[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

ตอนที่ 55 : Ep.11::อสรพิษเคลื่อนไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1162 ครั้ง
    31 มี.ค. 59











vEp.11v

 

:: อสรพิษเคลื่อนไหว ::

 


 

 

          “วันนี้ก็ต้องกินยาเม็ดที่สองสินะ”

 

          พี่แสบเปรยขึ้นมาเบาๆ ในขณะที่เรากำลังขับรถกลับคอนโดกันอยู่ ผมชะงักตัวเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องกินยาวันนี้เนื่องจากครบเดือนพอดี พอหวนนึกถึงความเจ็บปวดราวลำไส้จะขาดครั้งนั้น...ชักจะไม่อยากกินขึ้นมาแล้วสิพับผ่า

 

          “ผมเกือบลืมไปเลยฮะ”

 

          ว่าแล้วก็ล้วงกระปุกยาขนาดเล็กที่พกไว้ในกระเป๋าเป้ตัวโปรดขึ้นมามอง วันนี้ซ้อมจนเหนื่อยจริงๆและก็ใกล้จะหนึ่งทุ่มมากแล้วเลยคิดว่าควรจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องดีกว่าอาบน้ำที่ค่ายมวยนั่น ขืนทำเวลาเกินหนึ่งทุ่มระเบิดเย็น(?)คงได้ร่วงหล่นใส่หัวผมรอบสอง

 

          “ช่างเรื่องนั้นเถอะ...ตอนนี้พี่เริ่มรู้สึกแปลกๆว่ะ”

 

          พี่แสบเหลือบสายตาไปทางกระจกมองหลังบ่อยครั้ง คิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่นเหมือนกำลังเจอสถานการณ์น่าลำบากเข้าให้ พอผมเอี้ยวตัวหันไปมองก็พบว่ามีรถตู้คันหนึ่งแล่นตามหลังมา บริเวณทางที่ขับผ่านเป็นซอยเปลี่ยว...พี่แสบใช้ทางลัดคับแคบนี้กลับคอนโดเป็นประจำ

 

          เสียอย่างเดียวที่ไฟมันชอบติดๆดับๆตลอดทางแล้วพงหญ้าเยอะโคตร มาคนเดียวคงได้สยองกันไปข้าง

 

          “รถตู้นั่นมันตามพวกเรามาพักใหญ่แล้ว”

 

          เวรแล้วไง...!

 

          ผมไม่รู้เหมือนกันว่ารถตู้คันนั้นมีเจตนาอะไร อาจจะแค่ไปทางเดียวกันหรือมากกว่านั้น ว่าแล้วก็เก็บกระปุกยาพลางล้วงหาโทรศัพท์มากันฉุกเฉิน ทว่าพอเปิดหน้าจอดูแล้ว...

 

          บ้าเอ๊ย! แบตหมด

 

          “พี่แสบ โทรศัพท์พี่ล่ะฮะ”

 

          ผมเรียกเพราะสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีแล้ว รถตู้คันเดิมเริ่มเร่งความเร็วราวกับจะแซงรถของพี่แสบ แต่ทางมันคับแคบเลยแซงไม่ได้เสียที

 

          “เวรเอ๊ย!

 

          พี่แสบไม่พูดอะไรนอกจากสบถเป็นระยะก่อนจะโยนไอโฟนของพี่มันมาทางผม เมื่อมองสถานการณ์ด้านนอกแล้ว...รถตู้คันนั้นเหมือนพยายามขับขึ้นมาตีคู่รถที่พวกผมนั่งให้ได้ ชักจะไม่ดีแล้วสิ...รถเริ่มส่ายไปมาเพราะพี่แสบไม่ยอมให้มันขับขึ้นมาตีคู่ง่ายๆ

 

          ผมรีบกดโทรศัพท์ของพี่รหัสเพื่อโทรหาใครสักคน ทว่าก็ต้องใจหายวูบเมื่อไร้ขีดสัญญาณบนหน้าจอ ที่นี่สัญญาณไม่ดี...ทำไมกูโชคร้ายอย่างนี้วะ!

 

          “พี่แสบ สัญญาณไม่มี...”

 

          ปัง!

 

          เสียงปืนดังขึ้นทำให้ผมต้องหันไปมองทางด้านหลัง ชายชุดดำคนหนึ่งยื่นตัวออกมาจากด้านข้างคนขับแล้วเล็งปืนมาทางรถเบนซ์ที่ผมสิงสถิตอยู่ เป้าหมายของพวกมันคงจะเป็นล้อรถเพราะตอนนี้รถเริ่มเป๋แล้ว

 

          ผมเพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ครั้งแรกในชีวิต! สุโค่ยยยยย

 

          “ดูเหมือนว่าพวกมันจะเล็งเราจริงๆ สงสัยคงต้องลุย” ใบหน้าหล่อติดไปทางสวยเสียมากกว่ากระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก

 

          เฮ้!พี่ เอาจริงดิ =_= พวกมันไม่รู้ยกโขยงกันมาเท่าไรนะแถมยังมีปืนอีก แต่ถ้ามีอาวุธติดรถมาบ้างล่ะก็...

 

          ปัง!

 

          “เจ้าพวกนี้ไร้มารยาทจริงๆ” พี่แสบบ่นอย่างหงุดหงิดเมื่อล้อรถอีกข้างถูกเจาะจนเป๋ไปข้างทาง

 

          “เฮ้ย!

