{Omegaverse} NCT คนแพ้ #JaeTen #LuTen ฟิค Lost together

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 : ความหมายดอกไอวี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    19 ส.ค. 60





ตอนที่ 3 

ความหมายดอกไอวี่

.

.


.








แสงไฟจากช่องหน้าต่างไม้ของบ้านหลังเล็กที่ถูกก่อขึ้นด้วยอิฐหลายร้อยปี เดิมทีเป็นที่สำหรับคนสวนแต่ในตอนนี้มันกลายเป็นที่สำหรับซุกหัวนอนของเด็กหนุ่ม โคมไฟส่องสว่างบนโต๊ะเก่าๆ เขาใช้มันสำหรับนั่งทำการบ้าน ในทุกเย็นจะนั่งอยู่ที่นี่คนเดียวมีบ้างที่ถูกเรียกให้ไปทำความสะอาดชั้นบนของตัวปราสาท ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะได้ร่วมโต๊ะนั่งทานข้าวกับครอบครัวคุณจองและแม่ของตัวเอง 




เขาเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะน้อยใจมันคือความชินชาที่ตัวเขาได้รับมาตั้งแต่เกิด ยูริบอกว่าดีแค่ไหนแล้วที่หล่อนคลอดเตนล์ออกมาเพื่อให้มีชีวิตอยู่บนท่ามกลางความสมบูรณ์แบบรอบตัว บ่อยครั้งที่คุณจอง อนยู อยากให้เขาไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยแต่ก็ทำได้เพียงปฏิเสธไปแล้วอ้างว่าการบ้านจากโรงเรียนมีเยอะจนไม่สามารถไปได้  จริงๆ แล้วเขาอยากไปใจจะขาด แค่สายตาของคนที่เรียกว่าแม่มองมาทีไรมันก็ทำให้เขาเจ็บปวดทุกที ไหนจะแจฮยอนลูกชายคนเดียวของบ้านที่ตั้งแง่กับเขาตั้งแต่เด็ก เลือกที่จะรอกินเศษอาหารยังจะดีซะกว่า





พ่อของเด็กหนุ่มเสียชีวิตตั้งแต่เขายังไม่ออกจากท้องของแม่ ได้ยินมาว่าพ่อของเขาเป็นเพื่อนสนิทของคุณจอง ไม่รู้สาเหตุอะไรที่ทำให้พ่อเขาด่วนจากไปแบบนี้และคนที่มีพระคุณกับเขาไม่ต่างจากแม่ก็คือคนที่ยังอนุญาตให้เขาได้อาศัยอยู่ที่นี่ ที่ที่เต็มไปด้วยอัลฟ่ารอบกาย ถึงจะอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่อาจทำให้เขาเกิดอันตราย แต่เขาก็ยังคงปลอดภัยมาจนถึงทุกวันนี้ สาเหตุคงเป็นเพราะไม่มีใครอยากเข้าใกล้โอเมก้าชั้นต่ำอย่างเขา แค่เห็นก็แขยงจะแย่ เขาเหมือนเป็นตัวประหลาดของบ้าน แม้บ่อยครั้งที่คุณจอง อนยู ใจดีกับเขา แต่ก็ไม่ใช่ว่าคุณเขาจะอยู่บ้านตลอดเวลา 









เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบที่มีอยู่ เตนล์วางปากกาในมือลงเด็กหนุ่มเดินไปเปิดประตูไม้มันดูเก่าแต่ก็ยังแข็งแรงดี คนที่มาเคาะประตูไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นผู้หญิงที่เขาคุ้นเคยดี ยูริ ผู้เป็นแม่ไม่ได้อยู่บ้านหลังเล็กเก่าๆ เช่นเดียวกับเตนล์ หล่อนได้อยู่บ้านปราสาทหลังใหญ่โอ่อ่าสมกับเป็นอัลฟ่าที่มีอำนาจไม่ต่างกับเจ้าของบ้าน









เพียะ 
! !







ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าได้ทำให้คุณแจฮยอนอารมณ์ไม่ดี!” 



ทันที่ประตูถูกเปิดออก ฝ่ามือจากผู้เป็นแม่กระทบลงบนใบหน้าหวานอย่างรุนแรง เด็กหนุ่มเสียหลักเล็กน้อย แรงกระแทกที่หนักหน่วงทำให้มุมปากเขามีรอยแตกจนเลือดสีแดงสดไหลออกมา เขานึกเจ็บใจที่ไม่สามารถเค้นคำพูดอะไรออกมาได้ มีเพียงแค่น้ำตาที่ไหลตกลงไปเปื้อนพื้นด้านล่าง





แม่…” 



ความเจ็บแสบแล่นเข้ามาทันที เงยมองมารดาผู้เป็นที่รักแต่กลับได้รับเพียงสายตาที่เย็นชากลับมา ไม่แม้จะฟังเหตุผลเขาซักนิดทั้งที่ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่เคยกล้าแตะต้องเจ้าของชื่อที่ว่าเลย





ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ฉันเคยมี คือทำให้แกได้เกิดมา 


เสียงที่ได้ยินดั่งน้ำเย็นจากขั้วโลกมันไม่ใช่คำพูดที่ใช้ปลอบประโลมเวลาเหนื่อยอ่อนหรือต้องการกำลังใจ หากเป็นเหมือนน้ำแข็งที่เย็นเยียบเสียดแทงเข้ามาแทน  




ฮึ่ก..มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ฟังผมก่อน ได้โปรด..” 



