[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 5 : Ep.05::เข้าถ้ำเสือ...ระวังจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 820 ครั้ง
    25 ส.ค. 60












 Ep.05

:: เข้าถ้ำเสือ...ระวังจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก! ::

 

 

 

          “เจ้าของที่นี่ก็คือกูกับไอ้อาค และถ้าเป็นเรื่องหนี้ก็คงต้องเป็นไอ้อาค กูดูแลธุรกิจที่เป็นฉากหน้าของตระกูลทั้งหมด ส่วนฉากหลังมึงไปเคลียร์กับมันเองก็แล้วกัน”

 

          ไอ้เลวหมายเลขสองมันเอ่ยเสียงเรียบพลางคลายกระดุมลงเล็กน้อย เดี๋ยวนะโว้ย! แม่ผมมากู้เงินสิงห์ๆอะไรนี่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไอ้หล่อเลววะ หรือว่าบัญชีลูกหนี้ทั้งหลายจะถูกโอนมาให้รุ่นลูกจัดการ?

 

คือผมมั่นใจมากเลยไงว่าตอนแม่มากู้ต้องกู้ในสมัยรุ่นพ่อของไอ้หล่อเลวมันแน่ๆ!

 

“กูขอเคลียร์กับพ่อมึงได้ไหม” ผมเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง นี่ผมประนีประนอมสุดแล้วนะ

 

“พ่อกูอยู่ต่างประเทศ นานๆทีจะกลับ...อีกอย่างอยู่คนละบ้านกันน่ะ”

 

สรุปคือผมต้องเผชิญหน้ากับไอ้สันดานเสียที่บังอาจถีบคนหล่อไว้กลางทางจริงๆน่ะหรอ โฮ...ม่ายยย ผมไม่อยากไปหามัน ไม่อยากแม้แต่จะเจอหน้า!

 

ต...แต่ร้านของสุดที่รักกำลังจะถูกยึด ถ้าไม่ไปคุยก็คงจบเห่

 

“งั้นพากูไปหามันหน่อย” ผมกัดฟันกรอดสุดฤทธิ์กับประโยคนี้ ไอ้เลวหมายเลขสองถึงกับเลิกคิ้วพลางยกยิ้มเย็นเลยอ่ะคิดดู๊!

 

          กูไม่ได้ยอมแพ้นะสัด! ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นล่ะวะ

 

          คราวนี้ผมเดินตามไอ้เลวหมายเลขสองขึ้นบันไดวนสุดเรียบหรูไปยังชั้นบนของบ้านอย่างสงบเสงี่ยม...ซะที่ไหน! ตาผมนี่กวาดมองไปรอบบ้านเลยล่ะ อือหื้อ...รวยจริงรวยจังไม่บันยะบันยังเลยนะมึง!

 

          ในที่สุดก็มาถึงชั้นสองของบ้าน แลดูเหมือนจะมีสามชั้นแต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าชั้นบนสุดมีอะไรอยู่

 

“พาไอ้นี่ไปห้องทำงานไอ้อาคซะ ถ้าไม่เจอตัวก็พาไปห้องใต้ดิน” เอ๊ะๆ ห้องใต้ดิน?

 

“ครับ นายน้อย”

 

ไอ้ชายชุดดำที่เดินตามหลังมาโค้งให้พายัพแบบทำมุมสี่สิบห้าองศาเป๊ะๆ จากนั้นก็ตวัดหางตามองผมแล้วเดินนำไป ชิ! เก๊กนักนะมึ๊ง ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลยนะสัด

 

ผมกับไอ้เลวหมายเลขสองแยกทางกันที่มุมหนึ่ง จากนั้นผมก็เดินเลี้ยวไปมาจนกระทั่งยืนอยู่หน้าประตูสีดำสนิทในที่สุด เอิ่ม...แบบว่ามันดำจริงๆ ดำแบบไม่มีลวดลายแกะสลักหรืออะไรเลย ไม่ใช่ว่าข้างในจะเป็นสีดำล้วนด้วยนะโว้ย

 

ก๊อกๆๆ

 

“นายน้อยครับ”

 

ไอ้ชายชุดดำคนเดิมเคาะประตูเรียกอย่างมีมารยาท ทว่าความเงียบที่ครอบคลุมบริเวณทำให้มันเปิดประตูแง้มๆแล้วสอดส่องสายตานิดหน่อย ผมชะโงกมองตามแล้วก็เอนตัวกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อชายตรงหน้าเริ่มออกเดินอีกครั้ง

 

ไอ้สัด...เชื่อไหมว่าเมื่อครู่ผมเห็นสีเทาด้วยว่ะ แทบจะน้ำตาปริ่มที่ข้างในไม่เป็นสีดำหมดอย่างที่คิดไว้ ว่าแต่ผมจะฝังใจอะไรกับห้องสีดำนักหนาวะ!

