{Omegaverse} NCT คนแพ้ #JaeTen #LuTen ฟิค Lost together

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 : พี่คิดถึงเตนล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    12 ก.ย. 60







ตอนที่ 


พี่คิดถึงเตนล์



















ในคืนพระจันทร์เต็มดวง   เงาจากใบสนที่สูงเสียดฟ้าพัดไสวตามแรงลมที่กระทบเข้าหา   ใบหน้าได้รูปเงยมองจันทร์บนฟ้า มันดูกลมสว่างไสวแต่ทำไมถึงนึกชวนให้เงียบเหงาเหมือนคืนเดือนมืดซะล่ะ  ลูคัสคิดแบบนั้น.. หลายวันนี้เด็กหนุ่มที่เป็นคู่โชคชะตาของเขาไม่ได้มาโรงเรียนเลย ความรู้สึกที่ตึงๆ อยู่อกข้างซ้ายมันคืออะไรนะ เขาไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกแบบนั้นถ้าเป็นเฉียนคุณคงอธิบายคำตอบนั่นออกมาเป็นภาษาคนได้ เขานึกดีใจที่ไม่ไปปรึกษาคนพี่ แม้จะสนิทกันแต่บางเรื่องเขาเองก็ไม่สนิทใจที่จะคุย ลมเย็นๆ ที่พัดเข้ามากระทบผิวยิ่งชวนให้เขารู้สึกหวิวในใจเข้าไปอีก..เสียงเศษกิ่งไม้ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เขารู้ว่าคนที่กำลังมานั่นคือเฉียนคุน ก็แหงล่ะ..ในชีวิตของเขาไม่ได้มีใครมาแวะเวียนเยอะขนาดนั้นเพียงแค่เสียงฝีเท้านั่นลูคัสก็รู้แล้ว









พรุ่งนี้เด็กนั่นอาจจะมาโรงเรียนก็ได้แม้จะไม่ได้เอ่ยออกไปว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เฉียนคุนกลับรู้ใจน้องชายประหนึ่งว่าอาศัยอยู่ร่างเดียวกัน




ฉันหวังเพียงแค่ให้เขาปลอดภัยดีหันมาคุยกับพี่ชายต่างแม่ ตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆ เขาแล้ว นึกดีใจที่เฉียนคุณเป็นคนที่เก่งและฉลาด โดยปกติแล้วหมาป่าอย่างพวกเขาคงกลายร่างไปล่าเหยื่อแล้วหากไม่มีสูตรยาของเฉียนคุนช่วยไว้








เป็นห่วงขนาดนั้น นายไม่ลงมือทำอะไรซักอย่างแบบจริงจังไปเลยล่ะเงยมองดวงจันทร์ที่ลอยอยู่เหนือศรีษะ มันเป็นอย่างที่แม่เขาเคยบอกไว้จริงๆ หากมองดวงดาวบนฟ้าจะทำรู้สึกสงบ เยือกเย็นหากแต่ถ้าเผลอมองดวงจันทร์ละก็มันชวนให้เหงาขึ้นมาจับใจอย่างช่วยไม่ได้ 



ไม่ใช่แค่ลูคัสที่กำลังรู้สึกแบบนั้น..ตอนนี้เขาก็รู้สึกด้วย





หมายความว่าไงคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแม้จะงงงวยกับประโยคเมื่อครู่แต่สายตาที่เหลือบไปมองจันทร์บนฟ้าทำให้เขานึกออก เป็นอย่างเฉียนคุนว่าจริงๆ เขาควรทำอะไรซักอย่าง แต่ทำไมเขารู้สึกว่ามันดูยากไปซะหมดแบบนี้ล่ะ 






นายคือคนที่รู้วิธีการนั้นดีที่สุดนะ เด็กนั่นอาจจะรอนายอยู่ก็ได้.. ไม่มีใครรู้ นอกจากนายสองคน










เป็นเช้าวันที่ฝนตกจนรู้สึกเฉอะแฉะไปหมดทั้งตัว แม้จะอยู่ในรถคันหรูแต่เบาะนั่งที่กว้างนั่นไม่อาจลดความอึดอัดที่มีอยู่ตอนนี้ได้ ดวงตาสวยมองไปกระจกข้างที่มีน้ำฝนไหลรินผ่านตลอดความชื้นของอากาศชวนในภายในรถอากาศเย็นลงจนมือเล็กต้องกระชับสเว็ตเตอร์ของตัวเองคลายความหนาว อยากให้ถึงโรงเรียนเร็วกว่านี้เขานึกโกรธฝนฟ้าอากาศที่ทำให้เช้าวันนี้รถติดจนแทบรถเคลื่อนไม่ไหว ซ้ำร้ายความอึดอัดข้างตัวกำลังทำให้เขาไม่เป็นตัวเอง แม้จะมีเพลงเปิดคอลภายในรถแต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกกังวลหมดลงเลย แจฮยอนเสมองคนข้างตัวก่อนจะหยิบเสื้อจากเบาะด้านหลังส่งให้คนที่กำลังกอดตัวเองไว้เหมือนลูกแมวที่ขดตัวหาผ้าห่มอุ่นๆ เขารู้ว่าอีกคนคงจะหนาว ก็แน่ล่ะสิ พวกโอเมก้าร่างกายอ่อนแอจนน่ารำคาญ









ใส่ซะ!”  

