[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 18 : Ep.17::กักขังฉันเถิดกักขังไป ขังตัว อย่าขังหัวใจดีกว่า~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 868 ครั้ง
    25 ส.ค. 60











Ep.17

กักขังฉันเถิดกักขังไป ขังตัว อย่าขังหัวใจดีกว่า~

 

 

          (Akanay talk)

 

          ผมก้าวเท้าออกมาจากห้องใต้ดินด้วยอารมณ์ไม่ปกติ ทั้งที่มั่นใจว่าควบคุมสีหน้าและแววตาได้ทว่าภายในกลับปั่นป่วน

 

          ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้แค่ว่าชั่วขณะหนึ่งผมคิดจะกำจัดมันจริง ราวกับสัญชาติญาณบางอย่างกำลังส่งเสียงร้องเตือนว่าโซดาจะนำเรื่องยุ่งยากมาให้ในอนาคต ถ้าไม่รีบกำจัดทิ้ง...มันจะกลายเป็นชนวนที่ทำให้ผมเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

 

          ตอนแรกไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ผมเป็นพวกขี้รำคาญ...มากเสียด้วย แต่ผมกลับเพิกเฉยต่อเสียงด่าทอของโซดามาได้ตั้งหลายครั้งหลายหน หึ เป็นคนอื่นคงได้โดนลูกปืนเจาะหัวตั้งแต่เปิดปากด่าคำแรกแล้ว

 

          นั่นเป็นสาเหตุที่ผมไม่เอามันมาไว้ข้างกาย...ผมไม่ได้กลัวตัวเองหลงชอบหรืออะไร แต่ผมต้องการทดสอบว่าคิดกับมันในทางไหนกันแน่

 

          ลูกหนี้ นายบำเรอ หรือมากกว่านั้น

 

          โซดาไม่ได้มีอะไรดีพอให้ผมชายตามองเลยด้วยซ้ำ หาได้เกลื่อนตามท้องตลาด ปากก็พ่นมาแต่ละคำได้น่าเอาขี้เถ้ายัดตั้งแต่เกิด ฐานะก็ปานกลางถึงยากจนคนละระดับ...มีดีก็แค่ผิวกายเรียบเนียนกับความซื่อที่คิดยังไงพูดยังงั้น ผมสงสัยตัวเองมาตลอดที่ลดตัวไปคว้ามันมากกคืนนั้น และดันมีคืนต่อมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้อีก

 

          วันนี้ผมก็หาสาเหตุของความปั่นป่วนในอกไม่ได้เช่นกัน การฆ่าจึงถือเป็นหนทางที่ดีที่สุด ถ้ามันตาย ทุกอย่างก็จบ ผมจะได้ไม่ต้องตามหาคำตอบอีกต่อไป บางทีเรื่องมันก็ไร้สาระเกินกว่าจะเอามาคิดให้รกสมอง ดังนั้นการฆ่าใครสักคนเพื่อจบปัญหาคาใจจึงเป็นวิธีที่ผมใช้มาตลอด

 

          หึ...ทั้งที่ตั้งใจจะฆ่าแท้ๆ ทว่าผมกลับอยากลองพิสูจน์อีกนิด ความรู้สึกเสียดายถ้าของเล่นชิ้นนี้พังคามือมันแล่นผ่านสมองวูบหนึ่งจนต้องจำใจโยนปืนไปอีกทาง

 

คิดพลางเสยผมที่ปรกหน้าออกลวกๆในขณะที่เดินผ่านห้องโถงด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

 

          “เอ่อ ขอโทษที่ขวางทางครับ”

 

          เด็กผู้ชายด้านหน้าก้มหัวให้ผมคล้ายหวาดกลัว มือเล็กรนรานคว้าถังน้ำหลบบริเวณบันได ท่วงท่าใสซื่อแต่แววตาพราวระยับทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จากนั้นก็กวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

          หึ คงเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามา

 

          “เอ่อ...” เด็กนี่อ้ำอึ้งในขณะที่ผมเดินผ่านขึ้นบันไดไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตามอง ในสมองกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น คิดหาวิธีพิสูจน์...

 

          ฉับพลันนั้นผมก็ชะงักเท้าก่อนจะปรายหางตามองบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่มุมหนึ่ง มันพยักหน้าให้เป็นสัญญาณว่ารับคำสั่งเรียบร้อยแล้ว ผมตวัดสายตากลับมาก่อนจะก้าวเดินเข้าห้องดำที่ไม่ได้มาเยือนหลายวัน

 

          ไม่ต้องเดาอะไรทั้งนั้น...ผมแค่จะกำลังพิสูจน์ว่าตัวเองต้องการแค่ร่างกายของโซดา หรือจะกับใครก็ได้เหมือนที่ผ่านมา ก็เท่านั้น

 

          เนิ่นนานเกือบชั่วโมงที่ผมอาบน้ำและนั่งดื่มไวน์รอในห้อง เหยื่อก็ถูกนำตัวมาสังเวยถึงที่ จะเรียกว่าเหยื่อคงไม่ได้เพราะแววตาของเด็กใหม่ดูจะสมใจเมื่อได้เข้ามาเยือนในห้องนี้ มันอยู่ในชุดใหม่ อีกทั้งเส้นผมยังดูชื้นๆอยู่เป็นสัญญาณว่าอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้ว

 

          รู้งานดี พออยู่กันสองต่อสองก็เข้ามาปรนนิบัติผมจนแทบไม่ต้องกระดิกตัวทำอะไร แม้จะเสแสร้งทำเป็นมือสั่นตอนถอดเสื้อคลุมออกให้ก็เถอะ...จะทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน หึ

 

          “ผมชื่อน้ำปั่น อ้ะ!