 

          ผมหลับตาแน่นพร้อมอุทานขึ้นมาเมื่อรถชนเข้ากับต้นไม้ข้างทางจนสั่นสะเทือน ร่างทั้งร่างชาวูบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผมมองสำรวจตัวเองที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรนอกจากแขนกระแทกขอบรถนิดหน่อย

 

          เมื่อมองไปยังพี่แสบก็เห็นว่ารายนั้นกำลังทำหน้าเคร่งเครียดและส่งปืนสั้นมาให้ผมอันหนึ่ง ร่างกายดูปกติดีเพราะพี่มันก็คาดเข็มขัดเหมือนผม

 

          “เอาไปใช้ก่อนกันฉุกเฉิน ใช้เป็นใช่ไหม” ผมส่ายหัวรัวๆ พลางมองควันจากกระโปรงหน้ารถที่เริ่มลอยขึ้นมาทีละน้อย

         

          “ดีมากไอ้น้อง แค่ยิงๆออกไปเดี๋ยวก็จบ” จบกับผีน่ะเซ่!

 

          สถานการณ์ตอนนี้คือผมอยากจะกรีดร้องออกมาอย่างหนักหน่วง อ๊ากกกกก

 

          WTF!!!!!!!!!

 

          พี่แสบดึงผมออกมาจากซากรถแล้วพากันวิ่งพลุบหายเข้าไปในป่าข้างทาง ผมมองปืนในมือแล้วได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น...ผมไม่เคยฝึกยิงมันเลยสักครั้งแล้วจะไปยิงได้ยังไง

 

วิธียิงหรือเล็งกูยังไม่รู้เลย! พี่รหัสแสนดีบอกว่าจะสอนหลังจบคอสการป้องกันตัวในระยะประชิด แต่เรื่องบัดซบก็ดันวิ่งเข้าหาซะก่อน

 

          “แฮ่กๆๆ ดูเหมือนมันจะวิ่งตามมานะฮะ!

 

          ผมเอี้ยวตัวมองไปด้านหลัง เห็นคนราวๆสิบคนได้วิ่งตามพวกเรามา แถมยัง...

 

          ปังๆๆ!

 

          อะเฮือก! ยิงหาพ่อง...เดี๋ยวกูหัวใจวายตายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!

         

          “อย่าหันไปมอง วิ่งให้เร็วกว่านี้!” โถ่...พี่ กูขาสั้นเข้าใจกันบ้าง

 

          เสียงหัวใจของผมเต้นแรงมากพอๆกับความเหน็ดเหนื่อยที่เริ่มทวีคูณเข้าไปทุกที ในจังหวะที่พี่แสบจะจับมือผมวิ่งข้ามพงหญ้ารกชันด้านหน้า ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาเสียก่อน!

 

          “หนีไม่รอดหรอกครับ...ควีนแห่งไฟร์ อภิเกียรติวงศ์”

 

          สลัดผัก ฟลัคยู!!

 

          ตอนนี้ผมไม่รู้จะสบถว่าอะไรดีเพราะความชิบหายมาเยือนเราแล้ว พี่แสบยืนนิ่งไปครู่เมื่อพวกเราเริ่มตกอยู่ในวงล้อมของศัตรู พวกที่ไล่ตามหลังมาต่างก็ล้อมพวกผมไว้เป็นวงกลมราวกับบีบให้หมดหนทางหนี


          สัญชาติญาณของมนุษย์มักสั่งให้ตัวสั่นเทายามเจอเผชิญกับอันตราย และผมคงสั่นจนพี่แสบรู้สึกได้...พี่มันถึงบีบมือที่กุมกันไว้ให้แน่นขึ้นราวกับปลอบขวัญ

 

          ขวัญเอ้ยขวัญมา...ถุย นี่กูคิดบ้าๆอะไรวะเนี่ย! มันใช่เวลาม้ายยยย

 

          “พวกแกต้องการอะไร”

 

          พี่แสบถามกลับไปเสียงนิ่ง ไอ้คนที่ยืนด้านหน้าพวกเรามองไปที่สร้อยจี้มังกรเพลิงบนลำคอขาวก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเย็น

 

          “ควีนของคุณเพลิงกัลป์ถามได้ดี...เจ้านายของผมต้องการตัวคุณน่ะครับ”

 

          กริ้ก...!

 

          ชายคนเดิมเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นยามเอ่ยประโยคข้างต้นจนจบ พี่แสบจึงยกปืนในมือเล็งไปที่ชายตรงหน้าอย่างไม่ลังเล รอยยิ้มร้ายปรากฏตรงมุมปากของพี่รหัสทั้งที่แววตาเริ่มเคร่งเครียด

 

          “เชิญชวนกันอย่างไร้มารยาทจังนะ แบบนี้ใครจะอยากไปด้วยล่ะ”

 

          พรึ่บ!

 

          ทันทีที่พี่แสบยกปืนขึ้น เหล่าชายชุดดำที่รายล้อมก็ยกปืนนับสิบกระบอกขึ้นเล็งมาทางพวกเราทันที

 

          “มาดูกันหน่อยไหมว่าระหว่างฉันกับพวกนาย...ลูกปืนใครจะเร็วกว่ากัน”

 

          พี่แสบ...เจ๋งโคตร! ผมแทบอยากปรบมือให้แม้ตอนนี้จะเริ่มก้าวขาไม่ออกก็เถอะ ลองจินตนาการว่าคุณอยู่ท่ามกลางวงล้อมของปืนนับสิบดูสิ แล้วจะรับรู้ความรู้สึกอันตื้นตันของผมเอง!

 

          “จองหองดีนะครับ แต่ผมมีเวลาเล่นด้วยไม่มากนัก”

 

          ปัง!

 

          ชายตรงหน้าหลบลูกปืนพี่แสบได้อย่างฉิวเฉียดก่อนจะเหลือบสายตามาทางผม เขาคว้าร่างผมไปในเวลาอันรวดเร็วที่แม้แต่ใครก็มองไม่ทันก่อนจะยกโลหะเย็นเฉียบขึ้นจ่อที่ลำคอ พี่แสบเบิกตากว้างพลางกัดฟันกรอด

 

          “ยอมไปกับผมแล้วหมอนี่จะไม่เจ็บตัว”

 

          พูดแบบนี้แสดงว่าคนพวกนี้ยังไม่รู้ว่าผมเป็นใคร?

