[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 17 : Ep.16::เห็นเงียบๆ แต่หวังฟาดเรียบ...นะจ๊ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 813 ครั้ง
    25 ส.ค. 60









      Ep.16

 เห็นเงียบๆ แต่หวังฟาดเรียบ...นะจ๊ะ

 

 

          ร่างสูงเดินตรงเข้าไปยังคฤหาสน์ของตนเอง ผ่านบรรดาบอดี้การ์ดที่โค้งคำนับและไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคล้ายรู้ว่าเจ้านายกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ไม่ปกตินัก

 

          อาคเนย์เดินไปยังห้องใต้ดินที่มีลูกน้องของเขายืนรอเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม แสงไฟสลัวในนั้นช่างรับกับบรรยากาศที่แผ่รอบร่างผู้มาใหม่ มันขมุกขมัวไม่ต่างกันเลยสักนิด กลางห้องมีชายคนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ มือทั้งสองข้างของมันถูกมัดไพล่หลังไว้

 

          เหยื่อสังเวยห้องใต้ดินในวันนี้มีสภาพสะบักสบอมพอควร คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของลูกน้องที่ยืนคุมเชิงตรงบริเวณมุมห้อง นับว่ารู้หน้าที่ดี...เพราะถ้าไม่ทำให้มันสะบักสบอม เขาอาจเผลอฆ่าก่อนไตร่ถามก่อนก็เป็นได้

 

          อาคเนย์หย่อนตัวนั่งตรงเก้าอี้ด้านหน้า จากนั้นก็กดตาลงมองลูกน้องที่ครั้งหนึ่งเคยภักดี ชล...ไม่เคยมีประวัติเสียหายหรือทำผิดกฎ แต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้มันจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นลงไปได้

 

          มือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ บรรยากาศกดดันหนักหน่วงเสียจนคนที่สะบักสบอมอยู่หวาดกลัวไปทั้งใจ ฉากที่ใครต่อใครโดนฆ่าตายในห้องนี้เขาล้วนเห็นมาหมดแล้ว ไม่แปลกที่ชลจะนึกกลัวตายขึ้นมา

 

          ใครจะไปคาดคิดว่านายน้อยจะจริงจังกับเรื่องนี้กันล่ะ ไม่เห็นมีทีท่าสนใจไอ้โซดานั่นเลยสักนิด ขนาดเด็กคนก่อนยังให้อภิสิทธิ์พักอาศัยในคฤหาสน์เลย เทียบกับไอ้หน้าหวานนั่นแล้วความสำคัญของมันน้อยกว่าเด็กคนก่อนเห็นๆ เขาเลยคิดที่จะเคลมมันเสียหน่อย

 

          แต่ใครจะรู้ว่าเขาทำพลาด...แบบมหันต์เลยด้วย

 

          “บอกเหตุผลมึงมา”

 

อย่างน้อยนายน้อยอาคเนย์ก็ไม่ได้ฆ่าคนโดยไม่รับฟังเหตุผลก่อน นี่อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่นายน้อยมีลูกน้องมากมายพร้อมพลีกายรับใช้ก็เป็นได้

 

“ผมแค่ถูกใจมัน”

 

“มึงไม่รู้...ว่ามันเข้ามาที่นี่ในฐานะอะไร?  ฉับพลันที่น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้นเหนือหัว ร่างของชลก็สั่นสะท้านขึ้นมาชั่วครู่หนึ่ง ทว่าเขาก็เลือกที่จะแสร้งทำเป็นไม่รู้คำตอบของคำถามข้างต้นอยู่ดี

 

“คนรับใช้ครับนายน้อย”

 

ปัง!

 

“อั่ก!” เสียงปืนดังขึ้นพร้อมความเจ็บแปลบตรงบริเวณท้อง พอเผลอเหลือบมองด้านบนก็เห็นเจ้านายกำลังควงปืนเล่นทว่าแววตาไม่ได้เล่นตามไปด้วย

 

“กูเคยบอกพวกมึง...ว่ายังไง” น้ำเสียงทรงเสน่ห์ช่างแตกต่างกับประกายอำมหิตที่ฉาบผ่านนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงครู่หนึ่ง เพียงเท่านั้นลูกน้องทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันทวนกฎที่จำได้ไม่มีวันลืม

 

“ห้ามแตะต้องเด็กที่นายน้อยยังไม่เบื่อครับ!

 

นับว่าบอดี้การ์ดทุกคนรู้...ว่าโซดาเข้ามาที่นี่ในฐานะอะไร แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่สวะตรงหน้าจะไม่รู้ อาคเนย์ลุกขึ้นยืน เห็นแก่ที่มันทำงานให้เขามานาน ตอนแรกว่าจะปล่อยไปแท้ๆ แต่ในเมื่อมันเลือกที่จะโกหก ความปรานีของเขาก็มลายหายไปในทันที

 

“...แล้วมึงแตะตรงไหนบ้าง” ร่างสูงย่อตัวลงตรงหน้าคนที่นอนขดอยู่กับพื้น ชั่วขณะนั้นใบหน้าที่บวมเป่งอยู่แล้วก็สะบัดตามแรงตบของด้ามปืนโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

ผัวะ!