 

ผมเดินลงบันไดตามไอ้ชายชุดดำไปยังชั้นล่างอีกครั้ง คราวนี้มันเปิดประตูห้องหนึ่งซึ่งมีบันไดทอดยาวลงไปในความมืด ผมเริ่มกลืนน้ำลายดังเอื้อกและเริ่มจินตนาการว่าตัวเองจะถูกฆ่าไหมแล้วไง

 

เฮ้ยๆ! ไม่ใช่ว่าลวงกูมาฆ่าหรอกนะ แต่ถ้าจะฆ่าก็คงโดนตั้งแต่หน้าประตูแล้วล่ะ เหอๆ

 

พอลองเดินคลำผนังตามขั้นบันไดไปเรื่อยๆ...ท่ามกลางความมืดสลัวผมก็เห็นประตูบานหนึ่งอยู่ด้านหน้า พอชายคนเดิมผลักประตูออกแสงไฟเพียงเล็กน้อยในนั้นก็แยงลูกตาอย่างฉับพลัน

 

ไอ้สัด! ห้องแห่งความลับในแฮรี่พอตเตอร์สินะ อ้อ ผิดๆ

 

ตุ้บ! พลั่ก! โครม!

 

เสียงประกอบบรรยากาศราวกับหนังฆาตกรรมนี่มันอะไรกันวะ ผมเดินเข้ามาภายในห้องแล้วก็ต้องอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า ร่างจมกองเลือดร่างหนึ่งทรุดอยู่ตรงมุมห้อง มีไอ้พวกชุดดำยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่อีกมุมหนึ่ง

 

และตรงกลางห้องคือไอ้หล่อเลวในสภาพที่ผมบอกได้เลยว่ามันดูโคตรแบด! มือหนาคลายผ้าโชกเลือดที่มัดไว้ออกก่อนจะเดินเข้าไปใช้เท้าเขี่ยๆไอ้ร่างจมกองเลือดเมื่อครู่ อีกมือก็จับปืนขึ้นจ่อด้วยแววตาไร้อารมณ์

 

คือมึงไม่หลุดแม้แต่ตอนจะฆ่าคนสินะไอ้สันขวาน! ไอ้สันดานชั่ววว มันจะฆ่าคนต่อหน้ากรู๊ววว

 

“นายน้อย...มีแขกมาพบครับ”


          ฉับพลันทุกอย่างในห้องซึ่งคละคลุ้งไปด้วยคาวเลือดก็ชะงักลง นัยน์ตาสีน้ำตาลเฉดแดงฉายแววแปลกใจยามตวัดมองมา ทว่าไอ้ร่างโชกเลือดกลับตรงเข้ามากอดขาไอ้หล่อเลวไว้ซะก่อน

 

“ผ...ผมขอโทษครับนายน้อย จะไม่ทรยศอีก...”

 

ปัง!

 

ฉับพลันนั้นลูกปืนก็เจาะเข้ากลางศีรษะของร่างที่กอดขาร้องขอชีวิตในทันที ผมเบือนหน้าหนีชั่ววูบอย่างรับไม่ได้ ฮือ...ฉากฆ่าคนต่อหน้าต่อตาผมเลยไง! เลือดนี่สาดกระเซ็นมาโดนข้างแก้มจนต้องปาดออกเลยเถอะ

 

ฮ...ฮึก กูซาบซึ้งใจจริงๆที่ตัวเองไม่ตายไปตั้งแต่ด่าไอ้เวรนี่บนเตียงในคราวแรกน่ะ

 

ไอ้พวกชุดดำที่ยืนอยู่อีกมุมต่างเข้ามาเก็บกวาดศพอย่างรู้หน้าที่ คือแบบมึงจะไม่พูดอะไรหน่อยหรอไอ้ชั่ววว แม่งเพิ่งเป่าหัวคนไปสดๆร้อนๆเลยนะโว้ย!

 

คราวนี้ผมเผลอสะดุ้งเมื่อไอ้หล่อเลวมันตวัดหางตามองมา จากนั้นก็ส่งปืนให้ไอ้ชุดดำคนหนึ่งที่แบมือรับอย่างนอบน้อม ใครไม่สะดุ้งกูก้มกราบเลยเอ้า! ไอ้สาส ถ้ามึงจะน่ากลัวได้ขนาดนี้กูก็ขอบาย...

