{Omegaverse} NCT คนแพ้ #JaeTen #LuTen ฟิค Lost together

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 : สัมผัสที่แจฮยอนหวงแหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    21 ส.ค. 60







ตอนที่


สัมผัสที่แจฮยอนหวงแหน








แดดอ่อนยามเย็นของวันศุกร์นักเรียนหลายคนต่างกลับบ้านบ้างก็ผู้ปกครองมารับ บางส่วนก็เลือกที่จะกลับรถของโรงเรียน ดวงตะวันเคลื่อนต่ำลงทุกที ต้นไม้ใหญ่เล็กบดบังแสงอาทิตย์ไว้ชวนให้บรรยากาศยามเย็นดูเปล่าเปลี่ยวกว่าเดิม เด็กหนุ่มมัธยมปลายปีหนึ่งกำลังนั่งรอรถของผู้ปกครองให้มารับเช่นทุกที เขาไม่เคยกลับดึกขนาดนี้ตั้งแต่เข้าเรียน  เสียงกู่ร้องของอมนุษย์กำลังส่งสัญญาณว่าคืนนี้อาจมีการออกล่าเช่นทุกคืน







เตนล์ เด็กหนุ่มร่างเล็กวัยเจริญพันธุ์กำลังนั่งอยู่คนเดียวมีเพียงแสงจากดวงไฟที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะ ใจจริงเขาน่าจะตัดสินใจกลับบ้านด้วยตนเองเมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยไปมากแล้วแต่ไม่มีทีท่าว่าทางบ้านจะมารับอย่างเช่นทุกวัน ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย อย่างไรก็คงลองเสี่ยงเดินกลับบ้านเอง ในเวลานี้แล้วรถเมล์ในโรงเรียนคงไม่รับแล้วล่ะ แถมอาการปวดหนึบทั้งร่างกำลังเล่นงานเขาอยู่ตอนนี้อีก 





วันนี้คาบพละของอาจารย์ซีวอนเขาโดนใช้ให้วิ่งเก็บบอลคนเดียวทั้งที่แดดออกขนาดนั้น คิดว่าผลพวงมาจากตอนชั่วโมงเรียนนั้นแน่ๆ ลุกจากที่นั่งเดินกลับทางที่คิดว่าใกล้ที่สุดมันออกจะน่ากลัวสักหน่อยสำหรับโอเมก้าอ่อนแออย่างเขาแต่มันคงไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วก็ในเมื่อทางบ้านก็ไม่ได้สนใจและเป็นห่วงเขา  










สองเท้าเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งเมือพาตัวเองผ่านป่ารกที่โดนปล่อยให้ร้างมานานหลายปีแค่ผ่านป่าตรงนี้ไปได้ก็เจอทางลัดกลับบ้านแล้ว เขาคิดแบบนั้น พยายามที่จะไม่สนใจเสียงที่ดังอยู่ในป่า มันเหมือนเสียงของสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่อยากเอ่ยถึง เสียงนั้นกำลังโหยหวนจนชวนให้ขนลุก เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เสียงผีป่าหรืออะไรแบบนั้นแต่หากว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าอีกหลายเท่า เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เด็กหนุ่มรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกตามอยู่ ไม่กล้าแม้แต่จะมองไปข้างหลัง เขากลัวในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดถึงแม้จะจริงหรือไม่ก็ตาม เตนล์ออกตัววิ่งและยิ่งวิ่งหนีเท่าไหร่ดูเหมือนเสียงเท้านั่นยิ่งใกล้เข้ามาทุกที 









เขากลัว.. ร่างบางกระชับกระเป๋าในมือเหงื่อกาฬซึมออกมาอย่างเช่นทุกครั้งที่กลัว เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้.. นึกอยากได้ท่อนไม้ไว้ในมือของตัวเอง เสียงฝีเท้ายังตามมาติดๆ สมองเขากำลังบอกว่ารีบพาตัวเองออกจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด ถนนแถบนี้ไม่มีไฟร่างบางพยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความมืดแต่เขาไม่ใช่พวกอัลฟ่าที่จะมองเห็นอะไรได้ชัดถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด ด้วยความที่พยายามเร่งฝีเท้าวิ่งหนีความความกลัวนั้นจนลืมมองทางด้านหน้า ขาเรียวสะดุดเข้ากับกิ่งไม้ที่กั้นขวางเขาสะดุดล้มและแน่ใจว่าตัวเองไม่รอดแน่ เขากลัวจนสั่นสะท้านไปหมด










เป็นบ้าหรือไง วิ่งหนีอยู่ได้!” 