 

ลูกน้องรอบห้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าคล้ายไม่เคยพบเคยเจอ พวกเขาเผลอกลั้นหายใจพลางเหลือบตามองฟันที่กระเด็นมาตกแทบเท้าสองซี่ ตบแรงแค่ไหนถามใจดู ปกติเจ้านายไม่เคยลงมือเองให้แปดเปื้อนแบบนี้หรอก ภาพลักษณ์ของนายน้อยในสายตาของพวกเขาจึงดูเนือยๆ จะฆ่าใครก็แค่ยิงปังเดียว จบ

 

แต่คือครั้งนี้มันไม่ใช่ไง ไอ้คนที่โดนนายน้อยตบจนหน้าหันนี่ก็เพิ่งเคยเห็น แถมฟันยังกระเด็นออกมาตั้งสองซี่ อูย...เจ็บแทน

 

อาคเนย์ลุกขึ้นยืนก่อนจะกระแทกเท้าลงบนอกของชล เขากดดวงตามองคนใต้ฝ่าเท้าด้วยความเฉยชา จากนั้นก็ขึ้นนกปืนเสียงดังกริ๊กแล้วเล็งไปที่ศีรษะของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายอย่างรวดเร็ว

 

โทษฐานที่มันกล้ามาทำให้เหยื่อของเขาตื่นกลัว...จนอาจจะหมดความน่าสนุกในเร็วๆนี้

 

ปัง!

 

ร่างไร้วิญญาณของชลเบิกตาแข็งค้าง ลูกน้องส่วนหนึ่งทยอยนำศพไปจัดการ และบางส่วนก็รับปืนจากมือหนาไปเก็บ ถามว่าฆ่าคนแบบนี้กฎหมายไม่เอาผิดหรอ? ความจริงก่อนเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดของที่นี่ ทุกคนต้องเซ็นชื่อยอมรับอยู่แล้วว่าถ้าทำผิดกฎ ต้องได้รับโทษตายสถานเดียว

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนมาสมัครเป็นบอดี้การ์ดจำนวนมาก แรงจูงใจคงเป็นชื่อเสียงและเม็ดเงินมหาศาลอย่างไม่ผิดเพี้ยน

 

“นายน้อยครับ ต้องการให้ย้ายคุณโซดาเข้ามาในคฤหาสน์ไหมครับ” หลังจากรู้สถานะของไอ้หน้าหวานที่แน่นอนแล้ว บอดี้การ์ดที่ชื่อถังก็เปลี่ยนคำนำหน้าไอ้ตัวเล็กปากกรรไกรนั่นในทันที

 

จากไอ้โซดา กลายเป็นคุณโซดาเพียงข้ามวัน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...แต่เขาจะเรียกแบบนี้เฉพาะตอนอยู่ต่อหน้านายน้อยเท่านั้นแหละ

 

“ไม่ต้อง”

 

อาคเนย์เอ่ยตอบคล้ายไม่ทุกข์ร้อน ถังถึงกับขมวดคิ้วฉับอย่างไม่เข้าใจนัก เด็กกี่รายๆต่างก็อยู่ในคฤหาสน์กันทั้งนั้น แล้วทำไมกับโซดานายน้อยถึงไม่กระตือรือร้นย้ายมันไปไว้ข้างกายกันวะ

 

ใจนายน้อยยากแท้หยั่งถึง...ขืนคิดไปจะเป็นเขาเองที่ปวดหัวฟรีเปล่าๆ

 

 

(Soda talk)

 

ก๊อกๆๆ!

 

“พี่ๆๆ ตื่นหรือยังวะ”

 

ผมปรือตาขึ้นอย่างนึกหงุดหงิด ใครมันมาปลุกกูแต่เช้าวะ ถ้าไม่มีเรื่องด่วนกูจะกระโดดกัดหูแม่ง! อารมณ์เสีย

 

แอด!

 

“มีอะไรวะไอ้สัดสน! คนจะหลับจะนอน” ผมปรือตาที่มองไอ้เด็กเปรตที่ยืนอยู่หน้าห้อง ไอ้สนมันมองสำรวจผมขึ้นลงก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

“ได้ข่าวว่าเมื่อคืนพี่โดนพี่ชลบุกห้อง รอดมาได้ยังไงวะพี่”

 

สาส! มึงต้องถามว่า เป็นยังไงบ้างพี่ ต่างหากโว้ย ไม่ใช่ถามว่ากูรอดมาได้ยังไง แลดูห่วงใยกูมาก! ไม่ได้มีความเสือกแฝงอยู่เลยสักนิ๊ด...ซะที่ไหน!

 

“พอดีไอ้...นายน้อยโผล่มาแถวนี้เลยช่วยไว้ว่ะ” กระดากปากเชี่ยๆ คือกูถึงกับตื่นเต็มตาเลยไง แทบขย้อนของเก่าตอนเรียกไอ้หล่อเลวว่านายน้อยอ่ะบอกเลย

 

พอพูดถึงมัน...ภาพอ้อมแขนที่กอดผมแน่นเมื่อคืนก็ลอยเข้ามาในหัว

 

“เฮ้ยพี่ พี่ไม่สบายหรอวะ หน้างี้แดงเชียว”

 

“สัด! เรื่องของกูไหมล่ะ” ผมบ่นหงุงหงิงในลำคอก่อนจะปิดประตูหนีไอ้สัดสนที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น ขอเวลากูตั้งตัวอาบน้ำปะแป้งก่อนเถอะ จะออกไปด่า...เอ้ย! ตอบทุกคำถามเลยแล้วกัน

 

 

วันนี้ผมว่ามันโคตรแปลก...

 

แปลกยังไง? ก็ไอ้พวกชุดดำไม่ค่อยคุยเล่นกับผมเหมือนแต่ก่อนไง แถมทำหน้าเหมือนไม่อยากให้เข้าใกล้เท่าไหร่อีก ผมก้มดมตัวเองฟุดฟิด ก็อาบน้ำแล้วนี่หว่า  กลิ่นเต่าก็ไม่มี สบายใจหายห่วง!