 

“จะไปไหน” น้ำเสียงที่ผมเคยบอกไปว่ามันโคตรมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นทางด้านหลังพร้อมกับคอเสื้อที่ถูกกระชากไว้

 

ไอ้ฆาตกรใจมาร ไอ้สันดานปีศาจ! อย่ารั้งกรู๊ววว โฮ! กลัวแล้วไอ้สัด ปล่อยกูเถ๊อะ

 

“ไป...คือกูมีเรื่องจะมาคุยกับมึง ปล่อยเลยนะไอ้...!

 

ผมชะงักปากที่จะพ่นคำด่าได้ทัน เสียงร้องไห้ของสุดที่รักโผล่ขึ้นมาในสมองอย่างรวดเร็ว แถมภาพเมื่อครู่ก็ยังติดตาไม่หายเลยไง ผมคงนอนฝันร้ายไปอีกนาน ฮือออ

 

ถึงจะกลัวสุดฤทธิ์ แต่อย่าคิดว่าผมจะไม่ดิ้นหนีเชียวนะโว้ย! คือดิ้นจนมันเหวี่ยงผมไปโดนผนังดังอั่กเลยไง รุนแรงชิบหาย...เจ็บหลังได้ไม่ทันไรชายชุดดำสองคนก็ตรงเข้ามาล็อกร่างผมไว้แล้วลากให้ตามหลังไอ้หล่อเลวนี่ไปในบันดล

 

“กูเดินเองได้! เอ่อ...พี่ๆไม่ต้องจับก็ได้ครับ แหะๆ”

 

 ผมยิ้มแหยเมื่อไอ้ชายชุดดำทั้งสองมันจ้องเขม็งมองมา และเมื่อผมเอ่ยเสียงอ่อยในตอนท้ายไอ้พวกนี้ก็ยอมปล่อยแขนและทำเพียงยืนคุมด้านข้างมาตลอดทางเท่านั้น ยังดีที่ไม่ลากผมมาล่ะวะ

 

และทันทีที่เข้ามาหยุดยืนในห้องโทนสีเทาสว่างกับไอ้หล่อเลวสองต่อสอง ไอ้พวกชุดดำก็ปิดประตูตามหลังให้อย่างมีมารยาท ฮือ...ไอ้เชี่ย ทำไมต้องทิ้งกูไว้ให้เผชิญไอ้โหดใจทรามนี่ด้วย โฮ! คนหล่อโดนทำร้ายยย

 

ผมกวาดมองรอบด้านที่ข้าวของเป็นโทนสีดำทั้งหมดยกเว้นผนังห้องที่เป็นสีเทาสว่าง ไอ้หล่อเลวมันถอดเสื้อเปื้อนเลือดออกแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวจากตู้ใบหนึ่งขึ้นมาใส่แทน ผมก็จ้องมองมันใส่เสื้อได้อย่างไม่มีสลด

 

คือมึงกล้าถอดกูก็กล้ามองอ่ะเอาดิ๊! แต่ไอ้สัด...หุ่นดีชิบหายจนอดจะหมั่นไส้ไม่ได้

 

“มาทำไม” มันถามขึ้นเสียงเรียบ ดูตายด้านกับทุกสิ่งและไม่มีอะไรพอที่จะเบี่ยงเบนความสนใจได้

 

คือถ้ามึงจะนั่งลงเปิดแฟ้มบนโต๊ะทำงานดูแล้วไม่เชื้อเชิญกูนั่ง กูจะนั่งเองก็ได้วะ!

 

ผมทรุดตัวนั่งลงบนพื้นพรมด้านหน้าประตู ไม่ใช่อะไร...เกิดไอ้เวรนี่คุ้มดีคุ้มร้ายยกปืนเป่าหัวผมขึ้นมาจะได้หนีทันไง คนหล่อช่างฉลาดปราดเปรื่องอะไรเยี่ยงเน้

 

“แม่กูติดหนี้ทางสิงห...ทางตระกูลมึงนั่นแหละ กูจะมาขอคุยเรื่องนี้เพราะมึงเพิ่งส่งคนไปบุกร้านแม่กูใช่ไหม”

 

“ชื่อ?” ไอ้อาคเนย์ดูเป็นการเป็นงานมาก มันเลิกคิ้วพลางถามผม แววตาก็ดูไร้อารมณ์จนน่าถีบ แต่ถ้าผมถีบนี่ฝากจัดงานศพให้ด้วยนะโว้ย กระซิกๆ

 

ไม่ใช่ว่าผมไม่กลัวมันนะตอนนี้ คือภาพเมื่อกี้ยังติดตาจนรู้สึกตัวสั่นขึ้นมาวูบหนึ่งเลยไง ซึ่งผมก็กำลังตลกกลบเกลื่อนความกลัวอยู่น่ะเข้าใจ๊ ฮือ...สายตาผมเริ่มมองหาทางออกล่ะ มันยกปืนเมื่อไหร่ก็จะผลักประตู ผลักไม่ได้กูจะโดดหน้าต่าง!

