{Omegaverse} NCT คนแพ้ #JaeTen #LuTen ฟิค Lost together

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 : สับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    16 มี.ค. 62




ตอนที่ 11 

สับสน








กลุ่มเมฆก้อนใหญ่ดำทะมึนลอยอยู่บนฟากฟ้า สัญญาณบอกนัยๆ ว่าไม่นานฝนอาจจะตกลงมาเร็วๆ นี้  แรงลมที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าบานเก่า มีเศษใบไม้บางส่วนปลิวว่อนจนต้องเอื้อมมือไปปิดมันไว้ 




มือสวยหยิบตะกร้าที่อยู่ใกล้มือ  เขาต้องไปเก็บผ้าที่ตากไว้เมื่อเช้านี้  ถ้าไม่รีบมันอาจจะปลิวไปเกาะตรงนั้นตรงนี้ จะเป็นเขาอีกที่ต้องเดินสาละวนเก็บมันจนเหนื่อย ใช้เวลาไม่นานนัก ผ้าที่ตากไว้ทั้งหมดก็ถูกรวบรวมโดยฝีมือของเขาเอง มันมีตั้งสามตะกร้าแหน่ะ เขาอยากจะรีดผ้าให้หมดภายในวันนี้หรอกนะแต่มันก็เหนื่อยใช่ย่อย 




เขาไม่ใช่พวกเบต้าหรืออัลฟ่าจ่าฝูงที่จะมีแรงรีดผ้าได้ทั้งวัน อ่อนแอ ไร้พละกำลัง ใช่... มันเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาไม่เถียงหรอก แต่มันก็กลายเป็นหน้าที่อีกอย่างที่เขาต้องทำ จริงๆ มันทยอยรีดก็ได้ แต่พรุ่งนี้เขาอยากใช้เวลาเตรียมตัวสำหรับปาร์ตี้มากกว่านี่นา



วันหยุดพิเศษก่อนวันฮาโลวีนส์ที่จะถึงในอีกวันทั้งที่กิจกรรมมีในช่วงค่ำ วันนี้ดันมาหยุดซะได้ มันน่าเบื่อจริงๆ เตนล์ไม่อยากอยู่บ้าน เขาอยากไปเจอเพื่อนที่โรงเรียนหรือจะให้เขาไปจัดสถานที่อย่างที่รุ่นพี่มอปลายทำก็ได้ แต่ก็อย่างว่าอ่ะนะ รุ่นพี่ส่วนใหญ่ที่ไปจัดสถานที่ก็มีแต่พวกเบต้ากันทั้งนั้น  





เสื้อผ้าที่เก็บมาบางส่วนถูกเก็บเข้าราวตากให้พอเป็นระเบียบ กลิ่นประจำกายที่เขาจำมันได้อย่างดี หอมเหมือนไอหมอกในตอนเช้าผสมกับกลิ่นไม้สนที่ถูกตัดใหม่ๆ ยามโดนฝนสาด เขาคิดว่ามันคล้ายๆ กลิ่นแบบนั้น ไม่ได้หอมแบบที่ทำให้แสบจมูก ออกจะคละคลุ้งในแบบที่เตนล์ชอบ   เอื้อมไปหยิบมันมาอย่างลืมตัว  เขาสูดดมเสื้อตัวนั้น 






ชอบ....




หลงใหล...




กลิ่นที่ชวนให้สัมผัสนี้  นึกขำที่ตัวเองเหมือนโอเมก้าโรคจิตที่เสพติดความหอมนี้ เพียงแค่ปลายจมูกสัมผัสกับเนื้อผ้าก็ชวนให้เขาสุขใจ  เปลือกตาสวยหลับลงพร้อมกับแนบใบหน้าลงไป
ภาพของอัลฟ่าหน้านิ่งโผล่ขึ้นมาในหัวทันที ถ้าอีกคนรู้เข้าว่าเขาติดกลิ่นนี้จะเป็นอย่างไรนะ คงต้องโดนรังเกียจเข้าอีกแน่ คิดได้แบบนั้นก็รีบวางมันไว้ที่เดิมก่อนจะหยิบอุปกรณ์มาเพื่อเตรียมรีดเสื้อผ้าพวกนี้





