{Omegaverse} NCT คนแพ้ #JaeTen #LuTen ฟิค Lost together

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10 : ตักตวงความสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,716
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    2 มี.ค. 62





ตอนที่ 10 




ตักตวงความสุข













ช่างเป็นเช้าวันอังคารที่น่าเบื่อเสียเหลือเกิน มือขาวซีดกำปากในมือ มันขยุกขยิกไม่เป็นตัวเลขหรือไม่มีทีท่าว่าจะเป็นสัญลักษณ์เรขาคณิตเลยด้วยซ้ำ ไม่มีสมาธิในการเรียนวิชาเลขเพิ่มเติมเลยอาจารย์คยูฮยอนไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำ แน่ล่ะก็มีเพื่อนในห้องตัวสูงกว่านั่งอยู่ข้างหน้า เคยบังให้ไม่งั้นฝาปากกาอาจลอยมาหาเขาแบบที่ยูตะเคยโดนบ่อยๆ ก็ได้ 



โดยองส่งสายตามาเอ็ดเขาบ่อยมาก หมอนั่นขี้เกียจจะติวให้เขาอีกรอบน่ะสิ ไม่ใช่ว่าเพื่อนตัวคนเก่งหวงวิชาอะไรหรอกนะแต่พอติวให้ทีไรแทยงก็ชอบมาทำให้เสียสมาธิทุกที  เพื่อนเบต้าตัวดีเลยอยากให้เตนล์ฟังอาจารย์มากกว่า  แต่มีหรือที่เขาจะเชื่อฟัง ก็มันเบื่อจริงๆ นี่นา หมุนปากกาเล่นจนมันหล่นลงพื้นกลิ้งไปหายูตะที่นั่งอยู่ต่อท้ายข้างหลัง 





ให้มันน้อยๆ หน่อยเตนล์ ฉันรู้นะว่านายใจลอยจนไม่มีสมาธิที่จะเรียน” 


ยูตะกระซิบตอนที่ตัวเองก้มลงไปเก็บปากกาให้เพื่อน  ถึงตัวเขาเองไม่ค่อยตั้งใจเรียนนักแต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนเอาเยี่ยงอย่างหรอกนะ  



เตนล์ถอนหายใจใส่เพื่อนนักฟุตบอลตัวเก่งประจำชั้น  ไม่รู้จะเถียงกลับไปอย่างไรดี




ว่าแต่..... นายคิดถึงใครอยู่หรอ พี่ลูคัส หรือ อัลฟ่าหน้าโหดนั่น” 



พูดจบก็หัวเราะคิกคัก สำเร็จแล้วสำหรับการแกล้งเพื่อนในวันนี้  วินวินกลอกตาใส่เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากเพื่อนสนิท เขาทำทีไม่สนใจ แล้วก็ก้มลงเขียนโจทย์ที่อาจารย์สอนเลขให้ลองทำ 




เงียบเถอะน่า” 



นี่เป็นเสียงจากเพื่อนที่นั่งด้านหลังยูตะ เตนล์คาดว่าเป็นเฮนเดอร์รี่ ช่างภาพประจำห้อง




มันโคตรเจ๋งเลยว่ามั้ย ตอนนั้นนะ.. นายต้องคิดภาพไม่ออกแน่ว่าวินวินแทบเยี่ยวราดใส่กางเกงตอนเห็นอัลฟ่า  ฉันล่ะอยากเห็นหน้าแทยงตอนนั้นจริงๆ มันต้องตลกมากแน่ 



ยูตะกลั้นขำจนหน้าบูบี้ไปหมด  หมอนี่ทำไมถึงได้พูดมากอย่างนี้นะ  แอบเห็นโดยองส่ายหัว หมอนั่นกำลังรำคาญล่ะ
ซึ่งหลายคนที่นั่งตรงนี้ก็คิดแบบเดียวกัน





เชื่อมั้ย ฉันไม่กล้าแม้แต่จะก้มเก็บลูกบอลด้วยซ้ำ โคตรสยอง...ตอนพี่แจฮยอนอะไรนั่นน่ะจ้องหน้ารุ่นพี่โรงเรียนเรา  นึกว่าจะมีใครได้เลือดกลับบ้านซะอีก 




เด็กชายตบเข่าฉาดเมื่อนึกถึงเรื่องวันศุกร์ที่แล้ว ศึกฟุตบอลทีมสีแดงคืนก่อนยังไม่น่าลุ้นเท่าเรื่องของเตนล์ตอนนี้เลย







