คุณภรรยา อย่ามาอ้อนผม

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 11 : สวนสนุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

บทที่ 11

สวนสนุก

สวนสนุก Mini Land

            เสียงครึกครื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เป็นเสียงเพลง Jingle Bells ดังไปทั่วสวนสนุกถึงแม้ว่าตอนนี้เวลาจะเกือบเย็นแล้วก็ตาม แต่เพราะเป็นช่วงวันคริสต์มาส ทางสวนสนุกในย่านใจกลางเมืองของกรุงเทพได้เปิดให้บริการเล่นได้ตลอด 24 ชม. ตั้งแต่คริสต์มาสอีฟจนถึงวันคริสต์มาส

            เพราะเจียวอิง เด็กหนุ่มขี้อ้อนเอาแต่ออดอ้อนคนไหนบ้านเพื่อจะเที่ยวเล่นที่สวนสนุกแห่งนี้หลังจากโดนแจกโบว์ชัวที่โรงเรียนอนุบาล ความผิดของพริมาเองที่ดันแปลโบว์ชัวนั่นให้เจียวอิงฟัง

            แต่แทนที่คนในบ้านตระกูลลี่จะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องพวกนี้ด้วยการพาเจียวอิงมาเที่ยวกลับกลายเป็นพริมากับเทียนฉินเสียเองที่ต้องมารับชะตากรรมพวกนี้แล้วพาเจียวอิงมาเที่ยวแทน

            ตอนนี้เด็กหนุ่มตาสุกใสเป็นประกายเรืองรอง มองของเล่นนับสิบตรงหน้าอย่างละลานตา พริมายกยิ้มขึ้นมาอย่างเอ็นดูเล็กน้อย ความรู้สึกตื่นเต้นกับของเล่นของพริมาก็มีอยู่บ้างเพียงแต่คงจะสู้เด็ก ๆอย่างเจียวอิงไม่ได้แน่นอน

            เจียวอิงอยากเล่นอันนี้เด็กหนุ่มชี้นิ้วไปที่เรือไวกิ้งที่อยู่ห่างออกไปไกล เครื่องเล่นชนิดนั้นเรียกว่าอยู่ในเรดโซนเลยก็ว่าได้ หญิงสาวอดเลิกคิ้วเล็กน้อยไม่ได้

            ไม่กลัวหรอเจียวอิง

            เจียวอิงว่ามันต้องสนุก!”

            งั้นรอฉินเกอซื้อตั๋วเสร็จก่อนแล้วค่อยไปนะ

            เริ่มเล่นจากเครื่องเล่นใกล้ๆก่อนเทียนฉินกล่าวเสียงทุ้มลึกดังด้านหลังของพริมา หญิงสาวจึงหันไปมองคนที่มักทำใบหน้าเรียบเฉยอยู่เป็นนิตย์

            ก็ดีนะพริมาพยักหน้าเห็นด้วย

            ตั้งแต่วันนั้นที่เทียนฉินสารภาพรักกับพริมา เธอรับรู้ความรู้สึกของเขาบ้างแล้วเพียงแต่ไม่ได้ยอมรับทั้งหมด แต่เทียนฉินก็ยังคงเป็นเทียนฉินที่มักจะทำหน้าตาเย็นชา ไม่ค่อยพูดและไม่ค่อยยิ้ม ก็คงจะมีวันนั้นที่เห็นดวงตาที่แสนหวานของเทียนฉิน

            ส่วนวันอื่นน่ะหรือ... หึ

            คำว่า หึ ในที่นี้แตกความหมายได้อีกหลายล้านความหมาย  เขายังคงเป็นเจ้าชายน้ำแข็งที่ทุกคนควรบูชาไว้ขึ้นหิ้ง การกระทำของเขาที่มีต่อพริมาก็เหมือนกับเมื่อก่อนไม่ได้ผิดเพี้ยนไปจากเดิมมาก เพียงแค่เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาเย็นชาดุดันเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็รู้สึกว่าเขามักมองเธอด้วยสายตาตัดพ้ออยู่บ่อยครั้ง