 

          ผมส่งสายตามองพี่แสบอย่างรู้กันชั่ววูบหนึ่ง พี่มันแกล้งยกมือขึ้นอย่างจำยอมก่อนจะค่อยๆวางปืนลงตรงปลายเท้า

 

          ปั่ก!

 


Loading 40%


 


          ผมกระทืบเท้าไอ้คนเผอเรอด้านหลัง ทำให้มันเผลอทำมีดร่วงก่อนจะยกปืนขึ้นจ่อขมับมันคืน ชายชุดดำคนนี้คงคิดประมาทผมที่ตัวเล็กกว่าและดูไม่ประสีประสาในการต่อสู้ แต่ว่านี่มันก็ครั้งแรกที่ผมเจอสถานการณ์นี้นี่หว่า

 

          พรึ่บ!

 

ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อปืนนับสิบกระบอกเล็งไปทางพี่แสบที่แม้จะหยิบปืนขึ้นมาทัน ทว่าก็ไม่เร็วเท่าคนที่เล็งปืนค้างไว้อยู่ดี

 

          “พวกคุณนี่ดื้อด้านกันจริงๆ แต่ไม่เป็นไรเพราะเจ้านายผมจะต้องพึงพอใจแน่...ในเมื่อเรากำลังเจอของดี”

 

          ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของชายตรงหน้า โดนปืนจ่อหัวอยู่แท้ๆยังกล้าปากดีอีก เอ่อ...ว่าแต่มัน มือผมก็สั่นอยู่นี่หว่า!

 

 และเหมือนชายชุดดำที่เป็นหัวโจกจะรู้เพราะมันกระตุกยิ้มวูบหนึ่งพลางเบือนสายตาลงมองใบหูที่มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มบดบังอยู่

 

          หรือว่า...ตุ้มหูมังกรนิลจะเผยให้เห็นในจังหวะที่ขยับตัวเมื่อครู่!

 

          “ใช่ไหมครับ...ควีนของปีศาจยุคมืด”

 

          ผมเบิกตากว้างขึ้นและพยายามทำให้อารมณ์ตัวเองเย็นยะเยือกมากที่สุด ทว่ามันช่างยากเหลือเกิน ในสถานการณ์เป็นตายแบบนี้...พี่แสบก็ถูกพวกมันนับสิบใช้ปืนเล็งมาที่ศีรษะ ไหนจะผมที่ไม่รู้วิธียิงปืนอีกต่างหาก

 

          ก็ไหนบอกว่ายิงๆไปก็จบไงวะ แล้วไอ้ยิงๆไปนี่มันยิงยังไง!

 

          “พวกเราเริ่มต้านมันไม่อยู่แล้วครับ”

 

          อยู่ดีๆชายชุดดำอีกคนก็วิ่งเข้ามาจากอีกทางแล้วกระซิบถ้อยคำข้างหูชายที่ผมยกปืนจ่อหัวไว้อย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมว่าเจ้านายมันกำลังโดนปืนจ่อหัวอยู่ ฉับพลันใบหน้าติดยิ้มเมื่อครู่ก็เคร่งครึมลงแล้วเอ่ยประโยคถัดมา

 

          “หึ..พวกแขนขาที่น่ารำคาญ คงต้องรีบไปกันได้แล้ว”

 

          ปัง!

 

          เสี้ยววินาทีนั้นมือบางตัดสินใจกดยิงมั่วๆไปทางชายตรงหน้าทันที ทว่าชายชุดดำกลับเบี่ยงตัวหลบได้ อีกทั้งร่างกายสูงใหญ่ยังตรงเข้ามาล็อกร่างเล็กจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว บ้าเอ้ย...ท่ายิงเมื่อกี้มันเหมือนผมทำปืนลั่นเสียมากกว่า ถ้ารอดไปได้ผมจะฝึกยิงปืนก่อนเลยอันดับแรก คอยดู!

 

          พลั่ก!

 

          “อึก!

 

          “ต้องขอโทษด้วยครับที่ทำให้เจ็บ”

 

          ชายคนเดิมปัดปืนผมจนกระเด็นไปตกแทบเท้าฉับพลัน พลางทุบมาที่หลังคออย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างทรุดลงไปกับพื้นหญ้าพร้อมความเจ็บแปลบที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง ทว่าก่อนจะหมดสติ...ภาพสุดท้ายที่เห็นคือหนึ่งในนั้นทำกับพี่แสบเหมือนที่ทำกับผม

 

          สัด! ทุบมาซะแรงแถมยังยิ้มหน้าระรื่นขนาดนั้น...ไม่ต้องขอโทษกูก็ได้เว้ย!

 

 

 

          ตุ้บ!

