[Yaoi] DON'T HURT ME ชนวนรัก หักดิบร้าย (สนพ. SENSE BOOK) มี E-book ค่ะ

ตอนที่ 16 : Ep.15::ตบหัวแล้วลูบหลัง...ยังงี้ก็ได้หรอ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 901 ครั้ง
    25 ส.ค. 60









Ep.15

 ตบหัวแล้วลูบหลัง...ยังงี้ก็ได้หรอ!

 

 

“...นี่มึงใช้สมองคิดแล้ว?

 

จุกเชี่ยยย ถ้าจะบอกว่ากูโง่ก็พูดมาตรงๆเลยเถอะ ผมเบ้หน้าอย่างไม่รู้จะโต้ตอบอะไรอีก คือกูหนาวไงสัด!

 

“นายน้อยครับ”

 

ชั่วขณะนั้นไอ้ชายชุดดำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาคล้ายมีเรื่องด่วนอะไรบางอย่าง ไอ้หล่อเลวมันจึงทำเพียงปรายหางตามองผมก่อนจะสะบัดมือไล่ให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เออเว้ย! บทจะปล่อยง่ายก็ง่ายชิบหาย

 

ผมก้าวยาวๆออกมาจากบริเวณนั้น เหอะ! เมื่อกี้ยังรั้งผมให้ถอดเสื้อผ้าต่อหน้ามันแทบตาย ทียังงี้ล่ะปล่อยง่ายดาย...เอ๊อะ แล้วผมจะมาทำเป็นอาลัยอาวรณ์ทำซากหอยปูปลาอะไรวะ! คือกูควรก้มกราบไอ้พี่ชุดดำคนเมื่อกี้ดิถึงจะถู๊กกก

 

หลังจากผมกลับมาอาบน้ำพร้อมทำกิจวัตรประจำวันได้ไม่เท่าไหร่ ความวุ่นวายก็บังเกิด...

 

ก๊อกๆๆ

 

ประตูห้องถูกเคาะระรัวในยามค่ำคืน ผมขมวดคิ้วก่อนจะบ่นงึมงำไปหลายประโยค คือประตู...มึงจะฮอตไปไหมถ้ามีแต่คนมาเคาะเรียกแบบเน้!

 

“มีอะไรครั...”

 

เหยดเข้!

 

ผมเบิกตากว้างจนแทบถลน อะ...อะ ไอ้พี่ชล! มึงมายืนทำด๋อยอะไรหน้าห้องกรู๊ววว

 

“ขอเข้าไปหน่อยดิ”

 

ถ้ากูให้เข้านี่คงโคตรควายตัวจริงไม่อิงกระทิงแดง! สาส แค่สายตาของพี่มันก็มาเต็มแล้ว ระดับความปลอดภัยในสถานการณ์นี้เท่ากับติดลบ พอเหลือบตามองห้องข้างๆแม่งก็ล็อกประตูเป็นสัญญาณว่าไม่มีใครอยู่กันหมด แม้แต่ไอ้สัดสนยังไปเข้าเวร!

 

อะฮึก...ชิบหายแล้วกู

 

“พี่มาทำอะไรกลางค่ำกลางคืนวะ แล้วนี่ไม่กลับห้องหรอครับ”

 

 แปลไทยเป็นไทยคือมึงเสือกมายืนหลอนอะไรหน้าห้องกู กลับห้องตัวเองไปซะไป๊! บรรยากาศก็เป็นใจชิบหาย แถมไอ้พี่ชลยังดูน่ากลัวกว่าปกติตั้งหลายเท่าอีก จะว่ายังไงดีวะ ผมแค่รู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย รู้งี้กูแกล้งนอนหลับไม่ลุกมาเปิดประตูซะก็ดี ฮือ

 

“กูมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับมึง”

 

ไอ้พี่ชลมีสีหน้าเงียบขรึมลงหลายส่วน ผมชะงักไปนิดกับท่าทางแบบนี้ กลอกตาคิดนิดหน่อยก่อนจะเปิดประตูให้อย่างช่วยไม่ได้...

 

ซะที่ไหน!

 

จังหวะนั้นผมรีบงับประตูปิดดังปังตามวิถีคนแมน แต่ไอ้เชี่ย...มือหนาเสือกง้างประตูผมออกอย่างแรงจนตัวแทบปลิว! ไม่ยอมหรอกโว้ย

 

“เรื่องแม่มึงน่ะ”

 

ห้ะ? ไอ้พี่ชลมันรู้จักแม่ผมด้วยหรอวะ จังหวะที่ผมชะงักด้วยความสงสัย ร่างสูงตรงหน้าก็ออกแรงผลักประตูแล้วเล็ดลอดเข้ามาภายในห้องอย่างฉับไว ผมอ้าปากพะงาบๆพลางถอยกรูดติดผนังอีกฟาก มือก็ชี้หน้าผู้บุกรุกอย่างลนๆ

 

“แม่ผมทำไม คุยกันนอกห้องก็ได้นี่วะพี่ ทำไมต้องในห้องอ่ะ”

 

คือที่ผ่านๆมาพี่มันชอบมองผมแปลกๆนี่หว่า กูก็เสียวตูดเป็นไงสัด! ที่ยอมให้พี่มันเข้าห้องมาได้เพราะเรื่องแม่หรอก ไม่เกี่ยวกับเรื่องผอมแห้งแรงน้อยเลยสักนิ๊ด

 

เฮ้ยๆ! เห็นขี้วีนอย่างนี้แต่พี่มีความกตัญญูกตเวทีนะจ๊ะสาวๆ สนใจติดต่อมาที่เบอร์...เบอว่ารักแธบ ฮิ้ววว

 

พลั่ก ตุ้บ!