            แต่ก็แค่นั้นแหละ เพราะนอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีฉากหวานเลี่ยน กุ๊กกิ๊กตามแบบฉบับที่คู่หมั้นวัยหนุ่มสาวควรจะมีเลย ทั้งที่เธอก็ไม่ได้บอกความรู้สึกของตัวเองกับเทียนฉิน แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะคาดคั้นอะไรจากเธอ

            แม้แต่ตัวของพริมาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเทียนฉินกันแน่ ถ้าจะให้ตอบว่ารู้สึกรักเทียนฉินรึเปล่า เธอคงตอบไม่ได้ ตอบได้เพียงว่าแค่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ และรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้แกล้งให้เขาปวดประสาทเล่นก็พอ ถึงแม้ว่าจะคาดหวังอะไรเล็กๆน้อยๆก็เถอะ

            ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวอย่างขัดใจเล็กน้อย จริงๆเขาขัดใจเธอตั้งแต่แต่งตัวออกมาจากบ้านแล้ว หญิงสาวไม่ได้แต่งตัวโป๊หรือวาบหวิวอะไร เธอเพียงใส่ก็กระโปรงสีเขียวกับเสื้อฮู้ดกบ

            ทำไมต้องแต่งตัวเป็นกบ

            พริมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนเหยื่อมาติดกับแล้ว ก่อนที่เธอจะรีบตอบชายหนุ่ม

            นายชอบกบไม่ใช่รึไงพูดแล้วก็เอาหน้าไปใกล้เขา ยกยิ้มอย่างยียวน

            ทว่าเทียนฉินก็ไม่ได้ทำหน้าเขินอายใด ๆ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายชอบเธอก็ควรมีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาบ้างสิ แต่นี่อะไร นิ่งเฉยเป็นปลาไหลถูกแช่แข็ง เขายังกล่าวด้วยเสียงเนิบนาบและชัดเจน

            ไม่ได้ชอบกบเขาพูดอย่างไม่รีบร้อน  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องลึกมาในดวงตาของพริมา

            ชอบเธอ... เขาต่อประโยคหลังในใจ

            แต่ทำไมพริมาเหมือนจะรู้ว่าเขาจะพูดอะไรจากดวงตาของเขา จู่ ๆหญิงสาวก็แกล้งเบนสายตาไปทางอื่นที่มันปลอดภัยกว่านี้แทน  มือไม้ทั้งสองข้างเริ่มเกะกะ ใบหน้าเริ่มแดงอย่างไม่รู้ตัว

            บางทีเธออาจจะคิดไปเอง... อย่างเทียนฉินน่ะหรือ จะทำตัวหวานๆ ฝันไปรึไง!

หญิงสาวสะบัดศรีษะไล่ความคิดก่อนจะหันไปคว้าเจียวอิงขึ้นมาอุ้มแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

            ไปเล่นรถไฟคุณย่ากันเถอะ!”

            ไม่อยากเล่นมันช้าครับเด็กหนุ่มเอ่ย เจียวอิงอยากเล่นไอ้นั่นมากกว่าร่างเล็กในอ้อมแขนของพริมาชี้ไปที่เครื่องเล่นรถไฟเหาะของเด็กน้อย พริมามองรถไฟที่ตีลังกาตลบหน้าหลังไปมาอย่างหวาดเสียวแม้จะเป็นแบบของเด็กเล่นก็ตาม

            ทำไมเด็กตัวแค่นี้ถึงชอบชี้เครื่องเล่นอะไรแบบนี้เนี่ย!  แต่ก็จริงอย่างที่เจียวอิงว่า เมื่อครู่เธอเห็นอะไรก็พูดๆไปตามที่เห็นเท่านั้น ยังไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองสักนิด

            แถมรถไฟเหาะก็อยู่ไม่ไกล

            ก็ดีนะ ไปกัน ว่าแล้วพริมาก็ปล่อยเด็กหนุ่มลง ปล่อยให้เขาวิ่งไปหารถไฟเหาะ

            เดี๋ยวก่อนเทียนฉินเอ่ยขัด

            หือ

            ฉันว่า เราไปดูบ้านป่าก่อน

            บ้านป่าที่ Mini World เป็นสถานที่ที่มีกระท่อมเล็กๆมากมายให้ชื่นชม ทั้งบรรยากาศก็ยังเหมือนอยู่ป่าอยู่เขา มีการแสดงการบูชายันต์ ไล่จับเด็กบ้างบางครั้งให้สมกับเป็นบ้านป่า

            อันนั้นไว้ทีหลังก็ได้น่าพริมาพูดอย่างไม่ลดละ ไปเล่นรถไฟเหาะเป็นเพื่อนเจียวอิงก่อน มานี่!”

            หญิงสาวพูดแล้วก็ฉุดดึงร่างสูงให้เดินตามเธอมา แต่เทียนฉินกับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมให้หญิงสาวขยับไปไหนจนพริมาต้องหันกลับมามองคนมีปัญหา

            นี่มาสวนสนุกนะเทียนฉิน นายจะเอาแต่ยืนนิ่งๆไม่ได้ เจียวอิง มาช่วยเจี่ยเจียที!”

            ครับ!”

 

            ฉินเก่อเกอ เจียวอิงขอโทษ...เด็กหนุ่มดวงตาละห้อยน้ำตารื้นขึ้นมา มือก็ลูบหลังชายหนุ่มอย่างตั้งอกตั้งใจเหมือนที่พริมาบอกให้ทำ ส่วนเทียนฉินก็อ้วกแตกอ้วกแตนจนหมดสภาพ พริมาพึ่งกลับมาจากการซื้อน้ำก็ขำแทบตลอดทาง จนกระทั่งยื่นน้ำให้เทียนฉินก็ยังไม่หยุดขำ

            คราวนี้เทียนฉินทำหน้าบึ้งหน้าตึงมาให้พริมา แต่เธอไม่อดไม่ได้ที่จะขำอยู่ดี

            ที่พยายามพาไปบ้านป่าเพราะไม่อยากเล่นรถไฟเหาะเนี่ยนะ! นั่นมันสำหรับเด็กเลยนะเทียนฉิน ฮ่า ๆเธอยังหยุดขำไม่ได้ เทียนฉินยกน้ำดื่มรวดเดียว หน้าตาเขาซีดจนพริมาทนดูไม่ได้ต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าแล้วเช็ดให้เขา ทั้งเช็ดไปก็ขำไป

            เทียนฉินมองหญิงสาวหัวเราตนเองเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นแทน

            แต่สายตาพริมากลับทำงานดีกว่าปกติที่เห็นหูของเทียนฉินแดง!

            หูแดง!

            เขาเขินหรอ...เขินสินะ!

            เจียวอิงขอโทษ

            ไม่ใช่ความผิดของเจียวอิงเลยนะ เทียนฉินน่ะแย่เองต่างหากพริมาว่าแล้วก็ตอกย้ำเทียนฉิน เทียนฉิน นายนี่อ่อนแอจริง ๆ ความมืดก็กลัว กบก็กลัว เล่นรถไฟเหาะก็หมดสภาพ ฉันเสียดายบุคลิกเจ้าชายน้ำแข็งขอยนายจริง ๆ

            ดวงตาสีน้ำอ่อนมองพริมาเหมือนตัดพ้อในใจจนพริมาสงสาร อดไม่ได้ที่จะลูบหัวของชายหนุ่มแล้วพูดว่า โอ๋ๆเป็นการปลอบขวัญเขา   เกิดเป็นผู้ชายทั้งทีคงไม่อยากกลายเป็นเบี้ยล่างของผู้หญิงสินะ

            แต่เทียนฉินนายทำใจเสียเถอะ ยังไงนายก็ต้องเป็นเบี้ยล่างให้ฉันอยู่ดี

 

            อะไรกัน เด็กพูดจาไม่รู้เรื่องนี่เสียงหวานใสของเด็กสาวดังขึ้น เจียวอิงมองเด็กสาวด้วยแววตาประหลาดใจปนตกใจเล็กน้อย พริมาขมวดคิ้วแทม่งๆหันไปมองต้นเสียง

            เด็กสาวในชุดกระโปรงรูปร่างหน้าตาจัดได้ว่าน่ารัก แต่กิริยาท่าทางช่างดูไม่น่ารักเอาเสียเลย ทั้งยังยกยิ้มเหยียดให้กับเจียวอิงอีกต่างหาก

            อะไรกันเด็กนี่!

