ระบบพาซวยอย่าเข้าใกล้ (Yaoi)

ตอนที่ 7 : Chapter Six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,285 ครั้ง
    24 มิ.ย. 63

Chapter Six

 

"มีอะไรครับ" โซสึเกะถามขึ้นมา หน้าตาตอนนี้เรียบสนิททั้งที่เมื้อกี้ยิ้มอย่างเป็นมิตรแท้ ๆ

"เอ่อ...คือเรื่อง" หยางเฉินอึกอัก

"ถ้าจะคุยกับผมต้องนัดล่วงหน้าก่อนนะครับ" ว่าจบก็เดินเข้าบ้านไปแถมยังใช้สายตาให้เขาตามเข้าไปด้วยอีก

"อ่า..ครับ" สุดท้ายแล้วหยางเฉินก็เป็นฝ่ายล่าถอยไม่อย่างนั้นคราวหน้าคงมาเจอลำบากถ้าเขาทำตัวมีปัญหา

"ขอตัว คิซาคาเบะส่งแขก"ตัวร้ายพูดกับพระเอกก่อนที่จะหันไปบอกกับบอดี้การ์ดของตัวเอง

"ครับนายน้อย"

ด้วยประการชะนี้ พระเอกจึงต้องกลับที่พักของตัวเองและต้องติดต่อเลขาเพื่อมาติดต่อขอนัดคุยกับตัวร้าย แล้วดูท่าว่าพระเอกคงต้องรออีกนาน ทำไมนะเหรอ? ดูนั่นสิจดหมายขอนัดพบที่วางอยู่บนโต๊ะยังคงไม่ถูกเปิดเลยด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่นัดพบเลย ขอให้ตัวร้ายของเขาเปิดอ่านจดหมายให้ได้ก่อนเถอะหึ ๆ

'ดูท่าโฮสต์คงเกินเยียวยาแล้วล่ะครับ'

"พระเอกคิดที่จะตีสนิทตัวร้ายของฉันต้องกำจัด ต้องกำจัด" เขาพึมพำเบา ๆ

"เป็นอะไรไปเจ้าเสือน้อยดูแปลกไปนะ" ไม่ว่าเปล่าตัวร้ายยังเอามือลูบใต้ครางของเขาทำเอาลืมเรื่องที่คิดอยู่เมื่อกี้ในทันที

'โฮสต์...'

"เงียบไประบบอย่าขัดเวลาอ้อนตัวร้ายที่น่ารักของฉันนะ!" อืม..ขนาดแค่มือตัวร้ายยังหอมเลยดูสิ 

ที่น่ารักนั่นมันแค่ตอนเด็กนะครับโฮสต์ อย่าเชื่อดวงตาใสซื่อในวันวานสิ.. 

ระบบได้แต่พูดในใจไม่กล้าที่จะบอกโฮสต์ แต่ถึงบอกไปโฮสต์คงไม่ฟังอยู่ดีนี่ ระบบเลือกโลกให้โฮสต์ผิดใช่มั้ยครับ...

'โฮสต์ครับ ระบบมีสินค้าใหม่มาให้โฮสต์ลองครับ'

"หืม?" น่านฟ้าลืมตาขึ้นมาแต่ก็ยังให้ตัวร้ายเกาคางให้อยู่ดี 

'มันคือยาที่ทำให้โฮสต์เป็นคนได้ชั่วคราวครับ'

"ระบบฉันไม่มีคูปองเผื่อนายจะลืม" เขาตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เอาของดีมาล่อตอนที่เขาไม่มีคูปอง ระบบนายมันใจร้ายเกินไปแล้ว!

