Programming Cris /xSF/

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 286 Views

  • 1 Comments

  • 24 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    286

    Overall
    286

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เธอ!! ฉันไม่ได้สร้างเธอ เธอมาได้ไงเนี่ย


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 17 ก.ย. 59 / 18:39

บันทึกเป็น Favorite



Programming Cris


20 MAY  2200,

นวัตกรรมทางด้านเทคโนโลยีภาพเดี๋ยวนี้มันไปไกลเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้แล้ว เพราะว่าความสมจริงที่เรากำลังถวิลหากันอยู่นั้น ก็ใกล้ตัวเรามากในทุกขณะ

น้ำทิพย์นักเรียนม.ปลายอัจฉริยะแห่งปี ด้วยไอคิวที่สูงกว่าคนปกติทั่วไปถึง 20 เท่า แต่ในทางตรงกันข้ามสิ่งที่เธอทำออกมากลับล้มเหลวไม่เป็นท่า

แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนแว่นตา แสงกระทบผิวขาวซีดของเด็กสาว กระบนใบหน้าเล็กน้อยทำให้เธอดูมีเสน่ห์   ปิ๊บๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นขณะนี้เป็นเวลาตีสี่ เด็กไอคิวสูงอย่างเธอไม่ต้องการเวลานอนเพื่อให้สมองพัฒนาอย่างพวกเด็กธรรมดาๆหรอก ภาพบนจอคอมพิวเตอร์เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง 3 มิติ การ์ตูนเด็กผู้หญิง หน้าหมวย เริ่มปรากฏเป็นรูปเป็นร่างอย่างสมจริง ไม่ใช่ใครที่จะเรียนรู้เรื่องพวกนี้ได้ง่ายๆ  โค้ดตัวอักษรตัวเลขถูกป้อนไปในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าเด็กสาว นิ้วเรียวกดคีบอร์ดอย่างช่ำชอง

 

Complete

loading please wait


 

เผยรอยยิ้มที่มุมปากความสำเร็จอยู่ใกล้แค่เอื้อม มันคือสิ่งที่บี รอคอย

ร่างสูงทอดกายบนเตียง ที่เหลือแค่รอเวลา

นี่เธอเสียงหนึ่งเรียกสติคนที่หลับใหล บีขยับกาย ก่อนลืมตาขึ้นมาแสงแดดเล็ดลอดผ้าม่านสีเทา ดวงตาปรับภาพช้าๆ ก่อนมองไปรอบห้องที่ไม่มีใครอยู่ บีเกาหัวด้วยความสงสัย บวกกับอาการหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอนอนไม่พอ

สนใจฉันสิ ฉันอยู่นี่บีหันไปหาเจ้าของเสียง แววตาของคนที่ยังตื่นไม่ดี เบิกกว้างขึ้นทันตาก่อนลุกจากที่นอนแล้ววิ่งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เห้ย!!!! บ้าหน่า ยัยหมวยทำไมยังมาอยู่ที่นี่อีกบีหยิบหนังสือเล่มหนาพลิกหาสิ่งที่ต้องการ

เธอมาอยู่นี่ได้ไง ฉันส่งเธอไปทำลายระบบของคู่แข่งฉัน ไม่ใช่ให้เธอมาอยู่นี่

บ้าไปแล้ว ฉันไม่ทำร้ายใครเสียงตอบโต้จากหน้าจอตอบมา เสียงยัยนี่แหบชะมัด บีหงุดหงิด

หุบปากน่า

อะไรเนี่ย สร้างฉันมา มาว่ากันแบบนี้ได้ไงยัยหมวยหน้างุยน่าเอ็นดู

ไม่ต้องพูดมากเลย เธอไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันต้องการแถมเธอโตขึ้นได้ไงบีขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทั้งที่ตอนแรกเป็นเด็กแท้ๆ

“ฉันจะไปรู้ได้ไง เธอสร้างฉันนะฉันไม่ได้สร้างตัวเอง” ยัยหมวยกอดอก ขยับถอยหลัง ร่างเล็กไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ โอ๊วแม่จ้าววว ขาวเกินทนไหว -,.-

นี่ นี่!!!!”

หะ....ห๊ะ อะไรเสียงแวดเรียกสติบีที่อ้าปากค้างอยู่ ใบหน้าขึ้นสี

“ฉันหนาว เติมชุดให้หน่อยสิ”

“ห๊ะ อย่างเธอเนี่ยนะ”

“ใช่สิ ขอแบบสวยๆด้วย”

“เออ ได้ๆ”  เสียดายโว้ยยย  แต่ก็ดีก่อนที่สมองบีจะประมวลผลไปมากกว่านั้น

ไม่ถึงสามนาทียัยหมวยก็ออกมาในชุดนักเรียนญี่ปุ่น อื้ม ใช้ได้ยัยหมวยพยักหน้า จับดูชุดของตัวเอง

