[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 19 : Ep.18::เมื่อมนุษย์บ้าเจอกับมนุษย์ซ่า มหาภัยพิบัติก็บังเกิด 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 845 ครั้ง
    25 ส.ค. 60








Ep.18

เมื่อมนุษย์บ้าเจอกับมนุษย์ซ่า มหาภัยพิบัติก็บังเกิด

 

 


          “ทะ ทำไมมันต้องถามเหมือนจะตัดลิ้นกูเลยวะไอ้เชี่ย...”

 

          ผมขมุบขมิบปากพึมพำ เหงื่อเริ่มผุดซึมหน้าผากจนต้องปาดออก ใครมันช่างมาปิดแอร์ตอนนี้!แม่งไม่รู้หรือไงว่ากูร้อนอ่ะ ร้อนจนต้องกลอกตาหลุกหลิก แถมยังตัวแข็งทื่ออีกต่างหาก! แบบว่าประหยัดพลังงานไง ที่กูไม่กล้าขยับตัวเพราะกลัวจะร้อนยิ่งกว่าเดิมหรอก ไม่ได้กลัวมันสักนิ๊ดดด

 

          อะเฮือก!

 

          ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดหลังคอทำเอาผมสะดุ้งอีกรอบ รู้สึกตัวเองขวัญอ่อนชิบหาย แถมยังเริ่มรู้สึกเหมือนมือหนาลูบไล้ผิวเนื้อใต้ร่มผ้าขึ้นมาเรื่อยๆแล้ววะ สยิวกิ้วเลยไง เฮ้ยๆ! ทำอะไรของมึงบักง่าววว

 

          “เดี๋ยวๆ! เอามือมึงออกไปเลยสัด...อึก!

 

          WTF! พอกูขัดขืนก็ดันโดนกดทับติดเตียงจนแทบกระดิกร่างไม่ได้ รู้สึกชาตั้งแต่แผ่นหลังยันขา พับผ่า...แน่จริงมึงเอากาวตราช้างมาติดกูไว้กับเตียงเลยดีไหมไอ้ชั่ววว!

 

          “อย่าให้เห็นอีก”

 

          หลังจากกล่าวด้วยเสียงเรียบแฝงความกดดันเสร็จ มือหนาก็อ้อมมาบีบปลายคางให้เชิดหน้าขึ้นก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะประทับลงมาตรงผิวเนื้อบริเวณลำคอ ฉับพลันนั้นความเจ็บจี๊ดแล่นพล่านขึ้นสมองจนต้องเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก เชี่ย! มันกัดคอกรู๊ววว

 

          “เป็นหมาเรอะ...อื้อ!” โฮ! คนหล่อโดนทำร้าย พอจะอ้าปากด่าเสือกเลื่อนมือขึ้นมาปิดปากกูซะงั้น

 

          หงับ!

 

          วินาทีที่ปากโดนปิดผมนี่ลืมความกลัวไปเลย จะทำอะไรก็ทำไปแต่ห้ามมาปิดอาวุธเพียงหนึ่งเดียวโว้ย! ขืนไม่มีไว้ด่ามันผมก็เหมือนหมูในอวยรอวันเชือดน่ะสิ เรื่องอะไรจะยอมวะ

 

          ต...แต่กูคงลืมไปว่าการงับมืออาคเนย์ในยามที่ อารมณ์ไม่ปกติมันไม่ปลอดภัย เรียกได้ว่าเข้าขั้นวิกฤตเลยทีเดียว เชรด!

 

          “ชอบซาดิสม์...?

 

พ่องสิ! กูนี่ถึงกับตาเหลือกกับคำถามที่มาพร้อมน้ำเสียงเย็นเฉียบของมันไปเลย พอหันมองมือที่มีรอยกัดจนห่อเลือดก็อดจะกลืนน้ำลายฝืดๆลงคอไม่ได้ ให้สามคำ...

 

          ตาย แน่ กู!

 

          “ง่ะ ก...กูไม่ได้ตั้งใจนะมึง” ผมเอี้ยวใบหน้าสลดหดหู่ไปมองมันอย่างขอความเห็นใจ ฉับพลันนั้นไอ้หล่อเลวก็พลิกร่างผมให้หันหน้าเข้าหามันก่อนจะถอยออกไปเล็กน้อย

 

          ฮือออ ตื้นตันใจ ไอ้เชี่ยนี้ยังมีเมตตากรุณาต่อเพื่อนมนุษย์อยู่สินะถึงยอมปล่อยกูในที่สุด!

 

          หมับ พรึ่บ!

 

          ซะที่ไหน...มันถอยห่างเพื่อดึงเสื้อกูออกจากหัวต่างหาก! สาส ไอ้ใจเพชฌฆาต ไอ้โหดลากเลือด!

 

          ผมส่ายหน้าระรัวเมื่อไอ้หล่อเลวมันตรึงสองมือไว้เหนือหัวไม่ให้ขัดขืน ลองคิดย้อนไปถึงตอนที่เสียท่าให้มันกูก็ต้องกัดริมฝีปากแน่น เชรด! ไม่เอานะโว้ย

 

          “ไอ้สัด! กูไม่เล่นนะไอ้ชั่ว....อื้อ!