 

“...โซดา”

 

อ้าว....อ้าวไอ้เชี่ยยย!

 

กูรึอุตส่าห์เหม่อคิดเรื่องไร้สาระเพื่อลืมความหวาดระแวง แล้วที่มึงดันตัวกูจนล้มคะม่ำหน้าแนบเตียงพร้อมขึ้นมาคร่อมทับอย่างฉับไวนี่มันอะไรกันวะ ดู๊ดูพี่มันทำกับผมด้ายยย!

 

ผมเบิกตากว้างพร้อมพยายามดิ้นหนี แต่แค่ขนาดตัวกูก็แพ้แล้วดังนั้นอย่างพูดถึงเรี่ยวแรง! ไอ้สัด...กูกำลังเป็นยิ่งกว่าควายแบบไม่อิงกระทิงแดง! โฮกกก

 

“เฮ้ยๆ ออกไปนะโว้ยไอ้พี่ชล! ทำอะไรของพี่วะ ไหนบอกจะคุยเรื่องแม่ไง!

 

ผมตะโกนลั่น พอมาอยู่ชิดกันแบบนี้ผมถึงเพิ่งได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆจากร่างสูงที่ทาบทับ ส...เสียวสันหลังวาบเลยไง กูพลาด...พลาดแล้วจริงๆ! สงสัยถ้ารอดไปได้คงต้องไปทำบุญเก้าวัดแบบหนักๆ โฮ!

 

“มึงเป็นอะไรกับนายน้อยกันแน่ คู่นอนหรือมากกว่านั้น” พี่มันถามพลางพลิกตัวผมให้หันมาประจันหน้ากัน

 

ห้ะ?! เดี๋ยวนะ นี่มันใช่เวลามาถามเรื่องนี้หรอไอ้ชั่ววว

 

“ไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้นแหละโว้ย! แล้วพี่บ้าป่ะเนี่ยมากดผมไว้แบบนี้ เมาก็ไปนอนสิวะ แล้วเรื่องแม่ผมนี่ยังไงถ้าไม่อธิบายก็ไสหัวออกไปไป๊!” คือกูนอตหลุดตั้งแต่มันพูดถึงไอ้เชี่ยสารเลวอาคเนย์นั่นล่ะ อารมณ์เสีย

 

“ปากดี...นี่มึงกล้าไล่กูหรอ”

 

ผัวะ!

 

สิ่งที่ผมไม่คาดคิดดันเกิดขึ้นเมื่อคนตรงหน้าสะบัดมือใส่ผมจนหน้าหัน กลิ่นคาวเลือดเริ่มคลุ้งอบอวลในปาก ผมหันกลับไปมองร่างสูงที่คร่อมทับอย่างไม่เชื่อสายตา ไอ้พี่ชลมือไม้สั่นอย่างเห็นได้ชัด มันยกมือกุมแก้มผมก่อนจะทำหน้าตาเหมือนรู้สึกผิด

 

รู้สึกผิด...? ไอ้เชี่ยยย! กูเจ็บขนาดนี้ให้ตายก็ไม่อภัยให้โว้ย ไอ้ชาติชั่ว ถุย...เลือดเต็มปากไปหมด โฮ โซดาจิครายยย หมดหล่อแล้วสาส

 

เดี๋ยวๆ นั่นไม่ใช่ประเด็น!

 

“ขอโท....”

 

“ทำแบบนี้ทำไมวะไอ้สัด! อยู่ๆมาบุกรุกห้องกูแล้วทำแบบนี้มันใช่เรื่องหรอวะไอ้เวร! สาบานได้เลยว่ากูจะเอาเลือดหัวมึงออก...อั่ก! อื้อออ”

 

ด้วยความหน้ามืดผมเลยพ่นไฟ(?)ใส่ไม่ยั้ง และดูเหมือนจะทำให้ไอ้เลวพี่ชลหน้ามืดตาม มันเลยกระแทกมือปิดปากผม ความเจ็บจี๊ดแล่นเข้าสมองเมื่อสัมผัสได้ถึงเล็บคมซึ่งจิกเข้าแผลบริเวณที่โดนตบเมื่อชั่วครู่

 

“ไหนๆก็ด่ากูมาขนาดนี้ อยากรู้จริงๆว่าเสียงครางมึงจะน่ารำคาญเหมือนตอนด่าไหม” แววตาคนตรงหน้าโชติช่วงไปด้วยเพลิงโกรธปะปนตัณหา มันใช้อีกมือกระชากเสื้อผมออกทันทีทันใด ผมดิ้นพล่านแต่ดันโดนตะครุบข้อมือไว้ทั้งสองข้าง

 

WTF! คือกูสงสัยว่าตัวเองมีอะไรให้พวกมันพิศวาสกันนักหนา ทำไมไอ้พวกนี้ถึงจ้องจะเอาผมทั้งเจ้านายและลูกน้อง ฮือออ ชีวิตโซดาไม่ปลอดภัย ช่วงนี้ทำไมมันช่างดวงซวยอะไรเยี่ยงเน้!

 

“ไอ้ชาติชั่ว...อื้ออ!

 

อ...ไอ้พี่ชลมันเอาเทปกาวมาปิดปากผ๊มมม

 

เชี่ย มันไปคว้าเทปกาวมาตอนไหน! เมื่อไหร่! ยังไง! ทำไมกูไม่รู้ตัวเลยสักกะติ๊ด แล้ว...แล้วปากโดนปิดยังงี้กูจะเอาอะไรไปสู้ม้านน!

