแล้วกวาดข้าวของแหลกลาญอยู่เลย! ไอ้...เอ้ย น้ำแข็งน้อยๆของแม่มันก็ดันไม่อยู่เพราะไปเล่นเกมบ้านเพื่อน ไอ้ลูกไม่รักดี! แม่อุตส่าห์ส่งให้มันเรียนแต่ดู๊ดูเถลไถลตะแล้ดแต๊ดแต๋ไปบ้านเพื่อนซะงั้น! แบบนี้มันน่า...)

 

“อะ เอ่อ...แม่ ผมขอสายไอ้สัดแข็งแป๊บเนอะแม่เนอะ ใจเย๊นนเย็นนะครับ” ผมยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูพลางพูดรัวๆแข่งกับเสียงแว้ดๆของสุดที่รักไปด้วย

 

อะฮึก...ขี้หูกูเต้นระบำเลยไอ้สาส!

 

(อ้ะ...ขอโทษนะโซดาน้อยๆของแม่ เผอิญมันส์ปากไปนิ๊ดด น้ำแข็งน้อยๆของแม่! พี่ชายจะคุยด้วยลูก มาเร๊ววว)

 

ได้ยินเสียงแว่วๆว่าแม่เรียกหาไอ้สัดแข็ง คือไอ้น้องเชี่ยมันมาบ้านในวันหยุดไง ช่วงนี้เห็นว่ามหาลัยหยุดยาว ดังนั้นไม่แปลกที่มันจะมาอยู่บ้าน ไม่นานนักน้ำเสียงกวนๆก็ลอยมาตามสาย

 

(ฮั่นโหลลล...สัดดา) ไอ้น้องเลววว! มึงจะเอากับกูช่ะ? เดี๋ยวกลับบ้านไปจะโบกหัวให้

 

“กูบอกกี่ครั้งให้เรียกโซน่ะไอ้เชี่ย! ชื่อดาแม่งตุ๊ดสัดๆ”

 

(พูดมากว่ะไอ้พี่เวร! ตกลงมีไรก็ว่ามา)

 

“มึงดูสุดที่รักของกูให้ดีนะเข้าใจ๊? แมลงตัวไหนบังอาจมาเดินเพ่นพ่านต้องใช้สกิลฝีปาก เอ้ย! ฝีเท้าใส่มันรัวๆนะโว้ย! โดยเฉพาะไอ้ตาลุงข้างบ้าน...”

 

(ไอ้สัดดา! คือมึงไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องไง๊)

 

“ช่วงนี้กูยังกลับไม่ได้ไงไอ้น้องเวร ไม่งั้นจะฝากมึงไว้หาพ่อง...” เอิ่ม พ่อมันก็พ่อผมนี่หว่า เหอๆ

 

(เออๆ! เดี๋ยวกูดูให้ แต่จนกว่าจะกลับมหาลัยนะโว้ยไอ้พี่เชี่ย) ผมคิ้วกระตุกยิกๆเมื่อไอ้สัดแข็งมันตอบกลับมาแบบนั้น คือกูจะไว้ใจมึงได้ไหมเนี่ยไอ้ห่าราก!

 

“สุดที่รักบอกว่ามึงไปตะแล้ดแต๊ดแต๋! หัดอยู่บ้านอยู่ช่องบ้างเหอะว่ะ เพลาๆเล่นเกมบ้างนี่มึงอายุยี่สิบแล้วนะเว้ย เสือกทำตัวเป็นเด็กอยู่นั่นแหละ”

 

ดีที่ไอ้สัดแข็งมันไม่รู้เรื่องหนี้อะไรนั่น ไม่งั้นคงเครียดในระดับเดียวกับกูแน่ ว่าแต่ปัจจุบันกูกำลังเครียดใช่ไหม ทำไมมันดูชิวชิบหายวายวอดขนาดเน้!

 

(โห่...ไอ้สัดดา! คือมึงติดส้มตำนี่ไม่เด็กเลยเนอะ)

 

ติดส้มตำแล้วทำไม! กูพอใจและมึงไม่มีสิทธิ์มาด่าเว้ยยย

 

“เดี๋ยวกูถีบไส้แตกไอ้ปากไม่มีหูรูด!” พูดเรื่องส้มตำแล้วมันจี๊ด มันปี๊ดขึ้นสมอง!