ร่างบางไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์ของคนพี่เท่าไหร่ เขาไม่ได้หยิบเสื้อขึ้นมาตามคำสั่งแต่อย่างใด เพียงแค่หยิบมันไปไว้ที่เดิม เขากลัวว่าหากแจฮยอนอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาอาจจะด่าว่าทำไมเด็กชายถึงกล้าหยิบเสื้อราคาแพงนั่นมาห่มทั้งที่เจ้าของเป็นคนอนุญาตก็เถอะ





ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็ถึงโรงเรียนแล้ว” 




เสียงหวานไม่แม้แต่จะหันไปมองคนฟัง อารมณ์แจฮยอนแปรปรวนกว่าอากาศในช่วงนี้ซะอีก ไหนจะอาสามาส่งเขาทั้งที่ปกติแล้วแค่นั่งรถมาด้วยกันก็โดนเกลียดขี้หน้าจะแย่ ซ้ำร้ายยังบอกหัวหน้าคนขับรถอีกว่าไม่ต้องไปรับไปส่งเขาอีกแล้ว คำถามในหัวเขามีมากเกินกว่าแจฮยอนจะตอบ แต่ก็ช่างมันเถอะ เขาเองก็ไม่ใช่คนประเภทช่างซักอยู่แล้ว






รังเกียจกันหรือไงนั่นมันประโยคที่ประชดเขาอยู่หรือกำลังตัดพ้อกันแน่ เขาคิดว่าคงไม่ใช่อย่างหลังหรอกนะ เพราะคำว่ารังเกียจมีแต่พี่แจฮยอนเท่านั้นแหละที่ชอบใช้ด่าเขา





เด็กชายเลือกที่จะเงียบ และนั่นยิ่งทำให้แจฮยอนหัวเสีย นึกหาคำด่ามากมายที่อยากใช้กับเด็กตรงหน้า เตนล์ไม่ตอบนั่นทำให้เขาเข้าใจว่าอีกคนรังเกียจเขาจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงได้บีบคอจนขาดอากาศหายใจตายคามือไปแล้ว แต่เสียงจากฝนที่ตกอยู่ข้างนอกทำให้เขาใจเย็นลง กระจกมองข้างแสดงให้เห็นใบหน้าเฉยชาของเตนล์ แจฮยอนนึกรำคาญ ทำไมถึงเป็นเขาที่เอาแต่กระวนกระวายอยู่คนเดียว อยากเอ่ยอะไรขึ้นมาเพื่อเรียกความสนใจทำไมเขาถึงต้องพยายามอะไรที่ไม่เคยคิดจะทำ อยากปฏิเสธตัวเองว่าเป็นห่วงเตนล์ ใช่.......เขาไม่อยากห่วงเด็กคนนี้..

แต่นั่นมันเมื่อก่อน







เย็นนี้อย่าให้ฉันรอนาน” 

พูดจบก่อนจะจอดรถเพื่อให้อีกคนลงไป ตอนนี้ถึงโรงเรียนแล้วร่มหลากสีถูกกางเพื่อบังสายฝนที่ยังปรอยลงมาไม่หยุด บ้างก็ใช้สเว็ตเตอร์บังไว้ เตนล์คงเป็นอีกคนที่จะทำแบบนั้นเขาดันลืมหยิบร่มมาซะได้







ครับ..ขอบคุณพี่แจฮยอนนะครับที่มาส่ง 


ผงกศีรษะแล้วเปิดประตูออกไป แจฮยอนนึกอยากได้ร่มสักคันเพื่อให้อีกคนไว้กางหลบฝน แต่เขาทำได้เพียงมองอีกคนวิ่งออกไปทั้งที่ฝนยังตกลงมา  กลัวอีกคนจะป่วย.. ส่วนลึกในจิตใจของเขากำลังบอกแบบนั้น เขาถอนหายใจพยายามที่จะไม่สนใจอีกคนแต่ร่มคันดำที่กำลังวิ่งเข้าหาเด็กชายทำให้เขาสะดุดและเลือกที่จะมองสองคนตรงหน้าที่เดินกางร่มไปด้วยกัน เด็กหนุ่มมอปลายสูงชะลูดจนเห็นเตนล์อยู่เพียงแค่ไหล่ แถมทิศทางของร่มที่เอียงจนทำให้ร่างสูงเด่นนั่นตัวเปียกไปเกือบครึ่ง  



ดวงตาแกร่งที่เคยเย็นชาสั่นไหวจนห้ามไม่อยู่ อารมณ์และความร้อนในหัวกำลังประทุ มันเดือดดาลจนเขาต้องทุบพวงมาลัยรถระบายความอัดอั้น เขานึกอยากให้เด็กคนนั้นเป็นแค่เพื่อนของเตนล์นั่นคือความคิดปลอบใจตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่านั่นไม่ใช่เพื่อนของเด็กชายแน่ๆ










ร่างบางในชุดนักเรียนลดสเว็ตเตอร์ลงเมื่อเห็นรุ่นพี่ถือร่มเข้ามาหา  ใบหน้าหวานเงยมองคนตรงหน้าที่ไม่ได้เจอมาหลายวัน อีกคนยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งใบหน้าได้รูปและดวงตาที่สุกสกาวนั่น รอยยิ้มที่เขาชอบยังคงมีเช่นเดิม เตนล์ดีใจที่ตัวเขาเองไม่ได้พกร่มมาด้วย เขาเห็นไหล่ขวาของรุ่นพี่เปียกไปด้วยน้ำฝนจากการเอียงร่มเข้ามาเพื่อไม่ให้เขาโดนฝนตกกระทบ