 

“หึๆ ค่อยสบายหูหน่อย ถึงกูจะอยากได้ยินเสียงครางของมึงก็เถอะ”

 

ยังมีหน้ามาพูดอีกนะไอ้ชั่ว! ขอให้มึงได้ผัวในชาตินี้และชาติต่อๆไปโทษฐานมาทำร้ายกรู๊ววว

 

“อื้อ! ไอ้อัดอ๋า ไอ้อ่าอาก! (อื้อ! ไอ้สัดหมา ไอ้ห่าราก!)

 

ไอ้พี่ชลมันเริ่มล้วงมือเข้าไปในกางเกงผมแล้ว ลูกรักที่นอนสงบถูกคว้าหมับเล่นเอาถึงกับสะดุ้ง ขนแขนกูนี่พากันลุกพรึ่บ ฮืออ ปล่อยกูไปเต๊อะ ขยะแขยงเชี่ยๆ!

 

พี่มันใช้เนคไทตัวเองมัดมือผมก่อนจะถอดกางเกงกันอย่างรวดเร็ว ผมสะดุ้งตอนที่ไอ้ชั่วนี่จับขาที่จะถีบมันอย่างรู้ทันแล้วแทรกร่างเข้ามาตรงกลาง มือหนาลูบไล้ขึ้นมาจากปลายเท้าจนกระทั่งถึงต้นขา

 

อึก...ผมรู้สึกขยะแขยงแปลกๆ มันไม่ใช่เลยไอ้สัด ไม่เห็นเหมือนตอนที่ไอ้อาคเนย์มันสัมผัสผม มันแตกต่างจนสมองเริ่มปวดจี๊ด ผมไม่ชอบแบบนี้

 

ไอ้เชี่ย กูไม่เอาแบบเน้!

 

บ๊อกเซอร์ของผมถูกรูดออกมากองที่ต้นขาโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความกระหาย คือกูผู้ชาย...ผู้ชายอ่ะสัด! You have สติหน่อยโว้ย ไอ้ชาติชั่ววว

 

“ไอ้ อื้ออ!

 

ผมดิ้นจะหุบขาด้วยความอับอาย ทั้งที่รู้ว่ามันหุบไม่ได้ ความรู้สึกหวาดกลัวปนขยะแขยงเริ่มประเดประดังเข้ามา ไหนจะความเจ็บจากข้อมือที่เสียดสีเนคไทอีก อย่าให้กูหลุดไปได้นะเว้ย จะกระโดดกัด(?)แล้วตัดไอ้นั่นให้เป็ดกินคอยดู๊ววว!

 

“สวย...” ผมปรายหางตาแข็งกร้าวใส่ไอ้เชี่ยด้านบนที่มองลงมาตาค้าง

 

คือกูหล่อไม่ได้สวยไอ้สัด! อ้าวผิดๆ คือถ้ามึงจะมองกันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าขนาดนี้ก็เอามีดมาปาดคอกูเถอะ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของโซดามลายสิ้นแล้วสุดที่รักจ๋า โฮ! กูคิดถึงแม่!

 

“ผิวเนียนชิบ” ไปพูดพึมพำไกลๆหูกูหน่อยดิ๊ไอ้ชั่ว ฮือ ขนลุกโว้ย

 

ผมสะดุ้งเมื่อไอ้เชี่ยพี่ชลมันโน้มตัวมาขบกัดใบหูลามมายันต้นคอ คือที่ดิ้นหลบแทบตาย ดิ้นจนหอบฮักมันไม่มีความหมายเลยสักนิดใช่ไหมวะ! มือที่ถูกพันธนาการก็กำไว้แน่นด้วยความเกร็ง ผมเริ่มกลัวจริงๆแล้วนะ มันไม่ใช่เลยว่ะ แค่คิดว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นผมก็อยากกัดลิ้นตายแล้ว

 

ผมพยายามทุกทางที่จะสลัดไอ้สารเลวด้านบนออก ยิ่งสัมผัสได้ถึงริมฝีปากซึ่งบดจูบบริเวณซอกคออย่างตะกละตะกลามผมยิ่งกลั้นหายใจจนหน้ามืด ขยะแขยงสุดๆ อึก...เชี่ยเอ้ย นี่กูขยะแขยงจนน้ำตาเล็ดเลยเรอะ!

 

เพิ่งสัมผัสคำว่ากลัวจนตัวสั่นระริกครั้งแรกก็วันนี้นี่แหละ โฮกกก

 

ผลั่ก!

 

อึก...เจ็บท้องเชี่ยๆ อยู่ดีๆมือหนาก็ฟาดลงมา มึงเป็นไบโพลาร์หรอถึงได้อารมณ์ขึ้นๆลงๆน่ะไอ้เวรบรรลัยไส้!

 

“หยุดดีดดิ้นได้แล้ว ถึงกูไม่ใช่นายน้อย...แต่ก็พามึงไปสวรรค์ได้แล้วกัน”

 

“ไอ่เอาโอ้ยยย ไอ้อั้ว อูอะอ่ะอะแอ๋งอึงอะอายอู่แอ๊ว! (ไม่เอาโว้ยยย ไอ้ชั่ว กูขยะแขยงมึงจะตายอยู่แล้ว!)

 

“พูดกับว่าที่ผัวดีๆหน่อยสิ หึๆ”

 

สาส เจ็บเชี่ย! เหมือนไอ้เลวนี่จะรู้ว่าผมนินทาอะไรมัน มือหนาถึงได้บีบคางลงมาซ้ำแผลเดิมแบบนี้ ผมมองมันตาขวางทั้งที่น้ำตาไหลรินเต็มใบหน้า ไม่ได้สำออยแต่กูเจ็บแผลไง ว่าที่ผัวเชี่ยอะไรล่ะมึงอย่ามามโนให้มันมากนัก!