 

ผมบอกชื่อแม่ไป ไอ้หล่อเลวมันก็เปิดบัญชีในคอมข้างโต๊ะดู สักพักก็เคาะบุหรี่ขึ้นจุดสูบอย่างเฉยชา

 

“กูขอผ่อนผันสักปีสองปีได้ไหมไอ้...ไหนๆมึงก็ทำกับกูไว้เยอะดังนั้นแค่สองล้านคงไม่สะเทือนขนหน้าแข้งมึงหรอกมั้ง” ผมมองมันตาขวางเมื่อคิดย้อนไปถึงเรื่องที่โดนช่วงชิงเอกราช

 

โฮ! คิดแล้วกูยังสะเทือนใจไม่หายเลยไอ้ห่านจิก

 

“สองล้านห้าแสนแปดหมื่นหกพันบาทถ้วน”

 

ไอ้เชี่ยยย!

 

ผมอ้าปากค้างกับยอดหนี้ คือถ้ามันจะทวนมาให้ละเอียดยิบแบบนี้ก็ปฏิเสธผมมาตรงๆเลยเถอะไอ้งก ไอ้โคตรอำมหิต ไอ้โหดผิดมนุษย์มนา!

 

          “ตกลงมึงจะให้กูผ่อนผันไหมไอ้...” ผมยับยั้งคำด่าได้ทันเมื่อภาพคนโดนปืนเป่าหัวลอยมาแต่ไกล

 

          ฮือออ ผมคันปากยิบๆแต่ด่ามันไม่ได้! ทำไงดี

 

          “หนี้เยอะเกินไป...ให้เวลามาสิบปีแล้ว”

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเฉดแดงตวัดมองมาด้วยความเรียบเฉย ปากก็พ่นควันบุหรี่ต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน ผมนั่งขยี้หัวแบบอับจนหนทาง ตาก็มองไอ้หล่อเลวแบบขุ่นขวางสุดขีด

 

“มึงเลยจะยึดร้านแม่กูงั้นดิ!

 

ผมโวยวายใส่มัน ก็รู้นะว่าฟังดูงี่เง่าแต่ขอเวลาผ่อนผันอีกหน่อยไม่ได้หรือไง ถ้าสุดที่รักมาบอกผมเร็วกว่านี้ก็คงเกือบเงินได้ตั้งแต่ปีแรกที่ทำงานแล้ว แม้จะได้ไม่ถึงครึ่ง...เอิ่ม ไม่ถึงเสี้ยวแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีจ่ายล่ะวะ

 

โฮ! ชีวิตคนหล่อช่างตกอับ...สาวๆอย่าเพิ่งเมินกันนะจ๊ะ

 

“หึ...จำเป็นต้องยึด ข้อมูลรายได้ของร้านตีเป็นเงินได้แค่ดอกเบี้ย เผลอๆอาจไม่ถึง”

 

น้ำเสียงทรงเสน่ห์ตอบกลับมาด้วยความเฉยชาคูณสิบ ใบหน้าของมันก็โคตรไร้อารมณ์จนผมอยากลุกขึ้นกระโดดถีบให้รู้แล้วรู้รอด!

 

และหลังจากถีบแล้วผมก็จะชิ่งกระโดดหน้าต่างฆ่าตัวตาย...ดูทรงแล้วไม่น่ารอดถ้าไปถีบมัน ฮือ ชีวิตช่างน่าเศร้า...ไปเมา ม่ายยย กูจะไม่ไปเมาอีกเด็ดขาด!

 

“มึงจะเอายังไงก็ว่ามาเลยดีกว่าว่ะ ทำยังไงถึงจะไม่ยึดร้านแม่กูน่ะไอ้...!

 

อ๊าก ผมด่ามันไม่ได้ ด่าสิด่า อย่าหงอนะโว้ยอย่าหงอ มันแค่เพิ่งยิงคนตายมาเอง ไม่น่ากลัวเลยสักนิ๊ดดด...ซะที่ไหนล่ะ! ผมยังสั่นไม่หายเลย

 

  คราวนี้ไอ้หล่อเลวมันเลิกคิ้วขึ้น ผมเผลอสะดุ้งตอนมันค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้าหาอย่างเชื่องช้า พอผมเริ่มรู้สึกไม่ดีจนต้องลุกพรึ่บมาจับลูกบิดประตูแล้วบิดรัวๆ...

 

แก่กๆๆ

 

WTF!

 

ทำไมเปิดไม่ออก ไอ้สันดาน ไอ้มารใจดำ! ใครมันขังกรู๊ววว โฮ...ไอ้โหดและโคตรงกมันเริ่มเดินเข้ามาใกล้ผมแล้ว มันจะฆ่าคนหล่อ ใครก็ได้ช่วยด้วยยย!