 

          ไม่ได้ถาม...และไม่คิดแม้แต่จะเอ่ยปากเสวนาตอบ ตอนนี้ต้องการแค่เครื่องระบายความปั่นป่วนในอกออกไปเท่านั้น จึงไม่แปลกที่ผมจะผลักมันลงเตียงอย่างไม่คิดถนอมแล้วขึ้นคร่อมในทันที พายุอารมณ์สาดซัดจนเนิ่นนานไปหลายชั่วโมง ผมผละกายออกห่างคนใต้ร่างแล้วถอดถุงยางชิ้นสุดท้ายทิ้ง

 

          หงุดหงิดจนต้องเอนกายพิงพนักหัวเตียงแล้วจุดบุหรี่สูบ...ต่อให้ระบายออกไปกับร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยรอยช้ำด้านข้าง ผมก็ไม่ได้รู้สึกเต็มอิ่มเหมือนเคยแม้แต่นิด

 

          “อือ...นายน้อย”

 

แขนเล็กวาดมาเกาะเกี่ยวอยู่ที่เอว ผมปัดมันทิ้งเต็มแรงก่อนจะกดตามองร่างบอบบางซึ่งเงยหน้าขึ้นมองผมเช่นกัน คล้ายจะเห็นคนที่นอนหมดแรงอยู่สะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบหลบตาคล้ายหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

 

ผมหยิบสมาร์ทโฟนข้างเตียงขึ้นมาแล้วกดพิมพ์ลงไป จากนั้นก็โยนลงตรงหน้าเด็กใหม่ที่หยิบมันขึ้นมาอ่านด้วยดวงตาเบิกโพล่ง

 

ไสหัวออกไป เพราะกูไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับคู่นอน

 

“ท...ทำไม นายน้อยจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ อึ่ก!

 

กริ๊ก!

 

วัตถุเย็นเฉียบถูกขึ้นนกแล้วจ่อหน้าคนที่สร้างความรำคาญให้อย่างรวดเร็ว ผมเตรียมกดนิ้วลั่นไกอย่างไม่ลังเลถ้าไม่ติดที่ว่า...

 

แอด!

 

“ที่ทิ้งลูกเจี๊ยบให้ยืนช็อกอยู่หน้าห้องนี่ คือมึงจะไม่เอาแล้วใช่ไหมวะ”

 

คนเดียวที่กล้าเปิดประตูเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้า...พายัพ

 

 

(Soda talk)

 

ผมยืนค้างอยู่ที่เดิมเกือบชั่วโมง รู้สึกตัวอีกทีตอนก้าวขาไม่ออกเพราะเป็นตะคริว ไอ้เชี่ยยย คือถ้ากูจะยืนงงนานขนาดนี้ล่ะก็นะ

 

แล้วคืออะไรกับความรู้สึกวูบโหวงนี้ ดีใจสิเฮ้ยดีใจ! มันบอกมึงว่าไม่ต้องมาให้เห็นหน้า ดังนั้นแสดงว่ามึงจะไม่โดนมันทำอะไรแล้วไงโซดา แล้วทำไมมันอึดอัดในอกแปลกๆ อารมณ์แบบพ่องตายแม่ยายสิ้น อ้าวกรรม! ลืมว่ากูยังไม่ได้แต่งงานจะมีแม่ยายได้ไงสัด

 

แต่คือกูอยากถามไอ้หล่อเลวให้รู้เรื่องอ่ะว่ามันหมายความว่ายังไง ที่บอกว่าไม่ต้องมาให้เห็นหน้านี่คือจะปล่อยให้เป็นอิสระหรือแค่ไม่ให้กูเฉียดไปใกล้มันเฉยๆ

 

คือกูต้องการความชัดเจนไงจะได้ทำตัวถูก!

 

          ผมลากขาที่เป็นตะคริวเดินขึ้นไปยังชั้นบนอย่างไม่ย่อท้อ หวังว่าไอ้ชั่วอาคเนย์จะไม่หนีผมไปทำงานก่อนนะ พอผ่านบริเวณห้องโถงได้ขาผมก็เริ่มกลับมาเป็นปกติล่ะ ไอ้สัด!ปวดชิบหายเลยไงเมื่อกี้ อย่าโง่ยืนค้างนานๆแบบกูนะบอกเลย

 

          ผมขึ้นบันไดไปยังห้องไอ้อาคเนย์ตามที่จำได้ แต่กลับพบเพียงบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่บริเวณหน้าห้องเท่านั้น แถมมันยังกันไม่ให้ผมเข้าไปด้านในอีก

 

“นายน้อยไม่ได้อยู่ในนี้”

 

สาส! ไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้วะจะได้ไม่ต้องลำบากจ้องตากับมึงอ่ะไอ้หน้านิ่ง!

 

“อ้าว แล้วมั...นายน้อยอยู่ไหนอ่ะพี่”

 

“ห้องดำ” ห้องดำ?

 

นี่นอกจากห้องใต้ดินแล้วยังเสือกมีห้องดำอีกเรอะ โว๊ะ! บ้านมาเฟียนี่มันอะไรกันนักกันหนาวะ แต่เดี๋ยวนะ ห้องดำนี่ใช่ห้องที่ผมเคยถูกล่อลวงเข้าไปหรือเปล่าวะ

 

คิดได้ดังนั้นผมก็รีบเดินไปอีกทางทันที ยังแปลกใจไม่หายเลยไงที่กูไม่ถูกไอ้พวกพี่ชุดดำลากตัวลงไปชั้นล่าง ราวกับพวกมันไม่กล้าลากยังไงยังงั้น แม้แต่จะเอื้อมมือมาแตะพวกมันยังไม่ทำ ทีเมื่อก่อนล่ะจับกูโยนให้เจ้านายมึงเอาๆ เหอะ!