 

พรึ่บ...

 

เสียงปลดกางเกงของอีกคนทำเอาสะดุ้งทั้งร่าง ม...ไม่เอานะเว้ย กูเริ่มจะไม่มีอารมณ์ขันแล้วนะ

 

ไอ้เชี่ยด้านบนมันล็อกขาผมให้เอนขึ้นเกือบชิดอก บางสิ่งบางอย่างที่แข็งและอุ่นสัมผัสกับหน้าขา ผมส่ายหน้าพลางพูดอู้อี้ไม่หยุด ด่าไอ้ชั่วนี่จนหอบสมองก็เริ่มล้า ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตอนนี้ตัวเองถึงนึกเปรียบเทียบใครคนหนึ่งกับไอ้เวรตะไลนี่

 

ทำไมผมถึงรังเกียจสัมผัสของไอ้พี่ชล แต่ไม่ปฏิเสธสัมผัสของอาคเนย์ทั้งๆที่พวกมันก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมวะ...

 

ทำไมผมรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้ อีกทั้งยังเจ็บแปลบทั่วทั้งท้อง ข้อมือ และใบหน้า ที่สำคัญมันรู้สึกอัดอั้นในอก มันขยะแขยงจนแทบจะสำรอกออกมา

 

ชั่วขณะที่ผมนึกอยากให้ใครโผล่เข้ามาในห้องนี้ ใครก็ได้ ทั้งๆที่รู้ดีว่า ไม่มีทาง ไอ้อาคเนย์ก็ไม่อยู่เพราะติดธุระเมื่อตอนบ่าย พวกบอดี้การ์ดก็หายไปไหนกันหมดไม่รู้ ว่าแต่ผมจะคิดถึงไอ้เลวนั่นทำไมวะ เชี่ยเอ้ย!

 

“นับจากวันนี้ก็จำไว้ด้วยว่า...มึงยังมีกูเป็นผัวอีกคน หึ...กูจะทำให้มึงมีความสุขมากกว่าที่นายน้อยทำ”

 

เกลียด...กูเกลียดไอ้พี่ชลชิบหาย กูไปทำอะไรให้มันวะถึงกับต้องบุกมาปลุกปล้ำกันแบบนี้!

 

กรึ่ก ปัง!

 

ทั้งผมและไอ้เชี่ยชล(เปลี่ยนคำนำหน้าในบันดล)ต่างสะดุ้งกับเสียงพังประตูเข้ามา ยังไม่ทันได้มีสติหันมอง คนบนร่างก็ถูกอะไรบางอย่างกระชากออกไปจากร่างของผม เกือบแล้ว...เมื่อกี้ผมเกือบจะได้ผัวเพิ่ม ฮึก ไอ้เชี่ย! คือกูกลัวจริงๆนะโว้ย

 

“เอาตัวมันออกไป” น้ำเสียงเย็นเฉียบนั้นดังเข้าใกล้ผมมากขึ้น

 

“ครับ นายน้อย”

 

          ผมรู้สึกได้ว่าพวกบอดี้การ์ดกำลังลากใครออกไป แต่ผมไม่ได้หันมองและแม้จะไม่ได้หันผมก็พอรู้ว่าไอ้พวกชุดดำนั่นต้องมองสภาพเหตุการณ์ในห้องนี้ตาค้างอยู่แน่ๆ ผมแทบไม่มีสติกระดิกตัวด้วยซ้ำ เมื่อครู่มันเป็นเหตุการณ์เกือบโดนข่มขืนครั้งแรกในชีวิตเลยนะเว้ย ใครไม่ช็อคกูกราบ!

 

          “เอ่อ...ให้เอาตัวมันไปไว้ที่ไหนครับ”

 

          ผมรู้สึกได้ว่าเป็นอาคเนย์ เป็นมันแน่ๆที่มา แต่ผมกำลังอับอาย ผมไม่อยากมองหน้ามันเลยสักนิด ดังนั้นไม่แปลกนักที่ผมจะพลิกตัวไปอีกด้านแล้วขดร่างเข้าหากันแน่น แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อผ้าห่มผืนใหญ่ตรงปลายเตียงถูกดึงมาคลุมตัวผมไว้

 

          “.....” ทะ ทำไมวะ? ทำไมไอ้หล่อเลวถึงโผล่มาที่นี่ มาหาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกหนี้ในยามวิกาลแบบนี้

 

          “นายน้อยครั...”

 

          “ห้องใต้ดิน” ร่างสูงเอื้อนเอ่ยถึงสถานที่ที่ไม่มีใครอยากเข้าไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง รอบกายของอาคเนย์แผ่บรรยากาศบางอย่างที่ทำเอาผมรู้สึกได้ว่ามันน่าสะพรึงกลัวไม่ใช่น้อย

 

ไอ้เวรนี่กำลังมีอาการไม่ปกติ?

 

ผมได้ยินเสียงคนหลายคนเดินออกไปจากห้อง เสียงประตูปิด ซึ่งนั่นควรเป็นเรื่องดีถ้าไม่ติดที่ไอ้อาคเนย์มันยังอยู่ในห้อง เชี่ย...จะซ้ำเติมกันก็บอก มึงไม่ต้องมามองกูด้วยสายตาเย็นยะเยือกแบบนั้นก็ด้ายยย

 

“หึ...ไปยั่วมันอีท่าไหนล่ะ” จากที่ขดตัวอยู่ผมนี่รีบหันไปมองไอ้เวรตะไลข้างเตียงทันที!