พี่นึกว่าวันนี้เตนล์จะไม่มาซะอีก หายดีหรือยังมือเล็กเอื้อมไปเอากระเป๋าอีกคนมากอดไว้ ช่วยให้มันไม่เปียกไปกับเจ้าของ




ดีขึ้นแล้วครับ แต่คนข้างๆ ผมคงได้ป่วยแน่ถ้ายังเอียงร่มมาซะขนาดนี้” 



เด็กชายยิ้มขำก่อนสองคนจะพากันเดินเข้าอาคารเรียนเพื่อหลบฝน เตนล์ใช้สเว็ตเตอร์ของตัวเองซับแขนข้างที่เปียกฝนของลูคัส แม้อากาศจะแปรปรวนแต่ลูคัสกลับคิดว่าวันนี้สดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมาด้วยซ้ำ รอยยิ้มเล็กๆ ที่ผุดขึ้นตลอดเวลาที่เด็กชายใช้เสื้อเช็ดให้กำลังทำให้รุ่นพี่ตรงหน้ามีความสุข





พี่คิดถึงเตนล์ลูคัสเอ่ยเสียงเบา มันเบากว่าเสียงของฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาเสียอีก แต่เตนล์ได้ยินที่รุ่นพี่บอก เขาได้ยินมันชัดเจนเลยล่ะ แต่อยากฟังอีก.. ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ 







พี่ลูคัสพูดว่าอะไรนะครับ  เสียงฝนมันกลบไปหมดมือเรียวใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเช็ดเม็ดฝนบางส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าของลูคัส ร่างสูงไม่ได้สนใจ เขาเพียงกุมมือเล็กๆ นั่นไว้ก่อนจะเอ่ยความปรารถนาของตัวเองที่ไม่ได้เจอรุ่นน้องเกือบหนึ่งอาทิตย์เต็ม









พี่คิดถึงเตนล์.. พี่เป็นห่วงเตนล์.. วันที่เตนล์ไม่ได้มาเรียนพี่ไม่เคยเป็นตัวเอง พี่คิดว่า...





เตนล์!!!” 





เสียงตะโกนจากร่มสีแดงเข้มทำให้รุ่นน้องของเขาหันตามเสียงนั่นโดยอัตโนมัติ เป็นนากาโมโตะ ยูตะเอง ที่ส่งเสียงกังวานแข่งกับเสียงฝน ลูคัสผละมือนั่นออกแม้ว่าเขาจะไม่อยากก็ตามที





เตนล์ ทางนี้ๆๆ !!!” 




ร่างบางยิ้มเจื่อนให้รุ่นพี่ เพื่อนตัวดีเข้ามาขัดจังหวะของเขา เตนล์อยากฟังประโยคต่อจากนี้ใจจะขาด แม้ในใจเขาจะมีภาพของแจฮยอนโผล่มาจนทำให้เกิดความรู้สึกละอาย ทุกจังหวะหายใจตอนนั้นเขาจำมันได้ดี เสียงที่เขาได้ยิน สัมผัสที่เขาได้รับแล่นเข้ามาในหัวตอนที่โดนรุ่นพี่ตรงหน้าสบตาเข้าตรงๆ เตนล์เกลียดที่เขาชอบสัมผัสนั้นแต่เวลานี้เขากลับมีความสุขกับดวงตาคู่ตรงหน้า มันเหมือนกับว่าเขาเป็นผีเสื้อที่เลือกที่จะบินเข้ากองไฟที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง แค่เฉียดเข้าไปก็อาจทำให้ปีกสวยๆ เสียหาย แต่นี่เขาดันเลือกที่จะบินเข้าหามันอย่างไม่มีข้อแม้




ต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียน เย็นนี้!!” 




ลูคัสตะโกนบอกรุ่นน้องที่กำลังวิ่งไปหาเพื่อนสองคนยืนอยู่อีกด้าน รุ่นน้องของเขาพยักหน้าและยิ้มรับ แค่นั้นจริงๆ มันก็ทำให้วันนี้ทั้งวันของเขาสดใสแล้ว 





วินวินดึงแขนเพื่อนให้เข้ามาในร่มคันโต เด็กมัธยมปลายปีหนึ่งกำลังเบียดเสียดกันใต้ร่มพร้อมกับเดินข้ามไปยังอาคารเรียนที่เป็นคาบเช้าของวันนี้  ยูตะเป็นคนเดียวที่เสื้อสเว็ตเตอร์เปียกไปครึ่งแล้วแต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันเท่ากับลูกฟุตบอลที่ลำบากถือมาคืนโรงเรียนในวันนี้หรอก






ฉันได้ยินว่าพี่เขาตะโกนว่าต้นไม้ๆ อะไรนี่ละยูตะเอ่ยขึ้นตอนมาถึงหน้าอาคารเรียนแล้ว เขากำลังยืนสลัดเม็ดฝนที่เกาะอยู่ในร่ม ดูท่าว่าตอนนี้ฝนเริ่มเบาลงแล้วแต่รองเท้ายูตะที่เปียกไปหมดนี่จะทำยังไง คนอื่นก็แค่เปียกด้านนอกหมอนี่คนเดียวที่เปียกชุ่มซะอยากกับว่าไปลุยน้ำมา