 

กึก!

 

ผมชะงักกึกเมื่อเห็นไอ้เด็กใหม่ยืนอยู่หน้าห้องนั้นโดยมีบอดี้การ์ดคนหนึ่งกำลังเปิดประตูให้ ไอ้น้ำปั่นก็เห็นผมเช่นกัน อีกทั้งยังส่งรอยยิ้มคล้ายเย้ยหยันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างจะหายลับเข้าไปภายในห้อง

 

เคยรู้สึกเหมือนอยู่ๆก็หมดแรงไหมวะ

 

ผมเคยรู้สึกอย่างนั้นตอนไม่ได้กินส้มตำหนึ่งอาทิตย์ อารมณ์แบบหงุดหงิดและไร้เรี่ยวแรงอย่างประหลาด ผมยืนช็อกอยู่หน้าห้องเพราะไม่คิดว่าไอ้อาคเนย์จะเรียกเด็กใหม่ไปกินเร็วขนาดนี้ ไอ้ชั่ววว! นี่สินะเหตุผลที่มันจะยิงกูเมื่อชั่วโมงก่อนอ่ะ

 

ไอ้เลวทราม ไอ้หื่นกามไม่เลือกหน้า! ได้ใหม่แล้วลืมเก่าหรอวะ ได้ของใหม่แล้วจะโละของเก่าทิ้งด้วยการฆ่านี่มันโหดเหี้ยมไปไหมไอ้หน้าตายด้าน!

 

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าห้องมองผมด้วยสีหน้าแปลกประหลาด แต่คือผมไม่สนใจไง เอาแต่มองบานประตูสีดำด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง

 

ไอ้เชี่ย...คือกูมายืนที่นี่เพื่ออะไร ควรกลับห้องเก็บเสื้อผ้าแล้วชิ่งไหม ตอบ!

 

          ใช่ สมองผมคิดแบบนั้นแต่ร่างกายมันไม่ขยับตาม สองตาก็ไม่ละห่างบานประตูทั้งที่ความรู้สึกอัดแน่นในอก ทั้งหงุดหงิด อยากตบกบาลไอ้เด็กใหม่ที่กล้าส่งรอยยิ้มแบบนั้นให้และอยากคุยกับไอ้อาคเนย์ให้รู้เรื่อง แต่คือกูทำอะไรไม่ได้เลยไง แค่จะยกมือดันบานประตูให้เปิดออกยังไม่กล้า

 

          อีกอย่างไอ้บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่นี่คงไม่ยอมให้ผมทำแบบนั้นแน่

 

          “มาทำอะไรที่นี่ แล้วสีหน้าแย่ๆแบบนั้นของมึงมันคืออะไร หืม?

 

ผมละสายตาออกห่างบานประตูสีดำอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆแล้วมองร่างสูงที่มีเค้าโครงหน้าเดียวกันกับบุคคลในห้อง จะแตกต่างก็เพียงดวงตาสีเทาที่ฉายแววฉงนชั่ววูบหนึ่ง ก็เท่านั้น

 

ดูจากชุดแล้ว ไอ้เลวหมายเลขสองคงเพิ่งเลิกประชุมมา

 

พายัพมองท่าทางเลื่อนลอยไม่ตอบโต้ของผมสลับกับประตูสีดำ มันพยักหน้าคล้ายเข้าใจก่อนจะเดาะลิ้น จากนั้นก็เปิดประตูพรึ่บอย่างไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

 

“ที่ทิ้งลูกเจี๊ยบให้ยืนช็อกอยู่หน้าห้องนี่ คือมึงจะไม่เอาแล้วใช่ไหมวะ”

 

พายัพกล่าวคล้ายติดตลก แววตาก็พราวระยับราวกับกำลังรับชมเรื่องสนุก แขนแกร่งกระชากผมเข้ามาในห้อง ผมมองไปยังร่างสองร่างบนเตียงอย่างไม่ได้ตั้งใจ และภาพที่ปรากฏก็เกินความคาดหมายไปนิด

 

อาคเนย์กำลังยกปืนจ่อกลางหน้าผากไอ้เด็กน้ำปั่น ชิบหาย...ได้ข่าวว่าพวกมึงเพิ่งได้เสียกันมาไม่ใช่หรอ! หลักฐานก็ถุงยางระเนระนาดนี่ไง อึก...แล้วทำไมกูต้องรู้สึกแปลกๆด้วยวะ อยู่ดีๆก็เจ็บจี๊ดตรงหน้าอกซะงั้น

 

“เอ่อ...กูจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ มึงปล่อยเลย!” ผมหันมาพูดเสียงเขียวกับไอ้พายัพแทนเพื่อกลบเกลื่อนอาการผิดปกติ ไอ้สัด! นี่มือคนหรือหนวดปลาหมึกเล่นจับแขนกูซะแน่นเชียว

 

ปึ่ก!

 

“โอ้ย!

 

ไอ้เลวหมายเลขสองเผลอปล่อยแขนผมในทันทีเมื่อไอ้เด็กใหม่ถูกกระชากแล้วโยนลงพื้น คือกูจะไม่อะไรเลยไงถ้าไอ้หล่อเลวไม่โยนไอ้น้ำปั่นมากลางวงแบบนี้ ไอ้ใจมาร! ถ้ากูหลบไม่ทันแล้วโดนเด็กนี่ทับจะทำยังไง มึงมีปัญญาหาคนหล่ออย่างกูคืนสุดที่รักไหมไอ้ฟายยย

 

          “...ออกไป” เออ! ไม่ต้องไล่กูก็จะออกไปอยู่แล้วไหมไอ้ชั่วร้าย!