 

ปึ้ง...

 

อะเฮือก!

 

รู้ตัวอีกทีมือหนาก็วางไว้เหนือศีรษะซะงั้น ไอร้อนจากร่างของใครอีกคนแผ่มาโดนแผ่นหลังจนขนลุกซู่ ผมตัวแข็งค้างขึ้นมาในบันดลเมื่อเหลือบมองมือขาวๆด้านบน แน่นอนว่าไอ้มือข้างนี้มันเพิ่งจับปืนยิงหัวคนมาไง!

 

ไอ้เชี่ย...คือมึงจำเป็นต้องใกล้ชิดให้กูหัวใจวายตายขนาดนี้ม้ายยย

 

“เอาตัวมึงมาแลก...”

 

น้ำเสียงที่ชวนให้คนฟังเคลิบเคลิ้มดังขึ้นข้างหูพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนซึ่งรินรดข้างแก้ม ผมนี่เกร็งร่างขึ้นมาอย่างฉับพลัน ไอ้สันดานปีศาจ ม...มึงพูดว่าอะไรนะไอ้ห่าราก ถึงน้ำเสียงจะชวนเคลิ้มแต่บอกเลยว่ากูไม่เคลิ้มโว้ยยย

 

“ไอ้สารเลว! นี่มึงยังคิดจะย่ำยีกูอีกหรอไอ้โหดอำมหิต ไอ้โรคจิตตัวพ่...อ่อก!

 

          โฮ! ผมโดนมันทำร้าย ไอ้เวรนี่มันบีบคอผมอีกแล้ว อึก...หายใจไม่ออก แค่หลุดด่าไปเพราะอารมณ์โมโหเอ๊ง ทำไมถึงทำกับผมด้ายยย

 

          ผมดิ้นรนอย่างหนักหน่วง มือก็จิกเล็บลงกับผิวเนื้อของคนด้านหลังให้มันคลายคอผมออก ฮือ...ผมจะขาดใจตายอยู่แล้ว ไอ้สันขวาน ไอ้พิการทางสีหน้า!

 

          “จะด่ากูอีกไหม”

 

น้ำเสียงมันยังทรงเสน่ห์และไร้อารมณ์บาดจิต ผมส่ายหน้ารัวๆเพราะกลัวตาย สุดที่รักจ๋า...โซดาน้อยๆคงไม่มีโอกาสได้ไปทดแทนพระคุณอีกแล้ว โฮ!

 

          ในที่สุดมือหนาก็คลายออกจนผมทรุดลงไอค่อกแค่ก อ...ไอ้เลว มึงมันเลวที่ซู้ดดด

 

          “แล้วท...ที่ แค่กๆ ที่มึงพูดหมายความว่ายังไงวะ!

 

ผมหันไปถามคนด้านหลังตาขุ่นสลับหวาดหวั่น สักพักก็เหลือบมองมือมันด้วยอาการวิกลจริต คือถ้ามันยกมืออีกเมื่อไหร่ผมคงมีสะดุ้งกันไปข้างอ่ะ ร่างทั้งร่างนี่สั่นเทาจนรู้สึกได้เลยไง ว่าแต่...

 

ไอ้เชี่ยนี่จะยืนประชิดผมอีกนานม้ายยย มันไม่ดีต่อใจนะโว้ย เกิดหัวใจวายเพราะหวาดกลัวอย่างฉับพลันขึ้นมาจะทำไง! มันสร้างคนหล่อๆอย่างผมไปคืนให้สุดที่รักได้ไหมไอ้กร๊วก

 

“ขนของมาอยู่ที่เรือนคนใช้...”

 

“ห๊ะ?!” ผมหันขวับจ้องตามันอย่างไว ปากก็อ้าพะงาบๆอย่างพูดไม่ออก

 

“หรือจะให้ยึดร้าน?...หึ”

 

ไอ้เชี่ยนี่มันข่มขู่ผ๊มมม

 

“เดี๋ยวนะโว้ย คือมึงจะให้กูมาเป็นคนใช้? ไอ้...! กูก็มีการมีงานทำไม่ได้ว่างนะสัด!

 

ไอ้หล่อเลวมันผละออกห่างไปนิดหน่อย แววตาก็ดูนิ่งลงคล้ายรำคาญเสียงโวยวายของผม แต่แล้วไงวะ ผมกำลังโกรธโคตรๆเลยไง ดังนั้นจงเอาหูมาเป็นที่ระบายซะดีๆ

 

“เรื่องของมึง” ว่าแล้วมันก็เดินกลับเข้าโต๊ะทำงานไปอย่างไร้อารมณ์...