ไม่มีอะไรซะหน่อย นายหูฝาดไปแล้วยูตะเตนล์บอกก่อนจะชวนวินวินให้เดินเข้าไปในห้องด้วยกัน 





นายเป็นยังไงบ้าง พวกเราเป็นห่วงแทบแย่ หายไปตั้งหลายวันด้วย เตนล์ยื่นมือไปรับสมุดการบ้านของเพื่อนที่ส่งให้เขา มันเป็นงานของอาจารย์คยองซูที่ต้องส่งก่อนบ่ายวันนี้แต่เตนล์ยังไม่ได้แตะมันเลยด้วยซ้ำ




หายห่วงได้ ฉันอยู่ตรงหน้านายแล้ว ไม่เห็นหรือไงโอเมก้าเพื่อนสนิทหัวเราะพร้อมกัน วินวินถึงจะขี้อายหน่อยแต่ก็ยังเป็นเพื่อนอีกคนที่เขาสนิทและไว้ใจด้วย





เตนนนนนนล์!!....” 




เสียงดังแถมลากยาวแบบนี้นอกจากยูตะก็คงจะมีแทยงนั่นแหละที่กล้าตะโกนออกมาได้ เขาเห็นโดยองทำหน้ามองบนก่อนที่แทยงจะวิ่งมาถึงตัวเขา เพื่อนสนิทสองคนนี้ทำให้เขาหัวเราะได้ เพราะอีกคนต่างกันสุดขั้วแต่ก็ยังเข้ากันได้ดีอย่างกับช้อนและส้อม 





นายมาโรงเรียนได้แล้ว!” แทยงโผกอดเพื่อนสนิททันทีที่มาถึง เขาคิดถึงเพื่อนคนนี้ทุกวันแถมยังบ่นให้เพื่อนในกลุ่มได้ยินจนยูตะแทบจะอยากอัดฟุตบอลเข้าปากแทยง เว้นก็เสียแต่ว่าดันมีสายตาโดยองอาฆาตร้ายอยู่ นั่นทำให้ยูตะยั้งตัวไว้ทัน





คิดถึงฉันล่ะสิเด็กชายตบหลังเพื่อนเบาๆ อย่างอารมณ์ดี แทยงเอาแต่กอดแน่นจนเตนล์หายใจเริ่มไม่ออก โดยองเห็นแบบนั้นจึงได้ดึงศีรษะทุยเล็กของแทยงออกมา เพื่อนสนิทบุ้ยปากอย่างขัดใจแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยอะไรตามสเต็ปเดิม






น้อยๆ หน่อย เพื่อนจะขาดอากาศหายใจตายอยู่แล้ว  โดยองวางกระเป๋าและนั่งลงข้างเพื่อนสนิทที่เพิ่งหายจากอาการติดสัด ไม่ลืมที่จะหันมาโอบเตนล์เบาๆ ก่อนจะปล่อยให้เพื่อนเขียนงานต่อ พร้อมกับฟังเสียงบ่นคิดถึงของ
แทยงต่อ 








นายดีขึ้นแล้วใช่ไหม พี่ลูคัสมาถามฉันเรื่องนายแทบทุกเย็น โดยองคุยกับเพื่อนที่กำลังลอกงานลงสมุด นั่นเป็นเรื่องที่สามารถให้เตนล์ละความสนใจจากงานตรงหน้าได้เป็นอย่างดี




ฉันหายแล้วล่ะ พูดต่อสิโดยองดวงตาคล้ายกระต่ายเสมองสมุดของเพื่อน เป็นเชิงให้อีกคนเขียนงานไปด้วย นั่นทำให้เตนล์ต้องทำตามคำสั่งโดยไม่ต้องออกเสียงพูด โดยองทำไมถึงได้ดุแบบนี้นะ เขาแค่คิดเฉยๆ ไม่ได้พูดออกไปหรอก




ฉันก็บอกว่าฉันไม่รู้หรอก เพราะฉันเองก็ไม่ได้ข่าวอะไรของนายเลย ซ้ำเล่าอาจารย์เฉียนคุนก็ถามถึงนายด้วย คิดว่ามันไม่แปลกไปหน่อยหรอ..เตนล์ชะงัก เขาหันมามองเพื่อนแล้วขมวดคิ้ว มันจะแปลกยังไง อาจจะเป็นเพราะอาจารย์เป็นห่วงนักเรียนตามปกตินั่นแหละ





เขาก็เป็นห่วงนักเรียนเป็นเรื่องปกติแหละน่า เตนล์พูดในเชิงความจริง แม้โดยองจะไม่เห็นด้วยก็ตาม ก็เพื่อนเขามักจะมีเรื่องที่สงสัยเต็มไปหมดน่ะสิ





มันจะปกติได้ไง ไม่ใช่นายคนเดียวที่ไปขอยากับอาจารย์เฉียนคุน แถมรู้ได้ไงว่าฉันเป็นเพื่อนนาย.. ปีหนึ่งไม่ได้มีห้องเดียวนะ มือเรียวหยุดเขียนงานที่วินวินส่งให้ เขาคิดว่าก็อาจจะจริง.. เตนล์อยากมีความคิดที่ซับซ้อนแบบโดยองบ้าง





แต่ว่า......