 

          คราวนี้ผมโดนปิดปากอีกครั้งแต่ไม่ใช่ด้วยมือ ไอ้สารเลวมันเอาปากมาประกบปากผ๊มมม ฮือ ใครก็ได้ช่วยกูด้วย! เอ่อ ในนี้ไม่มีคนอื่นนี่หว่า กูคงต้องพึ่งตัวเองแล้วล่ะ!

 

          “อื้อ! อะ อึก ฮือออ”

 

          กึด!

 

          ละ เลือด...ปากกรู๊ววว! แค่ทำมือมึงเลือดซึมนิดเดียวนี่ถึงกับต้องกัดปากกูเลยหรอไอ้เจ้าคิดเจ้าแค้น โฮกกก

 

          ผมน้ำตาซึมตอนที่โดนกระทำอย่างอุกอาจ ทว่าไอ้อาคเนย์ก็ยังไม่อนาทรร้อนใจ มันกวาดลิ้นชอนไชหาความหวานอย่างดุดัน แขนข้างหนึ่งเท้าศอกกับข้างใบหน้าผมเพื่อตรึงมือกันไว้ไม่ให้ทุบตีในขณะที่อีกข้างสอดมาตรงช่วงเอวแล้วรัดให้ลำตัวแนบชิดกับร่างกำยำด้านบนมากยิ่งขึ้น

 

          อึดอัด ทรมาน วาบหวาม...

 

          ฉับพลันนั้นผมก็เผลอไปสบมองนัยน์ตาที่มักสะกดให้ผู้คนคลุ้มคลั่ง ม่านน้ำตาบางๆของตนเองไม่ได้ช่วยลดทอนประกายไร้อารมณ์ที่ลวงให้ลุ่มหลงนั่นแม้แต่นิด ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างเมื่อดวงตาคู่ตรงหน้าเลื่อนมาสบมอง...ผมระทวยทันทีทันใด

 

          กูตาย!

 

          วินาทีนั้นสติผมคล้ายถูกดึงออกจากร่าง จากที่ขัดขืนก็หมดเรี่ยวแรงอีกทั้งยังเผลอตอบสนองมันอย่างไร้การควบคุม ทุกครั้งที่มือหนาลากผ่านผิว ร่างกายจะดิ้นพล่านตามอย่างไม่รู้ตัว แต่แล้วชั่วขณะที่กางเกงกำลังจะหลุดออกจากร่าง...

 

          พรึ่บ แอด!

 

          “เอ่อ...”

 

          เสียงผู้มาใหม่ทำให้ผมได้สติ ผ้าห่มถูกคนด้านบนดึงมาคลุมตัวให้อย่างรวดเร็ว และคือกูจะไม่อะไรเลยถ้ามันไม่คลุมมาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ฮือ ก...กูหายใจไม่ออก! ได้แต่นอนหอบฮักจากกิจกรรมระทึกขวัญ(?)เมื่อครู่ สาส! เกือบสำลักลมหายใจตัวเองแล้วไหมล่ะ

 

          กริ๊ก!

 

          ชิบหาย...บอกกูทีว่านั่นไม่ใช่เสียงขึ้นนกปืน!

 

          ด้วยความเสือก...เอ้ย! เป็นห่วงสวัสดิภาพผู้มาใหม่ล้วนๆผมจึงตะเกียกตะกายโผล่ลูกตาออกมาจากผ้าห่ม จากนั้นก็กวาดมองไปยังร่างเล็กสมส่วนที่ยืนค้างอยู่หน้าประตู

 

          “แฮะๆ ขอโทษครับพี่อาคเนย์ ปกติผมใช้ห้องนี้นอนตอนกลับมา ไม่คิดว่า...”

 

          “ออกไป”

 

          อาคเนย์ลดปืนลงเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่คือใคร ดวงตาของเขาเจือแววหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเล็กน้อยในขณะที่ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

          “ครับๆ”

         

          ใบหน้าจิ้มลิ้มพลันซีดเผือดหนักกว่าเก่า ดูเหมือนไอ้ตัวเล็กนั่นจะกลัวไอ้หล่อเลวเอาการ เพราะผมเห็นมันลนลานรีบปิดประตูให้ก่อนจะยิ้มแห้งตบท้าย

 

          พรึ่บ!

 

          รอให้พ่องมาตัดริบบิ้นหรอ กูก็ต้องรีบคว้าเสื้อมาสวมแล้วกระโดดลงจากเตียงดิวะ!

 

          ฟู่ว...เกือบไปแล้วกรู๊ววว เหตุการณ์เมื่อกี้ทำเอาผมมองหน้าไอ้หล่อเลวไม่ติด โคตรอับอายที่คล้อยตามมันอ่ะ ไม่นะโว้ย นี่ผมเป็นพวกเสพติดความรุนแรงเรอะ! ทำไมเสือกไปใจเต้นตอนมันจูบแบบดุเดือดเลือดพล่านเมื่อครู่นี้ได้ ม้ายยย!