นึกว่าไปแอบอู้งานอยู่ที่ไหน  มาหมกตัวอยู่นี่เองเสียงอัลฟ่าผู้เป็นแม่ดังขึ้น เผลอตกใจจนสะดุ้งตัวในแบบที่เป็นบ่อยๆ เขาหันตามเสียงนั้นทันทีก่อนจะยิ้มเจื่อนออกมา เขาไม่ได้เจอแม่เกือบเดือนได้แล้วมั้ง อันที่จริงแม่ไม่อยากเจอเขาซะมากกว่า





แม่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเตนล์เอ่ยถาม เขาปรี่ไปหายูริด้วยความดีใจ ก่อนอีกคนจะเดินถอยหลังไปสองก้าวเพื่อหลบไม่ให้โอเมก้าผู้เป็นลูกชายเข้าใกล้ตัวเองไปมากกว่านี้





หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ! ไม่ต้องเข้าใกล้ ฉันล่ะเหม็นกลิ่นโอเมก้าอย่างแกจริงๆ เดี๋ยวนี้ใช่ย่อย...มีกลิ่นแปลกๆ ติดตัวมาด้วยนี่สองเท้าเล็กหยุดชะงักก่อนจะก้มหน้าลง เขาดูสกปรกขนาดนั้นเลยหรือไง





แม่ครับ...





อย่าคิดว่าฉันไม่รู้  ว่าแกน่ะฮีทแล้ว เป็นไงล่ะ ได้อัลฟ่ามาปรนเปรอ แกมีความสุขได้ไม่นานหรอก เขาคงได้เฉดหัวแกออกจากบ้าน  จะมีอัลฟ่าที่ไหนอยากได้เด็กหน้าโง่แบบแกมาเลี้ยงดู ส่วนมากก็เห็นแค่เลี้ยงไว้ทำเรื่องอย่างว่าเท่านั้นแหละความเจ็บที่แทรกซึมมาจากริมฝีปากล่าง เขากัดมันเพื่อสกัดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา  เตนล์ไม่รู้ว่าแม่จงเกลียดจงชังอะไรเขานักหนา อยากให้มีซักครั้งที่แม่แสดงออกว่าเป็นห่วงเขาสักนิดก็ยังดี  






แต่ตอนนี้มันกลับตรงหันข้ามทุกอย่าง หนำซ้ำยังดูถูกเขาเหมือนกับว่าเป็นพวกเศษสวะของสังคม เลี้ยงไว้เพื่อใช้เป็นแรงงาน 




เตนล์รู้ตลอดมาแหละว่าโอเมก้าในสังคมนี้อยู่ยาก อ่อนแอและไร้ประโยชน์แต่คำพูดที่เลวร้ายนี้ มันออกจากปากคนที่เขารักกลับยิ่งทำร้ายเขามากกว่าคนอื่นเสียอีก 





เขาพยายามที่จะไม่เก็บเอาคำพูดของใครต่อใครมาคิดมากแต่มันก็ยากเหลือเกิน เมื่อคนตรงหน้านี้นั้นคือ แม่ ของเขาเอง





ฮึก..






อย่ามาทำเป็นอ่อนแอ โดนว่าเข้านิดหน่อยทำเป็นร้องไห้หยาดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มสวย เขาพยายามแล้วจริงๆ นะ แต่ความเสียใจนั่นเขากลั้นมันไว้ไม่ได้หรอก มือเล็กยกขึ้นปาดแก้มลวกๆ เขาจะเข้มแข็ง  ในวันที่เขาเติบโตมากกว่านี้ เขาจะไปจากที่นี่





แม่... แม่มีอะไรรึเปล่าครับเด็กชายเอ่ยถามทั้งที่เสียงยังติดสะอื้นอยู่ เขารู้ดีว่าหากอีกคนหาตัวเขาแล้ว คงมีเรื่องต้องให้เขาทำแต่ไม่รู้ว่าครั้งจะให้ไปถูพื้นเหมือนครั้งที่แล้วหรือเปล่า แม่คงไม่ได้มาเพื่อยากเจอหน้าเขาหรอก เตนล์รู้ดี..