'โฮสต์ไม่ต้องกังวล ยานี้ระบบให้ใช้ฟรีเนื่องจากยังเป็นรุ่นทดลองอยู่  ระบบพูดมาอย่างมั่นใจก่อนที่ประโยคหลังจะแผ่วลง

"แล้วฉันจะอยู่ได้กี่ชั่วโมง" ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่รุ่นทดลองแต่ถ้าทำให้เป็นคนได้เขาก็ยอมเสี่ยง

'หนึ่งวันครับ' ระบบตอบ

นานเหมือนกันนะคิดว่าจะได้แค่ 3-4 ชั่วโมงซะอีก แต่แบบนี้ก็ดีนะเขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มห่างไกลจากการเป็นมนุษย์มากกว่าเดิมแล้วสิ 

'โฮสต์จะใช้เลยมั้ยครับ?'

น่านฟ้าเงียบไปสักพักก่อนที่จะหันไปตอบระบบ "เอามาใช้เลย"

เขาอยากจะลองกอดตัวร้ายในร่างคนบ้าง ไม่คิดว่าจะมีโอกาสนี้ ถึงแม้จะเสียดายที่ไม่ได้กอดตอนช่วงที่ตัวร้ายยังเป็นเด็กก็เถอะ

"ระบบใช่ยานี่แน่เหรอ?" เขานั่งที่โซฟาพลางเอ่ยถามระบบเพื่อคืนความมั่นใจให้กับตัวเอง หลังจากที่กินยาเข้าไปได้สักพักใหญ่

'ใช่ครับระบบมั่นใจ' ระบบยืนยันหนักแน่น

"ถ้ามันใช่...แล้วทำไมฉันยังมีหูกับหางนี่อยู่เล่า!"

เขามองร่างกายตัวเองที่สูงแค่ร้อยหกสิบผิวนี่จะขาวอมชมพูไปไหนบนหัวก็ยังมีหูของเสือขาว แล้วพอหันไปมองด้านหลังก็ยังมีหางสีขาวขนฟูที่ส่ายไปมาอยู่อีก

นี่มันอะไรกันเล่า!!

'โฮสต์ต้องเข้าใจนี่มันรุ่นทดลอง ก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างสิครับ' ระบบตอบ

"แต่นี่มันเกินไปมั้ย!!!" เขาตั้งท่าจะโวยวายใส่ระบบแต่ตัวร้ายดันเข้ามาซะก่อนทำให้ต้องหยุดไว้แค่นั้น

"เสียงใครนะ"

'โฮสต์ดูเหมือนตัวร้ายที่น่ารักของโฮสต์กำลังจะมาในอีกสาม สอง หนึ่ง' พอเห็นว่าตัวเองไม่ต้องโดนโฮสต์โวยวายใส่เจ้าตัวก็กลลับมาร่าเริงมองตัวร้ายที่กำลังมาทางนี้แทน

"นายเป็นใคร?"

ตัวร้ายหันมามองน่านฟ้าด้วยสายตาน่ากลัวทำเอาร่างกายที่เพิ่งได้มาหมาด ๆเริ่มสั่นกลัว เพิ่งเคยเห็นสายตานั่นเป็นครั้งแรกเลยไม่คิดว่าตัวร้ายก็มีมุมแบบนี้ด้วย

"เอ่อ...คือ" น่านฟ้ามองซ้ายทีขวาทีอย่างใช้ความคิด เขายังไม่คิดหาข้อแก้ตัวเลยด้วยสิ

"ฉันจะไม่พูดซ้ำบอกมาว่านายเป็นใคร" โซสึเกะหยิบปืนขึ้นมาเล็งที่น่านฟ้าอย่างมาดร้าย เชื่อเลยว่าถ้าพูดไม่เข้าหูแม้แต่คำเดียวคงโดนยิงแน่นอน

นี่ใช่ตัวร้ายที่น่ารักของเขาจริงหรือไม่ ทำไมมุมนี้ดูโหดร้ายชะมัด

'นี่แหละโฮสต์ ตัวจริงของตัวร้าย' ระบบว่าขึ้นมา

ฉันไม่เชื่อ ตัวร้ายที่ฉันเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยเผยนิสัยนี้ให้ฉันเห็นเลยนะ

"รีบตอบมา"