 

          “มะ มึงออกไปเลย นี่ห้องกู กูจะนอน”

 

          ผมพูดพึมพำเสียงเบากว่าปกติ แถมยังไม่มองหน้ามองตาไอ้คนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่อีกต่างหาก เอาตามตรงคือตอนนี้แม้แต่จะเดินเข้าไปใกล้มันผมยังไม่กล้าทำเลย เกิดโดนคว้าตัวไว้แล้วกักแบบเมื่อครู่คงได้คอแหบคอแห้งแน่! ไม่ใช่อะไร ผมนี่แหละจะด่ามันจนคอแห้ง เหอๆ

 

          หมับ!

 

          ไอ้สัด! กูยังคิดได้ไม่ถึงนาทีก็โดนมันคว้าตัวไปนั่งระหว่างขาแล้ว บรรลัยแน่ๆงานนี้!

 

          ผมเตรียมอ้าปากด่าแต่เผอิญตาดันเหลือบไปเห็นกระบอกปืนข้างตัวไอ้หล่อเลวพอดี อะหื้อ...ปากกูนี่หุบอย่างฉับไว นั่งนิ่งเป็นอีหนูของป๋าแต่โดยดีไม่มีหือมีหาอะไรทั้งสิ้น

 

          “ไล่กู?” น้ำเสียงของมันเรียบเฉยเช่นเคยแต่แววตายังขุ่นมัวไม่หาย

 

คนที่นั่งให้ผมพิงหลังอย่างเกร็งๆตวัดมือลากผ่านลำคอแผ่วเบา ให้เดาคือถ้าคำตอบไม่ถูกใจกูอาจโดนบีบคอตายในทันที!

 

          “ใครจะไปไล่เจ้าของบ้านอย่างมึงวะ” ผมรวนใส่โดยไม่มองหน้าก่อนจะหาโอกาสล้มตัวนอนแต่ติดตรงแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวอย่างรู้ทัน

 

ไอ้เชี่ย คือกูเริ่มง่วง! แม้จะยังใจเต้นตึกตักแต่ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ หนังตากูก็ปรือเป็นนะสัด

 

ไอ้อาคเนย์ไม่โต้ตอบ มันนั่งค้างแบบนั้นจนผมสัปหงกไปหลายรอบ จากที่เกร็งๆก็เริ่มผ่อนคลายและเผลอพิงอกแน่นๆด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว

 

“....”

 

รู้สึกเหมือนโดนจ้องมอง แต่คือผมก็เพลียเกินกว่าจะลืมตาถามว่า เฮ้ย จ้องงี้อยากต่ออีกสักรอบหรอวะ ไม่ใช่อะไรกูจะได้รีบชิ่ง!’ แต่เผอิญตอนนี้รู้สึกสบายตัวเกินกว่าจะลืมตาขึ้นมาทำตามความคิดของตัวเองดังนั้นก็ได้แค่คิดล่ะวะ ปล่อยมันจ้องไป คนหล่อบรรลัยก็งี้มีแต่คนชอบมอง!

 

รู้สึกเหมือนความอุ่นร้อนจะเหือดหายไปแทนที่ด้วยความนุ่มนิ่มเย็นเฉียบแทน ผมขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจก่อนจะละเมอควานมือหาความอบอุ่นเมื่อครู่นี้

 

“หึ...” แว่วๆว่าได้ยินเสียงใครสักคนหัวเราะในลำคอ จากนั้นผ้าห่มอุ่นหนาก็เคลื่อนมาทาบทับทั้งตัวไว้

 

ผมนิ่งไปก่อนจะจมสู่ห้วงนิทรา หลับลึกเสียจนไม่รู้ว่ามีใครอีกคนสอดตัวเข้ามาภายใต้ผ้าห่มและนอนร่วมเตียงเดียวกัน

 

 

ปกติอาคเนย์ไม่ชอบนอนกับคู่นอนหลังเสร็จกิจกรรมบนเตียง

 

เพราะเขานอนไม่หลับ ไม่นึกชอบแขนขาที่มักเกาะก่ายอย่างกับปลิงของบรรดาคนเหล่านั้น ไม่แปลกนักที่มักจะโดนไล่ตะเพิดพร้อมเงินสดไปซะทุกราย แต่มีอยู่คนนึงที่เขาสามารถนอนร่วมเตียงได้อย่างไม่รู้สึกหงุดหงิดใดๆ

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงเรืองรองท่ามกลางความมืด ไล่มองเพดานห้องอย่างไร้อารมณ์ก่อนจะกวาดไปยังคนด้านข้าง ร่างเล็กกว่ามาตรฐานชายไทยนอนหลับตาพริ้มไร้พิษสง ดูราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาแตกต่างจากยามตื่นอย่างสิ้นเชิง จากที่ได้เห็นรูปแม่มันแล้ว อาคเนย์ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่มันจะหน้าเด็กขนาดนี้

 

มือไม้และแขนขาสมส่วนเก็บแนบลำตัวอย่างเรียบร้อย ไม่มีเอื้อมหาหรือฉวยโอกาสจากเขาอย่างที่คู่นอนคนอื่นมักจะทำ นี่อาจเป็นสาเหตุที่เขาสามารถนอนร่วมเตียงกับมันก็เป็นได้

 

เปลือกตาของเขาปิดลงตามบรรยากาศเงียบงัน กำลังจะเคลิ้มหลับถ้าไม่ติดว่า...