 

          อันที่จริงผมตื่นนานแล้วแต่แกล้งหลับ

 

          ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหนหรอกเพราะผมรู้สึกตัวช่วงที่รถจอดพอดี รู้สึกเหมือนจะถูกมัดมือไพล่หลังอยู่ด้วยแถมยังถูกอุ้มพาดบ่าใครสักคนมาโยนกองกับพื้นเยียบเฉียบเหมือนหมูเหมือนหมาอีก ดีที่พวกมันไม่ได้ปิดตาผม ไม่งั้นล่ะยุ่งแน่

 

          ผมเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อฝีเท้าห่างออกไปแล้ว ห้องที่ผมถูกนำมาทิ้งไว้คล้ายกับห้องขังนักโทษไม่มีผิด มันไม่มีแม้แต่บานหน้าต่างทว่ามีแอร์หนึ่งเครื่องและหลอดไฟหนึ่งดวงเท่านั้น อีกทั้งข้างผนังที่ห่างออกไปราวสี่เมตรมีอุปกรณ์แปลกประหลาดไม่ว่าจะเป็นโซ่ แซ้ กุญแจมือ มีด ปืน และอื่นๆอีกมากมายที่ผมไม่รู้จักวางอยู่บนชั้นเป็นระเบียบเรียบร้อย

 

และที่พวกมันไว้ใจให้ผมอยู่ในห้องที่มีอาวุธครบครันเช่นนี้อาจเป็นเพราะ...กุญแจมือที่พันธนาการผมอยู่เชื่อมต่อกับสายโซ่ที่ถูกคล้องไว้ตรงริมผนัง

 

โถ...กลัวกูหนีขนาดนั้นเชียว =_=;;

 

แต่พวกมันประมาทอย่างนี้น่ะดีแล้ว ผมมองหาพี่แสบแต่น่าเสียดายเพราะดูเหมือนเราจะถูกจับแยกห้องกัน ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนจะลองลุกขึ้นแล้วเดินดูว่าโซ่หยุดที่ตรงไหน

 

          ปรากฏว่าเดินไปได้แค่สองก้าว โซ่ที่พันธนาการจากทางด้านหลังก็ตรึงขึ้นเสียแล้ว ผมเริ่มหวั่นนิดหน่อยเมื่อเหลือบสายตาไปมองยังผนังที่มีอุปกรณ์อันตรายครบครันอีกด้าน ไม่ได้กลัวอุปกรณ์พวกนั้นหรอก เพียงแต่....

 

          กลัวร่องรอยสีน้ำตาลปนแดงมากมายที่อยู่ตรงผนังด้านนั้นต่างหาก!

 

          ไอ้เจ้านายอะไรนั่นมันซาดิสม์หรือเปล่าวะ ห้องที่ผมถูกขังนี่คือ...ไว้ใช้ทรมานคนเล่นใช่ไหม โฮกกก กูจะบ้า!

 

          ผมเริ่มมองหาทางหนีทีไล่ นึกเจ็บใจตัวเองที่พลาดท่าพวกศัตรู ถ้าผมฝึกมากกว่านี้ล่ะก็...

 

          ความเงียบคืบคลานเข้ามารุมเร้ารอบด้าน ผมก้มใบหน้าลงจนเส้นผมปิดบังดวงตาพลางเม้มริมฝีปากแน่น ยิ่งนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้ไม่นานก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด ผมอยากเข้มแข็งมากกว่านี้ ไม่อยากเป็นภาระของใคร

 

ถ้าผมไม่ถูกล็อกตัวไว้ได้ในตอนแรกล่ะก็...พี่แสบต้องสู้กับพวกมันได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังแน่ๆ

 

          ผมแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย อ่อนแอสิ้นดีทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ

 

          รู้ดีว่าไม่ใช่เวลามานั่งนึกโทษตัวเอง ผมเตรียมใจไว้แล้วว่าถ้าคิดจะอยู่ยืนเคียงข้างเพลิงนิลก็ต้องเจอเหตุการณ์เช่นนี้เข้าสักวัน ผมไม่ชอบห้องสีเทาหม่นที่ตัวเองถูกขังนี่เลย มันให้ความรู้สึกหดหู่อย่างแปลกประหลาด

 

          ว่าแล้วก็เหลือบสายตาหาของที่จะช่วยให้ไปถึงบรรดาอาวุธด้านตรงกันข้ามเสียหน่อย ถ้าผมลุกเดินสองก้าวก็จะร่นระยะทางได้เพียงนิดเท่านั้น มีหนทางเดียวคือต้องทำลายกุญแจมืองี่เง่านี่ทิ้ง

 

          เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความรู้สึก...

 

          ผมชักจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือขึ้นมาแล้ว พอเอี้ยวตัวมองดูก็พบว่ามันบาดผิวจนมีเลือดซิบออกมา ดูท่าทางวิธีดันทุรังบิดข้อมือให้โซ่ขาดจะไม่ได้ผล คิดได้ดังนั้นจึงโน้มตัวชันเข่าแล้วนั่งชิดริมผนังเย็นชืดอย่างเหนื่อยอ่อน

 

          ป่านนี้...นิลต้องอาละวาดที่ผมยังไม่กลับก่อนหนึ่งทุ่มอยู่เป็นแน่ หืม...อาละวาด? ฮะๆอย่างเพลิงนิลน่ะหรอ ผมว่าเขากำลังนั่งเช็ดมีดเตรียมเชือดคนที่กลับบ้านไม่ตรงเวลาเสียมากกว่า

 

          เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็เผลอยิ้มออกมาทั้งที่ปิดเปลือกตาอยู่ เขาจะรู้ไหมนะว่าผมถูกจับตัวมา ไม่อยากทำตัวเป็นภาระแบบนี้เลยสักนิด ทำไมกัน ทำไมคนอย่างผมต้อง...

 

          อ่อนแอเหลือเกิน

 

เพลิงนิลก็รู้ว่าผมอ่อนแอแค่ไหน คนแบบเขายังอุตส่าห์ให้ผมได้ยืนอยู่ในตำแหน่งควีนนี้ ความรู้สึกผิดหวังและหวาดกลัวเข้าจู่โจมจิตใจเบื้องลึกจนต้องยกมือขึ้นปิดใบหน้าและกลั้นน้ำตาไว้ทั้งที่ร่างเริ่มสั่นเทา

 

ผมกำลังทำให้คนที่ไร้จุดอ่อนเช่นเขากลายมาเป็นคนที่ถูกเพ่งเล็ง ผมทำให้เขาต้องตกที่นั่งลำบาก

 

          จะถูกกำจัดทิ้งไหมนะ...ผมที่อ่อนแอในเวลานี้ ถ้ากลับไปได้เพลิงนิลจะต้องการหรือเปล่า

 

          "มึงสำคัญกับกู..เท่าชีวิต"

 

“ฮึก...”