“นี่หมวย เธอทำอะไรได้บ้างเนี่ย” บียิงคำถาม

ถามไมอะ เธอสร้างฉันบีกัดฟันอย่างเหลืออด กวนตีนว่ะ  “เออ ฉันสร้างให้เธอไปทำลายระบบคู่แข่ง แล้วมันกลายเป็นเธอไงหมวย

เออเนอะหมวยทำตาปริบๆ

ขออย่างสิบี

เธอจะขออะไรอี๊กบีทำเสียงสูง เดี๋ยวจับจูบซะเลยนิ

ชื่อฉันหนะบีเงียบไปซักพัก

“ตอนแรกเธอ คือจูบมรณะของฉัน งั้นเธอชื่อ คริสละกัน cris โอเค๊”

“อืม โอเคบี บีกับคริส ดีๆ”  โอ้ยยัยนี่น่ารักชะมัด

 

TF SCHOOL

บีเดินเข้าโรงเรียนเหมือนเช่นเคย และถูกจับจ้องอย่างเช่นเคย ด้วยความสูงและใบหน้าที่มีเสน่ห์ ถึงอย่างนั้นรังสีแห่งความอึมครึมก็ออกมาอยู่ดี

“พ่อฉันซื้อ โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดพร้อมระบบปฏิบัติเครื่องเดียวในโลกมา” เด็กชายวัยรุ่นอวดสิ่งของรุ่นใหม่ เป็นประจำ

“พี่บี” เด็กชายวิ่งตรงมาหาเธอ บีอยากจะเดินด้วยความเร็วแสงให้หนีไปจากไอ้เด็กนี่เร็วที่สุด แต่ก็ต้องฝืนมองหน้ามันอย่างจำใจ

“ผมซื้อโทรศัพท์มาใหม่ ผมให้พี่ลองคนแรกเลยนะ” ไอ้เด็กหนุ่มยื่นให้พร้อมบิดตัวเขินอาย

“หึ ไม่อยากดูหรอก” บีหมั่นไส้มันยิ่งกว่าเดิม  ระหว่างที่ไอ้หนุ่มนั่นอวดสรรพคุณอย่างเมามันบีแทบจะเอาหัวไปโขกต้นไม้ให้ตายกันไปข้าง

ฟึ่บ!!! โทรศัพท์รุ่นใหม่เครื่องเดียวในโลกบ้าบอหน้าจอดับไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บีเห็นสายไฟฟ้าอกมาจากตัวเครื่อง เด็กหนุ่มปล่อยโทรศัพท์ตกพื้น

“เห้ย อะวะ” พูดไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์สรรพคุณยาแก้ปวดเด้งไปเด้งมาก่อนไฟจะลุกไหม้อยู่กับพื้น ทำเอาช็อคไปตามๆกัน ไม่เว้นแม้แต่บี

ติ้ง ข้อความจากไหนไม่รู้เด้งขึ้นมา

 

รู้สึกดีรึยัง

            Cris   

 

หรือว่ายัยหมวย!!!!

 

          หลังเลิกเรียนบีรีบกลับมาที่บ้าน เมื่อประตูถูกเปิดออกทำให้บีต้องตาค้างอีกครั้ง “เชี่ย ผิดบ้าน!!!” ภายในบ้านสะอาดเรียบร้อย ปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็น

หมวย!!!!!

“อ้าวบี กลับมาแล้วหรอ” คริสนั่งทำตาแป๋วอยู่ในหน้าจอ  เธอมันแม่มดชัดๆ

เธอทำได้ไงบีโยนกระเป๋ามานั่งจ้องหน้าจอ

“ก็ไม่รู้สิ เก่งไง เห็นนั่นมั้ย” คริสเหลือบไปมองโทรศัพท์บนเตียงจนบีต้องหยิบมาดู

เห้ย! อิหมวยแยกร่าง

“ธะ..เธอทำได้ไง”

“ความลับนะคะ”

 

หลังจากนั้นยัยหมวยก็แสดงความสามารถต่างๆ ทุกครั้งที่บีไม่ชอบอะไร สิ่งนั้นพังย่อยยับไปต่อหน้าต่อตาทุกครั้ง และจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของคริส  ความสามารถในการควบคุมเครื่องใช้ในบ้าน และไปโผล่ในโทรทัศน์บ่อย ไม่เว้นแม้แต่หนังอย่างว่า....