 

“สุดที่รักจ๋า ไม่ ไม่นะ...”

 

เสียงแหบเครือมาพร้อมกับอ้อมแขนที่ตวัดพาดผ่านเอว ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือตามมาซุกอกติดๆกันเล่นเอามือกระตุกเกือบหยิบปืนด้วยความเคยชิน

 

สุดที่รัก...คำๆนี้เขาสังเกตว่ามันเคยเอ่ยแทนแม่ของมัน

 

อาคเนย์ปรานีด้วยการกระชากแขนคนตัวเล็กออกไปจากตัว และกำลังจะยกเท้ายันไปชิดมุมเตียงอีกฝั่งถ้าไม่ติดที่ว่าร่างผอมเกินชายเกิดสั่นเทาขึ้นมาคล้ายกำลังฝันร้าย

 

แต่คนอย่าง อาคเนย์ เคยสนเรื่องนี้ด้วยหรือไง?

 

พลั่ก!

 

เขายันจริง และอะเมซิ่งมากที่มันไม่ตื่น ไม่ได้ใจร้ายแต่แค่ไม่ชอบให้มีอะไรมาวุ่นวายตอนนอนนอกเสียจากเขาจะอยากสัมผัสคนนอนร่วมเตียงเอง ขึ้นอยู่กับอารมณ์...อยากกอดก็กอด ไม่อยากกอดก็ไม่กอด ไม่ถีบตกเตียงก็ดีเท่าไหร่ ถามว่าทำไมไม่ไปนอนห้องตัวเอง ก็แค่พอใจจะนอนห้องนี้...ก็เท่านั้น

 

นัยน์ตาคมกริบตวัดจากร่างเล็กอีกฝั่งของเตียงก่อนจะเคลื่อนกลับมามองเพดานห้องเช่นเดิม เขาเริ่มปิดเปลือกตาอีกครั้ง เนิ่นนานที่เคลิ้มหลับจนกระทั่งรู้สึกว่ามีมืออุ่นๆมาโดนตัว ฉับพลันนั้นเปลือกตาก็เปิดพรึ่บและคว้าปืนใกล้ตัวมาจ่ออัตโนมัติ

 

ช่วยไม่ได้ เขาถูกฝึกมาแบบนี้...ไม่เคยไว้ใจหรือเชื่อใจใครแม้กระทั่งยามหลับ

 

“สุดที่รักห้ามตายนะเว้ย!

 

เกิดเดดแอร์ชั่วขณะเมื่อคนที่ใกล้ชะตาขาดแบบไม่รู้ตัวเอื้อมมือคว้าเอวสอบหมับ! บรรยากาศรอบห้องอึกครึ้มและน่าสะพรึงชนิดที่ถ้ามีคนเปิดประตูเข้ามาคงผวากันไปข้าง

 

“ ไอ้หล่อเลว ไอ้ชั่ว...ฮือ อย่าทำอะไรสุดที่รักกู”

 

ฉับพลันนั้นความหงุดหงิดในแววตาของคนที่ถือปืนอยู่ก็ค่อยๆมลายหายไป สาเหตุที่คนด้านข้างฝันร้าย...คือเขา น่าแปลกที่ไม่ได้รู้สึกผิดกับการยกเอาบุพการีของใครอีกคนมาข่มขู่ ความเลวมันแทรกซึมกมลสันดานเกินกว่าจะแก้ได้ทันเสียแล้ว

 

อยากได้อะไร...ก็ต้องได้ ต่อให้ต้อง ตัดแขนตัดขาถ้ามันขัดขืนคิดหนี เขาก็จะทำ

 

แววตาน่าสะพรึงกลัวแปรเปลี่ยนไปเป็นไร้อารมณ์เช่นเดิมเมื่อร่างเล็กเริ่มรุกล้ำด้วยการเบียดตัวเองเข้ามาแนบชิดมากยิ่งขึ้น เพิ่งรู้ว่ามันนอนดิ้นขนาดนี้ตอนฝันร้าย ไหนจะหยดน้ำสีใสที่ไหลซึมตรงหางตาอีก

 

หึ...ในเมื่ออยากเบียดนัก ก็จะสนองให้

 