อ้อ...ฉันจะให้แกไปซื้อของให้ฉันหน่อย  กระดาษโน้ตในมือถูกยื่นให้ลูกชาย 





แต่ว่าฝนใกล้ตกแล้วนะครับ  ป้าแม่บ้านก็ไม่อยู่เตนล์ไม่เคยออกไปข้างนอกคนเดียว ทั้งที่แม่รู้ดีแต่ก็ยังจะให้เขาออกไปอีกงั้นหรอ






คนขับรถยังอยู่ แกก็ให้มันไปส่งสิ อย่าเรื่องมากหล่อนยัดกระดาษพร้อมกับเงินจำนวนหนึ่งลงในมือเด็กชาย เตนล์รับไว้ไม่ทัน บางส่วนมันร่วงลงพื้นแต่ก็ได้คิดใส่ใจไม่  หญิงสาวเดินหนีเมื่อรู้ว่าทำหน้าที่เสร็จ ไม่ว่าลูกชายจะปฏิเสธหรือไม่แต่นั่นคือสิ่งที่โอเมก้าต้องทำ




เขาก้มลงเก็บก่อนจะถอนหายใจ ไหนจะเสื้อผ้าที่ยังไม่ถูกรีดตรงหน้า เรื่องที่น่าหนักใจกว่านั้นไม่ใช่เสื้อผ้าหลายสิบตัวตรงหน้านี้หรอก









Lost  together










ซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางในยามที่มีฝนโปรยลงมาทำให้เงียบมากกว่าปกติ  อากาศเย็นลงกว่าเดิมจนร่างเล็กต้องกระชับเสื้อแขนยาวเพื่อให้ร่างกายรู้สึกอุ่นขึ้นแม้มันจะไม่ค่อยจะได้ผลก็ตาม
เขาถูกปล่อยอยู่หน้าซูปเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้  ลุงคนขับรถอ้างว่าต้องไปรับนายน้อยต่อ มือเล็กคลี่กระดาษในมือดูข้าวของที่ต้องซื้อ มันมีเกือบยี่สิบอย่างเลยด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่ายูริผู้เป็นแม่จะเอาข้าวของพวกนี้ไปทำอะไรก็ในเมื่อของบางส่วนแม่บ้านก็ซื้อมาไว้อยู่แล้ว แต่อย่างไรซะก็ต้องมีของพวกนี้กลับไปให้แม่ 






รถเข็นถูกลากไปตามโซนต่างๆ ของของห้าง ใช้เวลาไม่นานนักเด็กชายก็ซื้อของได้เกือบจะครบแล้ว  ติดตรงที่.. เขารู้สึกว่ามีคนแอบมองอยู่ตลอดเวลา ถ้าเขาไม่ได้ระแวงเกินไปนะ ชายวัยกลางคนมองเขาตั้งแต่เลือกซื้อของได้ซักพัก ท่าทางที่แสดงออกมาแปลกๆ หลายครั้งก็ทำท่าเหมือนกับว่ากำลังคุยโทรศัพท์ พร้อมกันนั้นยังหลบตาทุกครั้งที่เขามองไป เตนล์เลือกที่จะหลบไปเลือกของโซนอื่นก็ยังเห็นชายคนนั้นตามมาอีก 




ไม่ว่าอะไรก็ตามแต่ที่ทำให้เขารู้สึกกลัวหรือระแวง เลยเลือกที่จะเข็นรถออกมาเพื่อจะคิดเงิน  นึกโมโหที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่นี่เขาใช้ระบบที่ต้องคิดเงินเอง  มันยิ่งทำให้เตนล์รู้สึกไม่ปลอดภัย การไม่มีพนักงานยิ่งทำให้โอเมก้าเด็กรู้สึกโดดเดี่ยวกว่าเดิม  รีบเร่งจนข้าวของบางส่วนตกลงไปที่พื้นแทนที่จะเป็นรถเข็น นั่นยิ่งทำให้ทุกอย่างช้าลงไปอีก  









เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เขาเลือกที่จะมารอลุงคนขับรถที่หน้าห้างแต่ทุกอย่างดูไม่เป็นใจนักเมื่อกลุ่มเมฆดำที่เคยลอยอยู่เหนือหัวก่อนหน้านี้กลายเป็นหยดน้ำฝนจำนวนมากจนต้องหาที่หลบฝน ร่างเล็กลากรถเข็นที่มีข้าวของเต็มหมดตามไปด้วย  มันมีหยดน้ำฝนเกาะข้าวของบางส่วนแต่ก็ไม่แย่มากนัก ข้าวของไม่ได้เสียหาย
  ชายกลางคนที่เห็นก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย เตนล์คิดว่าตัวเขาเองคงระแวงคนอื่นมากเกินจำเป็น 