            ร้องไห้ด้วยนี่หน่า หึ! อ่อนแอ!”

            หน็อยแน่!

            น้ำฝน...เจียวอิงพึมพำเป็นภาษาไทย แม้มันจะยังฟังดูไม่ชัดก็ตาม

            อะไรกัน ก็พูดภาษาคนได้นี่ แล้วที่ผ่านมามัวแต่พูดอะไรไม่รู้...เรื่องคำพูดของเด็กสาวแทบถูกชะงักลงเมื่อโดนพริมาเดินมาหาใกล้และมองด้วยแววตากดต่ำก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา

            นี่แม่หนู พ่อแม่ไปไหนงั้นหรอทำไมถึงได้ปล่อยลูกสาวมาทำกิริยากร่างกับเด็กบ้านอื่นได้อย่างนี้!

            แล้วมันเกี่ยวอะไรกับป้าอ่ะ อ้อ หรือว่าแม่ไอ้เด็กพูดไม่รู้เรื่องคนนี้

            ป้าหรอ! ชักจะมากไปแล้วนะ

            พริมาไฟกำลังคุได้ที่พร้อมปะทะริมฝีปากกับเด็กสาว แต่ก็โดนเทียนฉินกล่าววด้วยน้ำเสียงเย็นห้ามไว้ ใจเย็น

            เย็นก็แย่แล้ว! ไม่เห็นหรอว่าเด็กนี่กำลังหาเรื่องเจียวอิง!

            พราวเจี่ยเจีย ไม่เป็นอะไร ไปกันเถอะครับเจียวอิงที่พูดภาษาจีน แต่ร่างน้อยของเจียวอิงสั่น มือน้อยยก็กำชายกระโปรงของพริมาราวกับกลัวเด็กผู้หญิงคนนี้ ทำให้น้ำฝนต้องหัวเราะอย่างหยอกล้ออีกครั้ง

            นี่ไง พูดจาไม่รู้เรื่องอีกแล้ว มิน่า ถึงไม่มีคนคุยด้วย!!”

            นี่หนูจ๊ะพริมายกยิ้มสยองจนปากเกือบถึงใบหู บ้านหนูเป็นกะลาหรอ ถึงไม่รู้จักชาวต่างชาติน่ะ นี่คือภาษาจีน

            เด็กสาวไหวไหล่ แล้วยังไง ที่นี่ประเทศไทยก็ต้องพูดภาษาไทยสิ

            แต่พ่อแม่นายก็ดูอายุไม่เยอะนะ ท้องในวัยเรียนหรอ

            แก่แดดแก่ลม!

            ถ้าใช่แล้วจะทำไมคราวนี้ไม่ใช่เสียงพริมา แต่เป็นเสียงของคนที่บอกให้เธอใจเย็นแทน... นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนครุกรุ่นไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก พาลทำให้คนมองรู้สึกกดดัน เขาช่างเก่งในเรื่องที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันอย่างไร้สาเหตุเสียจริง

            แต่จะบอกว่าไม่มีสาเหตุก็ไม่ถูก

            คราวนี้เด็กสาวที่เผลอสบตากับเทียนฉินเริ่มรู้สึกกลัวบ้างจนพูดไม่ออก แถมเทียนฉินยังไม่ลดละที่จะมองร่างเล็กนั่นไม่วางตา

            น้ำฝนเสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ร่างน้อยสะดุ้ง ก่อนจะวิ่งพรวดไปหาต้นเสียง ชายหนุ่มวัยเกือบสี่สิบมองลูกตนเล็กน้อยพร้อมขมวดคิ้ว ก่อนจะเงยหน้ามามองเทียนฉินกับพริมาที่รอบกายมีบรรยากาศกดดัน

