[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

ตอนที่ 1 : ชะตา..ตาบอด(มองไม่เห็น สัมผัสได้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2836 ครั้ง
    7 มี.ค. 59

SQWEEZ











1

: ชะตา..ตาบอด :

(มองไม่เห็น สัมผัสได้)

 

          " น้องน่าจะอยู่ที่นี่สักระยะนะครับ อุบัติเหตุเมื่อสองวันก่อนกระทบกับเส้นประสาทตา อาจมองไม่เห็นไปสักระยะหนึ่ง ครับ..มีโอกาสหายครับ แต่คงต้องใช้เวลาสักสองหรือสามอาทิตย์ ไม่ใช่กรณีร้ายแรงถึงตาบอด ครับ..สวัสดีครับ"

 

          สายโทรศัพท์จาก 'แม่' ถูกวางไปแล้ว ผมรับรู้ได้เพียงแค่ว่ามีคุณหมอกับนางพยาบาลอยู่ในห้องพิเศษนี้ ถ้าให้เดาพวกเขาคงกำลังจะออกไป ผมเม้มริมฝีปากที่แห้งผาด รู้สึกได้ว่าเปลือกตาเปิดกว้าง แต่ทำไมจึงเห็นเพียงความมืด..มืดจนน่าใจหายขนาดนี้

 

          พอยกมือที่ระบมขึ้นจับตาดู ก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่พันรอบตากับศีรษะอยู่..มันคงจะเป็นผ้ากอซ เสียงฝีเท้าเดินมาใกล้เตียงที่ผมนอนทำให้ต้องชะงักอีกครั้ง ผมหันไปทางต้นเสียงแม้จะไม่เห็นหน้าคนที่เดินมาก็ตามที

 

          " ฟื้นแล้วหรือคะ คุณหลับไปเป็นเวลาสองวัน ไม่ต้องตกใจนะคะ ที่มองไม่เห็นในช่วงนี้มันเป็นผลพวงจากอุบัติเหตุ ดื่มน้ำหน่อยนะคะ..เพราะอย่างไรก็พึ่งฟื้น"

 

          คงจะเป็นนางพยาบาล...ร่างของผมถูกยกขึ้นสูงพร้อมกับน้ำที่ถูกส่งมาให้ ผมใช้มือคลำหาหลอดแล้วดื่มไปอึกใหญ่ มืออีกข้างก็กำผ้าปูที่นอนแน่น พ่อล่ะ แม่ล่ะ ผมเข้าโรงพยาบาลแล้วพวกเขาอยู่ไหนกัน

 

          "พ่อ..กับแม่ผมล่ะ" ผมถามพยาบาล เธอเงียบไปอึดใจใหญ่ก่อนจะตอบคำถามผม

 

          "คุณท่านจ่ายค่ารักษาพยาบาลแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง เพราะอย่างไรโรงพยาบาลที่นี่ก็อยู่ในเครือของ 'ศิริพัฒนศักดิกุล' ส่วนคุณหญิงท่านโทรมาถามอาการแล้วค่ะ"

 

          "ผมหมายถึงพ่อกับแม่ไม่มาหรอ.." ผมพูดเสียงเรียบ แต่สองมือกำผ้าปูที่นอนแน่น

 

          "เอ่อ.."

 

          "ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว ผมขออยู่คนเดียวได้ไหม" ช่างเป็นคำพูดที่ต่างจากใจนึกอะไรอย่างนี้ รู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่ใจเลยล่ะครับ

 

          "ได้ค่ะ"

 

          เสียงประตูปิดไปแล้วผมจึงเอนตัวลงนอนเงียบๆคนเดียว พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า จำได้ว่าล่าสุดขี่รถแล้วมีรถเก๋งคันหนึ่งปาดหน้า แล้วก็สลบไป..แอบนึกดีใจนิดหน่อยว่าเหตุการณ์นี้อาจทำให้..