 

ผมมองมันตาแทบถลน ไอ้เวรนี่มันกวนโอ๊ยกันชัดๆ! คือจะให้ผมมาเป็นคนใช้มันเพื่อ? ไม่มีปัญญาจ้างเมดมาหรือไงไอ้สลัดปลาไหล!

 

ยุบหนอ... พองหนอ... ถีบหนอ... กระโดดกัดหนอ... ฟู้วววว

 

ผมสูดหายใจเข้าออกลึกๆ จากนั้นก็พยายามทำให้สมองมันโล่ง คิดถึงหน้าสุดที่รักไว้ คิดถึงร้านอาหารที่สร้างมาด้วยความยากลำบากไว้!

 

“ไอ้...! มึงจะให้กูมาอยู่กี่วัน” ผมถามมันสลับกับกัดฟันดังกรอดๆ

 

“จนกว่าหนี้จะหมด” ชิบหาย...ผมไม่ต้องอยู่ไปจนตายเลยเรอะ

 

“มึงจะบ้าหรือไง! แค่ขนของมาอยู่ที่นี่มันก็เกินพอแล้วโว้ย มึงบอกมาเลยว่าค่าแรงกูแลกหนี้เดือนละเท่าไหร่!

 

“ทำไป...จนกว่าจะหามาใช้คืนได้หมด”

 

“ไอ้...!

 

“เพราะค่าแรงมึง...คืนได้แค่ดอกเบี้ย” ไอ้งก! มึงจะขูดเลือดขูดเนื้อหาพ่องไง๊

 

“แล้วกูยังทำงานได้อยู่ไหมวะ ไม่งั้นกูอดตายเลยนะไอ้...”

 

ผมเงียบไปเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลเฉดแดงเริ่มฉายประกายขุ่นมัว ถ้าให้เดามันคงรำคาญเสียงผมแบบสุดขีดแล้วล่ะมั้ง เหอะ!

 

“กูต้องสน?

 

ไอ้เชี่ยนี่มันกวนส้นตีนกรู๊ววว!

 

“ออกไป...รำคาญ”

 

มันตวัดสายตามองมาอย่างไร้อารมณ์อีกครั้งจากนั้นก็หันมองแฟ้มงานบนโต๊ะต่อ ประตูเปิดพรึ่บพร้อมกับร่างของผมที่ถูกดึงออกมาในทันที ไอ้ชายชุดดำคนหนึ่งเข้าไปรับคำสั่งบางอย่างจากไอ้หล่อเลว จากนั้นผมก็ถูกมันดึงลงมายังชั้นล่างของบ้านและขึ้นลีมูซีนคันหรูอย่างมึนงง

 

คือไอ้เชี่ย ป...ประตูเมื่อกี้ ผมเปิดแทบตายแต่มันเสือกไม่ออก! พอไอ้หล่อเลวไล่ผมคำเดียวแม่งเปิดพรึ่บเลยไง

 

“บอกทางไปบ้านมา” ไอ้ชายชุดดำคนขับมันหันมองผมพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

 

เฮ้ยๆ! หรือมันจะไปขนข้าวขนของครอบครัวผม ม้ายยย อย่าเอาครกสุดที่รักของผมไปนะโว้ย เดี๋ยวไม่มีตำส้มตำกินจะแย่!

 

“ทำหน้าแบบนั้นทำไม? หมายถึงบอกที่อยู่มาจะพาไปเก็บของ” ไอ้ชายคนเดิมเอ่ยเสียงเรียบ มันมองผมคล้ายเห็นคนบ้าหลุดออกมาจากโรงบาลยังไงยังงั้น

 

ผมบอกที่อยู่ไปด้วยความมึนซึ่งยังคงอยู่ คือในหัวผมมันวิ้งๆเลยไง มันมืดดำไปหมดแบบไร้จุดหมาย จะได้ทำงานต่อไหม จะไปเป็นคนใช้และอยู่กินที่นั่นจนถึงเมื่อไหร่ ฮึก...ชีวิตคนหล่อมีมารผจญ! ไอ้มารชาติชั่ววว

 

แต่เพื่อสุดที่รัก...ผมจะยอมก็ได้วะ ผมจะแอบด่ามันทุกครั้งที่มีโอกาสเลยไอ้สารเลว!