แขนแกร่งรั้งเอวของน้องไว้ได้ทันเขานึกดีใจเมื่อตนเองไม่เผลอล้มไปซะก่อน พยายามเร่งฝีเท้าแล้วแท้ๆ แต่อีกคนก็เอาแต่วิ่งหนีไม่มองหลังบ้างเลย นึกสมน้ำหน้าที่หัวเกือบคะมำ หากไม่ได้เขารั้งไว้คงได้บาดเจ็บกลับบ้าน






พ....พี่..พี่แจอยอนเองหรอ ฮึ่ก..” 






เด็กหนุ่มสวมกอดอีกคนทันทีที่เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมา แม้จะดูดุร้ายแต่เขากลับสุขใจที่มีคนตรงหน้าอยู่ด้วย เผลอลืมตัวสะอื้นไปด้วยแถมน้ำตาก็ยังไหลออกมาด้วยความตกใจ ที่แท้คนที่วิ่งตามคือพี่แจฮยอนที่แสนเกลียดชังเขา แม้ว่าจะรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้วแต่เสียงของนักล่าก็ยังดังอยู่ในบริเวณป่าแถบนี้







ทำไมถึงได้โง่แบบนี้นะ กลับบ้าน
!” 






แจฮยอนพูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังให้อีกคนเดินตามมา เตนล์เงยมองคนตรงหน้าก่อนจะเดินตามหลัง เขาเว้นระยะห่างเอาไว้เขารู้ว่าพี่ชายตรงหน้าไม่ชอบเข้าใกล้เขาซักเท่าไหร่ แผ่นหลังนั้นเย่อหยิ่งเหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอ 





แจฮยอนกำลังหงุดหงิด กลิ่นที่ไม่คุ้นชินกำลังก่อกวนเขาอยู่แต่ไม่อยากจะเอ่ยอะไรออกมา เพราะกำลังเห็นอีกคนตื่นกลัวอยู่ วันนี้เขาขับรถมาด้วยตนเอง เดิมทีมาถึงตั้งนานแล้วแต่เขาจงใจแกล้งอีกคนให้กลับบ้านเอง แต่พอได้เห็นเด็กคนนี้เดินไปอีกทางแถมตัวเองอาจทำให้น้องเผชิญอันตรายคนเดียวคิดแบบนั้นเขาก็เริ่มหงุดหงิดและวิ่งตามอีกคนไป ด้วยว่าถนนที่เด็กหนุ่มเข้าไปนั้นคือถนนส่วนบุคคลทำให้รถยนต์เขาไปไม่ได้ เลยเลือกจะวิ่งตามแต่นี่อะไรเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด กลิ่นหอมแบบนั้นมันกำลังทำให้ร่างกายเขาปั่นป่วนไหนจะกลิ่นสาปแปลกๆ โชยมาแตะจมูกเป็นบางครั้งบางครา  ทำไมอีกคนถึงได้มีกลิ่นสาปที่ดูเหมือนจงใจทิ้งไว้ให้ได้กลิ่นแบบนี้ด้วย 














กลิ่นนั่น....




คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เตนล์ขึ้นมาบนรถโดยมีแจฮยอนนั่งอยู่ข้างๆ ร่างสูงเอนร่างมาสูดดมตามสัญชาตญาณ ใบหน้าหวานที่เปรอะไปด้วยน้ำตากำลังมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ เขามั่นใจว่าคงไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนของตัวเขาเอง ก็เพราะว่าเมื่อตอนบ่ายเขาไปรับยากับอาจารย์เฉียนคุนมาแถมกินยาเพื่อระงับอาการฮีทกันไว้เรียบร้อยแล้วนี่นา  แต่เด็กหนุ่มคงไม่ได้อ่านรายละเอียดว่าในบางครั้งยาก็ไม่สามารถระงับอาการได้  โดยเฉพาะอาการฮีทครั้งแรกจะมีอาการหนักว่าทุกครั้งแต่ร่างกายจะค่อยๆ ปรับชินเมื่ออาการครั้งต่อๆ ไปเกิดขึ้นอีก








มีอะไรหรอครับ” 