 

          ผมหมุนตัวไปทางประตูทันที วินาทีนี้อยากพยุงไอ้น้ำปั่นที่กองอยู่ตรงพื้นขึ้นมาก่อนเหมือนกันแต่สมองผมมันรวนไปหมด สองขาเตรียมก้าวเดินออกจากห้องแบบไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งนั้น ถ้าไม่ติดที่ว่า...

 

          ไอ้บอดี้การ์ดคนหนึ่งมันมายืนขวางหน้าประตูไว้  WTF! หลีกทางกรู๊ววว

 

          “กูบอกให้ออกไป” คราวนี้น้ำเสียงทรงเสน่ห์เข้มขึ้นกว่าเดิม ผมเผลอตวัดตามองมันชั่ววูบหนึ่งจึงได้รู้ว่าคนที่อาคเนย์พูดด้วยไม่ใช่ผม แต่เป็นไอ้เลวหมายเลขสองที่กำลังยืนพิงกำแพงอย่างสบายอารมณ์อยู่

 

          “เผอิญกูไม่อยากพลาดเรื่องน่าสนุกว่ะ หึ”

 

          อาคเนย์ไม่ได้โต้ตอบ ร่างสูงเคลื่อนกายลงจากเตียงโดยที่ทั้งตัวมีแต่บ๊อกเซอร์อวดหุ่นสมบูรณ์แบบแล้วหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่วางกองอยู่ขึ้นมาสวมใส่อย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงเหลือบมองฝาแฝดของตนเองก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

 

          “ลู่ฟางกำลังมา” ฉับพลันนั้นพายัพก็มีท่าทีเปลี่ยนไปชั่ววูบหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาหุบรอยยิ้มก่อนที่นัยน์ตาสีเทาจะฉายความรำคาญ

 

          “ไปเคลียร์เรื่องสนุกของมึงก่อนจะดีกว่า...หึ”

 

อาคเนย์ต่อประโยคจนจบ ฉับพลันนั้นร่างของน้ำปั่นก็ถูกลากออกไปนอกห้องโดยบอดี้การ์ดที่เข้ามาใหม่ ผมเห็นพายัพกลอกตาวูบหนึ่งก่อนจะเดินออกไปนอกห้องอย่างเสียไม่ได้ แถมยังไม่ลืมทิ้งท้ายไว้อีกว่า

 

“ความใจเย็นของมึง...จะทำให้ลูกเจี๊ยบโดนหมาคาบไปแดก” รอยยิ้มร้ายตรงมุมปากของไอ้เลวหมายเลขสองเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนประตูจะปิดลง

 

          “....”

 

          แล้วยังไง? ก็เหลือกูที่ยืนแดกจุดอยู่ในห้องน่ะสิถามได้! โฮกกก ทำไมพวกมึงออกไปกันแล้วไม่เอากูไปด้วยวะ ทิ้งกูให้อยู่ในห้องกับไอ้เลวชั่วร้ายแบบนี้ได้ยังไง ใจคอทำด้วยอะไรไอ้พวกไร้คุณธรรม!

 

          ฉับพลันนั้นผมก็รู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ไอ้หล่อเลวเท้ามือกับประตูห่างจากใบหน้ากันไม่กี่เซนต์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดซอกคอทำเอาผมขนลุก และต้องยิ่งสะดุ้งเข้าไปอีกเมื่อแขนแกร่งตวัดมารัดเอวดันร่างให้แผ่นหลังแนบชิดกับอกอุ่นร้อน

 

          “กูบอกไว้ว่ายังไง”

 

          “แล้วมึงเหลือทางออกให้กูไหมล่ะ บอกให้ลูกน้องมึงข้างนอกเปิดประตูสิไอ้ชั่วกูจะได้ไปให้พ้นๆหน้า!

 

          ผมดิ้นจะแกะแขนมันออกจากเอวแต่ดันโดนรวบมือไว้ซะงั้น ไม่รู้ว่าเผลอใส่อารมณ์แรงไปหรือเปล่าน้ำตาถึงเริ่มเล็ด ผมกระพริบตาถี่ๆแล้วปรับอารมณ์ให้คงที่ จังหวะนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกพลิกให้เผชิญหน้ากับไอ้เวรอาคเนย์พอดิบพอดี

 

          “มึงหมดโอกาสแล้ว”

 

          ไอ้เชี่ย! แล้วที่ไล่กูเมื่อชั่วโมงก่อนมันคืออะไรวะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกูปรับตัวตามไม่ทันนะไอ้สัด

 

          “ย้ายของเข้ามาอยู่ที่นี้ซะ” ห้ะ?!

 

          “ทำไมกูต้องย้าย! มึงมีเด็กใหม่แล้วดังนั้นกูจะอยู่ที่เดิม ถ้ามึงอยากนักก็ไประบายกับไอ้น้ำปั่นนู่นไม่ต้องมายุ่งกับกูอีก บอกให้เด็กใหม่มึงย้ายเข้ามาสิ ไม่ต้องมาบอกกูไอ้เลว!

 

          ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องพูดถึงไอ้เด็กน้ำปั่น แต่ยิ่งผมพูดยิ่งอารมณ์ขึ้นจนหยุดไม่อยู่แล้วไง สัด...นี่อย่าบอกเชียวนะว่าผมโมโหมันเรื่องนี้มากกว่าเรื่องที่มันไล่อ่ะ ผมควรดีใจสิไม่ใช่หน่วงในอกแบบนี้!