"ฉันเองไงกัส เสือของนาย" เขาตอบพลางค่อย ๆดันกระบอกปืนออกจากหัวตัวเอง

"กัสเป็นเสือ"

"ฉันก็เป็นเสือนะดูสิ" เขาว่าพลางชี้ไปที่หางและหูให้ดู เห็นมั้ยล่ะหูกับหางนี่ไงคือหลักฐานว่าฉันคือเสือของนาย! บางทีการเป็นแบบนี้ก็มีข้อดีอยู่เหมือนกันนะ

โซสึเกะเลิกคิ้วสงสัยนิดหน่อยก่อนจะเก็บปืนเดินเข้ามาใกล้ เขาใช้มือจับหูสำรวจดูว่าใช่ของจริงหรือเปล่า

"กัสจริงเหรอ? ทำไมกลายเป็นแบบนี้" ถึงแม้จะไม่อยากเชื่อสายตาว่าเสือจะกลายเป็นคนได้แต่หางลายแบบนี้คงมีแค่กัสเท่านั้นแหละ

"พอดีกินของแปลก ๆเข้าไปนะเลยกลายเป็นแบบนี้" เขาไม่ได้โกหกนะ แค่บอกหมดเท่านั้นเอง อีกอย่างยาของระบบก็จัดอยู่ในโหมดของแปลกด้วย

หลังจากที่ตัวร้ายรู้ว่าเขาไม่ใช่คนน่าสงสัยและยังเป็นเสือที่ตัวเองเลี้ยงก็กลับมาเป็นตัวร้ายที่น่ารักของเขาเหมือนเดิม แถมยังดูขี้อ้อนกว่าเดิมอีก

"นี่ อยากลองไปเล่นข้างนอกบ้างได้หรือเปล่า?"เขาหันไปขอตัวร้าย อย่างว่าอ่านะ ตั้งแต่มาโลกนี้เขายังไม่เคยได้ออกไปข้างนอกบ้านเลยเพราะเป็นเสือถ้าออกไปมีหวังแตกตื่นกันแน่

"ไม่ได้หรอกนะ" โซสึเกะส่ายหน้าปฏิเสธ

"ทำไมล่ะ?" ตอนนี้เขาเป็นคนแล้วนะ ถึงแม้จะมีหูกับหางแต่ก็ปกปิดได้อยู่ ทำไมถึงยังออกไปไม่ได้ล่ะ??

"ถึงจะเป็นคนแต่ก็ยังไม่สมบูรณ์ แถมยังไม่รู้อีกว่าจะกลับเป็นเสือตอนไหนด้วย"

น่านฟ้าหน้าจ๋อยลงทันที ทั้ง ๆที่กลับไปเป็นคนแล้วแท้ ๆถึงจะเป็นแค่ชั่วคราวก็เถอะ แต่ถ้าเขาบอกว่าจะกลับไปเป็นเสืออีกตอนไหนก็ดูน่าสงสัยอีก

"งั้นวันนี้ผมจะอยู่กับกัสก็แล้วกันนะ" ตัวร้ายที่เห็นหน้าตาผิดหวังของน่านฟ้าจึงคิดที่จะอยู่เป็นเพื่อนแทน

"เอาแบบนั้นก็ได้" ถึงจะไม่ได้ออกไปเที่ยว แต่ได้อยู่กับตัวร้ายก็ถือว่าคุ้มอยู่

"จะว่าไปแล้ว กัสนะมีชื่อหรือเปล่า" เพราะปกติแล้วโซสึเกะเรียกว่ากัสเพราะเหมือนแมวที่แม่เคยเลี้ยงสมัยที่เขาอายุแค่สามขวบเท่านั้น แม้จะจำรูปร่างแมวตัวนั้นไม่ได้แต่เขากลับจำชื่อนี้ได้ขึ้นใจ