 

          พ่อที่ไม่เคยเหลียวแลกลับมาเยี่ยม

          แม่ที่มีครอบครัวใหม่ กลับมาหากัน

 

          ดูเหมือนผมจะเป็นเด็กมีปัญหาสินะครับ อันที่จริงก็ใช่ แต่ผมก็ไม่ได้คิดประชดประชันพ่อแม่จนตัวเองต้องมานอนตาบอดแบบนี้หรอก

 

          ผมเป็นลูกที่เกิดจากการแต่งงานทางธุรกิจของคนสองคนไม่ใช่ความรัก ผมไขว้คว้าหาความรักมาตลอด แต่เหมือนจะไม่เคยได้รับมันเลยตั้งแต่ที่แม่นมตายไปเมื่อปีก่อน คฤหาสน์ที่เงียบเหงาจึงมีเพียงผมกับแม่บ้านที่อยู่ที่นั่น

 

          ผมชื่อ 'เบนซิน' เป็นเด็กที่ค่อยข้างเลื่อนลอยในสังคมน่ะครับ ไม่มีใครสนใจผมหรอก โตมาขนาดนี้เพื่อนสักคนยังไม่มี ทั้งๆที่ผมสอบติด ม. ดังๆที่นึงไปแล้วเมื่อเดือนก่อน ผมไม่ขาดแคลนเรื่องเงินเท่าไหร่ พ่อส่งให้ทุกเดือน ผมก็กล้ำกลืนใช้ไปน่ะครับ อันที่จริงไม่อยากใช้เงินท่านหรอก ดูเหมือนผมจะเป็นตัวปัญหาที่ท่านไม่ต้องการเท่าไหร่

 

          คิดมาถึงตอนนี้น้ำตาก็พานจะไหลลงมา เจ็บปวดใจจนต้องยกมือไปกุมหน้าอกช้าๆ

 

          "นี่..ให้คุณหนูเบนซินไปพักในห้องนั้นมันจะดีหรอ" เสียงกระซิบจากพวกพยาบาลข้างนอกทำให้ผมเงี่ยหูฟัง ผมว่าพวกนั้นกำลังพูดถึงผมนะ

 

          "นั่นมันห้อง VIP ของโรง'บาลแล้วย่ะ ทำไม เธอกลัวอะไรหรอ"

 

          "ก็..เธอจำคนไข้รายก่อนๆไม่ได้หรือไง ไม่มีใครอยู่ห้องนั้นได้เลยนะ เค้าว่ากันว่ามีผีเด็กหนุ่มอยู่ที่นั่นอ่ะ"

 

          "เพ้อเจ้อนะเธอ ทายาทตระกูล 'ไฟร์ อภิเกียรติวงศ์' ก็อยู่ห้องข้างๆ มาตั้งนาน ไม่เห็นจะเจออะไร"

 

          คำว่า 'ไฟร์ อภิเกียรติวงศ์' ทำให้ผมสนใจยิ่งขึ้น ไม่มีใครไม่รู้จัก ตระกูลทั้งสาม ที่ครองอาณาเขตเอเชียในตอนนี้หรอก ตระกูลข้างต้นก็เป็นหนึ่งในนั้น คนในตระกูลพวกนี้น่ากลัวทีเดียว น่าจะคล้ายๆกับพวกเจ้าพ่อหรือมาเฟียน่ะครับ แต่ที่ผมแปลกใจคือทำไม..ถึงมีคนของตระกูลนั้นมาอยู่ที่นี่ต่างหาก

 

          "ก็คุณ 'เพลิงนิล' เป็นเจ้าชายนิทรามาหลายวันแล้ว จะตื่นมาเห็นผีได้ยังไงย่ะ"

 

          "งั้นรอดูคืนนี้ได้เลยย่ะ"

 

          ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆทันทีที่แม่พยาบาลสองคนนั่นกระซิบกระซาบกันจบ นี่นอกจากจะอยู่ห้องติดกับทายาทตระกูลอันตราย แล้วยังต้องผจญกับผีอีกหรอ กูล่ะเครียด!

 

          เออ..ครับอย่างที่คิด ผมเป็นคนกลัวผีครับ กลัวแบบโคตรๆด้วย ว่าแต่เพลิงนิลนี่ใครกันนะ ไม่เห็นจะคุ้นหูเลย หรือว่าจะเป็นทายาทตระกูลอันตราย...