เสียงเล็กสะอื้นออกมา รอยเลือดที่ปากยังเด่นชัดเจน เขาไม่แม้แต่จะสนใจเช็ดมันออก




อย่าให้ฉันได้ยินว่าแกทำเรื่องให้คุณเขาต้องหงุดหงิดอีก แค่เขาให้ที่คุ้มกะลาหัวคนอย่างแกมันก็ดีแค่ไหนแล้ว รู้ไว้ซะแกมันก็แค่โอเมก้านอกคอกที่เขาจะเฉดหัวทิ้งวันไหนก็ได้” 





นิ้วชี้จรดลงหน้าผากของลูกชายเพื่อตอกย้ำความจริงที่เขาต้องพบเจอกับมันแน่ ทุกอย่างที่ครอบครัวแจฮยอนให้มา สามารถทำให้หล่อนมีที่ยืนในสังคมอัลฟ่าได้ถึงทุกวันนี้ นั่นทำให้หล่อนต้องคอยย้ำไม่ให้ลูกชายทำเรื่องให้เจ้าของบ้านต้องหัวเสีย ทันทีที่ผู้เป็นแม่เดินออกไป ร่างบางก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแขนเรียวทุบหน้าอกตัวเองอยู่ซ้ำๆ แบบนั้น น้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกมาเหมือนสายฝนที่กำลังตกหนัก 



ต่อให้คนอื่นทำร้ายจิตใจเขามากแค่ไหนมันคงไม่เจ็บปวดเท่าคนที่เป็นครอบครัวและเป็นคนเดียวที่เขารักดั่งดวงใจ แต่ยูริไม่เคยรับรู้มันเลยอันที่จริงเขาไม่อยากจะรับไว้เสียมากกว่า ดวงตาที่เคยสุกใสตอนนี้เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ทุกอย่างแทบพร่าเลือนด้วยหยดน้ำใสๆ มันไหลลงอาบแก้มเด็กหนุ่ม เขาเจ็บปวดกับคำพูดของแม่เสียจนคิดว่าหากมีใครเอามีดมาแทงที่หัวใจมันคงเจ็บน้อยกว่า 




แสงไฟจากด้านปราสาทหลังใหญ่ส่องสว่างออกมา เตนล์เงยมองเมื่อรู้ว่าชั้นบนตรงนั้นเป็นห้องของใคร ร่างสูงของใครบางคนกำลังเหยียดยิ้มลงมาทางนี้ สายตาที่มองมากำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ แม้ไม่ได้เอ่ยออกมา แต่เขาสัมผัสได้จากดวงตาคู่นั้น






เกลียดมากขนาดนั้นทำไมไม่ฆ่าเขาให้ตายเลยล่ะ 




มือเรียวดึงประตูให้ปิดลง นึกอยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเร็วๆ เขาคิดถึงโรงเรียน คิดถึงเพื่อน คิดถึงใครคนนั้น.. ได้แต่ข่มตาให้หลับเพื่อผ่านคืนอันเลวร้ายของวันนี้ไป เปลือกตาบางหลับลงทั้งน้ำตาที่ยังไหลอาบหน้า ภาวนาให้ตื่นเช้าขึ้นมาแล้วหน้าไม่บวมจนน่าเกลียด เพื่อนของเขายิ่งชั่งซักอยู่ด้วย







และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ แทยงเป็นคนแรกที่เจอเขาเพื่อนสนิทเอาแต่ซักถามว่าทำไมตาเขาบวมจนดูไม่ได้แบบนี้ ไหนจะมุมปากที่มีแผลอีกด้วย ดูเหมือนจะหงุดหงิดจนไม่มีใครกล้าขัดใจแม้กระทั่งโดยองที่ว่าแทยงเกรงแล้ว ยังไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาด้วยซ้ำ เตนล์เลือกที่จะไม่พูดเรื่องเมื่อวาน แต่เพื่อนของเขารู้ดีว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ก็จะใครที่ไหนล่ะนอกเสียจาก จอง แจฮยอน ชั่วโมงแรกของวันนี้คือวิชาพฤกษาศาสตร์ของอาจารย์คยองซู แต่แทยงก็ไม่มีสมาธิเรียนเพราะมัวแต่กังวลเรื่องของเพื่อน เด็กหนุ่มเจ็บใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรเพื่อนได้เลย เขาเคยชวนให้เตนล์ย้ายไปอยู่กับเขาที่บ้านเพราะว่าพ่อกับแม่ก็ยินดีแต่เตนล์ก็ปฏิเสธไป ไม่เข้าใจว่าเตนล์กลัวอะไรนักหนาก็ในเมื่อทางบ้านต่างก็ไม่ต้องการเพื่อนของเขาอยู่แล้ว







นายอยากไปห้องพยาบาลรึเปล่าเดี๋ยวฉันพาไป” 


วินวินถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง เมื่อรอยแผลที่ปากปรากฏชัดเจน เตนล์ส่ายหน้าตอบเพราะเมื่อเช้าเขากินยาแก้ปวดไปบ้างแล้ว



ถ้านายมีเรื่องอะไรที่อึดอัดใจเล่าให้พวกเราฟังได้นะ” 



เป็นยูตะที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่ แต่ก็ดีใจไม่น้อยที่ได้เจอเพื่อนที่ดีแบบนี้ โดยองตบไหล่ปลอบเพื่อนเบาๆ หมอนี่คงอยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้จะสรรค์หาคำพูดแบบไหนมาปลอบ แค่นี้เขาก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว






เอาล่ะวันนี้ผมจะให้พวกคุณเลือกเก็บดอกไม้ในโรงพฤกษาไปแค่หนึ่งดอก ย้ำแค่ดอกเดียวเท่านั้น 




ช่วงบ่ายของวันนี้พวกเขามีแล็ปของอาจารณ์มินโฮเรื่องเกสรดอกไม้ และอาจารย์ชีวะคนดังกล่าวคงได้ขอเรื่องนี้กับอาจารย์คยองซูมาแล้ว ทุกคนในห้องได้ขวดโหลคนละหนึ่งใบเพื่อเก็บดอกไม้ไว้ เมื่อได้กันครบทุกคนแล้วท้ายชั่วโมงอาจารย์จึงปล่อยให้นักเรียนได้เลือกดอกไม้ที่ตัวเองต้องการ






ฉันเอาดอกนี้ดีกว่า” 



โดยองเอื้อมไปเด็ดดอกเดซี่ที่เขาชอบ กลีบดอกสีขาวและเกสรสีเหลืองมันดูสดใสทำเขาให้ถูกใจกับดอกไม้ที่เลือก นักเรียนจะเลือกอะไรไปก็ได้แต่แล็ปต้องประสบผลสำเร็จ



งั้นฉันเอาด้วย” 


แทยงนั่งลงข้างๆ โดยอง เพื่อจะเก็บดอกไม้ชนิดเดียวกัน ก็เขาคิดไม่ออกว่าควรจะเอาดอกไม้อะไรไปดี



ทำไมต้องเอาเหมือนกันกับฉัน


ก็ทำไมฉันถึงเอาเหมือนนายไม่ได้ ไหนลองบอกเหตุผลมาสิ” 



เอื้อมมือไปเด็ดดอกไม้ลงโถทันที โดยไม่รอให้โดยองตอบ อาจารย์ไม่ได้บังคับเสียหน่อยว่าต้องเอาดอกไม้ต่างชนิดกัน บอกแค่ว่าเป็นดอกไม้ที่ชอบแล้วทำไมแทยงจะชอบเหมือนโดยองไม่ได้ล่ะ
เตนล์เลือกดอกไม้ของต้นกระบองเพชรมา มันกำลังบานได้ที่และอาจารย์ไม่ได้ห้ามว่าดอกอะไร ถึงแม้จะออกดอกยากซักหน่อยก็เถอะ





ผมย้ำว่าดอกเดียวเท่านั้น หากคุณทำหายนั่นคือความรับผิดชอบของคุณเอง





อาจารย์คยองซูย้ำเป็นรอบที่สอง นักเรียนทุกคนเข้าใจตามนั้นยกเว้นยูตะคนดีคนเดิม




ฉันจะเก็บไปสองดอกล่ะ นกฮูกตาโตไม่มีทางรู้หรอก” 


กระซิบคุยกับเพื่อนในกลุ่มพร้อมยื่นมือเตรียมไปเด็ดลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์อีกรอบ






ผลัวะ
!!






ซี้ด..! ใครวะ!?”
 




ฝ่ามือจากไหนไม่รู้ประทับลงบนหัวของยูตะทันที่ที่พูดจบ เงยมองต้นเหตุของความมึนงงก็ได้พบกับนกฮูกตาโตที่ตัวเองได้ตั้งฉายาไว้ให้ อาจาย์คยองซูเดินมาดูพวกเขาตั้งแต่ตอนไหนนั้นยังคงเป็นปริศนา และคนรับชะตากรรมคือคนเดิมๆ ของกลุ่มเช่นเคย




นากาโมโตะ ยูตะ หลังทานข้าวเที่ยงมาพรวนดินแปลงหกให้เสร็จด้วย ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องกลับ


ใบหน้าอันหล่อเหลาบวกกวนโอ้ยซีดเผือดลงทันทีที่อาจารย์เอ่ยจบประโยค มันเป็นไปไม่ได้แน่ที่เขาจะพรวนดินแปลงหกให้เสร็จในเวลาที่เร็วขนาดนั้น




อาจารย์...แต่ผมมีแล็ปตอนบ่ายนะครับ” 


เสียงออดอ้อนที่ไม่เคยได้ยินจากยูตะดังขึ้น ทำไมหมอนี่ชอบทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายเต็มแก่นะ



นั่นมันปัญหาของคุณ” 




พูดจบก็สั่งให้นักเรียนออกจากโรงพฤกษาเพราะใกล้เวลาหมดชั่วโมงเรียนไม่มีใครปลอบยูตะด้วยซ้ำ ส่วนมากก็หัวเราะเยาะเพราะว่าเด็กหนุ่มมักจะชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เสมอ





ฉันเตือนแล้วว่าอย่าลองดี” 


แทยงเอ็ดเข้าให้ เรื่องนี้ทำให้เพื่อนของเขาอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย



และอย่าหวังว่าจะให้ฉันช่วยล่ะ ไม่มีทาง!”