 

          “กูอยากกับมึง...ไม่ได้อยากกับมัน”

 

คราวนี้ผมตาค้างกับคำพูดหยาบโลนของไอ้หล่อเลวไปสองวิ ไอ้ชิบหาย...พูดออกมาซะกูรู้เลยไงว่าตัวเองเป็นอะไรสำหรับมัน นี่เลื่อนขั้นจากลูกหนี้ให้เป็นนายบำเรอแล้วสินะ เหอะ! ไอ้ชาติชั่ววว

 

          “แล้วมึงไปเอามันทำไมล่ะ!” เดี๋ยวนะ กูควรด่ามันหนักๆ ไม่ใช่ไปถามต่อแบบเน้!

 

          ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงผมที่หอบหายใจและจ้องใบหน้าหล่อเหลาตาเขียวปั๊ด อาคเนย์กดตามองลงมาด้วยความฉงน ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้นแววตาของมันก็เกลื่อนไปด้วยความชั่วร้ายวูบหนึ่ง

 

          “...หึงหรือไง”

 

          “ค...ใครหึงมึง! ไม่มี๊ อย่ามาหลงตัวเองนะไอ้สัด ชั่วๆแบบมึงกูไม่หึงให้เสียเวลาหรอกเว้ย...อึ่ก!

 

          ไอ้หล่อเลวผลักผมติดประตูก่อนจะเลื่อนมือที่โอบเอวเมื่อครู่ขึ้นมาบีบคอ มันลงแรงก่อนจะคลายออกในเสี้ยววินาทีที่ผมไอค่อกแค่ก ให้เดาไอ้เชี่ยนี่คงอยากฆ่าผมที่ด่ามันไปซะหลายคำชัวร์ ผมหมดแรงต่อต้านจนร่างไถลไปกับประตู และคงกองไปกับพื้นถ้าไม่ติดที่มือข้างเดิมอ้อมมาพยุงเอวไว้เสียก่อน

 

          “ไอ้...กูไม่รู้จะสรรหาคำไหน แค่กๆ มาบรรยายความเลวของมึงแล้ว!

 

          ตุ้บ!

 

          อาคเนย์ปล่อยร่างของผมให้ร่วงตุ้บลงกับพื้นทันที มันมองมาด้วยแววตาไม่ยินดียินร้ายก่อนจะเดินไปทางโต๊ะตัวหนึ่งตรงมุมห้อง

 

          “กูก็ไม่ได้บอกว่ากูเป็นคนดี” น้ำเสียงทรงเสน่ห์ที่พาให้ใครต่อใครหลงติดกับทำเอาผมสั่นสะท้าน ไม่ใช่หลงใหลแต่เป็นสะพรึงกลัวกับบรรยากาศบางอย่างที่เริ่มไม่น่าเข้าใกล้อีกครั้ง

 

          พรึ่บ!

 

          กระดาษแผ่นหนึ่งถูกโยนมาตรงหน้า ผมมองภาพในนั้นก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกร้อนผ่าวที่กระบอกตาอันเกิดจากความกดดันภายในกาย สายตาจ้องมองเพียงภาพของสุดที่รักซึ่งกำลังยืนขายของอยู่ภายในร้านอาหาร ความสุขอันเกิดจากการประกอบอาชีพที่เธอรักส่งผลให้ผู้หญิงในภาพยิ้มสวยเสียจนคนมองตาพร่า

 

          “เลือกมา...ระหว่างสิ่งนี้” นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงปรายมองภาพบนพื้นก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง

 

          “....”

 

          “กับการยกทุกอย่างของมึง...” ใบหน้าของผมถูกเชยคางให้เงยขึ้นสบมองคนด้านบน อาคเนย์เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู

 

        “ให้กู”

 

        ราวกับลมหายใจถูกช่วงชิง สมองผมตื้อไปหมดเมื่อริมฝีปากร้อนเคลื่อนมาประกบจูบอย่างไม่ปรานี ร่างทั้งร่างสั่นไหวคล้ายอับจนไปหมดทุกหนทาง ผมถูกมันต้อนจนมุม...มองเห็นแต่ทางตันที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ความเกรี้ยวกราดที่มันกล้าเอาสุดที่รักมาขู่ถูกกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตา สองมือยกขึ้นก่อนจะทุบลงบนแผงอกหนาอย่างเคียดแค้น แต่ถึงกระนั้นไอ้ชั่วนี่ก็ไม่ผละห่างอยู่ดี

 

          จนกระทั่งผมทุบมันหนักขึ้น ไอ้หล่อเลวถึงได้ถอนริมฝีปากออกก่อนจะรวบมือทั้งสองข้างไว้ไม่ให้ประทุษร้าย ผมจ้องมันผ่านม่านน้ำตาเขม็งก่อนจะกล่าวเสียงเครือ

 

          “อย่ายุ่งกับสุดที่รักกู...ไอ้เชี่ย มึงจะเอาอะไรก็เอาไปแต่ห้ามยุ่ง!

 

          “ว่าง่ายสมกับเป็นเด็กกู หึ”

 

แม้จะพูดคล้ายหยอกล้อเหยื่อ ทว่าใบหน้าของอาคเนย์กลับไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง มีเพียงประกายตาพึงพอใจที่ฉายชัดชั่วครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม

 

          “มึงใจร้ายมากนะไอ้สารเลว มึงได้ไปหมดแล้วยังจะเอาอะไรจากกูอีก! ฮึก...”

 

          “หยุดร้อง...รำคาญ” คล้ายจะเคยได้ยินคำพูดทำนองนี้มาก่อน

 

          ผมไม่ได้สนใจว่าไอ้หล่อเลวมองมาด้วยสายตาแบบไหน เพราะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนมันอุ้มไปโยนลงตรงโซฟา ผมชันเข่าขึ้นมากอดก่อนจะซุกหน้าลงไปบนนั้น อย่าหวังว่ากูจะเงยหน้ามองมึงให้เสียลูกตาเลยไอ้กร๊วก!