มือสวยปัดผมที่ปรกหน้าตัวเองออก หยดน้ำบางส่วนที่ตกลงมาทำให้เส้นผมลีบไปหมด ถ้าเขาป่วยขึ้นมาต้องแย่แน่ๆ
เด็กน้อยชะเง้อมองหารถสีดำขลับที่เคยนั่งมาก  ฝนที่ตกหนักในเวลานี้ยิ่งทำให้รถติดแน่ๆ เตนล์คิดแบบนั้น แขนเล็กกระชับเขาหากัน ใช้มือถูแขนสองข้าง  เผื่อว่ามันจะช่วยให้ตัวเขาอุ่นขึ้นมาบ้าง ตอนนี้เขาหนาวมากๆ เสื้อแขนยาวที่ใส่มานี่ก็ไม่ได้ช่วยให้อบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเท่าไหร่  ก้มมองเท้าสองข้างที่มีผ้าใบหุ้มอยู่ก็เปียกไปหมดนั่นยิ่งทำให้รู้สึกหนาวขึ้นไปอีก ริมฝีบางเม้มเข้าหากันแน่น ฟันซี่เล็กขบปากล่างด้วยความหนาว   








โอเมก้าวัยเจริญพันธุ์สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ เด็กชายไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอปล่อยฟีโรโมนออกมา ยิ่งในเวลาฝนตกด้วยแล้ว กลิ่นจะคลุ้งจนอัลฟ่าได้กลิ่น  มันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่ความเปียกปอนแทรกเข้าแทนที่ อัลฟ่ากลุ่มหนึ่งอาศัยจังหวะที่ผู้คนไม่พลุกพล่านนี้เข้าหาเด็กชาย  ยิ่งเห็นว่าอีกคนมาคนเดียวด้วยล่ะก็ ไม่ใช่เรื่องยากอะไร อัลฟ่าแม้จะเป็นชนชั้นสิ่งมีชีวิตที่สูงที่สุดแต่ก็ใช่ว่าจะมีคนดีไปเสียหมด 








ไปสนุกกับเราดีกว่าเจ้าหนู ชายคนแรกเอ่ยขึ้น ร่างบางที่สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บตอนนี้ประกอบกับความกลัวที่ตนได้เจอตรงหน้ายิ่งทำให้เด็กชายอะไรไม่ถูก 






ม... ไม่ ไม่ ผมจะกลับบ้านโอเมก้าที่เปียกปอนจากน้ำฝนที่ตกกระทบร่างเล็กเลือกที่จะวิ่งออกมาจากตรงนั้น เขาไม่สนใจข้าวของที่แม่สั่งให้มาซื้อแล้ว  ทุกอย่างเชื่อช้าไปหมดแม้กระทั่งจังหวะที่ตนก้าวขาวิ่งหนี 





เขานึกขัดใจว่าทำไมโอเมก้าถึงไร้ความสามารถขนาดนี้  ร่างทั้งร่างโดนกระชากเข้าไปกระแทกกับผนังอิฐจนได้ยินเสียง  เจ็บไปหมด..






อัลฟ่าจำนวนสามคนไม่ได้สนใจนักว่าร่างเด็กชายจะเจ็บตัวหรือไม่ พวกมันหวังแค่จะได้ครอบครองร่างกายนี้ที่เผลอปล่อยฟีโรโมนจนส่งกลิ่นยวนไปทั่วร่างกาย





ถ้าเชื่อฟังแต่แรกคงไม่เจ็บตัวแบบนี้ ฮ่าๆๆอีกคนเอ่ยขึ้น เตนล์มองหน้ามันไม่ถนัดนัก  ดวงตาสวยสองข้างตอนนี้ถูกเคลือบด้วยหยาดน้ำตาจนมันไหลลงมาอาบแก้ม เขากลัวมาก ได้แต่ดิ้นสะบัดออกจากการเกาะกุมจากพวกมันเหล่านี้





ปล่อยผม...ปล่อยผมนะ! ช่วย ด...!!” เสียงตะโกนที่แข็งกับสายฝนที่ตกกระหน่ำตอนนี้มันถูกกลบไปหมดจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงที่ร้องขอความช่วยเหลือ