 

“ไอ้สัด! กูไม่ได้ยั่วมันโว้ย...อึก”

 

ผมสะดุ้งเมื่อมือหนาเอื้อมมาบีบคางกันอย่างแรง ดวงตาสีน้ำตาลแดงยังคงดูเรียบนิ่งต่างจากออร่าน่าหวาดผวาที่มันปลดปล่อยออกมาอย่างสิ้นเชิง

 

“กำลังจะบอกว่ามันทะลุกำแพงเข้ามาปล้ำมึงงั้นสิ”

 

“....” ผมพูดไม่ออก คือกูก็ผิดที่ปล่อยให้ไอ้เชี่ยชลเข้ามาในห้องได้เองจริงๆนั่นแหละ

 

ชั่วขณะที่อาคเนย์เห็นว่าผมนิ่งไปคล้ายยอมรับความผิดกลายๆ ริมฝีปากหนาก็กระตุกยิ้มมุมปากขึ้น มันเหยียดตาลงมองผมด้วยแววตาบางอย่างที่ทำเอารู้สึกชาไปทั้งร่าง

 

“เลี้ยงไม่เชื่อง...”

 

มันกำลังดูถูกผม อา...แล้วทำไมอยู่ๆก้อนเชี่ยไรก็ไม่รู้ถึงวิ่งขึ้นมาจุกอยู่ตรงคอวะ  ผมปัดมือร่างสูงออกจากคางอย่างรวดเร็ว มองมันด้วยแววตาที่ผมเองก็ไม่ได้รู้ตัวว่าแฝงไปด้วยอารมณ์ชนิดหนึ่ง ก่อนจะถลกผ้าห่มตรงเอวขึ้นมาคลุมทั้งตัว

 

แมร่งเอ้ย โคตรเชี่ย เชี่ย เชี่ย!

 

“เออ! กูเปิดให้มันเข้ามาปล้ำเองแหละ กูสมยอมด้วยไอ้เชี่ย! ฮึก...พอใจยัง!  มึงจะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกับกูไอ้ชั่ว...”

 

พรึ่บ!

 

“มึงร้องไห้?

 

ผมไม่ตอบ พอจะแย่งผ้าห่มที่ถูกดึงไปเมื่อกี้กลับคืนมาไอ้อาคเนย์ดันเสือกดึงไว้ กูไม่ง้อก็ได้โว้ย ว่าแล้วก็หันหน้าหนีไปซุกหมอนซ่อนใบหน้านองน้ำตาแทน กูกำลังอ่อนไหวไงสัด ปกติคนแมนเค้าไม่ร้องไห้กันง่ายๆแบบนี้หรอกบอกเลย!

 

“โซดา”

 

กูไม่ตอบ! กูจะไม่พูดกับมึงอีกเลยตลอดชีวิต กูเศร้า กูขวัญเสียอยู่มึงยังมีหน้ามาตอกย้ำด้วยสายตาแบบนั้น แล้วที่เรียกนี่จะให้หันไปรับคำดูถูกอะไรอีกล่ะไอ้ฟาย!

 

ผมรู้สึกได้ว่าฟูกข้างเตียงยุบลง คือกูนี่รีบพลิกตัวหนีหลายตลบเลยไง...

 

ตุ้บ!

 

“โอ้ย! เชี่ย...”

 

แต่ดันลืมไปว่าเตียงมันแคบแค่ไหน โฮ! เจ็บสาส แค่พลิกตัวหนีมันทำไมกูต้องตกลงมานอนแอ้งแม้งที่พื้นด้วยวะ! ฮือ พระเจ้าไม่เข้าข้างกรู๊ววว

 

“หึ...”

 

ถ้าหูไม่ฝาดผมได้ยินเสียงเหมือนไอ้ชั่วบนเตียงมันหัวเราะในลำคอ และก่อนที่ผมจะได้อับอายไปมากกว่านี้ร่างทั้งร่างก็ถูกช้อนขึ้นไปนั่งบนตัก...บนตัก?

 

          WTF! อย่ามาทำเหมือนกูเป็นเด็กเสี่ยนะโว้ย

 

          “ปล่อยนะไอ้เวร! เอามือมึงออกจากเอวกูเลยไอ้ชั่ววว” ผมโวยวาย ลืมไปเสียสนิทว่าเคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่พูดกับมันตลอดชีวิต เหอๆ

 

          แต่ที่แปลกใจคือไอ้เชี่ยนี่ไม่โต้ตอบ มันจ้องหน้าผมนิ่งเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่กูไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหล่อชิบหายวายวอดกำลังมืดครึ้มลงหลายส่วน จากนั้นไอ้อาคเนย์ก็ถลกผ้าห่มผมลงพลางกวาดตามองสำรวจอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

          “เฮ้ยๆ มึงจะมาปล้ำกูไม่ได้นะไอ้ไร้มนุษยธรรม! กูเพิ่งเกือบเสียตัวมามึงยังกล้ามีอารมณ์อีกงั้นเรอะ...โอ้ย!

 

          ผมสะดุ้งเมื่อมือหนากดสำรวจแผลบริเวณที่โดนไอ้พี่ชลต่อยท้อง บัญชีเก่าที่มันด่าผมยังไม่ได้สะสาง ไอ้หน้าตายด้านนี่ยังกล้ามาเพิ่มบัญชีใหม่ด้วยการทำร้ายร่างกายกูอี๊กก เอาเล๊ยย เอาที่มึงสบายใจ! กระซิกๆ

 

          “มันตบมึง?” มือหนาแตะลงตรงข้างแก้ม และผมก็รีบสะบัดหน้าหนีทันควัน ทว่าทันใดนั้นเอง...