"มีสิ แต่เรียกชื่อที่นายตั้งให้นะดีแล้ว" เขาตอบกับตัวร้ายที่สงสัยกับคำตอบของเขา

"นายน้อย มีผู้หญิงสลบอยู่ที่หน้าบ้านครับ" คิซาคาเบะเข้ามาขัดการสนทนาของเขากับตัวร้าย ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะมองมาที่เขาอย่างสงสัยปนระแวงแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรอยู่ดี เพราะว่าตัวร้ายอยู่ใกล้เขาขนาดนี้ถ้าลงมือตัวเองคงซวยเอง

"พาฉันไปดู” ก่อนที่ตัวร้ายจะออกไป เขารีบคว้าขอมือของตัวร้ายเอาไว้ เจ้าตัวมองเขาอย่างสงสัย แต่ก็ไม่สะบัดมือออก

"ขอไปด้วย" ด้วยความขี้...เอิ่ม อยากรู้อยากเห็นจึงหันไปขอเจ้าของตาปริบ

"ไม่ได้" โซสึเกะปฏิเสธเสียงแข็งทำเอาเขาหน้ามุ่ยไม่ได้

"น้าา~" เขายังคงไม่ยอมแพ้ หันไปอ้อนตัวร้ายท่ามกลางความสงสัยของคิซาคาเบะ

"ก็ได้ แต่อย่าก่อเรื่องนะ" โซสึเกะที่ทนลูกอ้อนไม่ไหวได้แต่ยกมือขึ้นยอมแพ้

"รับทราบ!" ตัวร้ายเห็นเขาเป็นคนยังไงกัน เขาออกจะเลี้ยงง่ายโตเร็ว แต่ในร่างเสือนะ ร่างมนุษย์นี่อะไรกัน ส่วนสูงนี่สูงแน่เหรอ?เขาสูงแค่คางของตัวร้ายเองนะ!

น่านฟ้าเดินตามตัวร้ายเข้าไปที่ห้องรับแขกเจอกับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งนอนสลบอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ เขากำลังจะเดินเข้าไปดูหน้าให้ชัดแต่ต้องสะดุดลงเพราะตัวร้ายจับคอเสื้อกระชากกลับให้มายืนข้างตัวเอง

ทำไมตัวร้ายไม่อ่อนโยน

"อืม.." หญิงสาวกระพิบตามองมาที่พวกเขาอย่างมึนเบลอ

อ๊ะ! ฟื้นแล้ว

"พวกคุณเป็นใครเหรอคะ??" ผู้หญิงคนนั้นมองมาทางพวกเราอย่างงุนงง ตัวร้ายไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามของหญิงสาว หน้าที่นั้นจึงกลายเป็นของคิซาคาเบะแทน

"ผมเห็นคุณสลบอยู่หน้าบ้านนะครับ เลยพามาพักผ่อนข้างใน"

"ขอบคุณมากเลยค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นหันมาขอบคุณอย่างมีมารยาท 

"ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ยครับ" คิสาเบะเอ่ยถามขึ้น

"ค่ะ ไม่เป็นไรแล้ว" หญิงสาวตอบกลับอย่างซาบซึ้งพลางคิดว่าต้องหาสิ่งตอบแทนแล้ว


"งั้นออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว" โซสึเกะเอ่ยไล่อย่างไม่รักษามารยาท

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.285K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

769 ความคิดเห็น

  1. #744 Dak บ๊องๆๆ (@iyongimu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:01
    ไม่รู้จะสงสารเพื่อนพระเอกหรือน่านนทีดี
    #744
    0
  2. #568 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:26
    อ่านแล้วงงๆนิดหน่อย ตอนตัดฉากไปมา
    #568
    0
  3. #407 มิลุนซัง (@otaku73220) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 13:31
    ใช้ขนมล่อ รู้สึกหนักใจแทน55555
    #407
    0
  4. #294 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:40
    เห้อ รู้สึกหนักใจ
    #294
    0
  5. #38 ununchuahong (@ununchuahong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:19
    เห้ออออออ
    #38
    0
  6. #22 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 14:33
    .....จะไปตกหลุมรักอีท่าไหนน่อ~
    คิดหนักจริงๆ
    #22
    0