แต่ว่านายไปทำอะไรห้องพยาบาล คิม โดยอง...คำถามที่เอ่ยขึ้นมาระหว่าเขาสองคนทำให้โดยองถึงกับถอยหนีแทบไม่ทัน เป็นยูตะที่แทรกเข้ามาโดยเขาสองคนไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่





เห้อ..! ตกใจหมดเลย ยูตะ โผล่มาก็ไม่บอก โดยองถอนหายใจเหมือนกำว่าตัวเองกำลังไขคดีอะไรซักอย่างอยู่อย่างเคร่งเครียดแล้วจู่ๆ ก็มีคนร้ายโผล่เข้ามา




อย่ามาเปลี่ยนเรื่องน่า นายป่วยหรือไงถึงได้ไปห้องพยาบาลน่ะ 


เพื่อนเบต้าตัวสูงพอๆ กับโดยองถามขึ้น หมอนี่ก็คะยั้นคะยอให้ตอบอยู่นั่นแหละ เตนล์เลิกสนใจเพื่อนมาเขียนงานของตัวเองแทน ตอนนี้ยูตะไม่ได้ใส่ถุงเท้าล่ะ เชื่อว่าหมอนั่นคงเอามันตากไว้ตรงระเบียงหน้าห้องแน่ ให้ตายสิ
ถ้าอาจารย์ซอฮยอนมาเห็น มีหวังยูตะได้ลอยแพอยู่หน้าห้องอีกแน่ๆ แต่ก็นั่นแหละ มันคือสิ่งที่ยูตะต้องการอยู่แล้ว







นายป่วยหรือโดยอง ไหนฉันขอดูหน่อยสิแทยงลุกขึ้นแถมกำลังจะเดินไปวันไข้จากหน้าผากของโดยองอีก เป็นวินวินที่ยังคงนั่งฟังเพื่อนอย่างสงบเสงี่ยม




ฉันไม่ได้เป็นอะไรน่าแทยง เอามือออกไปได้แล้ว



ยังรอฟังอยู่นะยูตะกลอกตามองบนเหมือนกับว่าเหม็นความรักของเพื่อนตรงหน้าอย่างนั้นล่ะ



ฉันก็แค่..ไปขอยา..... ก็แค่นั้นเอง



ยาอะไรล่ะ ไหนบอกว่านายไม่ได้ป่วยไงแทยงคนเดิมที่ยังวอแวโดยองอยู่




ยาแก้ฮีทไง วันเกิดตัวเองเดือนหน้าแล้วแท้ๆ ยังซื่อบื้อไม่รีบไปขอยาอีก โดยองว่าเข้าให้เพื่อนตัวเล็กถึงกับหน้าแดงลามไปใบหู เตนล์เห็นยูตะยักไหล่แล้วเดินไปนั่งข้างๆ วินวิน แม้จะพยายามไม่หลุดขำก็ตาม แต่ทุกคนที่ได้ยินก็อดขำไปด้วยไม่ได้ ที่แท้โดยองก็เป็นห่วงแทยงนี่เอง





นั่นสิ เกือบลืมไปแล้วด้วย นายเป็นห่วงฉันหรอ..แทยงพูดยิ้มๆ ดูจะเขินไม่ใช่น้อย


ฉันเนี่ยนะเป็นห่วงนาย อะไรที่ทำให้คิดแบบนั้น



ปัญหาครอบครัว ฉันจะไม่ยุ่งแล้วกันนะ” 


ยูตะแซ็วเข้าให้อีกแล้ว สมุดโน้ตของโดยองฟาดเข้าศีรษะของยูตะไปป้าบใหญ่ทันที ไม่รอให้อีกคนได้หลบ แทยงก็ส่งหนังสือเล่มหนาฟาดเข้าให้ด้วย มีเตนล์กับวินวินที่ยังนั่งขำอยู่ด้วยกัน พอเพื่อนสนิทสองคนร่วมมือกัน มันก็สนุกไปอีกแบบนะ





ไม่ห่วงฉันแล้วใครใช้ให้นายไปขอยาแก้ฮีทกันเล่า ฉันไม่ได้ขอร้องซักหน่อย!”  เพื่อนสนิทตัวเล็กตวาดเข้าให้ เพื่อนๆ ที่พยายามไม่สนใจแต่ก็ยังเงี่ยหูฟังว่าสองคนจะคุยเรื่องอะไร



ถ้ามันไม่ลำบากฉันที่ต้องช่วยนายช่วงฮีทน่ะ...ฉันไม่ทำแน่


ว่าไงนะ...นี่นาย เฮอะ..ฉันก็ไม่ได้หวังจะทำกับนายหรอกนะ โดยองเพื่อนๆ กำลังคิดว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว แทยงเข้าใจไปอีกเรื่องที่โดยองพยายามจะสื่อ ให้ตายเถอะ ทำไมเขาต้องมาเจอเพื่อนทะเลาะกันตั้งแต่เช้าด้วย เตนล์กำลังอ้ำอึ้งว่าจะพูดดีหรือไม่พูดดีเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กกำลังจะร้องไห้เพราะคำพูดที่โดยองบอก   อีกคนเข้าใจไปอย่างอื่นแล้วซะด้วย