            เพียงปราดเดียวเมื่อเห็นร่างเด็กหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่หลังพริมา เขาก็พอจะเดาเหตุการณ์ออกมาได้เกือบทั้งหมดเพราะเขารู้จักเด็กหนุ่มคนนั้นดี ชายหนุ่มจึงกล่าวเสียงทุ้มดุ

            น้ำฝน ขอโทษพวกเขาเดี๋ยวนี้

            ครั้งแรกที่ได้ยิน พริมาก็สะใจอยู่ที่อย่างน้อยโลกนี้ก็ยังมีความเป็นธรรม แต่พอว่าคิดให้ถี่ถ้วนกลับต้องทำหน้าฉงน เขายังไม่ได้ถามลูกตัวเองสักคำ แต่กลับกล่าวโทษลูกตัวเองไปเสียแล้ว

            ถึงจะผิดจริงๆก็เถอะ

            ทำไมพ่อถึงไม่ถามหนูก่อน!” น้ำฝนร้องประท้วง

            ชายหนุ่มรูปร่างน่าเกรงขามมองกราดลูกสาวตน คนอย่างแก ก็คงไม่พ้นเรื่องไปหาเรื่องคนอื่น

            ทำไมพ่อถึงไม่เคยถามความจริงจากหนูเลย!”

            แล้วความจริงคืออะไร คืออยู่ ๆแกก็เดินไปทำตัวเสียมารยาทกับบ้านตระกูลลี่รึเปล่า!”

            ...ก็หนูพูดเรื่องจริง!!”

            ฉันบอกให้ขอโทษพวกเขา เดี๋ยวนี้!”

            ไม่ต้องหรอกค่ะพริมากล่าวเสียงสุภาพ พอจะเข้าใจพื้นเพของเด็กคนนี้บ้างแล้ว ถ้าโดนบังคับให้ขอโทษก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ

            ผู้เป็นพ่อของน้ำฝนนิ่งไปครู่นึงก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับคนสนิท

            เคน เอาน้ำฝนไปขึ้นรถชายหนุ่มกล่าวเสียงแข็งก่อนจะหันมาพูดกับพริมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ ผมขอโทษแทนลูกสาวผมด้วยครับ เด็กคนนั้นแกล้งคุณหนูบ้านตระกูลลี่ประจำ คราวหลังผมจะสั่งสอนให้ดี

            ประจำ?

            พริมาทวนคำนี้เข้ามาในใจแต่ก็ไม่กล่าวอะไร เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายก็พอจะเดาได้ว่ายัยเด็กนั่นน่าจะโดนบทลงโทษหนักอยู่

            เจียวอิงอยู่โรงเรียนเดียวกับเด็กคนนั้นหรอพริมาเอ่ยถามเด็กหนุ่มหลังจากที่อารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้วเมื่อเล่นเครื่องเล่นไปหลายอย่าง

            เจียวอิงที่กำลังร่าเริง พอถูกถามก็หน้าซีดขึ้นมา ...ครับ

            พริมาขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มที่ทำสีหน้าหวาดกลัว กลัวเนี่ยนะ? กลัวเด็กผู้หญิงเนี่ยนะ!

            เด็กคนนั้นทำอะไรเจียวอิงบ้าง เล่าให้เจี่ยเจียฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

            คุณชายทั้งหลายของบ้านตระกูลลี่จะมาโดนผู้หญิงกลั่นแกล้งแบบนี้ไม่ได้

           

            ______________________________

            ทางบ้านตระกูลศิริยวงศ์

            พ่อกับแม่คิดอะไรอยู่ถึงได้ปล่อยให้ยัยพราวไปกับผู้ชายสองต่อสองกลางดึก!”

            สามนิรนัทเถียงลูกชายตน เจียวอิงก็ไปด้วย

            แล้วทำไมแม่ถึงไม่บอกผม!”