 

          ผมหันกลับมาสนใจตัวเองอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามาอีกที

 

          "คุณหนู ป้ามาแล้วค่ะ" เสียงของป้ามะลิ ดังแว่วเข้ามาในหู ผมยกยิ้มน้อยๆพลางหันไปมองทางต้นเสียง แม้จะมองไม่เห็นก็เดาได้ว่าตอนนี้ป้าแม่บ้านคงจะทำหน้าช็อกโลกลืมอยู่

 

          "คุณพระ! นี่คุณหนูอาการหนักเลยนะคะเนี่ย ไม่ต้องห่วงเดี๋ยววันนี้ป้าคอยดูแลคุณหนูเอง"

 

          "ขอบคุณฮะ" ผมตัวสั่นน้อยๆที่ได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงจากป้ามะลิ คิดดูสิครับ เป็นแค่ป้าแม่บ้านที่ไม่ได้สนิทอะไรมากมาย แต่ดูเป็นห่วงเป็นใยผมมากกว่าพ่อแม่ที่แท้จริงซะอีก คิดแล้วก็อยากร้องไห้ครับ ยิ่งรอบตัวมืดไปหมดแบบนี้ ถ้าไม่มีป้ามะลิ ผมคิดว่าผมคงร้องไห้โฮไปแล้ว

 

          ไม่ได้เป็นผู้ชายขี้แยนะครับ บางครั้งมันก็สุดจะทนแล้วจริงๆ ผมเหนื่อยกับการต้องมาวิ่งไล่ตามพ่อกับแม่แล้ว...

 

          "ป้าทำต้มจืดเต้าหู้ของโปรดคุณหนูมาให้ค่ะ ทานหน่อยนะคะ" ดูเหมือนคุณป้าจะจับอารมณ์เศร้าๆของผมได้ เลยชวนคุยขึ้นมา

 

          "ฮะ.." ความจริงผมติดพูดฮะมากกว่าครับ เพราะแม่นมสอนมาตั้งแต่เด็ก เธอบอกว่าผมพูดอย่างนี้แล้วดูอ่อนโยนขึ้นน่ะครับ

 

หลังทานอาหารแล้วผมก็หลับไปด้วยความเพลีย แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะอะไรบางอย่าง

 

          กึก..

 

          ร่างของผมขยับไม่ได้ รู้สึกได้ว่ามีใครสักคนทับเอาไว้ทั้งตัว

 

          "..." ผมอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ร..หรือว่าจะเป็น ผ..ผีที่พยาบาลพูดถึง ตัวผมแข็งทื่อไม่กล้ากระดุกกระดิก ยิ่งมองอะไรไม่เห็นแบบนี้ ยิ่งทำให้ผวาเข้าไปใหญ่

 

          "คุณ..เป็นใคร" ตามนิสัยที่ไม่ขี้โวยวาย ผมเค้นเสียงถาม แผ่วเบาราวกระซิบ

 

          รู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงแทบจะระเบิดออกมากองตรงหน้า ผมพยายามตั้งสติ แล้วจะถีบผู้บุกรุกออกจากตัว แต่เขากลับคว้าขาผมไว้ แล้วบดเบียดร่างเข้าหาผมเข้าไปอีก ลมหายใจเย็นๆรินรดตรงซอกคอ ทำให้ผมหดคอหนีแทบไม่ทัน

 

          ผมได้ยินเสียงลมหายใจเย็นยะเยือกของเขา ทำไงดี

 

          หรือว่าจะเป็นโจร แต่โจรจะมาที่โรงพยาบาลทำไม แล้วคนอะไรจะตัวเย็นเชียบได้ขนาดนี้! อ๊ากก ช่วยผมด้วย ผมตั้งสติพลางนึกได้ว่ายังมีป้ามะลิที่นอนเฝ้าผมอยู่

 

          "ป..ป้ามะลิฮะ" ทำไมเสียงกูถึงออกมาแผ่วเบาอย่างนี้ล่ะโว้ยยย!

 

          ตาย..ตายแน่ครับ ตอนนี้ผมช็อกไปแล้วเรียบร้อย ผมหลับตาแน่น..ลืมไปซะสนิทว่าตัวเองตาบอดอยู่ เออ..กูตาบอดแล้วจะหลับตาเพื่อ?

 

          "นะโมตัส..สะ.." ไปๆเถอะครับ ฮือออ ผมไม่มีอะไรจะให้คุณหรอก จริงๆนะพูดเลย ยังครับ ผมท่องบทนะโมก็แล้ว อิติปิโสก็แล้ว สิ่งปริศนายังคงไม่ถอยห่างกายผมเลย จนตอนนี้..กูเหนื่อยแล้วโว้ย หรือว่ามันจะนับถือคริสต์วะ?