วินวินบอกเพื่อนสนิทของตัวเองบ้าง เพราะรู้ดีว่าต้องเป็นแบบนั้น โดยองได้แต่ส่ายหัวระอา แน่ละก็เขาไม่เคยทำผิดกฎของโรงเรียนซักครั้ง ถือเป็นนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนเลยก็ว่าได้





ทำไมต้องเป็นฉันตลอดด้วยเนี่ย” 




บ่นไปพร้อมกับเก็บกระเป๋าไปเรียนวิชาถัดไป โดยวินวินได้เยอร์บีร่ามา ส่วนยูตะคือลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์ โดยองและแทยงได้เดซี่มาทั้งคู่ แน่นอนว่าเตนล์ได้ดอกไม้ของเจ้าต้นแคคตัสมา เด็กหนุ่มเก็บใส่ขวดโหลของตนเองและด้วยความเร่งรีบในการไปเรียนวิชาของชั่วโมงถัดไปทำให้ร่างบางเผลอยัดขวดโหลผิดช่องมันไหลไปที่อื่นโดยที่เด็กหนุ่มไม่ทันได้สังเกต








Lost  together










เที่ยงของวันพวกเขารีบลงมาจากห้องเรียนหลังหมดชั่วโมงภูมิศาสตร์ของอาจารย์ทงเฮ เพราะนอกจากคนจะเยอะด้วยแล้วยูตะต้องรีบไปพรวนดินต่อ ส่งผลให้เพื่อนต่างก็เร่งรีบไปด้วย  เมื่อซื้อข้าวเสร็จโดยองกับแทยงก็ซื้อน้ำมาให้เพื่อนที่นั่งรอ เป็นเหมือนทุกครั้งที่จะมีเรื่องเม้าท์มอยระหว่างทานข้าวเที่ยง วินวินหันมองรุ่นพี่ปีสามของชั้นมัธยมปลายเริ่มมาทานข้าวที่โรงอาหาร  ทุกคนดึงความสนใจจากเด็กๆ ในโรงอาหารได้เป็นอย่างดี




ดูรุ่นพี่จอห์นนี่ที่ย้ายมาใหม่สิ สูงมากเลยเนอะ” 



ทุกคนยกเว้นโดยองคนเดียวที่ไม่ได้หันมองตามที่วินวินบอก เตนล์เห็นรุ่นพี่คนดังกล่าวที่ใครๆ ต่างก็พูดถึงความสูงที่โดดเด่นนั่นแถมหน้าที่ออกลูกครึ่งฝรั่งยิ่งดึงดูดให้นักเรียนในโรงเรียนสนใจมากกว่าเดิม ร่างสูงที่กำลังโดนพูดถึงหันมาแล้วยิ้มให้รุ่นน้องที่กำลังมองมาทางเขาอีกด้วย แทยงก้มหน้าลงทันทีเหมือนโดนสบตาเข้าเต็มๆ คิดแล้วก็แขยงแปลกๆ





ฉันเห็นเขาทักนายเมื่อตอนเช้าไม่ใช่หรอแทยง 


ยูตะถามเพื่อนที่นั่งตรงข้ามตัวเองอย่างแทยง ดูเพื่อนเขาจะสะดุ้งเกินเหตุนะ โดยองที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับหันหน้ามาฟังคำตอบด้วยตนเอง




ไม่เลย..เขาไม่ได้อยากรู้ซักนิดว่าใครจะมาทักแทยงหรือว่าแทยงจะไปแอบชอบใคร มันไม่ได้มีผลต่อเขา และเขาไม่ได้สนใจอะไรเลยด้วย ไม่สักนิด โดยองคิดแบบนั้น





ใช่ที่ไหนกันล่ะ นายอย่ามั่วได้ไหมยูตะ



ก็เมื่อเช้าฉันเห็นกับตา


เอาสองนิ้วชี้เข้าหาดวงตาสองข้างของตนเองเพื่อความอรรถรสและความสมจริง แอคติ้งค์เกินเบอร์ต้องยกให้ยูตะคนเดียว




จริงหรอแทยง” 


โดยองเอ่ยถามบ้าง เตนล์กับวินวินมองหน้ากัน พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะไม่หลุดขำเมื่อโดยองอกอาการหึงเพื่อนสนิทของตนเองอย่างเก็บไม่อยู่




ใช่ที่ไหนกันเล่า นี่นายเชื่อยูตะกว่าฉันหรอ!” 