มือเล็กปาดน้ำตาออกก่อนจะมองความผิดปกติที่อาจจะเกิดกับตัวเองหรือเปล่า เด็กหนุ่มเผลอปล่อยฟีโรโมนออกมา คืนนี้แล้วที่เตนล์จะครบสิบห้าปีเต็มและเขารู้ดีถึงได้กินยานั่นป้องกันไว้ แม้ว่าจะไม่รู้ตัวแต่อัลฟ่าอย่างแจฮยอนรับรู้กลิ่นนั้นได้อย่างดี เขาเหมือนคนที่กำลังมึนเมาเมื่อเด็กคนนี้อยู่ข้างๆ  จดจ้องไปยังใบหน้าอีกคน ดวงตากลมโตเปล่งประกายอย่างเช่นทุกครั้งแต่มันแปลกไปกว่าเดิมที่แจฮยอนเคยเห็น.. 




สายตานั้นกำลังยั่วยวนให้เข้าหา





ไม่มีอะไร เด็กนี่จะสิบห้าปีเต็มแล้วงั้นหรอ แจฮยอนกำลังคิด สมองเขามันตีกันวุ่น  ภาวนาให้ไม่ใช่ความจริง และเขาก็จะไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับโอเมก้าอย่างเตนล์เด็ดขาด เสียงลมหายใจอุ่นถูกผ่อนออกมันแรงจนจับความผิดปกติ ลำคอแกร่งกำลังกัดฟันต่อสู้กับความกำหนัดที่ก่อขึ้นในกาย 










จะเป็นใครก็ได้แต่ไม่ใช่เด็กที่อยู่ข้างกายเขาตอนนี้ ขอให้ไม่ใช่เตนล์ที่เป็นสิ่งนั้น..คู่โชคชะตาของเขา
อัลฟ่าจะรู้ว่าใครคือคู่โชคชะตาของตัวเองได้ก็เมื่ออีกฝ่ายมีอายุครบสิบห้าปี







พี่แจฮยอน








ฉันบอกว่าไม่มีอะไรไง เซ้าซี้อยู่ได้ น่ารำคาญ” 







ไม่รู้ว่ากำลังโกรธที่เขาวิ่งหนีไปหรือเปล่า แต่ดูเหมือนอีกคนกำลังจะไม่สบาย หยดเหงื่อตามร่างกายเผลอซึมออกมาให้เขาได้เห็นอย่างชัดเจนแม้ระยะทางจากโรงเรียนไปบ้านมันไม่ไกลนักเมื่อใช้รถยนต์แต่อาการคนตรงหน้าดูจะแย่ขึ้นเรื่อยๆ เตนล์เองตอนนี้ก็ไม่แพ้กัน เขารู้สึกปวดหนึบตามร่างกายและไม่สบายตัว มือเล็กหยิบทิชชู่หน้ารถเพื่อจะซับเหงื่อให้คนพี่ แจฮยอนปัดมือน้องทิ้งอย่างไม่ใยดี เขาเลี้ยวรถเข้าไปบริเวณบ้านแต่เนื่องใกล้วันหยุดสุดสัปดาห์ทำให้พ่อบ้านและคนอื่นๆ ไปพักผ่อน รวมทั้งพ่อกับแม่ของเขาที่ไปดูงานด้วยทำให้ไม่มีใครมาต้อนรับอย่างเช่นทุกครั้ง







เมื่อไหร่” 





แจฮยอนถามขึ้น ลมหายใจเขาขาดห้วงไปบ้างแต่พยายามเค้นคำพูดขึ้นเพื่อถามอีกคนเพื่อความแน่ใจ






เมื่อไหร่อะไรหรอครับ” 






มือเล็กหยิบกระเป๋าตัวเองมากอดไว้เพื่อจะลงจากรถ เขารู้สึกอยากพักผ่อนและทิ้งตัวนอนตอนนี้ รู้สึกร้อนรุมๆ เหมือนคนไม่สบาย









สิบห้า..นายจะสิบห้าเมื่อไหร่ 









แขนเล็กโดนรั้งไว้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของแจฮยอนแทบจะชิดไปกับแก้มเนียน เสียงทุ้มดังอยู่ข้างใบหูแม้จะเป็นเพียงประโยคสั้นๆ แต่มันแหบพร่าจนชวนให้ขนลุกเสียววาบ คนตรงหน้ารู้ว่าเขากำลังเข้าสู่ช่วงเจริญพันธุ์ เด็กหนุ่มดูอึ้งเล็กน้อย มือเล็กยื้อออกจากแขนแกร่ง รีบเปิดประตูรถออกเพื่อจะหนีหน้าคนข้างๆ แม้จะรู้ว่าหนีไปก็เท่านั้น