ลากมันไป! เดี๋ยวมีคนมาเห็นสิ้นเสียงออกคำสั่ง ร่างโอเมก้าก็ถูกลากออกจากที่เดิม ปากเล็กถูกมือขนาดใหญ่ครอบปิดไว้ เขาแทบหายใจไม่ออก กลิ่นเหม็นสาบของอัลฟ่าพวกนี้ทำให้เขาอยากอาเจียนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า 



เขาเกลียดกลิ่นที่มันโชยเข้ามาตีจมูกแต่ตัวเองกลับไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากโดนลากไปยังซอกตึกเก่าๆ แถวนั้น แม้จะเป็นเวลาพลบค่ำแต่เมฆดำที่ปกคลุมในเย็นวันนี้ยิ่งทำให้ฟ้ามืดเร็วกว่าทุกวัน  เท้าเล็กสองข้างดิ้นหนี นั่นยิ่งทำให้พวกอัลฟ่าได้ใจ พวกมันหัวเราะร่า




คิดว่าจะสู้แรงของอัลฟ่าได้หรือไง  โอเมก้าอย่างพวกนายก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ ฮ่าๆๆ เอาน่าพวกเราไม่ทำรุนแรง ใช่มั้ยมันหันไปพยักเพยิดกับพวกพ้อง ดวงตาสวยสองข้างของเด็กชายแดงก่ำจากการร้องไห้  กลัวจนไม่มีแรงที่จะต่อสู้  เขาเกลียดตัวเองตอนนี้มาก






ฉันไม่รับปากนะ  นานๆ ทีจะเจอพวกโอเมก้าเด็ก” 





เร็วๆ ด้วยพวกมึง เดี๋ยวมีคนมาเจอ” 



เตนล์ขยะแขยงพวกมัน อยากหนีให้พ้นจากสถานการณ์อันเลวร้ายตรงนี้  เขาใช้ขาตัวเองถีบอากาศเพื่อหาทางรอดแม้มันจะไม่ได้ผลก็ตาม จนรองเท้าผ้าใบที่เปียกปอนตอนนี้เลอะจนเป็นสีคล้ำมันหลุดออกจากเท้าเล็กข้างหนึ่ง





อึ่ก.. โอ้ยยย!” ถุงขยะมากมายหล่นระเนระนาดกลิ้งไปบนพื้นเมื่อร่างของโอเมก้าถูกโยนใส่กองพวกนั้นอย่างไม่ใยดี แม้เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากปากเล็กจะเอ่ยออกมา ก็ไม่มีทีท่าเลยว่าผู้คนจะผ่านมาแถวนี้ แขนเล็กถลอกเล็กน้อย จากแรงกระแทกที่ไถไปกับพื้นถึงแบบนั้นเขาก็ยังดื้อดึงที่จะลุกวิ่งนี้แม้ร่างกายจะไม่ไหวแล้วก็ตาม





มึงถนอมมันหน่อยสิวะ  ตัวเท่านี้เดี๋ยวก็ช้ำพอดีหนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้น เขาคิดว่าอีกคนคงจะรอดูต้นทางให้ หยดน้ำตามากมายไหลอาบแก้มพร้อมกับสายฝนที่กระทบลงมาบนผิวหน้า ร่างบางถูกหิ้วขึ้นมาอีกครั้งโดยพวกมัน เสื้อคลุมที่ใส่มาตอนนี้โดนถอดทิ้งอย่างไม่ใยดี เตนล์พยามดิ้นขัดขืนแต่แรงอันน้อยนิดก็ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ 







เหน็บหนาว...




เจ็บปวด...




ภาวนาขอให้ใครสักคน... 



ใครก็ได้ มาช่วยเขาจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้  เขามองไม่เห็นอะไรซักอย่าง เมื่อม่านตาถูกปกคลุมไปด้วยน้ำตาและหยดฝน เขาร้องไห้แทบไม่มีแรง






โอ้ยยยย!! เชี่ยเอ้ย...!” 