 

          เอาวะ..เป็นไงเป็นกัน

 

          ผมลองดิ้นรนสุดความสามารถทั้งถีบทั้งเตะ แต่ยากครับ ร่างผมแทบไม่กระดิก ตอนนี้พูดเลยว่าความกลัวเกาะกินหัวใจผมแล้วทุกตารางนิ้ว เขาต้องการอะไร คนหรือผี แล้วผมจะทำยังไงดี

 

          "ฮึก.." ผมปล่อยโฮทันที ความกลัวถูกกลั่นออกมาเป็นน้ำตาเมื่อรู้สภาพตัวเองดี ในตอนนี้ผมลองมาหมดทุกทางที่จะดิ้นรนแล้ว ไอ้คุณผี มึงต้องการอะไรจากกูวะ อย่าให้หลุดไปได้..เพราะผมจะเอาพระมาตั้งไว้ในห้องนี้ทันที บรื้อ! (คิดว่าจะแน่)

 

          อยู่ดีๆสิ่งที่รัดก็คลายออก ผมเด้งตัวนั่งบนเตียงอย่างตื่นตระหนกทันที น้ำตายังไม่ทันหยุดไหลเลย ผมมองรอบๆตัวอย่างระแวง แม้จะเห็นแต่สีดำให้ใจสั่นผมก็ยังฝืนจะลุกเดินออกมาจากเตียง

 

          พรึ่บ !

 

          ผมนั่งลงทันทีเลยครับ ม..เมื่อกี้มือใครไม่รู้ยกมาปาดน้ำตาบนใบหน้าของผม มันเย็นๆจนดูน่าขนลุก ไม่ต้องให้คิดรอบสองฮะ

 

          "ป้ามะลิฮะ!!!" ตะโกนเลยสิครับ ไม่ตื่นให้มันรู้ไป

 

          "มีอะไรคะ" ผมได้ยินเสียงป้าทางด้านซ้ายแล้วรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

          "มีใครเข้ามาในห้องไหมฮะ" ป้ามะลิเงียบไปสักพักใหญ่ๆ ผมได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านเดินไปรอบๆ ได้ยินเสียงเปิดผ้าม่านข้างๆ จากนั้นเสียงก็มาหยุดลงตรงด้านซ้ายมือผมเหมือนเดิม

 

          "ไม่นี่คะ คุณหนูมีอะไรหรือเปล่า" ผมคลำมือสะเปะสะปะ ป้ามะลิเหมือนจะรู้ท่านจึงเดินมาใกล้ๆแล้วเอื้อมมือมากุมมือสั่นๆของผม ถ้าป้ามะลิไม่อยู่ในห้องเมื่อกี้..ผมคงเป็นบ้าไปแล้ว!

 

          "ต..แต่เมื่อกี้เหมือนมีคนอยู่ในห้องนะฮะ"

 

          "คุณหนูคงจะแค่ฝัน นอนหลับเถอะค่ะ" ป้ามะลิดันตัวผมลงนอนบนเตียงตามเดิม ก่อนจะห่มผ้าให้ ผมได้ยินเสียงเธอพึมพำเบาๆ

 

          "โถ่ คุณหนู ไม่น่าต้องมาโดดเดี่ยวแบบนี้ ป้าสงสารเหลือเกิน"

 

 

          คืนนั้น..ผมหลับไปต่อด้วยความอ่อนเพลีย ผมเห็นตัวเองยืนอยู่ในสถานที่หนึ่ง รอบๆตัวช่างอ้างว้างและโดดเดี่ยว แต่ในความมืดมิดผมเห็นคนสองคนยืนหันหลังให้อยู่ เสี้ยวหน้าด้านข้างของทั้งสอง...ใบหน้าที่ผมโหยหา

 

          "พ่อ...แม่ พ่อฮะ แม่ฮะ!" แต่แล้วทั้งสองกลับยิ่งเดินไกลออกไป ไม่มีแม้แต่จะหันกลับมามองผม..ที่วิ่งตามจนสุดฝีเท้า ยิ่งวิ่งตามยิ่งไกลออกไป เจ็บจังเลยครับ..อึก เจ็บที่ใจจนรู้สึกชาไปหมด

 

          "ฮึก..." ผมทรุดตัวลงในสถานที่ที่ไม่รู้จัก รอบตัวพลันมืดมิด มันหนาวซะจนผมเจ็บร่างกาย ราวกับร่างนี้จะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

 

          "ไม่เป็นไร" อยู่ๆ ผมก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นไปแล้วเห็นใครบางคนยืนใกล้ๆกัน เขาเป็นผู้ชาย..และที่สำคัญ ผมไม่รู้จักเขา

 

          แม้จะเห็นหน้าไม่ชัดแต่ผมมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน!