 

          “โอ้ยย! ไอ้เชี่ย!

 

          ซี๊ด! จิกเล็บเข้ามาในแผลกูหาพ่องมึงหรอไอ้ชั่ววว

 

          “ที่ไม่ตอบนี่...อยากลองดีกับกูมากสินะ”

 

          เออ! กูอยากลองดี ว่าแล้วผมก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักมันออก แต่แขนแกร่งกลับรัดเอวไว้แน่น ทั้งผมทั้งไอ้หล่อเลวต่างยื้อยุดกันไปมาไม่ปานว่านางเอกเอมวี จนผมทนไม่ไหวยกมือทุบลงไปบนอกที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อตรงหน้าดังปั่กๆ!

 

          “ถึงบอกไปมึงจะมาสนใจอะไรกูไอ้เลว! ก็กูมันลูกหนี้ กูมันเด็กขัดดอก กูมันเลี้ยงไม่เชื่องนิไอ้สัด!

 

แฮ่กๆ ด่ามันในอารมณ์นี้โคตรเหนื่อยชิบหาย แถมพอพูดเหมือนตอกย้ำตัวเองผมก็เริ่มสะอึก นี่กูเป็นอะไรวะ? พอพูดความจริงแล้วทำไมใจมันวูบโหวงแปลกๆ หรือว่าผมจะน้อยใจที่มันปรักปรำคล้ายผมเป็นฝ่ายไปยั่วไอ้เชี่ยชลก่อน

 

ผมไม่รู้ตัวเลยว่าจิกเล็บผ่านเสื้อของคนตรงหน้าแน่นแค่ไหน ไอ้หล่อเลวปรายตาลงมองผมซึ่งนั่งนิ่งมาตั้งแต่เมื่อครู่นี้ ในขณะที่ผมหลุบตาต่ำคล้ายกำลังอดกลั้นกับอะไรบางอย่าง ปวดหัวโว้ย!

 

“แต่กูก็เลี้ยงมึง...”

 

“ห้ะ?

 

          ผมไม่รู้ว่าอาคเนย์พึมพำอะไรของมัน รู้ตัวอีกทีก็ต้องสะดุ้งตอนมือหนาดันแผ่นหลังผมให้เข้าใกล้ตัวเองมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากร้อนผ่าวกดประทับตรงต้นคอแผ่วเบาก่อนจะเน้นหนักจนผมสะดุ้งอีกรอบ ร่างของผมสั่นระริก เหตุการณ์เกือบโดนข่มขืนเมื่อครู่ทำให้ผมหวาดผวาจนเผลอผลักมันออก แต่ก็ติดที่มือหนาดันหลังไว้อยู่ดี ฮือออ ปล่อยกูเดี๋ยวเน้!

 

“ไม่...”

 

เสียงที่เปล่งออกถูกกลืนหายเข้าลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนขึ้นมาบดจูบ ความดิบเถื่อนรุนแรงถูกถ่ายทอดทำให้รู้ว่าอารมณ์ของไอ้สารเลวนี่ไม่ได้นิ่งเหมือนหน้าตาเลยสักนิด ยิ่งพอเผลอสบตาที่เป็นประกายวาวโรจน์ตรงหน้าด้วยแล้ว บอกเลยว่ากูกลั๊ววว

 

พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย! โฮกกก

 

ผมดิ้นหนีมือหนาที่ลูบเข้ามาในผ้าห่ม จนสัมผัสได้ว่าเริ่มเจ็บแผลที่โดนต่อยท้อง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้หน้ากูซีดแค่ไหน และเหมือนไอ้อาคเนย์จะรู้มันถึงยอมถอนมือออก นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงเรียบสนิทเสียจนไม่สามารถคาดเดาความคิดได้ มันเหมือนระเบิดเวลาที่กำลังรอการปลดปล่อยไม่มีผิด

 

ร่างสูงยกตัวผมออกจากตักก่อนจะหันไปเสยผมตัวเอง ในขณะที่ผมยังคงนั่งก้มหน้านิ่งๆ

 

“หยุดร้องซะ...รำคาญ”

 

นี่กู...กำลังร้องไห้อยู่หรอ?

 

ไม่ใช่ น้ำตามันไหลออกมาเองต่างหาก ตั้งแต่เมื่อไหร่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ร่างกายมันไม่ยอมลบสัมผัสเชี่ยๆของไอ้เวรชลออก จนกระทั่งลามมาทำให้ผมกลัวสัมผัสไอ้อาคเนย์ไปอีกคน ด่ามันสิ...ด่ามันเหมือนที่มึงเคยทำ! ผมหยุดร้องไห้แล้วแต่ตัวยังสั่นอยู่ คล้ายหนาวมาจากข้างใน อึก...ผมเป็นอะไรกันแน่วะ แม้แต่จะอ้าปากพูดยังทำไม่ได้

 

ผัวะ!

 

“จะสั่นอีกนานไหม”

 

อะฮึก ตบหัวกูหาพ่องงง!

 

ผมเม้มปากสั่นระริก ไอ้ชั่วช้าสามาน ไอ้ใจปลาวาฬเพชรฆาต! ทำกับกูแบบนี้ได้ยังไง มึงไม่รู้วิธีปลอบคนเรอะไอ้สาส โฮ กูจิบ้า!

 

คือมึงปลอบ(?)คนได้ฮาร์ดคอร์ชิบหาย!

 

พรึ่บ!