เชื่อ







นายก็คิดเหมือนฉันใช่มั้ย 


หันตัวไปตามต้นเสียงนั้น เขายกมือเตรียมไฮไฟว์เพื่อความความอรรถรสยิ่งขึ้น เมื่อรู้สึกว่ายังมีคนที่คิดแบบเดียวกัน เนี่ยใครว่าเขาเป็นพวกไร้สาระ ตอนนี้จะเถียงเข้าให้ละ พรรคพวกเขาก็มีนะ





ชะงักค้างยิ่งกว่าเห็นอาจารย์ฝ่ายปกครองซะอีกในวินาทีนี้...ก็อาจารย์วิชาเลขมายืนข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่อีกเนี่ย ทำไมต้องเป็นเขาทุกที






ออกไปแก้โจทย์ข้อนี้ให้เพื่อนๆ ดูเป็นขวัญตาหน่อยสิ คุณนากาโมโตะ  


แทยงไม่รู้จะเปรียบสีหน้ายูตะเหมือนสิ่งมีชีวิตชนิดไหนดี มันดูแย่มากจริงๆ เหมือนเขาที่โดนบังคับให้กินยาขมๆ แต่ยูตะตอนนี้ ดูแย่กว่านั้นมาก เพื่อนตัวแสบของเขาหน้าเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด หาเรื่องได้ทุกคาบ แต่ก็สมแล้วล่ะ  

หมอนี่พูดมากเกินไปเมื่อนับถัดจากเขาน่ะนะ  โจทย์ข้อนี้มันยากสำหรับทุกคนยกเว้นโดยองไว้คนนึง ดูสีหน้าเหมือนคนอยากตายของยูตะตอนนี้สิ ตลกชะมัด




ฆ่าฉันเถอะ











บ่ายของวันยังคงน่าเบื่อเช่นเดิม ยูตะยังบ่นอุบเรื่องอาจารย์คยูฮยอนไม่หยุด แม้กระทั่งช่วงพักเที่ยงหมอนั่นก็ยังพูดอยู่แต่เรื่องเดิมว่าไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าเคยเรียนเรื่องนี้มาก่อน  ก็เห็นนายเบต้าบ่นแบบนี้ทุกครั้งที่โดนให้ไปแก้โจทย์หน้าห้อง 


ท้ายชั่วโมงไม่วายโดนให้รวบรวมสมุดของเพื่อนมาส่งหลังอาจารย์วิชาเลข  สั่งการบ้านที่ต้องส่งให้หมดภายในบ่ายสามวันนี้  มันกินเวลาที่เพื่อนของเขาต้องไปซ้อมฟุตบอลน่ะสิ  ไหนต้องเดินหาเพื่อนแต่ละจุดของโรงเรียน ในเมื่อหลังบ่ายสองคือคาบว่างสำหรับนักเรียน  



และเหมือนอย่างเดิมเช่นทุกครั้ง โดยองทำมันเสร็จตั้งแต่พักเที่ยงแล้ว แถมหัวกะทิของห้องยังไม่ยอมให้ใครลอกอีกด้วย  สุดท้ายพวกเขาต้องมานั่งแก้โจทย์เองหลังจากเรียนวิชาสุดท้ายของวันเสร็จ 




นี่ก็เข้าวันที่สองแล้วนะ นายยังไม่เลิกใจลอยอีกหรอ คิดเรื่องอะไรอยู่ไม่เห็นบอกพวกเราบ้าง 

แทยงเอ่ยขึ้นระหว่างที่นั่งแก้โจทย์เป็นรอบที่สาม แม้จะมีโดยองนั่งให้คำปรึกษาอยู่ด้วย แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถผ่านพ้นข้อนี้ไปได้จริงๆ เตนล์เงยมองโจทย์ที่แทยงพยายามแก้ ตัวเขาเองก็โง่ไม่ต่างกันหรอก ก็นั่งลอกกันอยู่นี่แหละ จนกว่าสุดท้ายแล้วโดยองจะยอมเฉลยให้ในวินาทีสุดท้ายก่อนส่ง




นายคิดว่าพี่ลูคัสจะโกรธฉันมั้ย  วันนี้ฉันยังไม่เจอเขาเลยอันที่จริงเมื่อวานเขาก็มัวแต่หลบหน้ารุ่นพี่ที่เอ่ยถึงด้วยนั่นแหละ 




อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ คือนายกับพี่แจฮยอนน่ะ ไปถึงกันไหนแล้ว” 


ยูตะกระซิบกลางวง เขามั่นใจว่าคู่นี้ต้องเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วแน่ๆ กลิ่นอัลฟ่าคละคลุ้งไปหมด ตัวเขาเองเป็นเบต้ายังได้กลิ่นแสดงอาณาเขตเลย มีแต่โอเมก้าสองตัวเพื่อนซี้เท่านั้นแหละที่ไม่รู้เรื่อง 



นี่ฉันกำลังพูดถึงพี่ลูคัสอยู่นะ” 

เตนล์เอ็ดเข้าให้ แม้จะขัดใจนิดหน่อยก็ตาม โอเมก้าร่างบางก็มิวายหน้าแดงด้วยความเขินอายเมื่อเพื่อนโดนเพื่อนถามขึ้นมาตรงๆ 



หรือนายไม่คิดว่ามันแปลกหรอ” 

เพื่อนทุกคนหันหน้ามองเตนล์ เมื่อท้ายที่สุดแล้วโจทย์เลขที่แก้มานานกว่าครึ่งชั่วโมงนั้นมันล้มเหลว เอาเวลาที่เสียเปล่านั่นมาใส่ใจเพื่อนโอเมก้าที่มีพิรุจตั้งแต่กลับมาจากเข้าค่ายดีกว่า 


โดยองกลอกตามองบน ในที่สุดแล้ว เรื่องที่น่าให้ความสนใจที่สุดกลับไม่ใช่เรื่องเรียน เขาล่ะปวดหัวกับเพื่อนตัวเองซะจริงๆ 



ฉันน่ะ อยากถามตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่โดยองน่ะสิเอาแต่ห้าม” 


แทยงเปิดประเด็นเป็นคนที่สอง เขาอัดอั้นมานานแล้ว เป็นห่วงเพื่อนจะตายอยู่แล้วแต่ก็ไม่กล้าถามให้อีกคนอึดอัดใจ  


เตนล์น่ะขี้เกรงใจ เวลามีเรื่องอะไรชอบเก็บไว้คนเดียว ไม่ยอมปรึกษาใคร สุดท้ายแล้วก็มานั่งเครียดจนพวกเขาต้องเป็นห่วงอย่างเช่นทุกครั้งยังไงล่ะ




ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เตนล์ตอบไป



ห๋า..!” นั่นคือเสียงของ แทยง วินวิน แล้วก็ยูตะล่ะ



หมายความว่าไงนี่คือเสียงโดยอง หมอนี่คงสงสัยไม่ต่างกันหรอก



ฉันไม่รู้จริงๆ นี่ พี่ลูคัสเขาใจดีกับฉันมาก ส่วนพี่แจฮยอน...



อัลฟ่าตัวนั้นทำไมหรอ!” 

ยูตะตื่นเต้นอย่างกับคืนนี้มีฟุตบอลนัดสำคัญ กอดฟุตบอลแล้วมานั่งข้างโดยอง ซึ่งมันตรงข้ามกับที่นั่งของเขาพอดี



อย่าบอกนะว่า...” 


หมอนี่ตาโตอย่างกับไข่ห่านเมื่อสิ่งที่คิดไว้อาจจะเป็นเรื่องจริง ถึงแม้เขาจะโง่ในเรื่องเรียน (รวมถึงเรื่องอื่นๆ บ้าง) แต่ว่าเรื่องนี้น่ะ ขอละไว้ซักเรื่องที่เขาฉลาดบ้างแล้วกัน





ก็...อือ” 



เตนล์ตอบไปในสิ่งที่เบต้าเพื่อนทั้งสองเข้าใจ  โดยองถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่รู้ว่าหลังจากนี้ปัญหาอะไรมันจะตามมา ภาวนาให้เพื่อนตัวเองไม่เดือดร้อนและเสียใจไปมากกว่านี้ก็พอ





อืออะไร  ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยนะ วินวินนายเข้าใจมั้ย”  



แทยงวางปากกาลงบนสมุดจนได้ยินเสียงดัง   โอเมก้าเพียงคนเดียวในกลุ่มที่ยังไม่เกิดอาการฮีทหัวเสียเมื่อเพื่อนไม่อธิบายอะไรให้เขาได้เข้าใจด้วยเลย  พวกนี้ชอบปั่นหัวเขาเล่นอยู่เรื่อย




แล้วทีนี้จะทำไงต่อ  หมายถึงกับพี่ลูคัสน่ะโดยองถามขึ้นบ้าง




ฉันคิดว่าจะไปขอโทษเขา



แล้วยังไงต่อ ขอโทษเสร็จใช่จะหายเจ็บนะ  ใครๆ ก็ดูออกว่าพี่ลูคัสน่ะชอบนายแค่ไหน  ฉันจะบอกให้นะ โอเมก้าเกือบทุกคนเล็งพี่เขาอยู่ แต่นาย... 