 

(มึงก็ปากหมาพาชิบหายเหมือนกันนั่นแหละ) ดู๊ดู...ดูมันตั้งหน้าตั้งตาเถียงผ๊มมม

 

“ไอ้สัดแข็ง! กูไม่คุยกับมึงแล้ว แม่งปวดหัวชิบ...อย่าลืมที่กูฝากไว้นะโว้ย”

 

(เออ)

 

หลังจากตัดสายไอ้น้องเลวไปผมก็ยกมือนวดขมับ แม่งปากไวสัดๆ! เถียงกูแว้ดๆๆ ปล่อยให้คนหล่อเถียงไม่ทัน(?)ได้ยังไง ไม่ได้การ...สงสัยต้องไปอัพสกิลฝีปาก

 

ผมเดินลูบๆท้องเข้าครัวเพราะเริ่มหิว ฮึก...ครกกรู๊ววว ที่นี่ไม่มีครก! และถ้ากูอยากได้ก็ต้องไปล่าท้าผี เอ้ย! ยืมป้าบัวสุดสยอง สงสัยคงต้องทำเมนูอื่นกินก่อน เหอๆ

 

เฮ้! อย่าลืมว่านี่ลูกใคร ผมลูกเจ้าของร้านอาหารเลยนะโว้ย ทำอาหารไม่ได้ก็เชี่ยแล้วในเมื่อโดนสุดที่รักลากเข้าครัวไปเป็นลูกมือบ่อยๆ ส่วนไอ้สัดแข็งแม่งก็ชอบชิ่งไง มันบอกทำอาหารแล้วไม่แมน...

 

อะฮึก...มันบอกกูไม่แมน! ไอ้น้องตาถั่ววว

 

หลังจากเดินไปเปิดตู้เย็นดูผมก็ต้องตาเหลือกเพราะมันมีแค่น้ำเปล่า คือกูต้องไปซื้อวัตถุดิบเองหรือยังไง...ไอ้โหดโคตรงก! แม่งมึงไม่คิดจะเปย์คนใช้ให้มากกว่านี้หน่อยเรอะ

 

สงสัยต้องออกไปหาวัตถุดิบ ฮือ ชีวิตกูโดนทำร้ายยย

 

ว่าแล้วผมก็โผล่ใบหน้าอันขาวนวลด้วยแป้งเด็กไปชะแว้บอยู่หน้าห้อง หันมองซ้ายขวาได้ไม่นานก็พบกับผู้ชายหน้าเด็กคนหนึ่ง มันมีผิวสีน้ำผึ้งและเพิ่งขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาไง มือก็ถือของพะรุงพะรัง มีทั้งเนื้ออะไรบางอย่างที่ให้เดาคงเป็นเนื้อหมูแล้วก็ผักสารพัดชนิด...

 

โอ้ก็อด กูเจอแหล่งวัตถุดิบชั้นดีแล้วไอ้เชี่ย!

 

ผมนี่รีบตรงเข้าไปประชิดเลยทีเดียว ไอ้หน้าเด็กมันสะดุ้งพลางถอยกรูดคล้ายกับเห็นผี จากนั้นก็ยกถุงวัตถุดิบหนีไม่ปานว่าอ่านสายตากูออกอย่างไรอย่างนั้น

 

“พี่เป็นใครน่ะ! คนบ้า? เอ๋ ป้าบัวรับคนบ้ามาเพิ่มหรอวะ”

 

ไอ้เด็กเวร! มันไม่พูดเปล่าแต่แม่งเอียงคอแล้วเกาหัวในท่าคิขุด้วยไง แต่หน้ามึงไม่ให้มากกูบอกเลย =_=;;

 

“กูไม่ได้บ้าเว้ยไอ้เด็กเชี่ย! แค่อยากรู้ว่าในถุงอ่ะเอามาทำอะไร” ผมเอ่ยโวยวายด้วยอารมณ์เริ่มพิโรธ แม่งมาหาว่าผมบ้าได้ไง! ออกจะหล่อเหลาซะขนาดเน้

 

“ก็ทำข้าวเย็นให้นายน้อยไง ว่าแต่พี่เป็นใครกันแน่เนี่ย” ไอ้เด็กเลวมันมองผมอย่างพิจารณา จากนั้นก็ถอยห่างสองสามก้าวด้วยความระแวง มือก็แคะๆหูไปด้วย

 

คือมึงจะทำหน้าแบบ กูปวดหู เพื่อ?