 

เหมือนไอ้อาคเนย์จะรู้ว่าผมพึมพำด่ามันในใจ มือหนาเอื้อมมาคว้าตัวผมลงไปนอนกับเตียงด้วยใบหน้าตายด้าน ผมเงยหน้ามองมันอย่างไม่เข้าใจนัก พอจะถอยหนีก็โดนตะครุบตัวไว้ทั้งๆที่ยังตัวสั่นเนี่ยแหละ

 

“จะทำอะไรวะไอ้...”

 

“มาเป็นหมอนข้างกูซะ” ห้ะ! นี่มึงประสาทกลับหรอ หรือไบโพลาร์? เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกูตามอารมณ์ไม่ทันนะโว้ย

 

เมื่อดิ้นแล้วไม่ได้ผลผมจึงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น ผมไม่เข้าใจมันเลยว่าทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ และทำไมไอ้หล่อเลวถึงไม่กลับไปนอนห้องมันดีๆ

 

ตอนนี้ผมรับรู้แค่เสียงลมหายใจที่ดังขึ้นใกล้หู เป่าเป็นจังหวะซ้ำๆจนเริ่มเคลิ้มตาม ร่างกายก็หยุดสั่นอย่างน่าอัศจรรย์ภายในเวลาไม่นานนัก พอลอบมองใบหน้าที่พระเจ้ารักใคร่เหลือเกินก็พบว่าเปลือกตาปิดลงไปแล้ว แม้แต่ตอนนอนไอ้ชั่วนี่มันยังหล่อ

 

ตึกตัก ตักตัก

 

ไม่ว่าจะเป็นเพราะอ้อมกอดหรือใบหน้านี้ก็ช่างที่ทำให้ใจเต้นแรงวูบหนึ่ง ผมนี่ถึงกับรีบสลัดความรู้สึกบ้าๆออกไปในทันที ไอ้อาคเนย์มันทำกับผมไว้เยอะ ไม่มีทางที่ผมจะหวั่นไหวหรอกเว้ย อีกอย่างมันเป็นผู้ชายที่มีช้างน้อยเหมือนกรู๊ววว

 

พอเลิกคิดฟุ้งซ่านได้ซักพัก ผมก็ปิดเปลือกตาลงอย่างจำยอมอยู่ในสภาพนี้ชั่วคราว กูอยากไปฝึกยูโดแล้วจับไอ้คนที่กอดกันซะแน่นทุ่มชิบหาย มึงจะรัดให้กระดูกกูแหลกเลยไหมล่ะฟาย!

 

ผมไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าพอตนเองหลับไปได้ไม่นาน พันธนาการที่รัดร่างก็คลายออก เจ้าของร่างสูงสมส่วนวางขาลงบนพื้นข้างเตียงพลางลุกขึ้นเสยผมลวกๆก่อนจะเดินออกจากห้องไปยามวิกาล

 

...นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงฉายแววอำมหิตเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

 


 

 

 

Writer talk

คิดถึงฉันไหมคนดี~ โงยยยยย อ้อนคนอ่านสักนิด จากไปนานเหลือเกิน มีเรื่องเล่าสู่กันฟังมากมาย คิดถึงคนอ่านมากค่ะ มาจุ๊ฟเหม่งที//อ่าว...วิ่งหนีหายไปไหนกันหมด? 555 ตอนแรกว่าจะมาต่อตอนปีใหม่ อะหื้ออ เวลาว่างฉันเป็นศูนย์หรือนี่ พอตอนสงกรานต์ก็ติดญาติมาบ้าน จนตอนนี้เพิ่งได้พัก เดี๋ยวสอบๆอยู่นั่น เวลาแต่งนิยายแทบไม่มี โฮกกกก//ทุบหัวกับกำแพงบ้าน  ได้พักนี่ไม่ได้พักยาวนะคะ แค่ไม่กี่วันก็จะไปเรียนอีกแล้ว นิยายไม่ได้ทิ้งน้า แต่อาจเปลี่ยนจากนิยายรายวันเป็นนิยายรายสัปดาห์...หรือเดือน?//หลบสิ่งขว้างปา เวลาไม่มีจริงๆค่ะ ว่างตอนไหนจะมาลงให้ตอนนั้นน้า

            สำหรับเนื้อเรื่องตอนนี้มันมั่วมาก หรือไม่ได้แต่งนานกันคะเนี่ย//ปาดเหงื่อ รู้แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมันเริ่มมีอะไรๆแล้ว พี่อาคสายฮาร์ดคอร์จริงจัง โซดานี่สายฮาสินะ พี่อาคลุกมาทำอะไรตอนกลางคืนก็อย่างที่เรารู้ๆกันนะคะ//ยิ้มหวาน

#เรื่องพี่แสบเดี๋ยวมาต่อน้า ขออ่านทวนก่อนเพราะลืม ใช่ค่ะ ลืมที่ตัวเองเขียนหมดแล้ว โอ้ย สมงสมองไปแล้วค่า

#เพลิงนิลตอนพิเศษขอบิ้วอารมณ์แต่งแล้วเจอกันเมื่อไรท์ต้องการค่ะ(เอ๊ะ?)555//วิ่งหลบ

#ไบโพล่าร์= เป็นโรคที่มีอาการผิดปกติที่สำคัญทางอารมณ์ 2 แบบ คือ ภาวะแมเนีย และภาวะ ซึมเศร้า จึงเคยถูกเรียกว่า Manic- depressive disorder ความเจ็บป่วยทางอารมณ์ทั้ง 2 แบบนั้นรุนแรง ไม่ใช่อารมณ์ปกติ แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมจนรบกวน การทำงานของจิตใจและความสามารถด้านต่าง ๆ และมีการเปลี่ยนแปลงทางชีวภาพของสมอง ภาวะโรคจะครอบงำบุคคลนั้น จนทำให้สูญเสียความเป็นคนเดิมไป