อ..เอ่อ...ฉันหมายถึง..มันแบบว่า.. พวกนายเข้าใจฉันใช่ไหม”  โดยองขอความเห็น ทุกคนพยักหน้า มีเพียงยูตะที่ไหวไหลตอบเป็นเชิงคำว่า ปัญหาครอบครัวฉันจะไม่ยุ่ง’ 




ฉันว่านายไปพูดเองดีกว่า ฉันมีงานที่ต้องจัดการเตนล์กำลังหมายถึงงานวิชาพฤกษาศาสตร์ของอาจารย์คยองซู เขาเพิ่งเขียนมันได้ไม่ถึงครึ่งเพราะเพื่อนๆ เอาแต่วุ่นวายกันไปหมด




ฉันไม่หวังให้นายช่วยหรอกยูตะ.. แล้วก็นะ วินวิน..นายมัน..ฮึ่ย!” เพื่อนโอเมก้าของเตนล์อีกคนพยายามลูบหลังปลอบแทยงที่กำลังร้องไห้จนตาแดงไปหมด





ทำไมถึงได้เข้าใจยากอะไรแบบนี้นะ!!” 


โดยองดึงแขนแทยงให้เดินตามไป เด็กชายไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแค่เอาหลังมือซบไปกับใบหน้าไว้โดยไม่มองทางด้วยซ้ำ มีเพียงแค่โดยองที่เดินนำไป เวลาเดียวกันอาจารย์ซอฮยอนก็เดินเข้ามาพอดิบพอดี และก็ไม่ลืมที่จะตะโกนเรียกเด็กสองคนที่กำลังเดินออกไปจากห้องโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น










พวกเธอสองคนจะไปไหนกัน นี่ถึงเวลาเรียนของครูแล้วนะ คิม โดยอง!!” เสียงตะโกนนั่นไม่ได้ทำให้โดยองสนใจแม้แต่นิดเดียว  เพื่อนๆ ต่างก็แปลกใจ ก็โดยองเคยเป็นแบบนี้ซะที่ไหนกันเล่า






ฉันไม่เคยเห็นโดยองเป็นแบบนี้มาก่อนวินวินกระซิบในกลุ่มเพื่อน มันดังพอที่เตนล์จะได้ยิน เขาไม่ลืมเอาสมุดโน้ตเก็บไว้เมื่ออาจารย์ซอฮยอนเข้ามา





นี่ละนะ พลังแห่งความรัก ยูตะบอกเพื่อนของตนเอง ดูจะภูมิใจกับคำคมที่ดูชนบทของตัวเองมาก


ฉันละเบื่อคำพูดอะไรแบบนี้ของนายมากยูตะ  ไปเรียนมาจากไหน วินวินหยิบหนังสือวิชาภาษาศาสตร์ขึ้นมาตามคำสั่งของอาจารย์ซอฮยอน


ฉันอ่านเจอในหนังสือ



ไม่ยักกะรู้ว่าอ่านออกเตนล์เลียนแบบคำพูดของเดรโกที่ด่าลูกน้องตัวเองว่าโง่ วินวินหลุดขำพรืดจนอาจารย์หันมามองตามเสียงนั่น




นายอย่าเป็นโดยองสองได้ไหมเตนล์ ฉันประสาทจะกินเวลาหมอนั่นร่ายยาวเกี่ยวกับทฤษฏีสัมพันธภาพอะไรเทือก
นั้นอ่ะ











พวกเธอ!! คุยอะไรกันนักหนา! แล้วก็นะ..นากาโมโตะถุงเท้าเธออย่าลืมเก็บไปด้วยหลังหมดชั่วโมง อาจารย์ซอฮยอนกำลังพูดถึงกลุ่มพวกเขาสินะ แหงล่ะ ก็ถุงเท้านั่นมันเป็นของยูตะนี่นา






อาจารย์ไม่ไล่ผมไปหน้าห้องหรอกหรอครับนั่นคือสิ่งที่ยูตะต้องการในทุกชั่วโมงเรียน จริงๆ แล้วทุกคนก็ไม่เข้าใจว่าเพื่อนคนดังกล่าวจะมาเรียนทำไม ถ้าหากว่าต้องการนั่งอยู่แค่หน้าห้อง เตนล์เคยถามคำถามนี้กับยูตะแล้วได้ความว่า...เพราะที่โรงเรียนมีชมรมฟุตบอล เขาเลยต้องมาเรียนทุกวัน






วันนี้ฝนตก ครูจะอนุโลมให้ก็แล้วกัน










Lost together











ช่วงบ่ายของวันแดดเริ่มออก ท้องฟ้าสดเสียเสียจนอดนึกไม่ได้ว่าเมื่อเช้าฝนตกจริงๆ หรือว่าแค่ฝันไป  เตนล์กับเพื่อนกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งใกล้ห้องสมุดที่เขาและเพื่อนๆ ชอบไปนั่งกันบ่อยๆ เสียงเดาะบอลกระทบพื้นเป็นบางครั้ง ยูตะกำลังเพลิดเพลินกับฟุตบอลที่ตัวเอง ขณะเดียวกันเพื่อนคนอื่นก็นั่งทำการบ้านเพื่อฆ่าเวลาก่อนกลับบ้าน 