 

“กูชื่อโซดา เป็นคนใช้ที่มาใหม่”

 

ผมมองวัตถุดิบอย่างเศร้าสร้อย โฮ! ที่ไหนได้ก็เอามาให้ไอ้หล่อเลวกับฝาแฝดนรกของมันกินนั่นเอง แล้วกูควรแดกอะไรดี น้ำเปล่า? เชี่ยเอ้ย...คือแม่งจะงกไปเพื่อใคร บ้านมึงยังรวยไม่พอหรือไงไอ้ใจมาร!

 

“อ๋อ...งี้นี่เอง ผมชื่อต้นสน เป็นคนใช้เหมือนกัน” ไอ้สัดสนมันยังไม่เลิกทำหน้าระแวงผม จากนั้นก็ถอยห่างกูไปอีกโยชน์ราวกับกลัวหูจะพังยังไงยังงั้น

 

ทำไมรู้? ก็พวกแม่งยกมือปิดหูรอเลยไง! ไอ้เด็กเวรเอ๊ย ผมไม่แร็พใส่มันหรอกไม่ต้องมาทำหน้าแขยง!

 

“แล้วจะไปหาวัตถุดิบมาทำกับข้าวกินได้ที่ไหนวะ” ผมพูดขึ้นในระดับน้ำเสียงปกติ ไอ้เด็กตรงหน้าพลันเลิกคิ้วพลางค่อยๆเอามือออกจากหูอย่างเชื่องช้า

 

“กับข้าวก็เหลือทุกครั้งแหละพี่ เราก็กินในส่วนนั้นและถ้ามันไม่พอก็ไปเบิกวัตถุดิบมาทำเองได้”

 

เชรดดด ลบ! ลบประโยคบ่นๆข้างต้นให้หมด ไอ้หล่อเลวมันก็ยังมีมุมเปย์คนใช้ไง ฮือ ไม่คิดเลยว่าจะมีมุมที่ไม่ชั่วช้าสามานย์แบบนี้...

 

“แต่ต้องจ่ายเงินค่าวัตถุดิบนะ”

 

ไอ้เชี่ย!

 

ผมอ้าปากพะงาบๆ คือเมื่อกี้กูยังชมมันอยู่ แต่อะไรคือการที่ไอ้เด็กนี่มันถีบความคิดนั้นไปไกลๆด้วยประโยคเดียว กูขอกลับคำไอ้โหดเหี้ยมอำมหิต! มึงมันโคตรของโคตรงกเลยไอ้ซาดิสม์ผิดมนุษย์มนา!

 

“ฮะๆๆ สีหน้าพี่โคตรตลกเลยว่ะ ผมล้อเล่นหรอกน่า” ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ! เดี๋ยวกูก็ยันโครมซะนี่...

 

ผมมองไอ้สัดสนซึ่งยังคงหัวเราะไม่หยุดด้วยสายตาขุ่นขวาง สักพักก็ปรับอารมณ์ตัวเองได้ก่อนจะตรงเข้าไปกอดคอมันมากระซิบ ไอ้เด็กนี่ก็สะดุ้งเฮือกหนึ่งแต่ไม่ถึงกับสะบัดออก ตัวสูงจนกูต้องเขย่งเลยว่ะ หน้าเด็กๆของมึงนี่หลอกสายตากูใช่ม้ายยย!

 

“คือกูอยากรู้ว่าจะพบไอ้...คุณอาคเนย์ได้ยังไง”

 

“เรียกนายน้อยเถอะพี่ ใครๆก็เรียกกันแบบนั้น” ไม่อาววว กูแขยงปากง่ะ

 

“เออน่า บอกกูหน่อย” ผมตะล่อมมัน ไอ้สัดสนแม่งก็ดูซื่อๆดี ดังนั้นต้องหลอกถามและหาข้อมูลได้ง่ายชัวร์! มันมองหน้าผมสักพักแล้วก็เอ่ยปากบอกว่า...

 

“เดินๆไปในบ้านใหญ่เดี๋ยวก็เจอว่ะพี่ ไม่ก็ลองทำความผิดดู อาจได้เจอนายน้อยในห้องใต้ดินล่ะมั้ง”

 

ไอ้เด็กสันดาน! มันบังอาจกวนส้นตีนกรู๊ววว

 

ผมคิ้วกระตุกยิกๆพลางระงับปากไว้ไม่ให้พ่นคำหยาบออกมา มึงยังต้องตะล่อมมันต่อดังนั้นห้ามหลุดด่าเด็ดขาด! นั่นล่ะดี...ไม่ถีบหนอ ไม่กระโดดกัดหนอ ฟู้ววว

 

“กูมีเรื่องต้องคุยกับไอ้...คุณอาคเนย์จริงๆนะโว้ย” และถ้ามึงยังไม่บอกวิธีกูจะยันตูด ณ บัดนาว!