แก้ตัวเมื่อเห็นว่าคนข้างๆ วางช้อนลง ข้าวที่เหลืออยู่เกินครึ่งถูกปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น




ฉันว่าพี่เขาชอบแทยงล่ะ” 



ขี้เสี้ยมเหลือเกินหมอนี่ ยิ่งเห็นเพื่อนสองคนไม่เป็นอันกินข้าวก็ยิ่งได้โอกาสเลื่อนจานข้าวที่อยู่เกินครึ่งของเพื่อนมากินต่อทันที โดยองดูอารมณ์เสียนิดหน่อยเด็กหนุ่มหยิบน้ำขึ้นมาดูดจนหมดในครั้งเดียว รู้สึกกระหายน้ำแปลกๆ 






ให้ตายเถอะโดยอง เดินเก๊กหล่อคอเชิ่ดแบบนั้นไม่ใช่แบบที่ฉันชอบนายก็รู้ นี่ฉันยังแอบสงสัยเลยว่าคอพี่เขาเคล็ดอยู่หรือเปล่า 





แม้จะร่ายสรรพคุณยาวเหยียดมาแบบนั้นแต่อีกคนก็ยังนิ่งอยู่เช่นเดิมต่างกับเพื่อนในกลุ่มที่พากันหัวเราะคิกคักได้ใจเพราะได้ยินประโยคเมื่อกี้   พอมองกลับไปก็เป็นอย่างที่เพื่อนเขาบอกจริงๆ ยูตะหัวเราะจนข้าวแทบติดคอ ดีที่วินวินรีบยื่นน้ำให้






เห็นนายเก็บดอกแคคตัสมาหรอเตนล์ มันออกดอกยากนี่แทบอยากจะเรียกว่ากล้าเหยียบจมูกอาจารย์คยองซูเลยนะ” 



เลี่ยงไปเรื่องอื่นแทนเพราะขี้เกียจจะฟังคำแก้ตัวของเพื่อนตัวเล็ก




เออใช่ ฉันยังไม่เคยเห็นเลย เอาออกมาดูหน่อยสิ” 


แทยงพยายามทำท่าอยากรู้ด้วย เขาเสมองโดยอง ดูท่าว่าจะงอนจริงๆ สินะ ใช่เรื่องมั้ยเนี่ยยูตะ  ชอบหาเรื่องให้เพื่อนตลอด




อื้ม..แปปนึงนะ อยู่ในกระเป๋า” 



เปิดกระเป๋าแล้วควานหาขวดโหลพลาสติกที่ตัวเองใส่ไว้ มือเรียวค้นหาแบบนั้นแต่ก็ยังไม่เจอซักที เขาหยิบกระเป๋าออกมาดูอีกครั้งแต่ก็พบเพียงสมุดและกระเป๋าดินสอแค่นั้น ความหายนะมาเยือนเตนล์แล้วสินะ




ว่าไงอยู่ไหนล่ะ” 



แทยงเริ่มเก็บจานที่เพื่อนกินเสร็จแล้ว ยูตะยืนขึ้นเตรียมตัวจะไปพรวนดินต่อตามที่อาจารย์คยองซูสั่งไว้ เขามองมายังเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ดูท่าแล้วว่าจะทำขวดโหลหายเข้าแล้ว




ไม่เจอ... จริงๆ นะเนี่ย ฉันค้นกระเป๋าทุกซอกมันจะหายไปได้ยังไง ก็ในเมื่อฉันยัดมันลงใส่กระเป๋ากับมือนี่นา” 




ใบหน้าสวยเจื่อนลงด้วยความหงุดหงิดเขาต้องเผลอทำตกที่ไหนซักแห่งแน่





เนี่ยถ้าฉันเก็บมาสองดอกจะแบ่งให้นายเลย แต่นกฮูกไม่น่ามาเจอก่อนเลย ไปเถอะเตนล์ดูดน้ำอีกครั้งก่อนจะชวนเพื่อนอีกคนไปด้วยกัน





ไปไหน” 


โดยองถามขึ้นเมื่อรู้ว่าเพื่อนอีกคนจะพาเตนล์ไปทำเรื่องที่ผิดกฎของโรงเรียนเข้าอีกแล้ว



ไปเก็บดอกไม้ไง เดี๋ยวฉันดูต้นทางให้เองส่วนนายก็แอบเข้าไปตอนที่นกฮูกเผลอ มันจะไปยากอะไร” 




ก็พูดง่ายน่ะสิเพราะว่ายูตะเคยทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ใช่กับเตนล์หมอนี่ซื่อบื้อเกิน
กว่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้






หรือจะยอมตกแล็ปอาจารย์มินโฮ?” 
พูดแค่นั้นก่อนจะเดินนำไป สุดท้ายเตนล์ก็วิ่งตามเพื่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ 








เด็กหนุ่มสองคนกำลังยืนอยู่หน้าโรงพฤกษาของโรงเรียน   ยูตะทำเนียนเดินไปทักทายอาจารย์คยองซูแล้วระหว่างนั้นให้เตนล์รีบเข้าไปเก็บดอกไม้ก่อน ไม่รอช้าสองขาเล็กก็รีบแอบวิ่งเข้ามาในโรงพฤกษาได้สำเร็จ 



เวลาทำเรื่องที่ผิดระเบียบทำไมถึงตื่นเต้นแบบนี้นะ เขาคิดในใจ เด็กหนุ่มย่องเข้าไปโรงพฤกษาที่มีดอกไม้เบ่งบานแข่งกันอยู่ อยากจะเชยชมให้นานกว่านี้อยู่หรอกนะแต่ไม่มีเวลาขนาดนั้น 




นิ้วเรียวกำลังจะเด็ดดอกไม้ที่ใกล้มือที่สุดออกมาแต่เสียงฝีเท้าทำให้เขาต้องหยุดการกระทำนั้น แว่นตาที่โดดเด่นนั่นทำให้ร่างบางตื่นเต้นจนขยับตัวไม่ได้ อาจารย์คยองซูกำลังมาทางนี้







อื้อ!”