 

        ประโยคที่เขาเคยพูดเมื่อครั้งหนึ่งไหลวนเวียนอยู่ในหัวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าหนึ่งหยดอย่างไม่อาจกลั้นไหว ผมเม้มริมฝีปากที่แห้งผาดแล้วปาดน้ำตาลวกๆพลางยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า

 

เชี่ยเอ๊ย...เผลอดราม่าจนได้ ร้องไห้เป็นเด็กเลยเรา

 

          ผมต้องหนักแน่นเข้าไว้สิ เพลิงนิลบอกว่าผมสำคัญเชียวนะ!

 

          เอาล่ะ...มาเริ่มกัน ผมต้องรอเวลาสักนิด เชื่อว่าต้องมีคนเฝ้าประตูอยู่เป็นแน่ ต้องหาช่วงจังหวะดีๆแล้วฉกกุญแจมือมาให้ได้!

 

เสียงท้องร้องเริ่มประท้วงแผ่วเบา คงจะดึกมากแล้วและคงเพราะผมยังไม่ได้ทานอะไรเลย เกลียดห้องสีเทานี่เป็นบ้า พี่แสบจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ป่านนี้ไม่ใช่ว่าพวกมันเข้าไปซักไซ้พี่แสบก่อนหน้าผมแล้วหรอกหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง...ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่รหัสเหลือเกิน

 


Loading 70%




          กลุ่มไหนกันที่จับตัวพวกเรามา ศัตรูของพี่เพลิงกัลป์กับเพลิงนิลมีอยู่รอบด้านไปหมด ทว่าพวกมันเล็งตัวพี่แสบไว้แต่ดันได้ผมมาเป็นของแถมเสียนี่

 

          ผมนั่งรอจนเมื่อย รู้สึกเหมือนตัวเองปล่อยเวลาให้สูญเปล่าอย่างไร้ค่า ตั้งหน้าตั้งตารอใครสักคนเข้ามาบอกข้อมูลในห้องนี้จนเริ่มเบื่อ ผมเปลี่ยนท่านั่งไปหลายท่าแล้วล่ะถ้าลุกขึ้นตีลังกาได้นี่ทำไปแล้ว!

 

          ในจังหวะที่กึ่งหลับกึ่งตื่น เสียงไขอะไรบางอย่างหน้าประตูห้องก็ดังขึ้นทำให้ต้องลืมตาพรึบ ใบหน้าของชายชุดดำที่ผมเคยยกปืนจ่อศีรษะปรากฏเข้ามาในครรลองสายตาก่อนจะตามติดมาด้วยผู้ชายอีกคน

 

          “หืม...ควีนของปีศาจยุคมืดก็เป็นผู้ชายหรอกหรอ” น้ำเสียงติดจะขี้เล่นดังมาจากชายที่ผมไม่คุ้นหน้า

 

          เขามีรูปร่างสมส่วนไม่ล่ำบึกเท่าชายชุดดำคนแรก ทว่าใบหน้าติดรอยยิ้มตลอดเวลานั่นช่างดูน่าขนลุกอย่างประหลาด เรือนผมสีบลอนซ์ทองรับกับดวงตาสีอำพันเจิดจ้า...หน้าตาดีไม่น้อย ผู้ชายคนนี้คงเป็นตัวหัวหน้าสินะ

 

          ที่ผมคิดว่าเขาคือหัวหน้าคงเป็นเพราะกลิ่นอายความเป็นผู้นำและท่าทีนอบน้อมของชายชุดดำยามเขาคนนั้นเดินมาทางผมล่ะมั้ง

 

          ร่างทั้งร่างเกร็งตัวขึ้นอัตโนมัติ ผมยังคงไม่หลบสายตาไปไหนและไม่คิดจะเอ่ยสิ่งใดในตอนนี้ จนกระทั่งชายแปลกหน้าเดินมาหยุดยืนห่างไม่กี่ก้าวจนต้องเงยหน้ามอง ดวงตาสีอำพันไม่ได้ยิ้มตามริมฝีปากเลยสักนิด...ผมรู้สึกได้ถึงความอำมหิตของคนคนนี้

 

          “พวกมังกรรุ่นนี้มีรสนิยมประหลาดกันจังนะ...ทั้งพี่ทั้งน้อง ช่างน่ารังเกียจ”

 

          “....?!

 

          “พวกนายมีดีที่ตรงไหนงั้นหรือ แสดงให้ผมดูหน่อยสิ อย่าทำให้ผิดหวังเหมือนอีกคนล่ะ”

 

          “คุณทำอะไรพี่แสบ!” ผมส่งเสียงทันทีเมื่อเขาพาดพิงไปถึงพี่รหัส

 

          ในใจเริ่มร้อนรนกระวนกระวาย พวกนี้ทำอะไรพี่แสบ...แล้วพี่เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง โธ่เว้ย!ไม่ผิดจากที่คิดไว้ว่าพวกมันต้องหันไปเล่นงานพี่แสบก่อน

 

          ต่อให้บางครั้งพี่แสบจะชอบกลั่นแกล้งแรงบ้างเบาบ้าง...ทว่าเขาก็เป็นคนสำคัญเพียงไม่กี่คนที่ผมมี พี่มันสอนหลายสิ่งหลายอย่างให้กับผม เป็นที่พึ่งพิงยามที่เผลออ่อนแอ ใครจะมองว่าพี่แสบร้ายแค่ไหนแต่พี่เขากลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและห่วงใยผมเสมอ

 

          “แววตาแข็งกร้าวดีนี่ ระวังหน่อยเพราะผมไม่ชอบให้ใครมามองแบบนี้”

 

          ชายคนเดิมก้าวมานั่งยองๆตรงหน้า พลางใช้มือบีบคางผมแน่นจนเจ็บแปลบไปทั่วทั้งกราม ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ผมลดสายตาลงได้ สมองครุ่นคิดถึงเรื่องพี่แสบจนปัดความหวาดกลัวและระแวดระวังออกจากใจจนหมด

 

          ถ้าพวกมันทำอะไรพี่แสบ...ผมจะไม่ให้อภัยแน่!