 

“ก็คงต้องรอดึกๆ ตามตารางเวลาแล้ววันนี้นายน้อยกลับประมาณสี่ทุ่ม ว่าแต่พี่ไปเริ่มงานกับผมก่อนเลยป่ะ มาๆจะได้คุ้นเคย” ไอ้ท่าทางระแวงผมในตอนแรกหายไปไหนหมด ไฉนตอนนี้จึงกระดิกนิ้วรัวๆไม่ปานว่าเรียกน้องหมา...

 

เด็กเวรนี่ไม่ซื่ออ่ะบอกเลย! มันกวนส้นผมอย่างแรงเถอะ เดี๋ยวก็กระโดดกัดหูขาดเลยไอ้เด็กนรก แง่งๆ!

 

ผมเดินตามไอ้สัดสนมาอย่างช่วยไม่ได้ คือถ้าไม่ตามกูก็ไม่มีอะไรกินไง โฮ! ชีวิตคนหล่อช่างอาภัพยิ่งนัก

 

“อ้าวพ่อหนุ่ม จะมาช่วยข้าทำครัวล่ะสิ ฮี่ๆๆ”

 

ไอ้เชี่ย หัวใจกรู๊ววว!

 

ผมเบิกตากว้างแทบถลนพลางยกมือกุมอกแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ห...หัวใจกูเกือบวายเลยไอ้สัด! จากนั้นก็ค่อยๆชำเลืองมองป้าบัวแม่ครัวสุดสยองที่ย่องมากระซิบข้างหูอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง

 

“ครับป้า พอดีเห็นพี่มันด้อมๆมองๆเลยพามาด้วย” ไอ้สัดสนหันไปตอบแทนผมที่กำลังอ้าปากพะงาบๆราวกับปลาตายเกยตื้นอยู่

 

ฮ...ฮึก อย่าเอียงคอมองมา อย่าแสยะยิ้มอย่างน้าน! ใครก็ได้เอาป้าบัวไปเก็บ เอาไปเก็บด่วนๆ ว่าแต่ป้าเพิ่มแป้งบนหน้าตัวเองมาใช่ไหม ไอ้ชิบหาย...ยิ่งกว่าจูออนอีกคุณเอ้ย!

 

 

 


Writer talk2

ป้าบัวยังคงความน่ารัก(?) 555 คนใช้อีกคนคือต้นสนค่ะ มาร่วมปวดหู...เอ้ย! สร้างความฮาไปด้วยกันเถอะ! พี่อาคค่าตัวแพง เจออีกทีตอนสี่ทุ่มดังนั้นแนะนำให้ไปดักตีหัวแล้วลากเข้าถ้ำ...//ปืนเจาะหัว ส่วนครอบครัวโซดาก็น่ารักค่ะ น้องน้ำแข็งนี่ยิ่งน่าร๊าก//ปาดเหงื่อ โซดาคะ คำแนะนำคือไปนอนรอในห้อง...แค่กๆๆ//ยกมือปิดหู แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

04/07/2016

Writer talk

สุดที่รักของโซดาน้อยๆคือแบบฉบับของโซดาค่ะ ฮะๆๆ//ปาดเหงื่อ และบอกเลยว่าป้าบัวเป็นคนน่ารัก 555 พี่อาคหายไปไหนคะ ทิ้งให้โซดาอยู่เรือนกับบรรดาผู้ชายมากหน้าหลายตาได้ยังไง!(เรือนที่โซดาอยู่เป็นฝั่งของผู้ชายล้วนๆ) เดี๋ยวก็โดนกระทืบตายเพราะหลุดด่าหรอกค่ะ//ยกมืออุดหู แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

03/07/2016

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 767 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,226 ความคิดเห็น