ผมเหนื่อยแล้ว ขอบคุณพี่แจฮยอนที่ไปรับนะครับ







พูดแค่นั้นก่อนจะลุกออกจากรถวิ่งไปยังหลังบ้าน เลี่ยงที่จะตอบไปตามความจริง แจฮยอนไม่ได้ตามไปอย่างเช่นทุกที เขาก้มมองข้างตัวที่เด็กหนุ่มเคยนั่งมันมีรอยเปียกเป็นวงกว้างและกลิ่นนั่นกำลังเชิญชวนเขาอยู่







กลิ่นฟีโรโมนถูกทิ้งไว้อย่างไม่จงใจ นิ้วแกร่งปาดรอยเปื้อนนั้นขึ้นมาดูมันลื่นและเหนอะหนะ กำลังตัดสินใจว่าจะออกไปข้างนอกเพื่อปลดปล่อยสิ่งที่กำลังปะทุอยู่ในกายกับอัลฟ่าตัวใดตัวหนึ่งอย่างเช่นทุกครั้ง 



แต่ความรู้สึกกำลังบอกว่าเป็นห่วงอีกคนแม้เขาจะเกลียดแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นห่วงและต้องการเตนล์มากกว่าอัลฟ่าพวกเดียวกัน สุดท้ายเขาก็นำรถไปจอดยังโรงรถของบ้าน








lost  together








 
ตั้งแต่หัวค่ำมาถึงกลางดึกแจฮยอนกำลังไม่เป็นตัวเอง เขาเอาแต่เดินไปมาอยู่ในห้องคอยมองลงมายังที่พำนักของเด็กหนุ่ม กลิ่นฟีโรโมนเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ความหอมหวานนั่นก็เอาแต่วนเวียนอยู่ในโสตประสาท ร่างสูงตัดสินใจเดินไปหากลิ่นที่ตัวเองโหยหา 






เขายืนอยู่หน้าประตูไม้ของบ้านหลังเล็กมีแค่เสียงจากด้านในที่ครางกระเส่าเหมือนคนกำลังทรมาน ช่วงล่างของอัลฟ่าที่โตเต็มวัยอย่างแจฮยอนกำลังปวดหนึบและขยายใหญ่ขึ้น มันปูดโปนขึ้นมาโดยที่ไม่ได้แตะต้อง สติที่เคยมีพร่าเลือนขึ้นเรื่อยๆ สิ่งนั้นกำลังเรียกร้องหาเขา..ร่างกายของเด็กคนนั้น เตนล์โอเมก้าอ่อนแอที่เขาเคยเกลียดชัง 








ความเงียบภายในบริเวณบ้านยิ่งย้ำชัดถึงความต้องการของโอเมก้าตัวเล็ก มือแกร่งกระชากประตูออกด้วยมือเดียวร่างกายเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปลี่ยนเป็นน้ำเงินคราม เงาในนั้นปรากฏเป็นเด็กหนุ่มร่างบางทันทีที่เข้ามา แจฮยอนยืนมองร่างกายที่เปลือยเปล่าตรงหน้า เมื่อใดก็ตามที่โอเมก้าเกิดอาการฮีทร่างกายจะร้อนระอุเหมือนโดนไฟไหม้ ทุกอย่างดูอึดอัดเมื่อคอยปิดป้องกาย สัญชาตญาณของอัลฟ่าจะเปลี่ยนไปทันทีมันจะมีความรู้สึกอ่อนโยนและอยากปกป้องโอเมก้าที่เป็นคู่โชคชะตาของตนเอง 








ยกเว้นเรื่องการสืบพันธุ์ร่างกายจะตอบสนองกันโดยอัตโนมัติ ดวงตาสวยหยาดเยิ้มไปด้วยน้ำตา กำลังจดจ้องมายังอัลฟ่าตัวผู้ตรงหน้า สติสัมปัญญะเด็กหนุ่มก็พร่าเลือนไม่แพ้กัน เตนล์รู้แค่เพียงว่าตอนนี้ร่างกายกำลังร้อนระอุคล้ายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แม้จะส่งนิ้วเรียวของตนเองไปช่วยปรนเปรอแต่แค่นั้นก็ไม่สามารถปลดปล่อยความอึดอัดออกมาได้ พื้นที่เย็นเฉียบเปรอะไปด้วยน้ำหล่อลื่นจากช่องทางด้านล่าง มันไหลออกมาเมื่อโอเมก้ามีความพร้อมในการผสมพันธุ์เต็มที่