คิดพลางพลิกตะแคงข้างแล้วตวัดแขนรัดอีกร่างไว้ไม่ให้ขยับตัวได้ ตัวเล็กจนจะจมเข้าไปในอกยังมีหน้ามาประกาศปาวๆว่าตนเองมาดแมนอีก โทษฐานที่มากวนการนอนครั้งนี้...รับกรรมด้วยการตื่นขึ้นมาอย่างเมื่อยขบก็แล้วกัน จะเหน็บชาหรือเป็นตะคริวก็ไม่ใช้ธุระกงการอะไรที่ต้องแคร์อยู่แล้ว

 

อย่าหวังว่าคืนนี้จะได้กระดิกตัวมาก่อกวนเขาอีก

 

         

          ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้าก่อนจะรู้สึกชาไปทั้งร่าง เชี่ย! ตะคริวกินกรู๊ววว

 

          ต้นเหตุก็ไม่ใช่อะไร ทั้งแขนทั้งขาไอ้หมาบ้าอาคเนย์มันพาดอยู่บนตัวผมไง! ไอ้สาส ไม่มีหมอนข้างไง๊ มึงนี่มันตัวทำร้ายร่างกายกูจริงๆ โฮกกก

 

          ตะ แต่จะว่าไปมันเอาหน้ามาใกล้ผมเกินความจำเป็นเปล่าวะ ทำไมอยู่ๆใจก็เต้นแรงแปลกๆ เหมือนมันจะเด้งออกมานอกอก! โอ้ม่ายยย นี่ผมเป็นโรคหัวใจจริงๆสินะ...สินะ!

 

          “ปล่อยโว้ย ไอ้ชั่ว ไอ้หัวกลวง! บ้านมึงไม่มีหมอนข้างเรอะไอ้สันดา...อ่อก!

 

          ตุ้บ!

 

          RIP กูที...ตื่นมาตะคริวแดกไม่พอยังโดนถีบตกเตียง! ฮือออ เล่นกูแต่เช้าเลยนะไอ้สารเลว! คิดดูว่ามันถีบผมทั้งที่ตัวเองยังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ แถมยังมีหน้ามาขมวดคิ้วคล้ายรำคาญอีกนะไอ้สันขวาน!

 

          ผมนอนแน่นิ่งบนพื้นข้างเตียงเพราะขยับตัวไม่ได้ ชาตั้งแต่หัวจรดเท้าแถมยังเจ็บหลังที่กระแทกเมื่อครู่อีก พื้นปูพรมก็จริงแต่มันไม่ใช่เบาะนุ่มๆที่กูโดนโยนลงมาแล้วจะได้เด้งดึ๋งๆไงสัด!

 

          หรือว่าต่อไปนี้ผมควรหาเบาะมารองด้านข้างเตียงกันโดนถีบอีกทีดีวะ โฮก! ชีวิตคนหล่ออาภัพยิ่งนัก กูจะโดนถีบตายวันไหนก็ไม่รู้! ไอ้เวรนี่แม่งเลวชิบหาย ทำกับกูด้ายยย

 

          ผมยังคงนอนกัดฟันกรอดอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งแขนขาเริ่มหายชา เหมือนจะโดนนัยน์ตาคู่หนึ่งจ้องมองมาจนต้องตวัดดวงตาเกรี้ยวกราดไปสบมอง

 

          ไอ้อาคเนย์มันนั่งชันเข่าและเสยผมลวกๆอยู่บนเตียง ขนาดหน้าตาคล้ายคนเพิ่งตื่นยังดูฮอตได้จนกูอยากอ้วก แถมเมื่อกี้มันยังมองมาด้วยหางตาเสี้ยววินาทีหนึ่ง จากนั้นร่างสูงสมส่วนก็ลุกพรึ่บเดินมาทางนี้

 

          ผมเปลี่ยนแววตาขุ่นขวางเป็นซาบซึ้งใจในบันดลเมื่อมือหนายื่นมาตรงหน้า...จากนั้นก็ได้แต่ยิ้มค้างเมื่อมันเลยผ่านไปด้านข้างเพื่อหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่ไม่รู้ว่ามานอนแอ้งแม้งบนพรมข้างกูตั้งแต่เมื่อไหร่

 

          ฮือ...ไอ้เชี่ย! กูคิดว่าจะยื่นมือมาช่วย ที่ไหนได้ยื่นมาคว้าโทรศัพท์ซะงั้น ไอ้ใจดำ! กูขอให้มึงอดแดกส้มตำตลอดปายยย

 

          ว่าแต่มันกินส้มตำไหมวะ ช่างเถอะ! รู้แค่การอดแดกส้มตำมันทรมาน ดังนั้นจงทรมานจนตายทั้งเป็นไปเถอะมึ๊งงง!

 

          “หึ...”

 

 อ...ไอ้สัดนี่มันยิ้มร้าย ผมเห็นนะว่ามันเหยียดยิ้มร้ายวูบหนึ่ง! คงจะสมใจมึงแล้วสินะที่เห็นกูโกรธจนตัวสั่น ตาค้าง กรามค้าง อ้าปากด่าไม่ออกน่ะไอ้สารเลว!