 

          “คุณจับตัวผมมาทำไม”

 

ผมถามเสียงเย็นจนชายผู้มีนัยน์ตาสีอำพันเลิกคิ้วมองวูบหนึ่ง เขากรีดรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษก่อนจะจิกเล็บลงที่ปลายคางของผมจนรู้สึกได้ถึงของเหลวที่เริ่มไหลริน

 

เจ็บ...แต่ไม่สามารถบิดหน้าหนีได้ ผมกัดฟันกรอดไม่ยอมส่งเสียงร้องออกไป ชั่วขณะหนึ่งผมเห็นแววตาของคนตรงหน้าพราวระยับขึ้นก่อนจะดับแสงลงเช่นเดิม

 

ชายแปลกหน้าลดมือที่บีบคางผมลง ก่อนจะเลื่อนมาลูบไล้ปลายคางที่มีรอยเล็บจิก...นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองผิวขาวที่เปรอะเปื้อนเลือดแล้วลูบผ่านแผ่วเบา

 

“เพราะอย่างนี้นี่เอง...เพราะแววตานี้”

 

ผมสะบัดหน้าออกห่างสัมผัสที่ชวนขนลุกอย่างแปลกประหลาดจนมือหนาของชายแปลกหน้าผละห่างในที่สุด ก่อนที่เขาจะยืดตัวยืนตรงแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ที่ชายชุดดำจัดเตรียมไว้ให้ มือหนึ่งก็ยื่นไปรับแก้วเครื่องดื่มที่ถูกยื่นส่งให้อย่างนอบน้อมในขณะที่อีกมือก็ดึงบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างผ่อนคลาย

 

คิดว่าที่ทำอยู่มันเป็นการกินลมชมวิวหรือไงวะ!

 

“นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าผมจับตัวมาทำไม อันที่จริงต้องการแค่ควีนของไฟร์ อภิเกียรติวงศ์คนพี่ แต่ดันได้ควีนของตัวอันตรายมาเป็นของแถมซะงั้น”

 

“คุณทำอะไรพี่แสบ!” ผมถามย้ำอีกครั้งในขณะที่สายตาก็สอดส่องหาลูกกุญแจไปด้วย

 

“ชื่อแสบหรอ อืม...ก็สมชื่ออยู่หรอก ผมแค่สั่งสอนไปนิดหน่อยเพราะหมอนั่นดันปฏิเสธข้อเสนอที่ผมยื่นให้”

 

ผมเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บแปลบตรงปลายคางแล่นขึ้นสมองเป็นระยะทว่าไม่เท่าใจที่อยากจะออกไปจากห้องนี้ แล้วตามหาพี่รหัสเพื่อตรวจดูว่าพี่มันอยู่ในสภาพไหน

 

ขอให้อย่าเป็นอะไรมากเลย

 

ในจังหวะที่ชายแปลกหน้ายกมือขึ้นเพื่อจิบไวน์ รอยสักอะไรบางอย่างก็ปรากฏบนหลังมือขวา...

 

มันมีรูปร่างคล้ายอสรพิษสองตัวที่เลื้อยพันกันอย่างงดงาม ทว่าน่าขนลุกต่อผู้พบเห็นเป็นที่สุด

 

“รอยสักรูปงูนั่น...”

 

“เห็นแก่แววตาที่เด็ดเดี่ยว ผมจะบอกก็ได้ว่ารอยสักนี่คือสัญลักษณ์ตระกูลของผมยังไงล่ะ ใครๆก็เรียกเราว่าอสรพิษ”

 

ก็เหมาะดี...คอยจ้องมองเหยื่อในจังหวะที่เผลอก่อนจะเข้ารัดรึงให้สิ้นใจตาย พูดง่ายๆคือชอบลอบกัดนั่นเอง แน่จริงทำไมไม่เผชิญหน้ากับพี่เพลิงกัลป์ไปตรงๆเลยล่ะ ทำไมถึงต้องมาดึงตัวพี่แสบไปเกี่ยวแบบนี้

 

“คุณดูสบายใจมากเลยนะ ไม่กลัวพวกพี่เพลิงกัลป์มาถล่มที่นี่หรอ”

 

“จะบอกอะไรดีๆให้นะหนุ่มน้อย...”

 

ผมมองรอยยิ้มพราวระยับของคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจนัก หมอนี่กำลังจะพูดถึงอะไรกันแน่ แล้วเรียกผมว่าหนุ่มน้อยเป็นตาแก่ ทั้งที่ตัวเองก็ดูอายุห่างกว่าผมไม่มากแบบนี้มันคืออะไรกัน!

 

“ควีนคนที่แล้วมันยังไม่แม้แต่จะส่งคนเข้ามาช่วยเลย นับประสาอะไรกับควีนคนนี้...นายมองพวกตระกูลมังกรผิดไปหรือเปล่า หึๆ”

 

“....!” ควีนคนที่แล้ว ม..หมายความว่าอย่างไรกัน

 

“พวกนั้นน่ะ ถ้ามีจุดอ่อนที่ก่อให้เกิดการขวางทางธุรกิจละก็...จะถูกขว้างทิ้งอย่างไม่ไยดีเลยล่ะ สงสารนายชะมัด คงคิดว่าปีศาจยุคมืดจะบุกมาช่วยด้วยสินะ”

 

คนคนนี้...พูดเรื่องบ้าอะไร!