มือปริศนากำลังลากเขาด้วยแขนข้างเดียว ร่างบางก้มมองเอวของตนที่โดนโอบจากข้างหลัง มืออีกข้างที่กำลังปิดปากเข้าไว้ไม่ให้ส่งเสียงนี่อีก ใครกัน.. เด็กหนุ่มตกใจพยายามดิ้นหนีจากพันธนาการแต่มันก็ไร้ผลเมื่อแรงอันน้อยนิดแค่นั้นไม่สามารถเอาชนะอีกคนได้เลย





ชู่ว..เงียบก่อน 


เสียงที่คุ้นหูและลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่หลังต้นคอ ก่อหัวใจดวงน้อยของเขาให้เต้นเหมือนกลองที่โดนระรัว ร่างบางถูกลากออกมาซ่อนอยู่หลังตู้เก็บอุปกรณ์ขนาดเล็กในโรงพฤกษาเดียวกัน มันแคบเสียยิ่งกว่าห้องใต้บันไดของแฮรรี่ซะอีก 



มือหนาคลายออกให้เขาได้หายใจและหันไปมองเจ้าของต้นเหตุที่ทำให้หัวใจเขาแทบวายตาย ลูคัสกำลังชะเง้อมองว่าอาจารย์คยองซูว่าไปหรือยัง  เขาให้รุ่นน้องนั่งลงกับพื้น มีแค่ตู้ที่สูงเพียงแค่เอวคอยบังไว้ เมื่อเห็นว่าอาจารย์ยังอยู่ร่างสูงจึงได้แค่นั่งลงกับพื้นเพื่อซ่อนตัวไว้ด้วยอีกคน





มาทำอะไรที่นี่” 



นั่นเป็นคำถามจากรุ่นพี่ที่ช่วยเหลือเขาไว้ ลูคัสสังเกตเห็นมุมปากของรุ่นน้องมีแผล เขากำลังคิดว่าเป็นฝีมือของตัวเองเมื่อกี้หรือเปล่า



ผม..มาเก็บดอกไม้ไปทำแล็ป เผลอทำหายไปเมื่อเช้า..” 



ใบหน้าสวยอยู่ตรงหน้าอกคนพี่พอดี เขาได้ยินเสียงหัวใจของลูคัสที่กำลังเต้นแรงไม่แพ้ของตนเอง ลำคอแกร่งที่มีลูกกระเดือกโผล่พ้นออกมาทำให้เตนล์เผลอกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ เขาเกลียดตัวเองตอนนี้จริงๆ ไหนจะหยดเหงื่อของอีกคนที่กำลังไหลลงมายังไหปลาร้าอีก รุ่นพี่กำลังจะทำให้เขาไม่เป็นตัวเอง





แล้วพี่ลูคัส..?ตัวเขาเองก็แอบแปลกใจว่าทำไมรุ่นพี่ได้มาอยู่ที่นี่ หรือว่าจะมาขโมยต้นพืชอีกคน



ชู่ว..พี่แค่เดินผ่านพอดีเห็นเราย่องเข้ามา  ไม่ไว้ใจเลยตามมาดู แล้วนั่นปากไปโดนอะไรมาหรือว่าเมื่อกี้...” 



เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหูเพราะพื้นที่ค่อนข้างคับแคบ เมื่อฝั่งตรงข้ามของตู้คือผนังของโรงเรือน ใบหน้าสวยส่ายไปมาปฏิเสธเป็นพัลวัน ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้  หากมันเป็นเรื่องเมื่อวานที่แม่ของเขาได้ลงไม้ลงมือต่างหากแต่เขาคงไม่บอกเรื่องนี้ให้ลูคัสได้รู้หรอก






เจ็บหรือเปล่า..





แค่นิดหน่อยครับ เตนล์กระซิบบอก 


มือแกร่งที่ปรากฏเส้นเลือดชัดเจนประคองใบหน้าเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง นิ้วโป้งกำลังไล้รอยแผลที่มุมปากบางอย่างอ่อนโยน ลูคัสเชยคางมนของน้องขึ้นเพื่อให้มองหน้าเขาได้อย่างชัดเจน ดวงตาสวยสุกสกาวเหมือนมีน้ำพราวตลอดเวลากำลังสบกับอีกดวงตาที่ดูแข็งแกร่งยามเผลอมอง 





ใบหน้าของเขาทั้งสองกำลังเลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ เปลือกตาบางปิดลงเมื่อริมฝีปากของอีกคนประทับลงมาบนปากของเขา มันช่างอ่อนโยนและดูหอมหวาน สัมผัสทุกอย่างที่เขาได้รับมันดูถะนุถนอมมากเสียจนใจเขาเองอยากได้รับมันอยู่เรื่อยๆ ลูคัสดูดดุนริมฝีปากน้องเบาๆ แล้วค่อยถอนใบหน้าของตัวเองออกมา 