          

cut bio twit ///  @byMean93














เช้าวันหยุดเตนล์สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เขานอนเพลินซะเกือบจะลืมไปว่าวันนี้ตนเองต้องขึ้นไปทำความสะอาดข้างบนตัวปราสาท ความปวดร้าวระบมอยู่ตรงช่วงล่างทำให้เด็กหนุ่มได้สติ เขากำลังทบทวนอยู่ว่าเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องที่ฝันไป เตียงนอนที่กว้างยิ่งว่าบริเวณห้องนอนของตัวเองทำให้ร่างบางรู้ตัวว่านี่คงจะเป็นห้องของแจฮยอน เสมองข้างตัวที่มีอัลฟ่าหลับใหลอยู่ แค่นั้นก็ทำให้รู้แล้วว่ามันไม่ใช่เพียงความฝัน 








สองเท้าเล็กพยายามขยับร่างกายให้เบาที่สุด เขาไม่อยากให้อีกคนตื่นมาเพื่อจะพบกับคนที่ตัวเองเกลียดขี้หน้า เสียงขยุกขยิกแค่เล็กน้อยแค่นั้นก็ทำให้แจฮยอนรู้สึกตัว เขาเห็นเด็กหนุ่มกำลังพาตัวเองออกจากห้องด้วยความทุลักทุเล แม้จะปวดช่วงล่างอยู่มากก็ไม่ได้ทำให้เตนล์ยอมแพ้ คราบน้ำคาวยังคงไหลลงออกมาตามง่ามขา แจฮยอนรู้สึกดีใจเมื่อเขาได้เจออะไรแบบนี้ในยามเช้า  มันไม่ใช่แค่น้ำเชื้อที่เขาได้ปล่อยไว้เมื่อคืนแต่ยังผสมด้วยน้ำหล่อลื่นของโอเมก้าตัวน้อยที่ยังคงมีอาการติดสัดอยู่ กลิ่นฟีโรโมนของเตนล์กำลังส่งกลิ่นโชยไปทั่วทั้งห้อง











กลับมานั่งตรงนี้ก่อนที่ฉันจะทำให้นายเดินไม่ไหว 






ร่างบางสะดุ้ง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อีกคนตื่นขึ้นมา ขาเล็กสะดุดเข้ากับพรมผืนหนา เขากำลังกลัวแจอยอนและยังกลัวด้วยว่าตัวเองจะเผลอต้องการอีกคนแบบเมื่อคืนอีก เสียงเท้าที่กำลังย่างกรายเข้ามาชิดเรื่อยๆ เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะหันหลังมอง เขารู้ว่าตอนนี้ตนเองก็เริ่มมีอาการขึ้นมาอีกครั้ง  












แม้จะยังปวดช่วงล่างอยู่แต่ร่างกายของเขากำลังเรียกร้องหาอีกคน ใช่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ...มือหนาเชิดใบหน้าสวยของน้องขึ้นก่อนจะประกบปากจูบซับกับปากของอีกคน กลิ่นและสัมผัสนี้ที่แจฮยอนหวงแหน..















#อย่าลืมคอมเม้นท์หรือพูดคุยผ่านทวิตเตอร์ทางแฮชแท็ก #คนแพ้แจเตนล์ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