 

          ปัง

 

          กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ไอ้ใจมารมันเดินออกนอกห้องไปแล้ว โฮ! กูจิบ้าตายยย

 

          ใช้เวลาหลายนาทีกว่าผมจะกลับมาควบคุมร่างกายและอารมณ์ให้เป็นปกติได้ ว่าแล้วก็กัดฟันกรอดไปอาบน้ำ ท้องเริ่มประท้วงด้วยอารมณ์หิวข้าว ยังไม่ได้แดกส้มตำเลยไง

 

          ส้มตำวันละมื้อ...อย่ามาเนียนทำลืมนะสัด!

 

          คิดพลางเดินลงไปด้านล่างและตรงเข้าห้องรับประทานอาหารด้วยความรวดเร็ว ทว่าผมก็ต้องเบรกเอี๊ยดเมื่อในนั้นมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว ยกเว้นตัวการที่ทำให้ผมเจ็บใจเมื่อเช้า มันหายหัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้!

 

          “พี่พายัพกินนี่ดิ อร่อยดีมีประโยชน์ ให้ทั้งคุณและโทษ เอ้ย! คุณค่าทางโภชนาการสูง...เอ่อ” เสียงเจื้อยแจ้วเริ่มเบาลงในท้ายประโยคเมื่อเห็นว่าผมโผล่พรวดเข้าไป

 

          “หุบปาก”

 

แต่ดูเหมือนไอ้เลวหมายเลขสองจะไม่สนใจผมเท่าไหร่ มันสนใจแค่การเขี่ยอาหารที่ถูกตักมาให้ทิ้งแล้วบอกกล่าวคนที่นั่งข้างๆด้วยแววตาเจือความรำคาญอย่างปิดไม่มิด

 

          “พี่ไม่กินก็อย่าทิ้งดิ เสียดายของแย่”

 

          “มึงเป็นแม่กูหรอ”

 

เอาแล้วไง...ผมค่อยๆถอยฉากหลบ อย่าตีกันนะโว้ย ว่าแล้วก็มองดูลาดเลาเงียบๆ ไอ้เด็กหน้าตาจิ้มลิ้มส่ายหัวไปมาเป็นเชิงตอบก่อนจะตักอาหารมาเคี้ยวตุ่ยๆ คือกูแอบเห็นไงว่าหน้ามันหดเหลือสองนิ้วตอนโดนประโยคนั้นกระแทกหน้า

 

“มากินข้าว จะยืนเสือกอีกนานไหม”

 

อ้าวเฮ้ย! ไอ้เชี่ยนี่มันพาลกูแล้วไง เพิ่งเคยเห็นไอ้เลวหมายเลขสองมันหลุดหัวร้อนก็วันนี้แหละ เออเว้ย น่าสนุกชิบหาย

 

          “เออๆ กูกำลังจะไปกินเถอะ” ผมเปรยก่อนจะเดินไปนั่งด้านตรงข้ามพวกมัน ไม่ชินว่ะบอกเลย คิดพลางลุกพรึ่บจะไปตักข้าวราดแกงมานั่งกินเอง แต่ติดตรงไอ้พายัพมันพูดขัดไว้ก่อน

 

          “มึงจะไปไหน” นัยน์ตาคมดุตวัดมามองคล้ายนึกสงสัย

 

          “ไปตักข้าวกิน อึดอัดชิบหายนั่งบนนี้อ่ะ แม่งสบายตูดเกิ๊น”

 

          “หึๆ”

 

อยู่ดีๆไอ้เชี่ยนี่ก็หัวเราะในลำคอ ผมเห็นมันมองมาด้วยแววตาคาดไม่ถึงก่อนจะยกยิ้มแล้วโบกมือไล่ผมให้ไปไกลๆ ไอ้สาส! ถ้าจะไล่แล้วรั้งไว้เพื่อ? กวนตีนทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะมึ๊งงง!

 

พอกลับออกมาอีกทีผมก็ไม่เห็นมันแล้ว เหลือแค่ไอ้เด็กหน้าจิ้มลิ้มที่ยังนั่งเคี้ยวข้าวไม่หยุด มันเหลือบมองผมก่อนจะเอ่ยทักเป็นประโยคแรก

 

“นั่งเป็นเพื่อนกันก่อนสิครับ”

 

ไอ้เด็กนี่น่าจะอายุน้อยกว่าผมสักปีสองปีได้ เดาจากรูปร่างหน้าตานะ ผมยักไหล่ก่อนจะวางจานตรงข้ามมัน ในเมื่อกล้าชวนกูก็จะไม่ขัด แต่ไอ้สัด...ที่นั่งมันสบายตูดเกินไปจริงๆนะเว้ย!