            ถ้าแม่บอกเขาว่าพริมาต้องไปเที่ยวสวนสนุกกับเทียนฉินสองต่อสอง เขาต้องไม่ยอมโดยดีแน่! แน่นอนว่าผู้เป็นแม่อย่างนิรนัทรู้เรื่องนี้ดี

            อีกอย่างมังกรก็โมโหเหมือนว่าเทียนฉินกับพริมาไปกันแค่สองคน ทั้งๆที่เจียวอิงก็ไปด้วย

            แกนี่มันเลือดร้อนจริง ๆเลยนะเจียงอิงผู้เป็นพ่ออดกล่าวตำหนิไม่ได้

            ลูกก็เหมือนคุณนั่นแหละค่ะนิรนัทพูด ก่อนจะหันไปพูดกับลูกชายตน เทียนฉินเป็นคู่หมั้นกับพราว แค่นี้แม่ไม่เห็นว่าจะเป็นอะไร

            มันน่าจะเป็นอะไรตั้งแต่ความคิดพิลึกกึกกือของทั้งสองตระกูลแล้วล่ะ!

            ยังไงผมก็ว่าไม่เหมาะ ไม่รู้แหละผมจะตามน้องกลับชายหนุ่มเลือดร้อนพูดจบก็ก้าวออกจากบ้านทันที สามีเห็นภรรยาไม่เอ่ยห้ามลูกชาย กลับยืนนิ่งเฉยมองลูกชายเดินลับตาไป

            ไม่ห้ามหน่อยหรอคุณเจียงอิงถาม แต่ผู้เป็นภรรยากลับหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขาแทน

            เหมือนกับรอยยิ้มของพริมาตอนคิดอะไรแปลกๆได้ไม่มีผิดเพียนแม้แต่น้อย..

            เดี๋ยวหยางอินก็จัดการให้เองแหละค่ะ ไปนอนกันเถอะค่ะ

            ...

            นั่นสินะ เวลาที่ภรรยาของเขาไม่โวยวาย ยืนนิ่งและยกยิ้มขึ้นมา แน่นอนว่ามันจะมีหายนะตามมาเสมอ รวมถึงตอนนี้ หายนะก็กำลังเข้าใกล้ลูกชายเขา

            อีกอย่างหยางอินก็ปราบมังกรได้อยู่หมัดจริง ๆ

 

            ร่างสูงของมังกรเดินกระทืบเท้าอย่างอารมณ์เสีย ความหวงน้องสาวพุ่งขึ้นสูงติดเพดาน ยิ่งตอนที่ได้เห็นใบหน้าที่พอใจของเทียนฉินตอนพริมาไล่ตามเขายิ่งอารมณ์ได้ดี

            มังกรกดปลดล็อครถก่อนจะกระชากประตูรถคันสีดำออกมาอย่างแรงแต่ครั้นพอจะเข้าไปนั่งก็ต้องชะงักค้าง

            ดวงตาสีดำหรี่มองร่างบางร่างที่นั่งไขว่ห้างอยู่ในเบาะรถด้านคนขับ ใบหน้าหล่อราวเทพบุตรที่เหมือนถูกแต่งเติมมาเป็นอย่างดีโดยพยายาม ใบหน้าที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ...

            หยางอิน!

            มันมาอยู่ในรถเขาได้ยังไง!?

            ไปนั่งอีกฝั่งสิครับ เดี๋ยวผมขับรถให้

            “!!!!”

           ________________________________________

อัพให้สองตอนรัวๆเลยจ้าาา >< ฮือออ แต่งตอนนี้มาให้เพราะไรท์อยากเล่นสวนสนุกง่ะะ

ตอนนี้ตัวละครค่อยออกมาเรื่อยๆแล้วน้า

เนื้อเรื่องจะเข้มข้นและเริ่มเข้าสู่เนื้อหาแล้ว ที่ผ่านมาคือเกริ่นเท่านั้นเอง^----^

ตอนนี้เริ่มเข้าเนื้อหา อาจจะมีดราม่าหรือไม่นั้น ฝากติดตามด้วยนะคะ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

4 ความคิดเห็น