เขาแอบเสียดายที่ตอนนี้สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่บ้านของตนเอง ลมใจยังรดรินอยู่ข้างพวงแก้มสวยปากหนาก้มลงจูบซับมันอีกรอบ เขาเห็นอาจารย์ที่ควบคุมโรงพฤกษาเดินออกไปแล้ว ร่างบางก้มหน้าลงพยายามซ่อนความเขินอายไว้  ลูคัสยิ้มก่อนจะรั้งแขนของรุ่นน้องให้เดินตามมาเพราะใกล้เวลาเข้าเรียนช่วงบ่ายแล้ว และไม่ลืมที่จะเด็ดดอกไอวี่ส่งให้อีกคน เตนล์ยิ้มและรับมันมา





ขอบคุณนะครับ



คราวหน้าอย่าทำอะไรแบบนี้อีก เข้าใจไหม” 

ส่งมือไปขยี้ผมรุ่นน้องเบาๆ เขามองไปยังดอกไม้ที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่ม พี่เขาคงหมายถึงการย่องเข้ามาในโรงเรือนใช่ไหม คงไม่ได้พูดถึงจูบเมื่อกี้หรอก





รู้ไหม ความหมายของดอกไอวี่คืออะไร” 


เตนล์ส่ายหน้าแทนการตอบ เขาไม่รู้ความหมายของมันหรอก ถ้าเป็นโดยองก็ว่าไปอย่าง  ลูคัสกลั้นขำแล้วรีบพาน้องออกจากที่นั่นทันที เป็นเวลาเดียวกันที่ยูตะพรวนดินเสร็จแล้ว เพื่อนสนิทของเขามีใบหน้าเปื้อนเศษดินเต็มไปหมด นึกสงสารดีไหมแต่ไม่ดีกว่า



มันหมายถึงอะไรหรอครับ





รีบไปเถอะ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วนะ” 



ลูคัสบอกลาก่อนจะเดินออกมาทิ้งให้ยูตะยืนงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมเพื่อนของเขาถึงได้ออกมาพร้อมกับรุ่นพี่คนนี้ล่ะ แถมเตนล์ยังไม่ทันได้รู้ความหมายของดอกนี่ไม้ชนิดนี้อีก ไว้ค่อยไปถามเพื่อนๆ เอาก็แล้วกัน





ทำไมถึงได้ออกมาพร้อมกัน” 


ยูตะถามขึ้น เขาสองคนกำลังวิ่งไปยังห้องเรียนเกือบลืมไปซะแล้วว่าวันนี้มีแล็ปช่วงบ่าย




นายรู้ความหมายของดอกไอวี่หรือเปล่า” 




เตนล์ถามขึ้นขณะที่วิ่งไปพร้อมกัน ดูเพื่อนเขายังเหนื่อยจากการพรวนดินอยู่นะไหนจะต้องมาวิ่งกลับอาคารเรียนอีก ถามขึ้นทั้งๆ ที่รู้ดีว่าอีกคนคงไม่รู้ความหมายของมันหรอก ก็ยูตะเนี่ยนะ..





แล้วคิดว่าฉันรู้ไหมล่ะ



น่าจะไม่



ก็ไม่น่าถามให้เสียเวลา” 



เขาทั้งสองถึงห้องเรียนก่อนเวลาไปแค่สองนาทีก่อนที่อาจารย์จะเข้าสอน เหนื่อยหอบกันทั้งคู่ แทยงใจหายใจคว่ำคิดว่าเพื่อนสนิททั้งสองอาจโดนอาจารย์คยองซูหิ้วไปห้องปกครอง แต่ก็รู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นเพื่อนยังปลอดภัยดี 





ฉันเกือบจะให้โดยองไปตามพวกนายสองคนแล้วรู้ไหม” 


เปิดหนังสือเพื่อทบทวนแล็ปที่ต้องจัดการในบ่ายวันนี้ เชื่อเถอะว่าโดยองอ่านไปไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบเขาจำมันได้ทุกบรรทัดเสียด้วยซ้ำ



นายรู้ความหมายของดอกไอวี่รึเปล่า” 



เป็นยูตะที่ถาม ไม่ใช่เตนล์แต่อย่างใด ทำเอาเพื่อนในกลุ่มแปลกใจอยู่ไม่น้อย



ไม่ยักกะรู้ว่านายสนใจเรื่องแบบนี้ด้วย” 


เตนล์ที่เงียบอยู่ก็รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เขาวางดอกไอวี่ที่ได้มาไว้บนโต๊ะเช่นเดียวกับเพื่อนๆ พลางนึกถึงรอยจูบที่ยังติดอยู่ปลายจมูกทุกครั้งที่หายใจ นึกแค่นั้นก็เผลอหน้าแดงแล้ว 



ตอบมาเถอะน่า” 



ยูตะรำคาญที่อีกคนเอาแต่เล่นตัวเลยเป็นเตนล์ที่คะยั้นคะยอให้ตอบ เขาแค่ถามแทนเตนล์ก็เท่านั้นเองส่วนจะตอบไหมก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว








มันเป็นสื่อแทนรักแต่ก็มีดอกไม้อีกหลายชนิดที่สื่อได้ ถ้าเป็นดอกไอวี่ล่ะก็มันหมายถึงตัวแทนแห่งความซื่อสัตย์และมั่นคงในรัก









อย่าลืมทวิตเตอร์  #คนแพ้แจเตนล์







#talk เป็นคนที่ดราม่าได้ไม่นานก็จะมีเรื่องตลกมากลบ - -" เขียนดราม่าไม่ค่อยเป็นค่ะ ขอโทษ T^T
เราอ่านทุกคอมเม้นท์นะคะ ไม่ว่าจะยาวหรือสั้น มันคือกำลังใจเขาคนเขียนจริงๆ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เอนจอยรีดดิ้งจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

548 ความคิดเห็น

  1. #532 nsmademyday (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:50
    ชอบเจ้าคัสสสสเขิงงง
    #532
    0
  2. #522 Artemis.T (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 01:20
    มานุ่มๆ แต่แซงไปไวมาห อื้อหื้ออ
    #522
    0
  3. #508 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 04:38
    แลงมากคัส แต่ดี พี่ชอบ555555555555555555555555555555 เข้าใจเรียกโด้จังอะ นกฮูก5555555
    #508
    0
  4. #483 indyR. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:21
    ฮืออออ ใจบางงงงง จูบกันแล้ววววว
    #483
    0
  5. #468 jjacksonn7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:38
    อหหหหใจแม่
    #468
    0
  6. #448 oohluhan520 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 18:25
    เอาล่ะ แจคงไม่ใช่พระเอกสินะ ทีมคัสละกัน
    #448
    0
  7. #407 p.Ty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 15:54
    โอ้โห การกระทำของลูคัส ใจนี่เหลวเป็นน้ำเลยค่ะแม่ อะไรมันจะแสนดีขนาดน้านนนนน หลุดออกมาจากนิยายเลยปะเนี่ย
    #407
    0
  8. #395 // Mr.SiMBA // (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 07:36
    เนี่ยๆๆ เขารักกัน!
    #395
    0
  9. #387 ThararatFirst (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 03:14
    ทีมลูคัส!! ดีเหลือเกินพ่อคุณ
    #387
    0
  10. #286 mindmiee2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:57
    เขินมาก ;-;
    #286
    0
  11. #261 ασɱ♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:38

    เตนล์เขินมั้ย เค้าเขินนะ แง้

    #261
    0
  12. #241 Gexus The ripper (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:17
    กรี๊ด ลุคัสดีงามมากกกก
    #241
    0
  13. #234 apicah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:59

    แจฮยอนรีบเลย ฮือ ลูคัสดี๊ดี

    #234
    0
  14. #230 joeyxsy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 14:52
    โอ้โหหหหเขินพี่ลูคัสส
    #230
    0
  15. #224 MintKumamung1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:35
    ถึงพี่แจอาจจะชอบน้องเตนล์จริงๆ แต่เค้าทีมพี่โจ้อ่ะ จะทะมายยย หะ 55555555555 พี่โจ้สู้ๆ//โบกแบนเนอร์
    #224
    0
  16. #218 flyingpeach (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:19
    น้องเตนล์ลูกทำไมชีวิตหนูน่าสงสารแบบนี้ โอ๋ๆๆๆ
    #218
    0
  17. #211 prwo3x (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:18
    แจฮยอนมาทำอะไรในฟิคนี้
    #211
    0
  18. #197 roseeeee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:52
    #ทีมพี่ลูคัสค่ะ นังเจย์ออกไป๊ อย่ามายุ่งกับน้อนนนน /กอดหัวเตนล์
    #197
    0
  19. #193 - Rain Mist - (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:58
    พี่ลูคัสคะะะะะะะะ /ชูป้ายไฟรัวๆๆๆๆ / โอ๊ยยย โกรธยูริมากกกกกก อะไรจะขนาดนั้นวะ ก็ลูกปะ ลูกชายอะ โกรธธธ นังแจฮยอนจะต้องเห็นดีถ้าหล่อนไม่มีน้องอยู่ใกล้ๆอีกต่อไป!!!
    #193
    0
  20. #185 ασɱ♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:25
    นี่เชียร์ ลูเตนล์แล้วนะคะ ชอบมาก เขินพี่ลูคัสมากค่ะ //ชูป้ายไฟ 'พี่ลูคัสของน้องชิตพล'
    #185
    0
  21. #173 kame_1027 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 07:31
    ลูคัสทำให้เขินได้ตลอดเลย
    #173
    0
  22. #159 Aern&Kyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 23:08
    อื้อหือออ ไรท์คะเราขึ้นลูเตนล์แล้วนะคะ555555555
    #159
    1
    • #159-1 Aern&Kyu(จากตอนที่ 4)
      21 ธันวาคม 2560 / 23:09
      เรือ**
      #159-1
  23. #138 `pudjaee♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 00:05
    ลูคัส กุจะเปงบ้า แง
    #138
    0
  24. #135 geniusvirtuoso (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:20
    ลูคัสสสสสส!!! /ชูป้ายไฟ
    #135
    0
  25. #120 sang namja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 02:41
    ลูคัสนี่เป็นคนดีจริง ๆ นะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ อ่านต่อ ๆ
    #120
    0