  1. #17225 tapian (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 00:28
    แม่ไม่แผ่ว555
    #17,225
    0
  2. #17195 Mareemintty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 22:49
    รู้เลยโซดาได้ใครมา 55
    #17,195
    0
  3. #17108 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 21:08
    ขอยาดเกียสคำเรียกลูกว่า โซดาน้อยๆ กับ น้ำแข็งน้อยๆ ของคุณแม่ยายพี่อาคค่ะ 5555555
    #17,108
    0
  4. #17063 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 04:14
    ชอบเนื้อเรื่อง​ แต่นายเอกน่ารำคาญไปนิดจริงๆ​ดูพูดมาก///ว่าแต่เรือนคนใช้หรูจังเลย...ที่ไหนจะไปทำ55555555​
    #17,063
    0
  5. #17022 numnungphapha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 16:05
    นายเอกพูดมากเกินไปจนลำคาญ
    #17,022
    1
    • #17022-1 Punch_9397(จากตอนที่ 6)
      15 มกราคม 2563 / 19:49
      มันเป็นคาเเรกเตอร์ของตัวละครนะคะ ไม่เห็นจะลำคาญเลย เเต่มันก็เเล้วเเต่เเหละค่า เเต่ละคนมีความคิดไม่เหมือนกัน
      #17022-1
  6. #16990 Make_Y (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:20
    โอ้ยขำ55555
    #16,990
    0
  7. #16971 792979 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:30

    ขอผ่านเรื่องนี้นะคะ อ่านแล้วไม่ค่อยบันเทิงจิตเท่าไหร่

    #16,971
    0
  8. #16948 ks_siri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:02
    ตอนนี้คือ ขำหนักมาก 5555
    #16,948
    0
  9. #16889 sunmarine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:06
    ไม่รู้จะสงสารหรืออะไร
    บางครั้งก็คิดว่าโซดาเพ้อ 5555
    #16,889
    0
  10. #16854 dnkdnk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 04:11
    ขำจนเหนื่อยย 55555555
    #16,854
    0
  11. #16806 Beom_0601 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:55
    เนื้อเรื่องสนุกดีนะคะ แต่เราว่านายเอกดูเกิน ๆ ไปเยอะจนน่ารำคาญอ่ะค่ะ ดูไม่ค่อยเหมือนคนปกติ
    #16,806
    1
    • #16806-1 Naensa(จากตอนที่ 6)
      27 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:12
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ
      #16806-1
  12. #15776 ดิเดียร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:36
    ปากหน้ารำคาญทัเงบ้านเลยอะ
    #15,776
    0
  13. #14916 srxxoy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:16
    ป้าบัวมาสายหลอนหรอจ้ะ ฮี่ๆๆๆๆๆ
    #14,916
    0
  14. #14566 So-Sasiwan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 23:48
    อีกนิดหน่อยจะรำคาน มาก มากๆ ละเด้อโซดาจจ๋า
    #14,566
    0
  15. #14316 Chrysola (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 20:14
    ขำป้าบัว ป้าหลอนได้อีก 555555
    #14,316
    0
  16. #14260 Dearcb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 17:15
    โซดาโครตชิวอ่ะนี้ติดหนี้อยู่นะ555555
    #14,260
    0
  17. #13740 KKMP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 23:03
    นิยายเรื่องนี้มีแต่คนตลก 555
    #13,740
    0
  18. #13338 ลูซิเฟอร์ผู้เลอโฉม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:04
    โซดาเพลาๆลงบ้าง จะรำคาญแล้วนะว้อยยยย ถถถ
    #13,338
    0
  19. #12766 chootikarn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:55
    กลัวป้าเขาทำไมโซดาป้าออกจะใจดี55555
    #12,766
    0
  20. #12728 ฺBedroom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:46
    เข้าใจว่าโซดาเป็นเช่นนี้เพราะครอบครัวนี่เอง เหนือโซดาก็ยังมีน้องน้ำแข็งและสุดที่รักนี่เอง ถ้าสามคนนี้อยู่ด้วยกันนะ ไม่อยากจะคิด คนคงอยากระเบิดตัวเองตายไปเลย
    ชอบป้าบัว ความน่ารัก?ของการหัวเราฮี่ๆ นี่คืออะไรกัน เป็นคนที่ทำให้โซดาไม่กล้ายุ่งด้วยจริงๆ
    #12,728
    0
  21. #8608 Minutedao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:31
    นี่อ่านไปอุดหูไป5555555 อนุภาพมาก
    #8,608
    0
  22. #7717 Yanapat. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:03
    พี่น้องฝีปากเหมาะกับการโต้วาทีมากเลยนะ5555555
    #7,717
    0
  23. #7054 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 23:24
    น่ากลัวววว
    #7,054
    0
  24. #6282 tungminpe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 01:42
    ป้าในครัวน่ากลัวมากกกก 5555+
    #6,282
    0
  25. #6189 puzzle97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 11:18
    โซดาน่าเอ็นดูจริงๆ555555555555555555
    #6,189
    0