 

“พี่รู้ข่าวยังวะ”

 

“ข่าวไรของมึง” ผมหันขวับไปมองไอ้สัดสนด้วยประกายตาสอดรู้สอดเห็นในทันที

 

“ก็ที่จะมีเด็กใหม่มาน่ะ น่าจะอายุสิบเจ็ดสิบแปดได้ ยังเด็กอยู่เลยแต่ต้องมาใช้หนี้แบบพี่เนี่ยแหละ”

 

“หรอวะ เออ ก็ดี กูจะได้ไม่ต้องทำงานใช้หนี้คนเดียวไงสัด” ผมพูดพลางฉีกยิ้มอย่างมีแผนการ

 

คิดอะไรในใจได้ไม่นานเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็มากดกริ่งหน้าคฤหาสน์จนลุงยามเปิดประตูให้ พวกผมจึงเดินเข้าไปหาเผื่อช่วยขนของ ฉับพลันที่พบหน้าความโมเอะก็กระเด็นเข้าตา คือมึงผู้ชายแน่เปล่าวะ ตัวเล็กๆผอมๆแถมหน้าหวานยังกับทอมแบบนี้

 

นึกถึงเบนซินเพื่อนยากขึ้นมาเลยแหะ แต่พอมาลองเทียบดูแล้วไอ้เบนซินน่ารักกว่าอีกว่ะ คือผมว่าผมเตี้ยแล้วนะแต่ไอ้เด็กนี่เสือกเตี้ยกว่า

 

“ผมชื่อน้ำปั่นฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก” เด็กตรงหน้าเอียงหัวก่อนจะโค้งให้พวกผมเพราะสองมือเต็มไปด้วยข้าวของพะรุงพะรัง

 

“เออ กูชื่อโซดา ส่วนไอ้นี่ชื่อสน”

 

“อ่า พี่สนช่วยผมถือของหน่อยนะครับ หนักมากเลย”

 

และแล้วกูก็กลายเป็นธาตุอากาศแบบสมบูรณ์แบบ...เหยดเข้!

 

เห็นเงียบๆแต่เด็กนี่มันร้าย ดูก็รู้ว่าไม่น่าจะชอบผู้หญิงอ่ะ ตลอดทางนี่ชวนไอ้สัดสนคุยไม่หยุด แถมยังไม่คิดจะเห็นหัวกูอีก เอาเหอะ เอาที่มึงสบายใจ

 

ผมโบกมือลาไอ้เด็กเปรตแล้วบุ้ยใบ้ไปทางเล้าไก่ทำนองว่า มึงช่วยมันขนของไป เดี๋ยวกูฆ่า...เอ้ย! ให้อาหารลูกไก่เอง

 

ขืนฆ่าลูกไก่ผมก็ได้ตายยังเขียดสิวะ! ไม่รู้จะเลี้ยงไว้หาหอกอะไรเยอะแยะ ให้ไอ้บุษราคัมกับนิลกาฬกินตอนโตล่ะมั้ง เหอๆ

 

เจี๊ยบๆๆๆ!

 

เดินเข้าดงป่ามาได้ไม่นานผมก็พบกับคอกลูกไก่ พวกมันดูโตขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย แถมยังอ้วนท้วมสมบูรณ์ดี บ้างก็ตีปีกบิน บ้างก็กระโดดไล่จิกกัน ไอ้สัด...กูอยากเกิดเป็นลูกไก่ ชีวิตแม่งจะได้ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ!

 

          คือกูอิจ! ถึงเวลาก็กิน เล่น ขี้ นอน  วัฏจักรวนไปแบบนี้แลดูสุขสบายจริงนะพวกมึง

 

          “ไอ้พวกลูกเจี๊ยบผู้ดี! ยัดๆเข้าไปจะได้โตเร็วๆ จากนั้นก็ไปผจญในกรงงูเหลือมนะพวกมึ๊งงง!

 

เจี๊ยบๆๆๆ!

 

คล้ายบรรดาลูกไก่จะรู้ว่าผมด่าพวกมัน เล่นพากันกระโดดจิกมือกูใหญ่เลยไงตอนกำอาหารไปวางบนรางอ่ะ จะสะบัดแรงก็ไม่ได้เดี๋ยวลูกไก่ผู้ดีเสือกตายขึ้นมาแล้วคนซวยจะเป็นกรู๊ววว!

 

“ไอ้พวกนี้ เดี๋ยวกูก็จับปิ้งกินซะหรอก พ่อมึงไม่อยู่อย่ามาซ่าให้มันมากนะเว้ย!

 

“จับปิ้งกิน?” หือ...เสียงใครวะ พอหันไปมองเท่านั้นล่ะ

 

ไอ้เชี่ย! พ่อมันมา!

 

ใบหน้าของไอ้หล่อเลวแลดูทะมึนคล้ายอยากฆ่าใครสักคน ไหนจะน้ำเสียงเย็นยะเยือกข้างต้นอีก คือกูไม่น่ารอดว่ะบอกเลย โฮก! เสือกมาอะไรตอนกูกำลังด่าลูกๆของมึงห้ะไอ้ชั่ววว

 

“คือ...กูหมายถึงปิ้งหนอนให้ลูกไก่กินไงสัด” แถจนสีข้างถลอกก็กูนี่แหละ! ว่าแต่ลูกไก่บ้านไหนมันกินหนอนปิ้งวะ ช่างแม่ง

 

“...อย่าให้รู้” เออ ข่มขู่เข้าไป คิดว่ากูกลัวมึงมากงั้นเรอะ

 

“กูยังไม่ได้แตะลูกมึงแม้แต่ปลายขนเลยนะโว้ย” บอกแล้วว่ากูไม่ได้กลั๊ววว แน่จริงมึงมาตัวต่อตัวเลยไหม เสื้อผ้าไม่เกี่ยว เอ้ย! ม่ายช่าย

 

อาคเนย์ไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา มันกดตามองบรรดาลูกเจี๊ยบที่พอเห็นหน้าพ่อตัวเองปุ๊บ...ก็ระริกระรี้แข่งกันกระโดดจะออกมาเดินเล่นใหญ่ แหม หน้ามือเป็นหลังตีนเชียวนะไอ้พวกลูกเจี๊ยบเสแสร้ง!