 

          เขาค่อยๆย่อตัวลงมา ร่างกายเขาดูสูงใหญ่ และใบหน้าคมคายที่เห็นลางๆ ทำให้ผมมั่นใจว่าเขาคงหน้าตาดีไม่น้อย แต่อะไรก็ไม่ตกใจเท่ากับเขาดึงผมเข้าไปกอด

 

          กอดในขณะที่ผมยังรู้สึกมึนๆกับเหตุการณ์นี้อยู่

 

          "มึงยังมีกู" แค่คำพูดเย็นๆข้างหู กลับทำให้ผมอุ่นวาบในหัวใจขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยรู้สึก น้ำตาที่เหือดแห้งเริ่มกลับมาอีกครั้ง ผมกอดตอบเขากลับไปอย่างโหยหา ไม่เคยมีใครมาพูดอะไรแบบนี้ใส่ผม ฮึก..แม้แต่พ่อกับแม่ยังไม่ต้องการผม แล้วเขาเป็นใครกัน ถึงมาทำให้ผมหวั่นไหวขนาดนี้ หวั่นไหวให้ผู้ชาย...

 

          "สัญญา..สิฮะ"

 

 สัญญาว่าคุณจะไม่หายไปเมื่อผมตื่น สัมผัสแผ่วเบาประทับเข้าที่ศีรษะ ช่างดูอ่อนโยน มันเป็นความรู้สึกที่ผมโหยหามาตลอด ลมหายใจเย็นๆที่รดลงตรงซอกคอไม่ได้สร้างความกลัว แต่มันทำให้ผมวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก

 

          "...." ทำไมเขาเงียบ ทำไมถึงไม่สัญญา มันอาจจะดูแปลกที่ผมดูคุ้นกลับคนแปลกหน้าแบบนี้ แต่ความรู้สึกผมมันบอกครับ ว่าเขาคือคนที่จะมาเติมเต็มส่วนที่หายไปของผมได้

 

          ผมพยายามมองหน้าเขาอีกครั้ง ทุกอย่างมันดูเบลอๆครับ ตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วว่าคงจะฝันอยู่ ผมต้องรู้ชื่อเขาให้ได้

 

          "คุณชื่ออะไรฮะ ไปตามพ่อแม่กลับมาให้ผมได้ไหม" ไม่รู้ว่าน้ำเสียงของผมไปสะเทือนอารมณ์เศร้าของเขาหรือเปล่า เขาถึงกอดผมแน่นขึ้น

 

          เขาไม่ตอบครับ และแล้วเขาก็ปล่อยมือจากผม สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น คือรอยสักรูปมังกรและมีเปลวเพลิงล้อมรอบบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขา ผมรู้สึกเหมือนสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มได้หลุดหายไป ผมลุกยืนขึ้น สบตากับแววตาสีนิลที่สะท้อนความดุดันน่ากลัวออกมา ผมเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดเลย หนาว..หนาวอีกแล้ว ทำไมแววตาที่เขามองมาถึงดูน่ากลัวขนาดนี้ แต่ผมต้องการ..

 

          "เฮือก!!" ผมสะดุ้งตื่นด้วยความตระหนก ยกมือขึ้นจับผ้าปิดตาของตัวเองอย่างช้าๆ

 

          ฝันงั้นหรอ..ช่างเป็นความฝันที่เหมือนจริงเหลือเกิน 










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.836K ครั้ง

24,172 ความคิดเห็น

  1. #24162 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 22:53
    น่าสนุก ชอบการดำเนินเรื่อง
    #24162
    0
  2. #24158 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 17:58
    เข้าโรง'บาลวันผีอำซะแล้ว
    #24158
    0
  3. #24127 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 13:44
    งุ้ยยย! เขิน
    #24127
    0
  4. #24102 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:44