มึงดูมันไว้ เดี๋ยวกูมา!”เขาได้ยินเสียงพวกมันคนใดคนหนึ่งตะโกน แล้วคนอีกก็วิ่งไป อาจจะมีคนมาช่วย หรือแค่เดินผ่าน แค่นั้นเขารู้สึกดีใจขึ้นมาแล้ว 






อะไรอีกวะเนี่ยเสียงสบถจากผู้ชายที่จับตัวเขาไว้ ร่างบางดิ้นออกจากพันธนาการที่ควบคุมตัวเองไว้แต่มันก็ไร้ผลอยู่ดี






อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว มันบีบคางเขาจนบู้บี้ไปหมด 






ปัง
!!






เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด นั่นทำให้อัลฟ่าที่จับตัวเขาอยู่ตอนนี้สะบัดเขาทิ้งแล้ววิ่งหนีไป ออกจะทุลักทุเลไปหน่อยที่เขาต้องลากตัวเองออกมาโดยมีผนังอิฐตรงซอกตึกคอยค้ำตัวเองไว้ให้ไม่ร่วงไปที่พื้นอีกครั้ง นึกรำคาญหยดน้ำฝนที่ตกกระทบใบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้หลังมือปาดออกเพื่อให้มองทางได้ชัดขึ้น สายตาเขาพร่าไปหมด แถมร่างกายก็อ่อนแรงเกินกว่าจะเดินต่อไปไหว






ดวงตาสวยพยายามเพ่งเล็งสายตาไปยังบุคคลที่กำลังฝ่าสายฝนมาหาตัวเขา คนตรงหน้าก็ดูไม่ต่างจากเขานัก ท่าทางอิดโรยนั่นพยายามไม่ต่างจากตัวเขาที่อย่างจะพุ่งตัวเข้ามาหา








ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่มั้ย อย่าให้ใครแตะต้องตัวเธอนอกจากฉัน!” 




แจฮยอนตะโกนแข่งกับสายฝนที่กำลังตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ไม่รู้ว่าน้ำตาที่มากมายนี้ร่วงไหลลงมาเพราะว่าดีใจที่ได้ยินประโยคนี้ หรือว่าดีใจเพรามีคนมาช่วย เขาไม่ได้สนใจนัก อัลฟ่าตรงหน้าประคองตัวเขากอดไว้แนบออก แน่นเสียจนเขาแทบหายใจไม่ออก เตนล์ได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวของอีกฝ่าย ไม่รู้เจ็บตัวมาหรือเปล่า แต่เขาอ่อนแรงเกินกว่าจะเอ่ยถาม





พ....พี่..






ฉันเกลียดกลิ่นของคนอื่น เธอเป็นของฉัน และมันจะเป็นแบบนั้นเสียงนั้นแม้จะเบาแทบไม่ได้ยิน แต่มันดังวนอยู่ในหูของเด็กชายอย่างชัดเจน







ได้โปรด.. ดูแลตัวเองให้ดี อย่างที่ฉันถนอมเธอจะได้ไหม” 




เสียงนั้นแหบพร่าปนสะอื้น  เตนล์ซุกหน้าเข้าหาหน้าอกแกร่ง กลิ่นที่เขาเคยสัมผัสและติดมันช่วยชโลมใจดวงน้อยให้อุ่นขึ้นจากการตื่นกลัวของเหตุการณ์ก่อนหน้านี้









ความรู้สึกมากมายเอ่อล้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อบอุ่นเมื่อถูกโอบกอดด้วยแขนแกร่งสองข้างนี้ ร่างโอเมก้าลอยวืดขึ้นจากพื้น แรงมากมายของอัลฟ่าหนุ่มแม้จะเจ็บตัวแต่ก็ยังมีพลังงานเพียงพอที่จะอุ้มโอเมก้าร่างนี้ด้วยสองมือ
แขนเล็กโอบรอบคอไว้ดังเช่นทุกที เหมือนภาพเดจาวูลอยมาอีกครั้ง มันคือความรู้สึกที่เป็นคนนี้ 



แค่คนนี้เท่านั้น  ที่เขารู้สึกปลอดภัย อ้อมกอดเดียวเท่านั้นที่จะช่วยให้เขาได้ตื่นจากความฝันอันโหดร้าย แก้มเนียนแนบมันลงตรงอกซ้ายของร่างสูงได้พอดี เขาฟังเสียงหัวใจที่เต้นรุนแรงของอัลฟ่า  ถ้าตัวเองไม่ได้เพ้อเจ้อนักล่ะก็  เตนล์คิดว่ามันกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับตัวเขาเอง









ลุงคนขับรถก็เปียกปอนไม่แพ้สองร่างของเจ้านาย เตนล์เห็นคุณลุงมีสีหน้าตื่นตกใจจนอดสงสารไม่ได้ เสียงแจฮยอนตะโกนบอกให้ลุงออกรถทันทีที่เขาพาร่างบางขึ้นมา แขนแกร่งยังไม่คลายอ้อมกอดออกจากโอเมก้าเด็ก เตนล์สังเกตเห็นว่าศีรษะของอีกคนแตก 




เขาอยากช่วยดูแผลให้แต่พอผละอ้อมกอดออกจากอัลฟ่าตรงหน้าทีไรก็หนาวสั่นทุกที เหมือนอีกคนจะรู้ว่าน้องต้องการความความอบอุ่นจากกายหนาดังนั้นเขาเลือกจะกอดโอเมก้าเด็กคนนี้ไว้ตลอดทาง  ซอกคอขาวสวยตอนนี้โดนครอบครองด้วยจ่าฝูง ยิ่งเปียกปอน ฟีโรโมนยิ่งรุนแรง แจฮยอนโหยหามันอย่าเช่นทุกครั้ง 






พี่หัวแตกด้วยน่ะครับแม้จะยังสั่นจะความหนาวเหน็บแต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ อีกคนไม่สนใจตัวเองเลย มัวแต่กอดเขาเอาไว้






ช่างมัน  ฉันไม่สน
แต่เตนล์สน  ถึงบ้านแล้วขอผมดูหน่อยนะครับ เขาไม่นึกอายเท่าไหร่ ฝ่ามือเล็กยกมันขึ้นมาลูบหลังอัลฟ่าหนุ่มคล้ายจะปลอบประโลม ดีที่รถมีกระจกกั้นไว้






อืม..






พี่แจฮยอน.... เตนล์เรียกให้อีกคนฟังเขา เห็นอีกคนเงียบไม่แน่ใจว่าอีกคนจะสนใจฟังเขาหรือเปล่าแต่เตนล์ก็อยากจะเอ่ยออกไป 







ขอบคุณนะ..ค”  




ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็โดนกลบด้วยริมฝีปากที่เย็นชืด แต่เพียงไม่นาน ริมฝีปากของทั้งสองก็กลับมาอุ่นขึ้นจากกระถูกกระตุ้น ปากสวยโดนดูดเม้มจนได้ยินเสียงน้ำลาย  เตนล์ไม่ได้ผลักไส เขาตอบรับจูบนั้นอย่างเช่นทุกครั้ง ใบหน้าสวยถูกล็อคไว้ให้เข้าที่ แจฮยอนรู้ดีว่าร่างกายเตนล์เป็นแบบไหน เขารู้ว่าจะทำอย่างไรเพื่อจะให้น้องหายใจได้สะดวกยามที่เขาป้อนจูบให้





ลิ้นของทั้งสองพันกันอย่างไม่ยอมแพ้ ปากเล็กโดนรุกรานจากอีกคนจนร่างทั้งร่างเกือบไหลไปบนพื้นเบาะเมื่ออีกคนเอาแต่ใจแทบจะคร่อมขึ้นมาบนตัวของโอเมก้าเด็ก 






อื้อ..พี่ครับ



มือเล็กดันไหล่เรียกสติให้อีกคนรู้ตัว แจฮยอนถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง เขานึกเสียดายแต่ก็มานึกได้ว่าอยู่บนรถ







ช่วยรักฉัน อย่างที่ฉันรักเธอจะได้ไหม 







เขาไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่แจฮยอนเอยมาเมื่อกี้จะเป็นประโยคคำถาม หรือประโยคขอร้อง  เตนล์ไม่รู้คำตอบนั้นและเขาก็ไม่อาจตอบคำถามนี้ ในเวลานี้ด้วย











คอมเม้นท์ หรือ ติดแท็ก #คนแพ้แจเตนล์  ให้กำลังใจหนุด้วยค่า
ปล. ยังไม่แก้คำผิด  เอนจอยรีดดิ้งค่า