548 ความคิดเห็น

  1. #540 ipomelo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 11:22
    เขินอ่ะ แงงงงง แจฮยอนนนนน
    #540
    0
  2. #535 faharys (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 19:18
    โอ้ย แจฮยอน มันเป็นแซ่บไม่ไหวแล้ว
    #535
    0
  3. #523 Artemis.T (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 01:30
    หวงน้องแต่ก็ดุน้องง โอ้ยย แจจจจ
    #523
    0
  4. #509 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 04:52
    คัสทำไมไม่มาหาน้องงงงง โอ้ยยยยยยยยยยย แพ้ตั้งแต่แชปนี้แลัวเหรอทีมชั้น อมก ฮือ
    #509
    0
  5. #484 indyR. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:51
    เขินหนักมากกกกกก ใจดีกับน้องก็เป็นนี่ แล้วทำไมชอบแสดงออกแบบร้ายๆกับน้องนะ
    #484
    0
  6. #465 Superzoil ' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:43
    แงงงงง เขินมากๆๆๆ ;-; อย่าดุน้องให้มากซี่
    #465
    0
  7. #449 oohluhan520 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:25
    ถ้าหวงก็ดูแลดีๆเข้าใจมั้ยยยยย
    #449
    0
  8. #408 p.Ty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:19
    กรี๊สสสสสส พี่แจฮยอนนนน กรี๊สสสสสสสสส ฮรืออออ ทำไมดีขนาดนีั เริ่มหวงน้องแล้วใช่ไหม จะใจร้ายกับน้องอีกไหมฮะนายน่ะ
    #408
    0
  9. #396 // Mr.SiMBA // (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 07:52
    แง หวงแล้วดูแลให้มันดีๆหน่อย
    #396
    0
  10. #389 ThararatFirst (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 03:40
    แจฮยอนไม่อ่อนโยนเลยยย
    #389
    0
  11. #388 ThararatFirst (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 03:39
    😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    #388
    0
  12. #343 lills (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:29
    ฮืออออรังแกน้องงง
    #343
    0
  13. #287 mindmiee2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:07
    มันแบ่บชั้นตายแร้ว อุแง
    #287
    0
  14. #279 all10on (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:07
    จ้ะพ่อจ้าา พ่อหวงน้องง แล้วน้องก็คือคู่ของแจฮยอนด้วยเหรอ แล้วลูคัสก็ใช่เหรอ แบบนะพี่แจฮยอนนะ หงุดหงิดเก่งจังโรย หงุดหงิดได้หงุดหงิดดีกับยัยโอเมก้าตัวโน้ยๆตัวนี้อ่ะ เอาจริงๆก็ไม่ได้หงุดหงิดเก่งอย่างเดียวหรอก หวงห่วงน้องเก่งเหมือนกันแหละ ได้กลิ่นจังเลยกลิ่นสาบโน่นนี่ หึหึ / ปล. พี่แจฮยอนไม่อ่อนโยนเรยกับน้อง (ปาดกำเดา)
    #279
    0
  15. #262 ασɱ♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:50

    หวงมากกกก หวงน้องมาก ดูแลน้องดีๆบ้างได้ไหม อย่าทำให้น้องต้องปวดใจเพราะคุณอีกเลย

    #262
    0
  16. #249 นี่เราวาย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 20:50
    เอ้าา เมทกัน.....
    #249
    0
  17. #244 phimolratt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 12:23
    เขินอะๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮือออออออออออ
    #244
    0
  18. #242 Gexus The ripper (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:25
    แล้วลูคัสล่ะ ไรท์ ฮืออออ
    #242
    0
  19. #235 apicah (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 02:14

    กรี๊ด ประทับใจมาก เป็นพี่แจฮยอนจริงๆใช่มั้ยคะ แงงงง รักกกกกมากกกกT_____T

    #235
    0
  20. #231 joeyxsy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 15:04
    แงงงงงงน้องเตนลล์
    #231
    0
  21. #225 MintKumamung1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:39
    เวววว เวววววว Y_T (เศ้รามาก55555) ทำมายยยยยยยยยยย งื้ออออออออออออออออออ มะอาววววววว เตนล์มะอาวพี่ลู่เค้าเองเองก็ได้ 55555555555555555555 //เดี๋ยว5555555555
    #225
    0
  22. #220 ไอฮยอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 16:08
    ทีมลูคัส ม่ายยยยยยยย
    #220
    0
  23. #212 prwo3x (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:29
    ฮือออออ ในที่สุส!!!!!! ยัยเตนล์ก็เสร็จตาแจค่า อดไปนะหนูลู
    #212
    0
  24. #205 Leng_ney (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 12:19
    ncแซ่บมากเลยอ่ะฮรุก แจพูดกับน้องดี่ซี่
    #205
    1
    • #205-1 Leng_ney(จากตอนที่ 5)
      17 มีนาคม 2561 / 12:19
      พูดกับน้องดีๆ*
      #205-1
  25. #198 roseeeee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:04
    คุณพระสงฆ์;//////;
    #198
    0