    น่าสนุกกกก
    #24102
    0
  5. #24094 กช_วิรุฬห์ (@aoffyaoffy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 15:24
    กลับมาอ่านรอบที่.. เท่าไรไม่ได้นับ ตามเฝ้ารอตั้งแต่แรกๆ จนตอนนี้
    #24094
    0
  6. #24070 DsJmss (@DsJmss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 00:56
    อ่านคิมหันต์ไออุ่นก่อนถึงมาอ่านเรื่องนี้เพราะเพิ่งเห็นแหะๆ
    #24070
    0
  7. #24048 mopq1234 (@Panudda0400) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 08:54

    ขอบคุณมากจ้า สนุกมากๆเลยที่จริงไปแอบอ่านเรื่องคิมหันต์ไออุ่นมาก่อนแล้วอ่านไปอ่านมาก็ว่าอยู่ทำไมคุ้นๆที่ไหนได้เป็นภาคต่อเนื่องกันเองสนุกมากขอบคุณมากค่ะ

    #24048
    0
  8. #24047 SongsriLaolerd (@SongsriLaolerd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 01:07
    อ่านจบแล้ว กลับมาอ่านอีกรอบ ไรต์เขียนได้ดี ชอบมาก ตามอ่านเรื่องอื่นทีไรต์เขียน แต่ไรต์ไม่เปิดให้อ่านอ่ะ แต่ไม่เป็นไร สู้ๆๆๆ รีดเดอร์คนนี้เป็นกำลังใจให้
    #24047
    0
  9. #24007 Tan81142 (@Tan81142) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:02
    รอนู๋คิมอัพก็กลับมาอ่านเรื่องนี้อีกรอบบบบ
    #24007
    0
  10. #24006 joyry1999 (@joyry1999) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 05:31

    ยังกลับมาอ่านรอบที่3แล้ว ชื่นชอบบยบ
    #24006
    0
  11. #23986 yyyyobaby (@yyyyobaby) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:31
    กลับมาอ่านอีกรอบ คิดถึงเบนซิน งุ้ย
    #23986
    0
  12. #23940 tawanpitchayapak (@tawanpitchayapak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 23:30
    พึ่งรู้สึกตัวว่ากลับมาอ่านรอบที่10กว่าตั้งเเต่ไรท์เริ่มเเต่ง ไม่เคยเบื่อเล้ย
    #23940
    0
  13. #23925 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:46

    โอ้ววววว ยังไงนะเพลิงงงงงงง

    #23925
    0
  14. #23895 Haii00 (@Haii00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    เท่าที่นับมาด้13รอบเองนะ
    #23895
    0
  15. #23877 Jirapron_ (@Jirapron_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 11:11
    กลับมาอ่านหลายรอบละไม่เบื่อเลยอ่ะ
    #23877
    0
  16. #23870 tty0990 (@tty0990) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:47
    กลับมาอ่านอีกรอบ555
    #23870
    0
  17. #23856 cineoy1996 (@cineoy1996) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:28
    กลับมาอ่านอีกรอบค่ะ ชอบมากกกกก
    #23856
    0
  18. #23741 NamfonSunisa (@NamfonSunisa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:11
    มาอ่านอีกรอบค่ะ5555
    #23741
    0
  19. #23730 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:15
    แงงงงงงงงสงสารน้อง
    #23730
    0
  20. #23721 tawanpitchayapak (@tawanpitchayapak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 21:10
    กลับมาอ่านรอบที่ร้อย><หยุดคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้จริมๆ
    #23721
    0
  21. #23706 MAMZING (@MAMZING) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:34
    กลับมาอ่านกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ คิดถึงมากๆอิอิ><
    #23706
    0
  22. #23594 tayjane26 (@tayjane26) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:31
    กลับมาอ่านรอบที่100แล้ววว><คิดถึมากๆ
    #23594
    0
  23. #23549 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 22:18
    แง๊ววว น้องงงงง
    #23549
    0
  24. #23527 19613 (@19613) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52
    อยากถามตัวเองนิฉันอ่านไปกี่รอบแล้วนะ??
    #23527
    0
  25. #23526 real_cb6104 (@real_cb6104) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:24
    คิดถึงจึงแวะมา55 รอบที่4-5แล้วมั้งเนี้ยยย55 คิดถึง #นิล&เบน
    #23526
    0