 

          “อยู่กับกู...แล้วมึงจะได้ส้มตำวันละมื้อ” น้ำเสียงเฉยชาของอาคเนย์ทำเอาผมชะงักก่อนจะเผลอเงยหน้าเหลือบตามองมันชั่วครู่หนึ่ง

 

          เชรด! มันกล้าเอาส้มตำมาล่อลวงผม คิดว่าคนอย่างผมจะตกหลุมพรางเพราะเรื่องจิ๊บจ๊อยแค่นี้เรอะไอ้สมองไร้รอยหยัก!

 

          “คิดว่ากูใจง่ายกับเรื่องแค่นี้หรือไงไอ้สัด! ว่าแต่...จริงหรอวะ?

 

          “....” ไอ้อาคเนย์ไม่ได้ตอบรับกลับมา แต่สายตาของมันบ่งบอกว่าพูดจริงทำจริง

 

          “ชิ! ถ้ากลับคำกูจะเอาครกฟาดหน้ามึง”

 

          เออ! มันคิดถูกที่เอาส้มตำมาล่อผม เปล่านะ ไม่ได้เห็นแก่กินแค่ชีวิตขาดส้มตำไม่ได้เฉยๆ! คือตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ผมแทบไม่มีโอกาสได้กินเลยไง ต้องไปลักเล็กขโมยน้อยมาตำกินอย่างยากลำบาก โปรดเข้าใจวิถีคนเพียรพยายามจะแดกหน่อยเถอะสาส

 

ไอ้หล่อเลวทำหน้าว่างเปล่าชั่วขณะหนึ่งคล้ายไม่ได้ถือสาคำพูดเมื่อกี้นี้ของผม สีหน้ามันราวกับไม่คาดคิดว่าผมจะตกปากรับคำได้ง่ายดายปานนี้ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งน้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตกอยู่เลย

 

หึ...ในเมื่อมันอยากให้ผมมาอยู่กับมันนักผมก็จะอยู่! แล้วมึงจะได้รู้เลยว่าความวุ่นวายที่แท้จริงมันเป็นยังไงไอ้อาคเนย์!

 

 

ตอนนี้ผมขนของเข้ามาในคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว ความจริงผมไม่ได้ขนหรอก เพราะแค่ไอ้พวกชุดดำรับคำสั่งไอ้หล่อเลวคำเดียวของทั้งหมดก็ถูกย้ายไปไว้ในห้องชั้นสองภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ผมเห็นไอ้พี่ถังยืนยิ้มกริ่มก่อนจะพูดลอยๆเข้าหูตอนที่ผมเดินผ่าน

 

“เป็นเด็กนายน้อยจนได้นะมึง” อะฮึก...หุบปากไปเลยเว้ย กูทำเพื่อสุดที่รักหรอกส้มตำไม่เกี่ยว! อีกอย่างอย่าคิดว่ากูจะให้ไอ้ชั่วนั้นได้แตะต้องเป็นครั้งที่สาม เหอะ!

 

ส่วนน้ำปั่น...ผมไม่เห็นหน้ามันอีกเลยตั้งแต่ออกมาจากห้องดำ

 

“พี่ไปงี้ผมก็เหงาแย่เลยดิ รักษาเนื้อรักษาตัวก่อนวัยอันควรนะพี่” ไอ้สัดสนร่ำลายังกับกูจะไปตาย เล่นเอาต้องยกมือตบกบาลมันไปหนึ่งทีอย่างอดไม่ได้

 

“สัด! ก็อยู่ใกล้กันแค่นี้ กูไม่ได้ย้ายไปไกลเลยไอ้เด็กเวร”

 

ผมแยกย้ายกับบรรดาคนรู้จักด้านนอก แม้จะเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่แต่ทุกวันนี้ผมก็ยังทำงานบ้านนะเว้ย ขืนงอมืองอเท้าเดี๋ยวไอ้หล่อเลวหาเรื่องเพิ่มดอกเบี้ยผมอีก เสือกงกไม่มีใครเกินด้วยไง

 

          ดูเหมือนมันจะออกไปข้างนอกหลังปล่อยผมออกจากห้องดำ ห้องใหม่ของผมต่างกับห้องเดิมราวฟ้ากับเหว เล่นเอากูอ้าปากค้างและไม่กล้าเข้าไปเหยียบ ไม่ใช่ไม่ดีแต่มันดีเกินไป ทุกอย่างที่ได้มาฟรีบอกเลยกูไม่ไว้ใจอย่างแรง ไม่ใช่ว่านี่เป็นห้องอาบยาพิษหรอวะไอ้เชี่ย หรูหราฟู่ฟ่าเสียจนกูตาพร่าไม่กล้าใช้งานเลยสัด!

 

          แต่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วว่ะ คือผมเจอแต่เรื่องเครียดๆ ชีวิตจะเอาไงต่อไปยังไม่รู้เลย ไม่ใช่ผมไม่เครียดนะเว้ย จะให้ไปหยิบยืมเงินคนอื่นเพื่ออิสระของตัวเองมันก็ไม่ใช่เปล่าวะ

 

          อีกอย่างคือผมยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้รู้สึกโกรธตอนที่ไอ้หล่อเลวนอนกับน้ำปั่น แถมยังไม่ฉวยโอกาสที่ได้รับเพื่อปลดพันธนาการหนักอึ้งของตัวเองอีกต่างหาก เรียกได้ว่าโง่เง่าคูณสอง ยิ่งกว่าไอ้สัดแข็งผู้เป็นน้องชายตอนมันโวยวายจะเอาถ่านมาเขียนคิ้วเล่น!