 

 

 

 


Writer talk2

เตือนแล้วนะคะว่าเข้าถ้ำเสือมักจะไม่ได้ออกมาง่ายๆ//ยกมืออุดหู! โถ...จะสงสารหูพี่อาคหรือสงสารโซดาดีคะ ปากหรืออะไรทำไมมันช่างคมฉับๆๆ โดนเนรเทศไปอยู่เรือนคนใช้เลยเห็นไหม น่าจะฟังที่คนอ่านเขาบอกให้เอาตัวขัดดอกนะคะโซดา!//ยกมืออุดหูรัวๆ ความจริงตอนที่เบนซินแนะนำว่าพายัพเป็นน้องชายนั้น โซดาไม่ได้สนใจอะไรค่ะเพราะมัวแต่กิน อีกอย่างเพื่อนเบนซินยังไม่มีใครรู้ตื้นลึกหนาบางของตระกูลพยัคฆ์กันเลยสักคน เรื่องมันเลยเป็นแบบนี้ 555 แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

02/07/2016

          Writer talk

          พี่อาคคะ...ชิวไปแล้วค่ะพี่! โซดาอุตส่าห์มาให้กินถึงที่ต้องตะครุบไว้ค่ะ//ยกมืออุดหู โถ่ ไม่น่าทำไก่ตื่นก่อนเลย ไปยิงคนต่อหน้าโซดาผู้บอบบาง(?)ได้ไงคะ//หลบปืน แต่โซดานี่กล้าแกร่งจริงๆ เป็นคนอื่นได้หงอไปแล้วนะแบบนี้ เหอๆ แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

01/07/2016



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 820 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,226 ความคิดเห็น

  1. #17224 RubyAoi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2563 / 22:12
    เดี๋ยว เพื่อนผัวรวยๆก็มีต้องหลายคน ยืมพวกมันสิ!!!
    #17,224
    0
  2. #17220 Soo Gass (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 17:32
    ไม่ชอบนิสัยน้องเลย ด่าตลอด
    #17,220
    0
  3. #17145 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 07:51
    -มากๆ
    #17,145
    0
  4. #17139 PNKSSPDS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 15:12
    นายเอกด่าเก่งเกินนนน อ่านแล้วขัดใจมากเลย
    #17,139
    0
  5. #17129 SalaPaonoi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 00:22
    คือนายเอกดูเป็นคนไม่มีมารยาทมากๆเลยอ่ะ อ่านแล้วยังแบบรู้สึกรำคาญมากเลย มีคำหยาบทุกบรรทัด จะมาเจรจาเรื่องหนี้ แต่คำพูดคำจาน่าโดนยิงทิ้งมากกว่าอ่ะ
    #17,129
    0
  6. #17126 Soo Gass (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 19:50
    ทำไมบทนายเอกมันดูเยอะไป555 แบบจะคุยเรื่องหนี้แต่ก็ไปขึ้น-กูงี้
    #17,126
    0
  7. #17123 Sudarat357 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:23
    ฮือ เราว่ามันข้ามขั้นของคำว่าขี้โวยวายเป็นคนที่พูดในสิ่งที่คิดออกมาโดยไม่รู้จักกาลเทศะแล้วอะ TT จะติดตามเรื่องอื่นแทนนะคะ
    #17,123
    0
  8. #17107 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 18:00
    ด่าเก่งเกิ๊น น้อยกว่านี้หน่อยจะน่ารักมาก
    #17,107
    0
  9. #17062 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 03:51
    โซดาพูดมากจริงละไมไม่ขอยืมพลหรือพี่รหัสสก๊อน
    #17,062
    1
    • #17062-1 MyUniverseOSH(จากตอนที่ 5)
      19 ตุลาคม 2562 / 17:59
      โซดาด่าเก่งไป ลดสกิลพูดคำด่าคำลงซักนิดคงดี มันลดความน่ารักลงไปเยอะเลย แค่แก่นๆก็พอแล้ว
      #17062-1
  10. #17055 pupthestpid (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 16:50

    พลโซดาก้ดีนะ

    #17,055
    0
  11. #17029 vipsky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:03

    โซดาคือ มีคนโดนฆ่าตายต่อหน้าต่อตาเลยนะ หนูไม่กลัวคุณอาร์คจริงๆเหรอลูก......

    #17,029
    0
  12. #16987 KAISOO. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:14