 

เจี๊ยบๆๆๆ!

 

ผมค่อยๆถอยหลังทีละก้าว...ทีละก้าว มันเผลอเมื่อไหร่กูจะโกยแบบไม่เห็นฝุ่นเลยคอยดู

 

“จะไปไหน”

 

อะเฮือก! ปล่อยแขนกรู๊ววว

 

“ปะ...ไป ไปช่วยป้าบัวทำครัว ปล่อยกูเลยสัด” ผมสะบัดแขนตัวเองกลับมา แต่อนิจจาถ้ามือไอ้หล่อเลวมันจะเหนียวหนุบหนับได้ขนาดนี้ แล้วคือมึงจำเป็นต้องจ้องหน้ากูขนาดนี้ไหม

 

อีกนิดก็จะท้องล่ะไอ้เชี่ย กูไม่ใช่ปลากัด!

 

          ไอ้อาคเนย์มันเลิกคิ้วขึ้นคล้ายสงสัยอะไรบางอย่าง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้มากขึ้นจนเห็นไปถึงแพขนตา ผมทำหน้าหลุกหลิกยิ่งกว่าเดิมก่อนจะหลบตามันอย่างรวดเร็ว ใจกูนี่จะเต้นแรงไปไหน! หรือกูจะเป็นโรคหัวใจ โอ้ม่ายยย ยังไม่ได้เลี้ยงสุดที่รักยามแก่เฒ่ากูจะตายไม่ได้นะโว้ย

 

          “หน้าแดง?” นัยน์ตาทรงเสน่ห์จ้องมองมาอย่างเฉยชา ผมเบิกตากว้างก่อนจะอ้าปากพะงาบๆโต้ตอบทันควัน

 

          “ก็อากาศมันร้อนไง! มึงก็ถอยออกไปหน่อยสิวะ” ว่าพลางผลักมันออกห่างแต่ไอ้เชี่ย...แรงมึงจะเยอะไปไหมกูถึงสลัดไม่หลุดแบบนี้!

 

          ไม่รู้ว่าตาฝาดไปหรือเปล่า เมื่อกี้ผมเห็นไอ้หล่อเลวมันยิ้มมุมปากด้วย สัด...วางแผนแกล้งกูนี่สนุกมากใช่ไหมไอ้โหดเหี้ยมผิดมนุษย์!

 

          “ปล่อยกูนะไอ้...”

 

          “เคยบอกว่ายังไง” น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยขัดทำเอาผมหุบปากฉับ คือกูนี่กลืนคำหยาบลงคอเลยไง โฮ! กูโดนมันข่มขู่รอบที่ร้อย ว่างนักก็ไปแกล้งลูกเจี๊ยบมึงเซ่อย่ามายุ่งกับกูไอ้โฉดชั่ว!

 

          เกลียดแววตาสมใจของมึงชิบหาย กูไม่ได้กลัวแค่ไม่นิยมเจ็บตัวหรอกเว้ย!

 

          “พี่...เอ่อ นายน้อย”

 

          ชั่วขณะนั้นไอ้สัดสนก็โผล่พรวดเข้ามา มันทำหน้าเหลอหลามองผมที่อยู่ในท่วงท่าชวนเข้าใจผิดกับเจ้านายของตน อาคเนย์ปล่อยมือผมในที่สุด ทั้งมือที่จับแขนและมือที่ล็อกเอวไว้นั่นแหละ โอ้เย่...กูเป็นไทแล้วโว้ย

 

          “ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะครับ”

 

          ไอ้เด็กเปรตมีสีหน้าซีดเผือดก่อนจะรีบก้มหัวอย่างรวดเร็ว ผมเห็นไอ้อาคเนย์มองมันด้วยแววตาเรียบเฉยทว่าบรรยากาศที่แผ่ออกจากร่างนี่น่าสะพรึงมากเลยไง ไม่ใช่แค่ไอ้สัดสนที่กลัวคือกูก็กลัวดังนั้นเพื่อความปลอดภัยเลยแอบขยับไปออกห่างมันอีกนิด...

 

          อะ ไอ้สาส! จะตวัดแขนอ้อมด้านหลังกูไปเท้ามือกับขอบกระเบื้องเล้าไก่ให้สะดุ้งเล่นทำไม ฮือออ กูจิบ้า กันตัวไว้ขนาดนี้ก็เชิญหยิบโซ่มาล่ามกูเลยเถอะ!

 

          “นายน้อย?

 

          เสียงเล็กๆดังขัดบรรยากาศกดดันหนักหน่วงขึ้นมา น้ำปั่นโผล่หัวออกมาจากหลังของไอ้สัดสนก่อนจะมองมาทางผมสลับกับคนข้างตัว

 

          “ผมขอตัวก่อนนะครับนายน้อย”

 

ไอ้สัดสนรีบลากแขนน้ำปั่นชิ่งอย่างรวดเร็ว ไอ้เนรคุณ! กูรึอุตส่าห์มาให้อาหารลูกไก่แทนมึง รอกูก่อนมึงอย่าเพิ่งปายยย ทิ้งกูให้ผจญเสือสิงกระทิงแรดแบบนี้ก็ได้หรอไอ้เด็กเวร! โฮกกก

 

          แต่คือผมไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมที่เห็นไอ้น้ำปั่นมันมองมาด้วยแววตาชนิดหนึ่ง เรียกว่าเคลือบแคลงก็ไม่ใช่ สงสัยก็ไม่เชิง เดี๋ยวนะ คือกูมีอะไรให้มึงสงสัยหรอไอ้เด็กใหม่ ก่อนจะมองด้วยแววตาแบบนั้นเชิญย้อนกลับมาลากกูกลับไปด้วยเลยสัด!