 

“อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย ปีศาจยุคมืดไม่มีวันมาช่วยนายแน่เพราะธุรกิจของไฟร์ อภิเกียรติวงศ์ยังเกี่ยวพันกับตระกูลผมอยู่ถึง 20%เชียวนะ ยิ่งกับไอ้เพลิงกัลป์ด้วยแล้ว...ควีนสาวสวยคนก่อนตายไปต่อหน้าต่อตา หมอนั่นยังไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด”

 

พี่เพลิงกัลป์เคยมีควีนมาก่อนหน้านี้? บ้าชะมัด...ผู้ชายตรงหน้ากำลังพูดให้ผมรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ แน่นอนว่าผมไม่เคยรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของตระกูลมังกรมาก่อนเลย ภายในใจกดความรู้สึกหวาดหวั่นให้จมลึกมากที่สุด ผมน่ะ...ผม...ไม่ได้หวังให้ใครมาช่วยเลยสักนิด

 

ผมกลัว...แค่การถูกทอดทิ้งเท่านั้น เพราะฉะนั้นผมจะไม่ยอมให้นิลเห็นว่าตัวเองเป็นจุดอ่อนของเขาแน่ ผมต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้

 

“นิลไม่มาน่ะดีแล้ว...”

 

ไม่รู้ว่าผมส่งสายตาแบบใดออกไป มันคงเจือความหยิ่งทระนงและเด็ดเดี่ยวไม่มากก็น้อย ชายตรงหน้าถึงขมวดคิ้วอย่างงุนงงในประโยคที่ผมเอ่ยขึ้นเมื่อครู่

 

“เพราะผมก็ไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อนเช่นกัน”

 

นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างยามเมื่อผมเอ่ยจบ ชายแปลกมองมาด้วยสายตายากจะคาดเดาทว่าผมก็ไม่ได้หลบสายตาหนีเช่นเดิม

 

“พวกคุณต้องการอะไรก็พูดมาเสียทีผมจะทำให้เอง แล้วปล่อยตัวพี่แสบไปซะ”

 

“สั่งผม...?” ชายตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นชั่วครู่ดูกวนประสาทไม่น้อย

 

“นี่คือข้อเสนอต่างหาก สมองระดับคุณน่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่” สัด...หน้าตายียวนนั่นช่างคันมือคันไม้ดีจริงๆ

 

คงเพราะสุดจะทนแล้วจึงเผลอพลั้งปากพูดประโยคนี้ออกมาแบบไม่กลัวตาย ทั้งที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีมาตลอดแท้ๆ พวกนี้ช่างน่ารังเกียจ...พวกชอบลอบกัด

 

หึ...คิดว่าผมจนตรอกแล้วจริงๆสินะ

 

ผมกำลังหลอกถามจุดประสงค์ที่แท้จริงของคนพวกนี้ต่างหาก ส่วนเรื่องที่ให้ปล่อยพี่แสบไปก็แค่ผลพลอยได้ อีกอย่างผมก็ไม่คิดจะทำตามที่พวกมันสั่งด้วย!

 

ชายชุดดำทำท่าจะตรงเข้ามาสั่งสอนผมที่กล้าปากดีกับเจ้านายตัวเอง ทว่ามือหนาของผู้เป็นนายกลับยกขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามเสียก่อน

 

“ถ้าถามว่าต้องการอะไรในตอนนี้...”

 

นัยน์ตาสีอำพันเป็นประกายวาววับยามจ้องมองมา ชายตรงหน้ากลืนไวน์อึกสุดท้ายลงคอแล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยท่วงท่าน่ามองทว่าดูน่าขนลุกซะมากกว่า!

 

“ผมน่ะไม่ชอบผู้ชาย...แต่ชักอยากได้นายขึ้นมาแล้วสิ”

 

 

 

Writer talk3

ดูเหมือนเบนซินจะเผชิญศึกหนักแล้วล่ะค่ะ จะรอดออกไปยังไงเดี๋ยวมารอลุ้นไปด้วยกันน้า ส่วนชายแปลกหน้าที่ยังไม่มีชื่อนั้นขอเรียกว่าคุณอสรพิษไปก่อนแล้วกันนะคะ ดูเหมือนพี่แกจะโรคจิตหน่อยๆหรือเปล่าเนี่ย ปลายคางน้องเบนเลือดออกเลย แล้วประโยคสุดท้ายคืออะไร...สงสัยจะไม่กลัวไพ่บินแหงๆ//ยิ้มหน้าซีด ดูเหมือนไรท์จะทำคนอ่านที่น่ารัก(อ้อนเพื่อลดความผิด)ค้างมาหลายครั้งแล้วใช่ไหมคะ อย่าเพิ่งเอาระเบิดไปบึ้มบ้านกันน้า 555 แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

29/03/2016

 

          Writer talk2

       อาจมีคนสงสัยว่าทำไมเบนซินถึงร้องไห้ ลองจินตนาการว่าถูกจับตัวเข้าไปอยู่ในห้องประหลาดแบบเบนดูค่ะ อีกทั้งจิตใจเบนในตอนนั้นยังพะวงโทษตัวเองว่าถ้าไม่ถูกจับตัวไว้พี่แสบก็คงไม่โดนไปด้วยอะไรประมาณนี้ สรุปคือบรรยากาศของห้องบิ๊วให้ร้อง(ฮา) ลึกๆแล้วไรท์คิดว่าเบนซินกดดันนะคะที่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ เขาต้องฝึกตัวเองเพื่อที่จะเข้มแข็งพอที่จะไม่เป็นจุดอ่อนของคนรัก พอมาเจอเหตุการณ์โดนจับตัวครั้งแรกในชีวิตเลยผิดหวังที่ตัวเองสู้ไม่ได้ประมาณนั้น แต่อีกไม่นานค่ะ...เบนซินจะเก่งขึ้นเอง