 

          “ผมชื่อลู่ฟาง ว่าแต่คุณเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ แถมเมื่อคืนยัง...” คราวนี้ไอ้เด็กนั่นเงยหน้ามองผมเต็มตาคล้ายอยากเสือกเสียเต็มประดา

 

          “กูชื่อโซดา เป็นคนอาศัยที่นี่แหละ เฮ้ยๆ! ส้มตำจานนั้นกูแดกด้วย มึงก็กินหรอวะ”

 

ผมพูดไปเรื่อยก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นจานส้มตำพอดิบพอดี ไอ้ลู่ฟางมันหัวเราะก๊ากอย่างไม่เก็บอาการก่อนจะเลื่อนจานส้มตำมาตรงหน้าผม

 

          “อุ๊บ! ฮ่าๆๆ พี่แม่งตลกอ่ะ” พอเห็นผมหยาบมันเลยหยาบคืนบ้าง ก็ดีจะได้ไม่ต้องมีระยะห่างมาก ผมสัมผัสได้ว่าไอ้เด็กนี่ไม่ได้เลวร้ายอะไร

 

“นกบวกนกได้อะไร”         ระหว่างกินส้มตำไอ้เด็กที่เพิ่งรู้จักมันก็เสือกถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เล่นเอาผมเลิกคิ้วและตอบไปแบบไม่ต้องคิด

 

          “ก็นกยกกำลังสองไงวะ” กูนี่ฉลาด(?)จริงๆสิพับผ่า!

 

          “แล้วถ้ากูนกมาสิบกว่าปีแล้วอ่ะ”

 

มันถามขึ้นอีกครั้งคล้ายเร่งเร้าเอาคำตอบจนผมต้องชะงักส้อมที่จะตักส้มตำเข้าปาก หน้าแบบนี้เพิ่งอกหักมาหรือเปล่าวะ แม่งถามอะไรโคตรปัญญาอ่อน

 

          “จะได้เชี่ยไรล่ะ! ขนาดนั้นก็นกแล้วไง ไม่ต้องไปหวังแล้วฟายยย”

 

ผมด่าไปคำก่อนจะตักส้มตำเคี้ยวหงุบหงับ ไอ้ลู่ฟางตาค้างกับคำพูดเถื่อนๆของผม ไม่ใช่ว่ากำลังรับไม่ได้อยู่หรอกนะเว้ย คือกูก็สถุลมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วไง

 

“เออว่ะ จะได้เชี่ยอะไร...รักเองเจ็บเอง กูไม่ควรหวังแล้วอ่ะพี่”

 

อยู่ดีๆน้ำตามันก็หยดแหมะๆๆใส่จานที่วางบนโต๊ะ และกูจะไม่เดือดร้อนร้อนอะไรเลยถ้าจานนั้นไม่ใช่จานส้มตำ!  ไอ้สัด...ส้มตำกรู๊ววว!

 

“นี่มึงเพิ่งอกหักมาหรอวะ”

 

“ไม่ใช่เพิ่งอกหัก ฮึก...กูอกหักตั้งแต่หกขวบแล้วโว้ย!

 

 ไอ้เชี่ย! ยังมีคนที่เกรียนกว่ากูอยู่บนโลกใบนี้! ดีใจโฮกกก


 

 




Writer talk2

ลู่ฟางคนงาม 555 เห็นทีว่าจะได้ใช้ชื่อตอนนี้อีกตอนแล้วค่ะ พล็อตตอนนี้ยาวเกินไปไม่พอจริงๆ ขืนแต่งต่อต้องมีคนค้างแน่ๆ//อุ๊บบ เห็นมีแต่คนอยากรู้จักแฟน(?)พายัพ ส่วนใครซ่าใครบ้าให้คนอ่านเดากันเล่นๆวนไป//หลบมือ พี่อาคทำกับนุ้งโซอย่างนี้ได้เยี่ยงไร ถีบเมียก็ได้หรอ...//วิ่งหลบปืนรัวๆ วันนี้อากาศดีมีแรงปั่นนิยาย เจอกันเสาร์หน้าค่ะ

รักรีดเดอร์

  

Writer talk

          มีใครสังเกตบ้างคะว่านับวันพี่อาคจะเริ่มเผยด้านมืด(ปาดเหงื่อ) พี่แก #ติสท์หนักมาก//นินทาแล้วหลบปืน ไรท์หายไปสอบมาค่ะทั้งอาทิตย์เลย มันก็จะขอบตาคล้ำหน่อยๆ =_=; เมคอัพอะไรก็ช่วยคุณไม่ได้เพราะไรท์ไม่ใช้ 55 เห็นตัวละครใหม่แวบๆไหมคะ มาแค่นั้นแล้วจากไป...ล้อเล่นน้า เดี๋ยวพายัพเสียใจแย่(?) เนื้อคู่เค้ามาทั้งที อิอิ คนนี้แตกต่างจากเบนซินค่ะ ตามชื่อตอน//สปอยหนักมาก แล้วเจอกันค่ะ แวบไปปั่นเรื่องพี่แสบต่อ

#สามารถติดตามข่าวสารการอัพนิยายของไรท์ได้ที่เพจ >>คลิ๊ก<<

 

รักรีดเดอร์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 845 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,226 ความคิดเห็น