 

          “เออ! ว...ว่าแต่ไอ้ชลมันอยู่ไหน หวังว่ามึงจะไม่ปล่อยมันมาเพ่นพ่านห้องกูเหมือนเมื่อคืนหรอกนะ”

 

พูดแล้วก็ยังขนลุกไม่หาย คนหล่อเกือบเสียเอกราช(?)นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะโว้ย เมื่อคืนกลัวไอ้เลวชลก็จริงแต่วันนี้กูมีแรงฮึด เห็นมันเมื่อไหร่จะกระโดดถีบยอดหน้าแล้วสับๆๆให้ลูกไก่กิน! เอิ่ม...ความจริงผมก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้หรอกแต่คืออยากเบี่ยงประเด็นไง ผมไม่อยากอยู่ใกล้ไอ้หล่อเลวนี่นานๆ เกิดเป็นโรคหัวใจตายห่าขึ้นมาล่ะซวยเชรด!

 

“....” ไอ้ชิบหาย อาคเนย์ไม่ตอบกรู๊ววว ตู๊ด...สัญญาณหายไปชั่วขณะหรอสัด ฮัลโหลๆมึงยังมีลมหายใจอยู่ใช่ไหม เอาแต่จ้องตากูงี้หมายความว่าไง! จะเอาช่ะ?

 

ไม่ใช่อะไร คือถ้ามันจะเอา...งั้นกูเผ่นล่ะ!

 

ฟิ้ววว

 

ผมวิ่งหนีไอ้หล่อเลวออกมาจากดงป่าลูกไก่ก่อนจะมาหยุดหอบหายใจตรงด้านหลังคฤหาสน์พอดิบพอดี แฮ่กๆๆ สาส ดีนะที่มันไม่วิ่งตามมา เป็นใครก็ต้องอึดอัดเปล่าวะ เล่นจ้องตากูจนหลอนมโนภาพไปถึงมันหยิบมีดมากรีดเนื้อทีละชิ้นๆแล้วไอ้เชี่ย!

 

“อ้าวพ่อหนุ่ม ฮี่ๆๆ มาพอดีเลย มาช่วยต้มซุปนี่หน่อย”

 

ป้าบัวชะโงกหน้าออกมาทางประตูก่อนจะกวักมือเรียกผมยิกๆ ผมยิ้มตอบแบบเหนื่อยๆก่อนจะเดินไปทางป้าแก กลิ่นหอมมาเลยเชียว ถ้าตักกินก่อนเจ้านายนี่กูจะโดนลูกปืนเจาะหัวไหมวะ

 

“ได้ครับป้า อา...กลิ่นห๊อมหอม”

 

ผมสูดลมหายใจลึกๆประกอบคำพูด ป้าบัวแกยิ้มชอบใจก่อนจะหันไปโขกน้ำพริกต่อ ผมนี่ถึงกับจ้องครกตาเป็นมัน ป้าจะทำน้ำพริกอะไรวะวันนี้ เพิ่งรู้ว่ามาเฟียก็กินน้ำพริกเป็นโว้ย

 

“โฮะๆๆ เอ็งนี่ปากหวาน ถ้าปรุงซุปเสร็จก็ช่วยไปตามเจ้าน้ำปั่นมันหน่อยนะ เห็นหน้าข้าแล้วเผ่นแนบไปไหนก็ไม่รู้เนี่ย วู้ วัยรุ่นสมัยนี้มันเข้าใจยากจริงจริ๊งงง”

 

เหอะๆ ไอ้เด็กใหม่มันคงตกใจป้าแกเหมือนผมตอนที่เข้ามาแรกๆน่ะสิไม่ว่า ผมหัวเราะก๊ากออกมาจนน้ำตาเล็ด เล่นเอาป้าบัวผลักให้ออกห่างอาหารเลยไง แหม! มีอาการรังเกียจน้ำลายกูกระเซ็นโดนหม้อน้ำซุปเจ้านายไปอี๊กกก หารู้ไม่ว่าดูดปากกูอย่างไม่อายปืนอายโซ่(?)ไอ้ชั่วอาคเนย์ก็ทำมาแล้ว!

 

          พอปรุงซุปได้ที่...ผมก็ออกไปตามตัวไอ้เด็กใหม่ตามคำสั่งป้าบัว มองซ้ายขวาหน้าหลังคือกูก็เจอแต่บอดี้การ์ดไง อ้ะ! นั่นมันไอ้พี่ถังนี่หว่า

 

          “พี่ถังโว้ย!

 

ผมโบกมือโบกไม้ให้ไอ้พี่ถังก่อนจะเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยักคิ้วให้สองจึ้กเมื่อเห็นพี่มันไม่มีปฏิกิริยากับการทักทายของผมใดๆทั้งสิ้น  สัด...วันนี้ตายด้านไปแล้วหรอวะ เมื่อวันก่อนยังล้อมวงส้มตำอยู่เลยห่าราก!