 

วันเวลาผ่านไปเหมือนสีสันที่ขาดหายไปจากชีวิตบีกลับคืนมา

จากคนที่ไม่เคยแม้แต่จะยิ้ม

จากคนที่ไม่เคยแม้แต่จะหัวเราะ

หรือจากคนที่ไม่คิดแม้แต่จะ รัก

นี่บี คริสหิวจังบีที่กำลังสูดมาม่าอย่างสบายใจถึงกับสำลัก

“คริสเนี่ยนะหิว”

อื้อ คริสหิว บีส่งสเต็กมาให้หน่อย

“แล้วต้องทำยังไง” บีงงอย่างรุนแรง

“ก็แบบที่ส่งเสื้อผ้าให้คริส”

“เอ่อ จะลองดูนะ” ผ่านไปซักพัก คริสถือจานสเต็กที่บีทำให้มาโชว์

ว้าววว น่ากิน ขอบคุณนะบี น่ารักที่สุดเลยประโยคสุดท้ายที่ดูจะธรรมดา บีแอบอมยิ้มเขิน

“นี่แล้วมัน...อิ่มหรอคริส”

“อื้มอิ่มสิ”

“แต่คริสเป็นโปรแกรม”

“ถ้าคริสอิ่มใจ ก็เหมือนบีที่กินมาม่าอิ่มนั่นแหละ” คริสเคี้ยวเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย

“คริส บีว่าบะ...” ยังพูดไม่ทันจบเสียงเคาะประตูขัดจังหวะซะก่อน คริสผายมือ เพื่อให้บีไปที่ประตู

ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู  เป็นอีกครั้งที่มีช่อดอกไม้ยื่นมาตรงหน้าบี และประโยคเดิมๆ “เป็นแฟนหนูนะคะพี่บี” เด็กสาวหน้าตาน่ารักยืนหลับตายื่นดอกไม้ให้บี

“เอ่อ..คือว่า”

พรึ่บ! ไฟในห้องบีดับลง คนที่ทำได้มีเพียงคนเดียว คริส  

บีถอนหายใจ “พี่ขอโทษนะ แต่ดอกไม้พี่จะรับไว้นะ” บียิ้มให้รุ่นน้อง มือเรียวยื่นไปรับดอกไม้ 

พลั่ก! เด็กสาวดันร่างของบีเข้าห้อง ริมฝีปากบดขยี้คนตัวสูงกว่า โดยบีเองไม่ทันตั้งตัว บีผลักรุ่นน้องออกจากตัว

“ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้!!!”  เสียงหนึ่งดังขึ้น บีผลักเด็กสาวให้ออกไปจากห้องก่อนจะปิดประตู

ไฟในห้องติดบีมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ พบแต่ความว่างเปล่า

“คริส” บีเรียกหาคนที่แผดเสียงใส่ คริสไล่เด็กสาวนั่นออกไป

“คริส บีขอโทษ” บีก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนี้ ภายในใจรู้สึกว่างเปล่า โหวงเหวงแบบที่ไม่เคยเป็น

“คริสอย่าหายไปไหนนะ” บีกดโทรศัพท์ เปิดทีวีเปิดตู้เย็น  และทุกๆที่ ที่คริสสามารถไปได้

“คริส ไม่เอสิ บีไม่เล่นแบบนี้ คริสออกมาหาบี บีอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคริส” น้ำตาไหลพรั่งพรูมาจากความรู้สึกของเธอ

“บีรักคริส!!! ได้ยินมั้ยบีรักคริส” บีทรุดตัวลง

          เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ที่คริสหายไปบีกลายเป็นอีกคน ที่ไม่พูดไม่จา ไม่สุงสิงกับใคร ได้แต่พร่ำเพ้อถึงคนที่รัก

ปิ๊บๆๆ เสียงนาฬิกาปลุก ตีสี่

ติ้ง

เสียงข้อความดังขึ้นบีเด้งตัวขึ้นมา หวังว่าข้อความนั้นจะมากคนคนที่เธอรอ และมันก็เป็นแบบนั้น

บี...

คริสขอโทษนะที่หายไปโดยที่ไม่บอกบี

เรื่อของเรามันเป็นไปไม่ได้ คริสไม่ใช่คน คริสไม่คู่ควรกับบี

คริสรับรู้ว่าบีรู้สึกยังไง คริสสัมผัสได้เมื่อบีสัมผัสคริส

และคริสกรู้สึกแบบเดียวกัน

คริสเหลือเวลาอีกเพียง หนึ่งนาที คำขอสุดท้าย บีลองเปิดสวิตซ์ไฟดูสิ

ร่างสูงพยักหน้าพร้อมน้ำตา นิ้วเรียวกดเปิดสวิตซ์ ภาพความทรงจำ อยู่รอบกายบี เหมือนแผ่นหนังที่ฉายซ้ำ และทุกอย่างจบลง

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะบี”

 

 

20 MAY  2211,

เสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาอย่างเช่นเคย ประธานบริษัทพัฒนาซอฟแวร์นั่งทำงานอย่างขะมักเขม้น หยุดพักสายตาวันนี้เป็นวันสำคัญของเธอ น้ำทิพย์หยิบโทรศัพท์เก่าๆ มาพิจารณาย้อนความทรงจำของเธอ

“คิดถึงเธอเสมอนะ”

 

HAPPY BIRTHDAY

ยัยหมวย





เรื่องนี้เป็น#บีคริส เรื่องเเรกครึ้มฟ้าครึ้มฝนอะไรไม่รู้ ติชมได้น้า 5555

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MAGIC-MM จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Nck-ampz (@nichakarnsamp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 16:51
    งื้ออออ ทั้งซึ้งทั้งมาม่า
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น