  1. #17222 Soo Gass (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 16:50
    อยากอ่านของลู่ฟาง น้องน่ารัก555
    #17,222
    0
  2. #17203 sanghormiz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 23:03

    ไรท์คะ นี่คือรอเรื่องของลู่ฟางกับพายัพนานมากก555ไรท์ไม่ลองแต่งหน่อยหรอคะอยากอ่านค่ะ:)แต่ชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่งนะคะ
    #17,203
    2
    • #17203-1 namename12(จากตอนที่ 19)
      8 กันยายน 2563 / 19:02
      ใช่ค่ะ รอเหมือนกันนน อยากให้ไรท์เเต่งเรื่องของพายัพกับลู่ฟางแยกออกมาเป็นเรื่องของตัวเองแบบเต็มๆอ่ะ ชอบคู่นี้มากกกกกกกกกก
      #17203-1
  3. #17196 Mareemintty (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 11:20
    พี่โซดามีเพื่อนแล้วววววว
    #17,196
    0
  4. #17083 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 02:02
    เมื่อไหร่จะเลิกถีบน้องงงงงง...สะใภ้บ้านนี้คือความวุ่นวายและชิบหายดีๆนี่เอง
    #17,083
    0
  5. #16952 ks_siri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:56
    ความป่วนจะบังเกิด 5555
    #16,952
    0
  6. #16940 num'crazy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:13
    ป่วนยกกำลังสอง555
    #16,940
    0
  7. #16901 sunmarine (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:22
    55555 สงสารหลู่ฟางและโซดา
    พอมารวมกันแล้วความป่วนน่าจะมาก
    #16,901
    0
  8. #16774 บุคลไม่ปกติ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 13:42

    ออ้าหกกกก

    #16,774
    0
  9. #16157 flyfly111 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:31
    ลู่ฟาง กับ โซดานี่เกรียนพอๆกัน สงสัยสะใภ้บ้านนี้คงซนกันน่าดู
    #16,157
    0
  10. #16095 710790 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 08:57
    ถามจริงมันจะมีสักกี่คนที่เรียกการจูบ ว่ากัดปาก การดูด ว่ากัดคอว่ะ5555
    #16,095
    0
  11. #16072 335360 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:07
    อ้ากกกกกกกกก....อยู่ด้วยกันได้ว่ะ2คนนี้55555+
    #16,072
    0
  12. #15528 pommys (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 15:23
    นกบวกนกได้เท่าไหร่ ขำตรงนี้
    #15,528
    0
  13. #13747 KKMP (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 00:34
    ความปกติจงบังเกิด 55555
    #13,747
    0
  14. #12945 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:30
    โอ๊ยยยย ฮา
    #12,945
    0
  15. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 15:12
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12,820
    0
  16. #12788 chootikarn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 10:14
    ฮาสองคนนี้คุยด้วยกัน555555
    #12,788
    1
    • #12788-1 ลมมรณะ(จากตอนที่ 19)
      10 ตุลาคม 2560 / 04:04
      คู่พายัพปรากฎตัวแล้วว (?)
      #12788-1
  17. #12754 fanggy.fuu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:42
    ไอเ-้ยยยน นี่มันคู่เมียเกรียนกำลังสองหรอวะ555
    #12,754
    0
  18. #12741 ฺBedroom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 03:32
    พี่น้องคู่โหด คู่แท้ก็เลยได้เเบบสติไม่เต็มมาทั้งคู่เลย
    พี่อาคคือหนูกรี๊ดพี่นะแต่ไม่อยากได้พี่เป็นแฟนเลยสักนิด ไม่มีซึ่งความทะนุถนอมในกมลสันดานพี่บ้างเหรอ ถีบได้ถีบดี แกล้งจนโซดากลายเป็นมาโซไปแล้วววววว
    ลู่ฟางตอนแรกนึกว่าจะเป็นผู้ชายแมนๆ คู่แข่งทางธุรกิจอะไรงี้ ตกลงเรามโนเกินไปเองสินะ
    #12,741
    0
  19. #12646 blake22 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 14:32
    ชอบๆอยากอ่านคู่ของพายัพจุง
    #12,646
    0
  20. #12219 Piny Park (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:05
    สมาคมเมียเขาก็จะนั่งจกส้มตำด้วยกันหน่อยๆ55555
    #12,219
    0
  21. #10577 Kariskisstao (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:25
    เดี๊ยววว ยังมีคนที่เกรียนกว่าอยู่บนโลก ขำ5555555
    #10,577
    0
  22. #10270 olpn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 18:32
    เออลู่ฟางกับโซดาสมน้ำสมเนื้อกันดี5555
    #10,270
    0
  23. #8627 Minutedao (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 16:35
    เข้ากันดีนะคะ555555ตลกจัง
    #8,627
    0
  24. #7067 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 08:41
    ลู่ฟางน่ารักดีนะ
    #7,067
    0
  25. #6672 MaPraoww (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 16:18
    มีความเข้ากันได้ดี รอออออออออ
    #6,672
    0