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

548 ความคิดเห็น

  1. #547 Cheery (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 12:07

    มาต่อหน่อยน่าาเรารอๆๆ

    #547
    0
  2. #546 aun_jjt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 03:52
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #546
    0
  3. #543 warii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 02:01
    รอตลอดค่า มาต่อไวๆน้า
    #543
    0
  4. #539 faharys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 20:40
    ไม่ไหวกับพี่คนนี้ เขิน เขินมากไอต้าวบ้า ขอให้น้องหาใจให้เจอเร็วๆนะลูก คนทางนี้ลุ้นตาม
    #539
    0
  5. #534 all10on (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:55
    แอแงงงคิดถึงมากมายเลยฮือออ
    #534
    0
  6. #531 Apple (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 16:11

    รออยู่น้าค้า มาต่อไวๆน้า เขินนน>< อ่านเรื่องนี้ตั้งนานแล้วแต่พึ่งจะเข้ามาอีกหลังจากที่ไม่ได้เข้ามานานเพราะรอให้อัพตอนใหม่

    #531
    0
  7. #530 Artemis.T (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 10:18
    ไม่ไหวแล้วค่าา กลับมาต่อเดี๋ยวนี้ แงง
    #530
    0
  8. #518 peachypink (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 14:12
    อ่านรวดเดียวจบเลยย
    #518
    0
  9. #517 peachypink (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 14:12
    รอค่าาาาา
    #517
    0
  10. #516 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 06:08
    ไรต์จ๋ากลับมาเถอะนะคนดี ทางนี้ให้อภัยแล้ว /หยอกกกกก ตอนนี้ก็คือทำใจแล้วว่าคงไม่คัสเตนแล้วแหละ ทำใจยอมรับแล้วว่าแจเตนแหงมๆ แต่! เรายังจะเชียร์ทีมคุสต่อไปค่ะ เพราะงั้นได้โปรดกลับมาต่อเถอะนะ ㅜㅡㅜ ฉันตะนอนหลับลงได้อย่างไร ถ้าปมในใจเรื่องคัสเตนยังไม่คลี่คลาย อุแงงงงงงงงงงง
    #516
    0
  11. #502 faafe02 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 03:13
    ทีมลูคัสสสสส
    #502
    0
  12. #501 Mnl2000 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 04:10
    ไรท์บรรยายฉากจองแจฮยอนกับเตนล์ได้ซึ้งมากค่ะ ภาษาดี เราชอบมากๆๆๆ
    #501
    0
  13. #500 Mnl2000 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 04:10
    แล้วฉันอะไรได้มั้ย เลือกให้เตนล์แยกร่างได้รึเปล่าา
    #500
    1
  14. #495 MaliMonica (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:56
    นี่เชียร์ลูคัสอยู่น้าาาาาาา
    #495
    0
  15. #493 cyrskx__ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 11:22
    คิดถึงไรท์เตอร์แงงงง ช่วยมาต่อได้มั้ยคะ
    #493
    0
  16. #491 indyR. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 11:43
    แง้ เตนล์มีแฝดได้มั้ยยยย จะได้ไม่ม่า 😭
    #491
    0
  17. #478 freelyn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 18:30
    นี่เราเป็นคนเดียวป้ะ ที่ไม่อยากให้สามพีเลย ฮือ มันต้องเลือกสิน้อง
    #478
    0
  18. #476 หูอักเสบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 16:14
    มันดีทั้งคู่ น้องต้องเลือกเหรอ
    #476
    0
  19. #475 tarswag (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:18
    3p เลยไหมคะไรท์ อยากให้เตนล์เก็บไว้ทั้งสองคน ฮือออออออ
    #475
    0
  20. #474 seagrierx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 17:27
    ฮืออ รอให้มาต่ออยู่นะคะ ไรท์
    #474
    0
  21. #473 tq_tt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 23:05
    นี่คือเลือกไม่ได้ ฮื่อออออ
    #473
    0
  22. #469 วาน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 03:14

    แงงงง ไรท์มาต่อนะ เราเพิ่งรู้ว่าไรท์กลับมาแล้วอ้าาา ????????

    #469
    0
  23. #466 Superzoil ' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:48
    ทำไมใจนี่เชียร์ลูคัสฮือๆๆๆ กลับเรือแปป
    #466
    0
  24. #464 Ann Sirikwun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:19
    ถ้าลูได้ช่วยน้องแบบแจบ้าง มันจะมีโอกาสไหมนะ
    #464
    0
  25. #459 pangpoubd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:38
    เขินมากกกกกก น้องโดนบอกรักแล้ววววว งื้อออ
    #459
    0