    เบื่อโซดาอะ พูดเยอะจริงๆเลย หนูพูดน้อยๆหน่อยไม่ได้หรอออ แต่มากกว่าคุณอาคนิสนึง 555555แต่สนุกดี กลับมาอ่านให้ความอยากได้เล่มเพิ่มขึ้นอีก
    #16,987
    0
  13. #16888 sunmarine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:00
    ใครจะรอด ใครจะไปก่อนกัน
    #16,888
    0
  14. #16843 gimondel2004 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 12:33
    น่ารำคาญดีเนาะ555 ทำไมพระเอกไม่ยิงทิ้งให้ตายๆบ้าง
    #16,843
    0
  15. #16139 Khunkhaoz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 20:18
    อื้มมม ด่าเก่ง บัฟเก่ง แล้วบนเตียงเก่งด้วยป่ะ ฮาาาาาา
    #16,139
    0
  16. #16091 710790 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 16:46
    ทำไมชอบคนตระกูลพยัคฆ์😳
    แม่ง!!น่ารักว่ะ!!อ้ายยยยยยย
    คือแบบชอบอะตือมันคนละแนวกับคนตระกูลมังกรอะ555/หลบไพ่เพลิงนิล
    #16,091
    0
  17. #16014 dolly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:45
    นายเอกแบ็บบบ...... WTF!!!
    #16,014
    0
  18. #15518 pommys (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 11:39
    เป็นคู่ที่ฮาร์ดคอจริงๆ
    #15,518
    0
  19. #15059 AnutsaraPanthong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:07
    ขำโซดามากกก
    #15,059
    0
  20. #15001 โย้ช! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 13:57
    เข้าใจโซดาเป็นคนบรรยายเรื่อง เดิมทีเป็นคนที่ขี้โวยวายอยู่แล้ว เลยบ่นนู่นบ่นนี่ แต่พูดตรงๆนะ เราอ่านแล้วรู้สึกบทบรรยายมันเวิ่นเว้อ เพ้อเจ้อ ไม่มีความสมจริงเลยสักนิด อ่านแล้วรู้สึกมีแต่ด้านเดียวจริงๆ คือความอวดดีสุดเก๋าของนายเอกที่ไม่ได้รู้สึกตลกหรือเจ๋งอะไรเลย คือถามจริง คุณเป็นคนธรรมดา เขาเป็นคนที่อยู่ระดับไหน คุณเห็นบ้านเขา เห็นลูกน้องเขา เห็นที่พวกเขาฆ่าคน แต่โซดากลับไม่ได้ทำให้คนอ่านรู้สึกว่าเขากลัวเลยสักนิด บ้าป่ะ มนุษย์จริงๆที่ไม่ได้อยู่ในนิยายเขาเป็นแบบนี้กันหรอ คุณอยู่ในถิ่นเจ้าพ่ออ่ะ. เข้าใจนะว่าจะทำให้มันเป็นคอมเมดี้ แต่คาแรคเตอร์ขี้โวยวายสามารถเขียนได้ดูมีมิติ ดูเป็นคนจริงๆได้มากกว่านี้เยอะ. เราชอบคาแรคเตอร์พระเอกมากนะ แต่ทนรำคาญนายเอกแบบนี้ไม่ได้ เลยคงหยุดอ่านแค่นี้ อยากแนะนำคนเขียนเผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อเรื่องที่จะเขียนต่อไปว่า ลองอ่าน carta visa ดูนะ นายเอกมีนิสัยขี้โวยวาย เป็นตัวละครที่ชอบคิดโน่นคิดนี่เหมือนกัน แต่ต่างกับโซดายังไง ลองดูนะ เผื่อเป็นประโยชน์ อย่าว่ากันเลยนะที่วิจารณ์ขนาดนี้ ปกติเราเป็นพวกไม่ค่อยเม้นอะไรมาก แต่รู้สึกว่าคุณเป็นคนมีศักยภาพ น่าจะพัฒนาขึ้นได้เรื่อยๆ เลยตั้งใจคอมเม้นให้ สู้ๆ
    #15,001
    1
  21. #14990 S.Spsr-S.Ssrt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 13:36
    ส่วนตัวไม่ค่อยชอบพวกนายเอกขี้โวยวายนะ พอมาเจอโซดานี่....โคตรไม่ชอบเลยครับ(อ้าว?)
    ที่อ่านต่อเพราะพี่อาคอ่า ชอบพระเอกแนวนี้ เงียบๆ โหดๆ แบดๆ กลายเป็นเรื่องนี้เอาสองแนว
    ที่เราชอบแล้วก็ไม่ชอบมารวมกัน อ่านไปก็กรี๊ดพี่อาคไป เบื่อบ้างรำคาญโซดาบ้างอ่ะ 555
    #14,990
    0
  22. #14989 JeejeeKung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 07:06
    รำคาญ - อยู่ได้ ติดอ่างหรอ เป็นอาคนี่ยิงทิ้งละ ไม่เหมาะกับเป็นนายเอก สถุนมาก
    #14,989
    1
  23. #14915 srxxoy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:00
    เป็นลูกที่กตัญญูมากๆเลยนะคะน้องโซดา
    #14,915
    0
  24. #14662 KangFRung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 17:56
    ให้ตายเถอะ ขึ้โวยวายจริงๆ
    #14,662
    0
  25. #14595 Minie23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 09:08
    อ่านก็ขำโซดานะ แต่บางที่ก็พูดเยอะไป สงสารหูคนรอบข้าง
    #14,595
    0