 

          “มึงมีอะไรวะ”

 

          “เห็นไอ้เด็กใหม่ป่ะพี่ ป้าบัวให้มาตาม”

 

          ผมพูดพร้อมมองซ้ายขวาประกอบฉาก ไอ้พี่ถังมันถอยห่างนิดๆเมื่อผมก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิม เดี๋ยวนะ...นี่พี่มึงเป็นอะไรมากไหมวะ เชี่ย! กูอาบน้ำแล้วไม่มีกลิ่นไม่มีเชื้อโรค ไม่ต้องทำหน้าเหมือนรังเกียจกูขนาดนั้นก็ด้ายยย

 

          “มึงหยุดอยู่ตรงนั้นล่ะ กูเห็นเด็กใหม่ถูบ้านอยู่ ลองเข้าไปดูเอาแล้วกัน”

 

          “ไรวะ นี่พี่รังเกียจผมหรอ” ผมเลิกคิ้วแล้วมองคนตัวสูงกว่าด้วยแววตาเคลือบแคลง

 

          “เปล่า แต่มึงควรระวังการวางตัวหน่อยก็ดี” ระวังเชี่ยอะไรวะ คือกูงงจนต้องยกมือมาเกาหัวแกรกๆเลยไง

 

          “เออครับ ลืมถามว่าไอ้ชลมันไปไหนแล้ว” อันนี้ผมถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม คือกูจะไปเคลียร์กับมันจริงๆไง ไม่เรียกว่าพี่นำหน้าแล้วด้วยเพราะสันดานแบบนั้นไม่นับถือเว้ยบอกเลย

 

          “ตายแล้ว” ไอ้พี่เกมซึ่งยืนอยู่ด้านข้างไอ้พี่ถังอย่างธาตุอากาศที่ดีมานานแสนนานขยับปากตอบแทน

 

          WTF! ข...ขออีกทีดิ๊

 

          ผมเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อหู ไอ้พี่ชลมันก็ลูกน้องไอ้หล่อเลวคนนึง...แล้วทำไมตายง่ายตายดายจังวะ แล้วยังงี้กูจะไปเคลียร์กับใคร! แค้นเมื่อคืนยังไม่ได้สะสางเลยสัด ที่นี่ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลาเลยเว้ยเฮ้ย ชีวิตกูเริ่มไม่ปลอดภัย โฮกกก

 

          “ตายจริงๆหรอวะ พี่ไม่ได้อำผมแน่นะโว้ย”

 

          “นี่อย่าบอกนะว่ามึงยังอาลัยอาวรณ์ไอ้ชลน่ะ” ชั่วขณะหนึ่งผมเห็นแววตาของไอ้พี่ถังเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

 

          “จะบ้าหรอวะพี่! ผมแค่ไม่อยากเชื่อเฉยๆ เรื่องนี้มันออกจะ...”

 

          อยู่ดีๆไอ้พี่ชุดดำทั้งสองคนก็โค้งคำนับให้ผมอย่างนอบน้อมเล่นเอาขนกูลุกพรึ่บพรั่บตั้งแต่นิ้วเท้าจรดปลายเส้นผม ชิบหายแล้ว...ทำไมอยู่ๆกูก็เสียวสันหลังวาบขึ้นมาได้วะ!

 

          “...อยากรู้เรื่องไอ้ชลขนาดนั้น?

 

          น้ำเสียงทุ้มทรงเสน่ห์ดังขึ้นทางด้านหลังในระยะประชิด ผมเผลอหยุดหายใจไปชั่ววูบหนึ่ง เปล่าโว้ย! ไม่ได้กลัวแต่ไอ้สัด...กูตกใจ ฮือ แม่งเล่นมาเงียบๆถ้ากูหัวใจวายตายจะทำยังไงวะ!

 

          คือผมหันหลังไปเตรียมต่อปากต่อคำแล้วไง แต่เผอิญว่าบรรยากาศบางอย่างที่แผ่ออกจากร่างไอ้หล่อเลวมันทำให้ผมรู้สึกว่าไม่ควรจะพูดอะไรสักอย่างในเวลานี้ ทั้งที่ใบหน้า แววตา น้ำเสียง...นิ่งเรียบแท้ๆ แต่อะไรบางอย่างในตัวอาคเนย์กำลังทำให้คนมองรับรู้ว่า ห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาด

 

          “กูก็ไม่ได้อยากรู้มากหรอก แต่คือมึงไม่ตอบไง กูก็ต้องมาถามกับคนอื่นสิวะ อ้ะ...!

 

          สาส! ปล่อยกรู๊ววว มึงจะลากกูเข้าคฤหาสน์แบบนี้ไม่ได้นะโว้ย! กูไม่ได้อยากรู้เรื่องไอ้สัดชลจริงจริ๊งงง ถ้าไม่ถามมันก็คาใจสิวะ แม่งไม่เข้าใจคนแมนเอาซะเลย!

 

          “เดี๋ยวๆ! นี่มึงเป็นบ้าอะไร...”

 

          “...หุบปาก” นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงสว่างวาบยามตวัดมองมา ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้ตัวในทันที ความกลัวเริ่มครอบคลุมจิตใจทั้งๆที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

 

ระหว่างทางที่ผมถูกลากไป คล้ายจะเห็นไอ้เด็กใหม่กำลังถูพื้นอยู่ มันมองไอ้อาคเนย์ชนิดที่แบบไม่ละสายตาเล่นเอาผมเสียวสันหลังแทน จากนั้นก็ตวัดตามองผมเพียงชั่วครู่แล้วหันไปทำงานต่อ คือผมไม่ได้โง่นะที่จะไม่รู้ว่าไอ้น้ำปั่นมันเล็งๆใครไว้บ้าง

 

แต่ช่างเถอะ! กูจะไม่ยุ่ง ขอแค่รอดพ้นจากการถูกลากไปได้นี่ก็จะก้มกราบแล้วสัด

 

ระหว่างทางมีพี่ชุดดำโค้งคำนับเป็นระยะแต่คือไม่มีใครคิดจะช่วยกูเลยไง! ไอ้พวกไร้มนุษยธรรม แม้แต่เหลือบตาขึ้นมามองกูที่ถูกลากอยู่พวกมันยังไม่ทำเลยคิดดู๊ววว!