 

          ว่าแล้วก็จัดการอาบน้ำนอน ทว่าตอนผมกำลังจะหลับตาปุ๊บ เสียงโทรศัพท์ก็ดังปั๊บ

 

          ~ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ~

 

          สัด...กูจะนอนไอ้เชี่ยที่ไหนมันโทรมาตอนเน้!

 

          “ฮัลโหล! กูจะนอ...”

 

          (มึงไม่ได้อยู่บ้านหรอวะ) ผมชะงักกึกก่อนจะตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินเสียงไอ้จอมพลลอยมาตามสาย

 

          “เออ! กูมานอนบ้านญาติ มึงมีไร” ผมแถด้วยน้ำเสียงระรื่นทั้งที่เหงื่อตก จากนั้นก็พลิกตัวเอาหน้าซุกหมอนและกำผ้าห่มไว้แน่นเป็นกิริยาอาการลุ้นระทึกอย่างถึงที่สุด

 

          (กูอยู่หน้าบ้านมึงเนี่ย แวะเอาของมาฝากไว้ พอดีกูจะไปต่างประเทศสามวันว่ะ) ห้ะ! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกรู๊ววว บ้านมึงออกจะใหญ่โตไม่มีที่วางของหรอวะ

 

          “เออๆ เอาฝากสุดที่รักกูไว้แล้วกัน” ไม่ต้องห่วงว่าแม่จะบอกเรื่องผมมาอยู่ที่นี่กับใคร เพราะผมกำชับไว้เรียบร้อยแล้ว

 

          (หึๆ หวังว่ากูไม่อยู่สามวันมึงจะไม่ไปพ่นหมาในปากใส่ใครเข้าล่ะ)

 

          “ไอ้สาส! เดี๋ยวกูจะพ่นใส่มึงตอนนี้นี่แหละไอ้เชี่ยพล!

 

          (...หวังว่ามึงจะพ่นใส่กูแค่คนเดียว)

 

ผมเลิกคิ้ว ไอ้เชี่ยพลมันอยากรับคำด่ากูคนเดียวขนาดนี้เลยหรอวะ บรรยากาศบางอย่างที่ปลายสายจงใจส่งมาให้ทำเอาผมลังเลที่จะเล่นกับมันเหมือนเคย เฮ้ย! คงไม่ใช่หรอกมั้ง อย่างไอ้พลเนี่ยนะกำลังอ่อยผม คือถ้ามันคิดอะไรกับผมจริง ผมไม่รอดมาจนถึงตอนนี้หรอก!

 

“มึงดูจะพิศวาสกูมากเลยนะ สัด...คิดอะไรกับกูป่ะเนี่ย” ผมแกล้งถามให้มันขนลุกเล่น อยากเสือกอ่อยกูดีนักเดี๋ยวกูจะส่งความรู้สึกขนลุกกลับไปให้!

 

          เอิ่ม...แล้วทำไมอยู่ๆก็เป็นกูที่ขนลุกเสียเองล่ะวะ

 

          “คุยกับชู้สนุกไหม” น้ำเสียงเย็นเฉียบกระซิบชิดริมหูอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

          อะเฮือก!

 

          เชี่ย! ผมสะดุ้งจนรับรู้ได้ถึงแผงอกที่ทาบทับอยู่ด้านหลัง นิ้วมือก็รีบกดตัดสายไปเองอัตโนมัติ ไม่ใช่ว่าไอ้สัดพลได้ยินไปแล้วนะ ตาย...ตายแน่! ถ้ามันรู้กูโดนมันซักฟอกตายห่า!

 

          “ชู้เชี่ยไรนี่เพื่อนกู มึงถอยออกไปห่างๆเลยอึดอัดว่ะ อึก!

 

          ผมยอมรับว่าตกใจนิดๆที่มือหนาเอื้อมมาบีบข้อมือข้างที่ถือโทรศัพท์แน่นจนมันร่วงลงไปกับเตียง จากนั้นไอ้หล่อเลวก็หยิบสมาร์ทโฟนของผมขึ้นมาและเขวี้ยงผ่านหน้าต่างห้องไปอย่างรวดเร็ว...ชั้นสองของบ้านนี่ไม่ตลกนะสัด

 

          ไอ้ห่าราก! กูนี่ถึงกับตาค้างเลยไง รู้ไหมว่านั่นมันกี่บาทไอ้รวยไร้สมอง โยนของคนอื่นทิ้งอย่างนี้ก็ได้เรอะไอ้ชั่วช้าสามานย์!

 

          “ยังอยากมีลิ้นอยู่ไหม...โซดา”

 

การที่ไอ้หล่อเลวมันลงท้ายประโยคด้วยชื่อผมไม่ได้ทำให้คำพูดข้างต้นลดความน่าสะพรึงกลัวแม้แต่นิด และยิ่งตอนที่ผมเอี้ยวตัวกลับไปมองมันด้วยแล้ว...

 

          ไอ้สัด...กูถึงกับต้องหันมาดังเดิมเลยไง แววตาน่ากลัวชิบหายยังกับกูไปฆ่าพ่อล่อแม่มันมาก็ไม่ปาน!