โดยองทำเสร็จตั้งแต่อยู่ในห้องเรียนแล้ว เขากำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มหนาเช่นเดิม แต่ละวันไม่ซ้ำกันซักเล่มเลย เตนล์เคยสงสัยว่าบ้านของโดยองคงจะเต็มไปด้วยหนังสือแน่ๆ แล้วก็นะเพื่อนสนิทสองคนเข้าใจกันดีซะจนคิดว่าไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน แทยงอารมณ์ดีทั้งวันด้วยซ้ำไป อยากรู้ว่าเพื่อนสองคนคุยอะไรกันแต่ก็ยังไม่มีความกล้าที่จะถามในเมื่อโดยองนั่งอยู่ด้วย 




พวกนายเชื่อเรื่องมนุษย์หมาป่าหรือเปล่า ฉันอ่านเจอว่ามันเคยมีล่ะ แต่บ้างก็ว่าสูญสลายไปหมดแล้ว แต่ก็มีบางคนบอกว่ามันยังมีอยู่เพียงแค่ไม่ปรากฏตัวให้เห็นโดยองพูดทั้งที่ไม่เงยจากหน้าหนังสือ เพื่อนทุกคนก็ได้แต่มองหน้ากันเพราะพวกเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก




แล้วมันยังไงล่ะ  วินวินถามขึ้น



ก็มันมีอาการฮีทเหมือนพวกเราไง ประมานว่า..ได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าหรือเบต้าอะไรแบบนั้นน่ะ แถมยังมีคู่โชคชะตาเหมือนพวกเราด้วยทุกคนพยักหน้าตามพยายามอย่างมากที่จะเข้าใจข้อมูลที่โดยองกำลังเล่าให้ฟัง





ตรงนี้ๆ น่าสนใจ มันสามารถอยู่ร่วมกับอมนุษย์อย่างโอเมก้าและเบต้าด้วย เว้นก็แต่อัลฟ่า เพราะพวกนั้นจะได้กลิ่นทันทีเมื่อรู้ว่ามีหมาป่าอยู่






นายกำลังจะบอกว่า โรงเรียนของเราอาจจะมีมนุษย์หมาป่าอย่างนั้นหรอ ฮ่าๆๆ ฉันไม่ยักรู้ว่ามันสมองอย่างนายเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วย ยูตะที่เดาะบอลอยู่ตะโกนมาล้อเลียน แต่โดยองไม่ได้สนใจคำพูดพวกนั้นหรอก เขาคิดแค่ว่าการแสวงหาความรู้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย






ฉันเหนื่อยใจกับเพื่อนอย่างนายจริงๆโดยองถอนหายใจ เข้าก้มลงอ่านหนังสือต่อ ศีรษะทุยเล็กเอียงตัวมาอ่านข้อความที่กำลังอยู่ในเพื่อนเบต้าตัวสูง เตนล์ก็ดูสนใจกับเรื่องนี้ด้วย นั่นทำให้โดยองรู้สึกไม่โดดเดี่ยว





ตรงนี้เขาบอกว่า ถ้าอัลฟ่าผสมพันธุ์กับมนุษย์หมาป่าจะมีลูกเป็นโอเมก้าล่ะ แปลกดีเนอะ ส่วนมากพวกอัลฟ่าจะจับคู่กันเสียมากกว่า โดยองพยักหน้าตาม  เขาชอบเวลาได้แบ่งปันความรู้กับเพื่อน แม้มันจะดูเล็กน้อยก็ตาม







ให้ตายเถอะ...เกือบลืมไปเลยว่าตัวเองมีนัด เพื่อนโอเมก้าตัวเล็กที่เพิ่งหายจากอาการฮีทเอ่ยขึ้น เพื่อนทุกคนต่างก็หันมาให้ความสนใจทันที เขาเก็บอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าทันทีที่นึกขึ้นได้ แต่เพื่อนๆ ยังคงนิ่งเงียบรอให้เขาพูดอะไรบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยปากถาม






นอกจากพวกเรา..นายสนิทกับใครบ้างล่ะในโรงเรียน”   นั่นไม่ใช่ประโยคคำถามจากแทยง แต่หากเพื่อนของเขารู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังมีความลับ





เอาน่า.. เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมาเล่าให้ฟังแล้วกันเด็กชายสะพายเป้ขึ้นหลังก่อนจะวิ่งออกไป ทิ้งให้เพื่อนงงกันเป็นแถว  มีเพียงยูตะที่โพล่งคำพูดอย่างกับว่าเพิ่งนึกขึ้นได้






เมื่อเช้าฉันเห็นเตนล์คุยกับรุ่นพี่ลูคัสล่ะ  แถมพี่เขาตะโกนว่าต้นไม้ๆ อะไรนี่แหละ พูดจบก็หันไปเดาะลูกบอลต่อ ทุกคนพยักหน้าพร้อมเพรียงและเข้าใจประโยคที่ยูตะบอกได้อย่างไม่ยาก แม้กระทั่งแทยงก็ด้วย  โดยองนึกขัดใจว่าเรื่องของตัวเองทำไมไม่คิดได้ไวแบบนี้ล่ะ แม้จะก้มลงเขียนต่อแต่ประโยคที่แทยงเอ่ยขึ้นทำให้เพื่อนๆ นึกอยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเร็วๆ