 

ให้ทายว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหน...ห้องใต้ดินไงจะที่ไหนล่ะ

 

เหยดเข้! ไอ้เชี่ยนี่มันจะล่อลวงกูมาฆ่าชัวร์ ฮือ ใครก็ได้ช่วยกูด้วยยย

 

“เฮ้ยๆ กูยังไม่ได้คืนเงินต้นให้มึงเลย นี่คิดจะฆ่ากันแล้วเรอะไอ้ชั่วร้าย!

 

พลั่ก!

 

WTF! จะมีสักวันไหมที่มันจะโยนกูลงพื้นอย่างนุ่มนวลน่ะ ไอ้ใจดำอำมหิต ไอ้คนจิตต่ำช้า! อย่าให้กูขึ้นนะมึ๊งงง ไม่ใช่อะไร ขึ้นแล้วมันลงยาก แหะๆ

 

“พากูมาทำไม” ผมลูบขนแขนอย่างหนาวๆ ห้องเชี่ยอะไรหนาวโคตร แต่คุ้นๆว่าห้องนี้จะเป็นห้องที่มันยิงคนตายต่อหน้าต่อตาผมเลยนี่หว่า

 

อะเฮือก! อยู่ดีๆจะหยิบปืนขึ้นมาทำเชี่ยอะไรวะสาส!

 

“มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเนอะ มึงไม่พอใจอะไรกูก็บอกมาตรงๆเลยดิ ทำแบบนี้กูจะตรัสรู้ไหมว่ามึงต้องการอะไรน่ะ!

 

ผมพูดเกลี้ยกล่อม ตาก็จับจ้องปืนในมือหนา คือมันน่ากลัวตรงที่ไอ้อาคเนย์มีสีหน้าว่างเปล่าตั้งแต่เข้ามาเหยียบที่นี่นั่นแหละ ถ้ามันยิ้มมุมปากหรือแสดงแววตาอะไรสักนิดกูจะไม่กลัวเลยไง!

 

“ก็มึงอยากรู้...ว่าไอ้ชลมันตายจริงไหม”

 

อาคเนย์ยกปืนขึ้น แล้วเล็งมาทางผม

 

“กูแค่จะสนองให้” อะไรวะ...ผมไม่เข้าใจมันจริงๆว่าต้องการอะไร นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงฉายประกายเด็ดขาดออกมาชั่ววูบหนึ่ง จากนั้นก็ขึ้นนกปืนดังกริ๊ก

 

สาส! นี่มึงเอาจริงดิ?!

 

“งั้นก่อนจะยิง...กูขอถามคำเดียวว่ากูทำอะไรผิด”

 

ผมจ้องมันด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อเช้ายังดีๆ ตอนนี้มายกปืนใส่ อะไรวะ อาการไบโพล่าร์มึงกำเริบเรอะ เชิญไปรับยาช่องสองสิเว้ยไม่ใช่มายกปืนใส่กรู๊ววว!

 

“...กูแค่อยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง”

 

แล้วก็เอากูไปเป็นตัวทดลองว่างั้น? ไอ้เชี่ย มีใครให้เลวกว่านี้มั่ง! เกิดมากูก็เพิ่งเคยพบเคยเจอเนี่ยแหละ จะมายิงกูเพื่อพิสูจน์อะไรของมึงอี๊ก เอาชีวิตกูไปเลยไหมไอ้สัด เริ่มหัวเสียแล้วนะโว้ย

 

“กูไม่ให้พิสูจน์อะไรทั้งนั้นโว้ย...อึก!

 

ฉับพลันนั้นคอเสื้อของผมก็ถูกกระชากรั้งเข้าไปใกล้ นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงจ้องลึกลงมาเนิ่นนานจนผมแทบหยุดหายใจก่อนที่อาคเนย์จะหลับตาลงแล้วเปิดเปลือกตาขึ้นใหม่ มือหนาผลักผมออกพลางโยนปืนในมือไปอีกทาง มันก้าวขาไปยังประตูด้วยท่วงท่าทรงอำนาจเช่นปกติ ทิ้งไว้เพียงน้ำเสียงเฉยชาไร้แววยินดียินร้าย

 

“ต่อไปนี้...อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก”

 

คือผมยังยืนงงอยู่ที่เดิมเลยไง และเหนือสิ่งอื่นใด...ทำไมในอกมันวูบโหวงแปลกๆวะ

 

 


 

 



          Writer talk2

อ้าวพี่อาค...กำลังคิดอะไรอยู่น้า ใครกลัวดราม่าไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้าเคยตามนิยายไรท์จะรู้ว่าดราม่าไม่นาน ขืนไรท์ดราม่านานตัวเองนี่แหละค่ะจะลำไยบรรดาตัวเอกทั้งหลาย อิอิ น้ำปั่นยังไม่ค่อยมีบทบาทตามสภาพ ตอนหน้าอาจมี...มั้งนะคะ หายไปนานแล้วคิดถึงคนอ่านอ่ะ  ไรท์เพิ่งได้มีโอกาสโงหัวมาปั่นนิยายค่ะ//ปาดน้ำตา เดี๋ยวมาปั่นต่อ ว่าจะให้เรื่องพี่อาคผ่านช่วงดราม่าไปก่อนแล้วค่อยอัพพี่แสบจะได้ไม่ค้างนานๆเนอะ คนอ่านคิดว่าไงคะ ฝันดีค่ะ จุ๊บ

#ติดตามข่าวสารการอัพนิยายของไรท์ได้ที่เพจ  >>คลิ๊ก<<

รักรีดเดอร์


Writer talk

นิยายเรื่องนี้มันสายฮาจริงๆค่ะคุณ ไม่ใช่ลูกเจี๊ยบผู้ดีทำไม่ได้นะเออ 555 มีตัวละครมาใหม่ ชื่ออะไรน้า น้ำปั่น ไง ไรท์จะยังไม่แง้มว่านางมาดีมาร้าย คือไรท์คิดแฮชแท็กให้นิยายเรื่องนี้เล่นๆด้วยแหละ