Cr : http://www.manarom.com/article-detail.php?id=94

รักรีดเดอร์

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 901 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,226 ความคิดเห็น

  1. #17091 awaa2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 19:55
    นิยายสนุกนะแต่เท่าที่อ่านมามันขัดมากๆตรงที่เหมือนใข้คำบรรยายให้มันตลกแล้วจะเอากลิ่นดราม่าเพื่อ?โคตรขัดอารมณ์ในการอ่านสุดๆอ่ะจำทำให้มีนเศร้าก็เศร้าสิจะเอาคำอื่นมาทำให้ความรู้สึกนั้นหายไปทำไม
    #17,091
    1
    • #17091-1 awaa2(จากตอนที่ 16)
      4 กันยายน 2562 / 19:56
      *ใช้
      *จะ
      *มัน
      #17091-1
  2. #17089 มากิริจัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 21:09
    จะปลอบพี่โซทั่งที
    จะทำร้ายพี่เค้าทำไม
    พี่เค้าออกจะบอบบางไม่สู้คน
    เก่งอย่างเดียวเรื่องด่า
    พี่โซไม่ยอมแพ้แน่นอน
    #17,089
    0
  3. #17078 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 06:37
    แต่พี่อาคก็ผิดน้่าาาไม่ชัดเจนแระกาศต่อลูกน้องเลยอ่ะเห็นว่าไม่เคยหวงคู่นอนด้วยลูกน้องจะรู้เร้อออว่าจริงจังมั่ย
    #17,078
    0
  4. #17077 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 06:35
    RIPค่ะพี่ชลไปยุ่งกะเมียนายน้อยเฉย...ต้องขอบคุณความหื่นกลางดึกของพี่อาคป้ะ?ละแบบโมโหจัดแบบนิ่งๆอ่ะฮื่อชอบ...แต่พี่จะไปลงที่น้องม่ายล่ายยยน้องมันไม่ได้อ่อยอิพี่ชลมันมาเอง!!!น้องโดนล่อลวง
    #17,077
    0
  5. #17013 khimmee56 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:47
    ลาก่อนจ้า อิพี่ชล
    #17,013
    0
  6. #16959 Phpalus (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:27
    พี่อาคมาแล้วววววว อิชลเลวมากกกไม่น่าตายดี
    #16,959
    0
  7. #16951 ks_siri (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 01:06
    หึงโหดมากค่ะ
    #16,951
    0
  8. #16938 num'crazy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 12:24
    หึงโหดแท้หลาว
    #16,938
    0
  9. #16919 amon_saynuy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:46
    ไอชลหัวขาดเเน่
    #16,919
    0
  10. #16913 KanunChonlatorn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:22
    เขินมากค่ะ คุณอาคเนย์อย่าลืมจัดการพี่ชลนะ เอาให้สาสม
    #16,913
    0
  11. #16898 sunmarine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:00
    จ้าาา ไม่น่ารอดนะชล สมควรโดน
    #16,898
    0
  12. #16078 lluv KAITO vull (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 18:46
    มันเป็นแผนของพี่อาคใช่มั้ย~~!!!
    #16,078
    0
  13. #16070 335360 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 13:52
    หวงเมียสินะ555555+
    #16,070
    0
  14. #15525 pommys (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 14:56
    โซดาเอ๊ยยยลูก น่าสิวน่าขวานยังมีกะจิตกะใจมาตลก จะโดนข่มขืนไม่ใช่เวลาตลกนะลูก แล้วปากนะเพลาๆลงบ้าง
    #15,525
    0
  15. #15250 PcyLw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 02:41
    หลงรักเรื่องนี้
    #15,250
    0
  16. #15064 AnutsaraPanthong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:01
    ต้องจัดให้หนักน่ะ
    #15,064
    0
  17. #15062 Tipphy_614 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 21:39
    อร้ายยยยยเขินอิพี่(?) รู้สึกกะน้อง(?)แล้วล่ะสี้ เขินนนนนนนนน
    #15,062
    0
  18. #14601 Minie23 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 13:10
    ชอบๆ เขียนต่อไปนะคะ
    #14,601
    0
  19. #14294 ducky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 17:45
    ตั้งแต่โซดาได้ผัวแล้วนี่แบบฟีโรโมนกระจายมากมีแต่คนจ้องเขมือบ น้องก้อช่างไม่รู้ตัวเลย อยู่มาได้ทุกวันนี้เนี่ยเพราะโชคช่วยหรือเพราะปากหว่า
    #14,294
    0
  20. #13744 KKMP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 00:04
    อาคเนย์จะฆ่าอีกศพแล้วใช่ไหม เฮือกกกก
    #13,744
    0
  21. #13368 TRJKZ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 09:10
    ถึงจะโหดร้าย แต่โคตรอบอุ่นนน โง้ยยยยย
    #13,368
    0
  22. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 13:03
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12,817
    0
  23. #12778 chootikarn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    อ่านตอนเเรกๆนึกว่าจะไม่รอดล่าววว
    #12,778
    0
  24. #12738 ฺBedroom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 02:56
    คือครั้งนี้ต้องขอบคุณความหื่นของพี่อาค ชิมิ ถึงทำให้หนูโซดารอดมาได้
    #12,738
    0
  25. #12506 pearl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    โซดายังโดนปิดปากอยู่ แล้วพูดกับอาคเนย์ได้งัย
    #12,506
    0