 

          จากที่ตั้งท่าจะด่าวินาทีนี้กูขอสงบปากสงบคำก่อนเถอะ โฮกกก

 

 

 

 

 

Writer talk2

บ้านไรท์ฝนตก ประเด็นคือลมมาอย่างรุนแรง =3= แต่ไม่รู้จะแรงเท่าพี่อาคในตอนนี้หรือเปล่านะคะ//หลบปืน เราเคยเตือนแล้วว่าพี่อาคเลว ห้ามหลงภาพลักษณ์ภายนอกของพี่อาคแบบไรท์เด็ดขาดค่ะ ความจริงแล้วนางเป็นประเภทตัดสินใจเด็ดขาด อยากได้อะไรก็ต้องได้ เห็นมีเรือผีมาแวบๆ ขอโทษด้วยที่ไรท์ต้องจมเรือของคุณเพราะพายัพไม่ใช่คนไร้เนื้อคู่ค่ะ ฮิ้ววว//หลบมือแม่ยก

                                                                                                                             รักรีดเดอร์ 

Writer talk

ต่อพรุ่งนี้นะคะที่รัก วันนี้ไรท์ไม่ไหวแล้ว ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลย ฮือ เดี๋ยวไล่ตรวจอีกทีนะคะ ปกติลงปุ๊บจะตรวจปั๊บมันเลยขึ้นแจ้งเตือนช่วงที่ลงแรกๆประมาณสองสามครั้ง วอนอย่ารำคาญเค้าน้า//วิ่งหลบ ที่เอามาลงก่อนตรวจคำผิดเพราะกลัวรอนานค่ะ บางคนเที่ยงคืนยังไม่หลับไม่นอนเห็นเม้นท์ว่ารอไรท์ กดดันกันให้รู้สึกผิดหรอคะ? อยากบอกว่ามันได้ผล 555 แล้วพบกันค่า

#สามารถติดตามข่าวสารการอัพนิยายได้ที่เพจค่ะ >>คลิ๊ก<<

รักรีดเดอร์

 

 

ภาพแฟนอาร์ตจากคุณ Toaa Panthita ค่ะ น่าร๊ากกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 868 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,226 ความคิดเห็น

  1. #17150 ChanyaSrikaew (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:31
    มันเกิดอะไร กับหัวใจ ควบคุมอะไรไม่ได้สักอย่าง..~
    #17,150
    0
  2. #17081 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 07:45
    ส้มตำต้องวันละสามมื้อถึงคุ้มม
    #17,081
    0
  3. #17080 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 07:44
    ส้มตำมื้อเดียวน้อยไปนะ5555ละแบบพอรู้ตัวว่าคิดไงแล้วพิสูจน์​แล้วหวงหึงกว่าเดิมอีกจ่ะพ่อออ...เค้าแค่คุยโทรศัพท์​กั๊นนนน
    #17,080
    0
  4. #16953 Panggggggggggg (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 14:02
    กำลังจะร้องไห้อยู่เลย แต่ไหงบทพลิกขนาดนี้ ช่วยเราหยุดขำด้วย
    #16,953
    0
  5. #16920 amon_saynuy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:54
    ชอบโซดาว่ะ อ่านเเล้วไม่เคียด โคตขำมีความสูข
    #16,920
    0
  6. #16900 sunmarine (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:15
    นั่นไง ทดสอบแล้วเป็นไง หวงกว่าเดิมไปอีก
    #16,900
    0
  7. #16842 MaiNatkamon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:56
    คือมันฮาเกินไป5555555555 เครียดแปปๆก้ฮาแล้วว
    #16,842
    0
  8. #16103 ployjaaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 17:53
    กูฮาส้มตำหนักมากกกกก55555555
    #16,103
    0
  9. #16094 710790 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 08:54
    ลู่ฟางนี่ผู้หญิง ผู้ชายอะ ?
    #16,094
    0
  10. #16079 lluv KAITO vull (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 23:15
    คืออารายยยยย
    อ่านอารมณ์หน่วงอกอยู่ดีๆ
    ส้มตามาจากไหนนนน
    ฮาลั่นสิ 55555+
    #16,079
    0
  11. #16071 335360 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:26
    หือ??หึงอ่อ##เหนส้มตำหน่อยเปนไม่ได้เลยนะ!!
    #16,071
    0
  12. #15527 pommys (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 15:15
    #โซดาผู้ถูกล่อลวงด้วยส้มตำ
    #15,527
    0
  13. #13745 KKMP (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 00:26
    โซดาผู้ถูกล่อลวงด้วยส้มตำ เป็นนายเอกทึ่บ้าบอจริงๆ 555
    #13,745
    0
  14. #12889 Mr. landing :D (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 16:11
    อะไร พายัพชั้นมีเมียแล้วหรอ ฮืออออ สามีชั้น555555555555
    #12,889
    0
  15. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 15:01
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12,819
    0
  16. #12787 chootikarn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    มีหึงน่ะอาคๆ
    #12,787
    0
  17. #12786 chootikarn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    มีหึงน่ะอัคๆ
    #12,786
    0
  18. #12740 ฺBedroom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 03:19
    หมาที่พายัพพูดถึงคือใครกันนะ พอดีน้องโซดามีหลายคนเกิน
    ยังยืนยันว่าพี่อาคต้องไปฝึกวิชาดำดินกับป้าบัวตั้งแต่เด็กเป็นแน่เเท้
    #12,740
    0
  19. #12354 Timtha (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 16:14
    คนหึง-2017
    #12,354
    0
  20. #12213 Piny Park (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 18:56
    พี่อาคชอบข่มขู่ว่ะ555
    #12,213
    0
  21. #10575 Kariskisstao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:18
    หึงซึนนนน
    #10,575
    0
  22. #10269 olpn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 18:32
    ยอมใจจริงๆ5555
    #10,269
    0
  23. #8624 Minutedao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:52
    ขนลุกค่ะ อบอวลด้วยกลิ่นของรัก
    #8,624
    0
  24. #7066 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 08:08
    โซดาโดนล่อด้วยส้มตำ
    #7,066
    0
  25. #6568 ploy0805 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 02:51
    รอรอรอรอ
    #6,568
    0