#เจี๊ยบน้อยของอาคเนย์ (อันนี้มีความหมายแฝง)

#นิลกาฬอยากทานลูกเจี๊ยบ (อันนี้เน้นฮา ยังไงเรื่องนี้มันก็สายฮาอยู่แล้วดังนั้นต้องฮาให้สุด อิอิ)

อยากใช้อันไหนก็ใช้นะคะ แล้วแต่จะชอบน้า


รักรีดเดอร์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 813 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,225 ความคิดเห็น

  1. #17079 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 07:07
    หึหึพิสูจน์​ว่ารักหรือป่าวล่ะสิพอไม่กล้ายิงเลยรู้คำตอบ..ไม่อยากถลำไม่อยากมีใครมาเกี่ยวมาเดือดร้อนกะตัวเองล่ะสิ้หุหุหุ
    #17,079
    0
  2. #17024 SOM10M (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 15:41
    ลูกกูผิด? what!!
    #17,024
    0
  3. #16997 Thanks-Sorry (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 18:24
    อาคเนย์ ไอลูกเขย มุงเป็นไบโพล่าร์หรอสัส อิแม่อย่างกูขึ้นเลยนะเนี่ย โซดาลูกกกกกใจเย็นๆนะ
    #16,997
    0
  4. #16939 num'crazy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 12:41
    อ้าวเห้ยยย...
    #16,939
    0
  5. #16899 sunmarine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:08
    อะไรของอาค งงไปหมดแล้ว
    #16,899
    0
  6. #16855 Piloy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 04:08
    เนื้อเรื่องโอเคนะ แต่โซดาคาแรคเตอร์ไม่เติบโตเลย แบบโดนอาคเนย์ขู่เยอะมากก็น่าจะลดความ-ลงบ้าง
    #16,855
    0
  7. #16363 DreamingDreamer (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 07:59
    เฮียหวั่นไหวแล้วอ่าดิ กิ๊วๆๆ
    #16,363
    0
  8. #15554 YukiShiro (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 21:53
    ง่อววว อาคชอบแล้วแน่ๆ
    #15,554
    0
  9. #15546 ZUGABOM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 08:38
    เนื้อเรื่องโอเคนะ เราชอบ แต่ขัดใจกับการพูดไปด่าไปของโซดามาก โดยเฉพาะคำลงท้ายประโยคด้วยคำว่า "-" เนี่ย เข้าใจนะว่าเป็นคาแลกเตอร์ของตัวละคร แต่คือแบบ...
    #15,546
    0
  10. #15526 pommys (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 15:06
    ทำไมโซดาไม่เคยเข็ดไม่เคยจำสักที ว่าความปาก-หมา มันพาซวยขนาดไหน
    #15,526
    0
  11. #15513 배고파 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 19:15
    พี่อาคงอนอ่ะดี้ ถ่อวววว55555
    #15,513
    0
  12. #15065 Tipphy_614 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 00:14
    ไม่กล้าทำโซดาน้อยๆล่ะสี้ มีใจแล้วอะดี้้ เหวยๆๆๆ
    #15,065
    0
  13. #14265 Dearcb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 18:09
    อาคใจร้ายกับโซจัง
    #14,265
    0
  14. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 13:47
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12,818
    0
  15. #12779 chootikarn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:22
    พูดกับดาอย่างนั้นตะไมง่าาาา
    #12,779
    0
  16. #12739 ฺBedroom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 03:07
    พี่อาคอยากลองพิสูจน์ใจตัวเองละสิ
    แต่ว่าเรื่องนี้ที่น่ากลัวกว่าป้าบัวก็คือพี่อาคนั้นแหละ ทำไมชอบผลุบๆโผล่ๆมาอยู่เรื่อยเลยนะ มาแต่ละทีเจอช็อคเด็ตทุกทั
    #12,739
    0
  17. #12703 ลายหมึก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 16:38
    ยิงไม่ลงหล่ะซี้ ฟินไปอีก
    #12,703
    0
  18. #12209 Piny Park (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 18:44
    คือไรว๊าาาพี่อาค แล้วเด็กใหม่นี่มันมาไง?
    #12,209
    0
  19. #10573 Kariskisstao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:07
    พี่แกอยากพิสูจน์ว่ารักโซมั้ยใช่มั้ยล้าาา แล้วพอไม่กล้าฆ่าเลยรู้ว่ารักกกก แล้วก็ไม่อยากถะลำลึกกก คนซึนก้เงี้ยยยย
    #10,573
    0
  20. #10268 olpn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    อะไรวะกูจะไปเชียร์คนอื่นแล้วนะว้อยยยยยย--
    #10,268
    0
  21. #8622 Minutedao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:20
    โซก็คงงงว่าไรว่ะเมนส์ไม่มาหรอ5555 เข้าใจยากนะคะ
    #8,622
    0
  22. #7754 เบง เบง. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 10:00
    สงสัยอาคทำใจยิงโซไม่ได้ชัวร์ ว้ายยย จับไต๋ได้แล้ววว
    #7,754
    0
  23. #7719 Yanapat. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:43
    โซดาไม่ใช่ของเล่นนะโว้ยย จะทิ้งก็ทิ้งยังงี้!
    #7,719
    0
  24. #7065 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 07:40
    สงสารโซดา
    #7,065
    0
  25. #6515 พฤศจิธนู (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:17
    พี่อาคทำไมใจร้.....แค่กๆ
    ลู่ฟางสู้ๆ
    #6,515
    0