          ไม่มีใครทำครั้งแรกได้ดีเสมอไป ประสบการณ์โดยตรงจะทำให้เบนเก่งขึ้น ไรท์คิดว่างั้นนะคะ ย้ำว่าไม่นานเดี๋ยวได้เห็นเบนบู๊ค่ะ ส่วนเพลิงนิล...รายนั้นจะมีอาการแบบไหนน้า แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

26/03/2016

          Writer talk

       และแล้วเรื่องสนุกก็วิ่งเข้ามาเพราะเบนซินเผชิญกับสถานการณ์นี้จนได้ จะรอดหรือเปล่าน้า ความคิดหนูเบนนี่เกรียนได้ทุกสถานการณ์เลยเนอะ555 ไม่ได้ตั้งใจจะตัดฉับๆที่ฉากลุ้นระทึกนะคะ//ยิ้มหวาน พอดีมันจำเป็นต้องตัดที่ตรงนี้...แล้วพบกันค่ะ

          ปล.ต่อไปนี้จะไม่ใส่โค้ดธีมในตอนย่อยแล้วค่ะ เปลี่ยนบรรยากาศ^^

รักรีดเดอร์

25/03/2016



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.162K ครั้ง

24,164 ความคิดเห็น

  1. #23994 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 00:55

    เหมือนครั้งนี้นายจะคิดผิดนะอสรพิษ

    #23994
    0
  2. #23835 fomeriam690 (@0924211827) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 12:45
    เเน่ใจน้า
    #23835
    0
  3. #23821 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 15:10
    ฮ่วยยย
    #23821
    0
  4. #23681 ks_siri (@ks_siri) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 14:45
    โอ้ยตายแล้ว พี่2เพลิงมาตอนไหนนี่คงได้ข้อมือหักไปข้างอ่ะ
    #23681
    0
  5. #23605 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 12:35
    ใครๆก็หลงน้องงงงง ควีนไม่ยอมง่ายๆนะจ๊ะ แล้วก็นะ...... คิดผิดแล้วที่บอกว่าตละกูลนี้มองธุระกิจสำคัญกว่าควีนน่ะ
    #23605
    1
    • #23605-1 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 55)
      10 มีนาคม 2562 / 13:06
      ธุรกิจมั้ยยย 5555555555
      #23605-1
  6. #23460 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 15:43

    อ้าว ห่า?

    #23460
    0
  7. #23320 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:27
    นี่สินะที่บอกว่าอสรพิษ
    แล้วต้องการอะไร อยากตายหรอ
    เพลิงนิลฝากถาม
    #23320
    0
  8. #23278 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:03
    ตื่นเต้นดีแท้5555
    #23278
    0
  9. #23027 RISAL (@pwangthiyxng) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 00:31
    บร๊ะ!!!!!

    -เห้นี่!!!! -อยากตายใช่ม่ะ!ห้ะ!?

    //จะพุ่งเข้าไปอัดคน-บางคนแต่โดนดึงไว้
    ปล่อยตู!! ตูจะอัดมัน!!!!!!//อิดจัด
    #23027
    0
  10. #22941 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 13:02
    เสน่ห์แรงผิดที่ผิดเวลา....
    #22941
    0
  11. #22422 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 08:35
    โรคจิตแปลกๆ55555
    #22422
    0
  12. #22281 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 18:05
    โอ๊ยยยย จะบ้า สู้ๆเด้อ มองอยู่ห่างๆนอกจออย่างห่วงๆ
    #22281
    0
  13. #21996 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 08:48
    ถ้าเป็นเรานี่นั่งร้องไห้ กุกลัว555
    #21996
    0
  14. #21740 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 09:30
    คิดดีแล้วหรอว่าจะไม่มาอ่ะ
    #21740
    0
  15. #21650 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 21:28
    เบนซินเอ้ยหาเรื่องอีกแล้ว
    #21650
    0
  16. #21544 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 07:34
    ลุ้นนนนนน
    #21544
    0
  17. #21339 MB17119 (@mtbb1618) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 19:27
    ทำไมฟินกับประโยคสุดท้ายแปลกๆ นั่นตัวร้ายน้ะ ท่องไว้!????
    #21339
    0
  18. #21296 0miw0 (@0miw0) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 16:21
    น้ำมัน....
    #21296
    0
  19. #21128 Suchadakulkes (@Minrt) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:18
    ดูแล้ว ควีนตระกูลนี้ อ่อนแอ = ตาย งั้นหรอ เหอะ
    #21128
    0
  20. #20656 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 14:37
    แสดงว่าควีนต้องป้องกันตัวเองอย่างเดียวสินะ เพราะคิงไม่ส่งคนมาตามเลย ถ้าโดนจับก็ตาย โหดร้าย
    #20656
    0
  21. #20558 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 08:54
    เอาแล้ว จะเป็นยังไงต่อเนี่ย
    #20558
    0
  22. #20423 smileo (@ChunchomS) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:13
    เบนซินสุดยอด
    #20423
    0
  23. #20060 The-ChaBae (@The-ChaBae) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 18:53
    แย่แล้ว
    #20060
    0
  24. #20036 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 06:00
    เป็นน้ำมันสมชื่อจริงๆ
    #20036
    0
  25. #19277 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 03:24
    สู้ๆนะนู
    #19277
    0