เพื่อนของพวกเราอาจจะมีแฟนในเร็ววันนี้ก็ได้











#คนแพ้แจเตนล์ 











#Talk ทำไมตอนนี้โดแทมากินขาดเล่า 5555555555555 มาแล้วนะคะ ตอนนี้จะเรื่อยๆ นิดนึง อันที่จริงเราเขียนไว้แล้วแต่มันดันหายเพราะไปเปลี่ยนฮาร์ดดิสมาแล้วเขาสำรองข้อมูลให้ไม่ได้ เลยต้องเค้นใหม่หมด
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ <3 ฝากคอมเม้นท์หรือติดแฮชแท็ก #คนแพ้แจเตนล์  ด้วยนะคะ กำลังใจของทุกคนช่วยให้เรามีแรงแต่งฟิคนะคะ คิดยังไงบอกกันด้วย ^^ เอนจอยรีดดิ้งจ้า






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

548 ความคิดเห็น

  1. #524 Artemis.T (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 01:40
    คิดอยู่ ว่าพ่อเตนล์อาจจะเป็นหมาป่าจริงๆก็ได้...
    #524
    0
  2. #510 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 05:04
    มีโดยองแล้วพทยไม่ต้องใช้ยาแล้วม้างงง /รู้สึกบาป5555555555 ไม่เชียร์แจนหรอกนะแจนใจร้าย จะเชียร์คัส!! น้องเตนล์อน่าพลิกพล็อตไปชอบแจนก็พอ แม่หนุนหลังคัสเต็มที่เลย
    #510
    0
  3. #485 indyR. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:10
    แสดงว่าพ่อเตนล์เป็นหมาป่าแน่ๆเลย ไม่ใช่ว่าพีคสุดคือกลายเป็นน้องลูคัสด้วยนะ แง้​
    #485
    0
  4. #450 oohluhan520 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:37
    แจคือพวกปฏิบัติไม่เป็นนี่เอง
    #450
    0
  5. #409 p.Ty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:37
    เตนล์ ถ้าไปพบลูคัสก้อาจจะติดกลิ่นมานะ เดี๋ยวก็ทะเลาะกับนายอัลฟ่าอีกหรอก แต่ก้ดีนะๆๆ ยั่วให้นายนั่นหึงหน่อย 555555555555
    #409
    0
  6. #397 // Mr.SiMBA // (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 08:10
    เห็นแล้วเครียดแทน จะได้รักกันมั้ยลูคัสเนี่ย
    #397
    0
  7. #351 $wifty_Princess. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:19
    หรือว่าพ่อเตนล์ที่ตายไปเป็นหมาป่า
    #351
    0
  8. #283 all10on (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:20
    พี่คิดถึงเตนล์นะ อมกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อุแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #283
    0
  9. #263 ασɱ♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:08

    ลูคิสคิดถึงเตนล์ เราก็คิดถึงลูคัสกับเตนล์นะ ชอบโมเม้นหวานๆของสองคนนี้มาก ละมุนมาก แง

    #263
    0
  10. #236 apicah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 02:19

    โดแทด้วย ฮือ ประทับใจๆๆๆๆชอบมากค่า ;-;

    #236
    0
  11. #226 MintKumamung1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:45
    หนูไม่รู้ หนูเขิน555555555555555 #ทีมพี่ลู
    #226
    0
  12. #221 ไอฮยอง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 16:14
    ทีมลูคัสสสสส ทีมลูคัสสสสส
    #221
    0
  13. #213 prwo3x (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:54
    พ่อเตนล์เป็นหมาป่าหรือเปล่า??? แต่สงสารลูคัสอ่ะ เผ่าพันธุ์หายไปหมดแถมเป็นพระรองอีก งือ
    #213
    0
  14. #187 ασɱ♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:45
    ตลกยูตะ 555555555 ทัมมัยมั่ยมีคัยอ่อนโยนกับยูตะเรย TT
    #187
    0
  15. #175 kame_1027 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 08:14
    พ่อเตนล์เป็นหมาป่ารึป่าว
    #175
    0
  16. #141 Amb_btt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:08
    มาอัพเถอะค่าาาไรท์
    #141
    0
  17. #140 `pudjaee♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 00:24
    อยากอ่านอีก แง อัพเถอะน้า
    #140
    0
  18. #137 geniusvirtuoso (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:40
    รอค่าาาาา รอรอรอรอ
    #137
    0
  19. #132 kanyanatgrierx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:04
    มาอัพเถเะไรทท์
    #132
    0
  20. #130 Noodee Yolradee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:36
    สามพีสามพีสามพีสามพี
    #130
    0
  21. #127 Amb_btt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 10:31
    อบอุ่นกว่าไมโครเวฟก็ลูคัสนี่แหละค่ะ
    #127
    0
  22. #125 Meowboo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:08
    ทีมลูคัส สงสารอยากให้ได้เตนล์บ้าง สามพีได้ก็ดี
    #125
    0
  23. #122 sang namja (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 03:31
    รออัพตอนต่อไปนะคะ ไรท์สู้ๆ นะ
    #122
    0
  24. #116 Nunnnii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 07:30
    คนแพ้คือแจสินะ 555555 นี่แหละเกรี้ยวกราดใส่น้องก็นกไป มาต่อเร็วๆนะคะ ค้างอ่ะ >.<
    #116
    0
  25. #115 tennnnn10 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:36
    ลูคัสนี่เป็นผู้ชายอบอุ่นมากๆอ่ะอยากได้
    #115
    0