ยูตะใช้นิ้วชี้มายังเพื่อนโอเมก้าที่ตัวเองกำลังพูดถึง หมอนี่โอเว่อแอคติ้งตลอดกาล  


เป็นคนที่พี่เขาเล็งไว้ แล้วก็นะ ดูท่าแล้วจะไม่ล้มเลิกไปง่ายๆ หรอก” 



สังเกตจากสายตาที่ใช้มองเตนล์ในวันศุกร์ที่แล้วอ่ะนะ ผู้ชายด้วยกันดูออก เขาน่ะโคตรภาคภูมิใจในเรื่องนี้เลย การให้คำปรึกษาเพื่อนขณะที่เพื่อนกำลังสับสนในชีวิตช่วงนี้




ฉันว่า ฉันรีบไปขอโทษดีกว่า” 



ใช่ มันต้องเป็นแบบนั้น แม้มันออกจะกระอักกระอ่วนเสียหน่อย ก่อนหน้านี้ยังหลบหน้าอยู่เลยอ่ะนะ โดยองเคยบอกว่าปัญหาที่เราก่อเองก็ต้องแก้เอง เขารู้แล้วจะไปเจอพี่ลูคัสได้ที่ไหน อีกอย่าง แกล้งทำเป็นว่าไปห้องสมุดเพื่อหาข้อมูลของหมาป่าด้วยก็ได้ เผื่อว่าเวลาเจอรุ่นพี่แล้วหาข้ออ้างไม่ถูกว่ามาทำอะไรน่ะนะ




โดยอง...” 

เตนล์หันไปหาเพื่อนเบต้าหัวกะทิ ก็ถ้าไม่ผ่านการบ้านโจทย์ข้อนี้ เขาไม่มีทางที่จะไปขอโทษลูคัสได้แน่




พวกนายนี่จริงๆ เลยนะ วางแผนกันมาใช่มั้ย” 


สุดท้ายแล้วก็ต้องบอกการบ้านพวกเพื่อนๆ ตัวแสบจนได้ เขาไม่ได้หวงวิชาเลย สาบานได้ พวกนี้น่ะถึงให้ถึงเวลาใกล้สอบเท่านั้นถึงจะสำนึกได้




ให้ตายเถอะ  ฉันยังไม่รู้เรื่องที่พวกนายพูดถึงเลยนะ” 



แทยงโวยวาย แต่พวกเขาไม่ได้สนใจหรอกนะ เตนล์ต้องรีบไปห้องสมุด ยูตะก็ต้องรีบไปรวบรวมการบ้านที่ต้องส่งก่อนบ่ายสาม โอเมก้าตากลมโตเพียงหนึ่งเดียวหันไปหาวินวินเพื่อนสนิทของเขา หมอนั่นทำเพียงยักไหล่แล้วหันไปฟังโดยองอธิบายโจทย์เลขข้อสุดท้าย  แทยงอยากจะบ้าตายกับเพื่อนตัวเองจริงๆ













Lost  together











อย่างที่เดาไว้แต่แรกร่างสูงโดดเด่นนั่งอยู่มุมเกือบด้านในสุดของชั้นสอง มีกองหนังสือตั้งไว้อย่างหมิ่นเหม่ ไม่ได้กังวลเลยว่ามันจะเผลอร่วงไปตอนไหน 


บริเวณนั้นมีเพื่อนของรุ่นพี่แค่ไม่กี่คนที่นั่งอยู่ด้วยกัน ใบหน้าคมคายกำลังใช้สมาธิจดจ่อกับงานตรงหน้า ระยะที่ห่างกันเกือบสี่สิบเมตรแต่ก็ยังเห็นอีกคนได้ชัดเจน เหมือนภาพสโลว์เมื่อมองเห็นรุ่นพี่ดังกล่าวเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างที่เขาทำมันดูน่ามองไปเสียหมด แม้กระทั่งเวลาเผลอยิ้มขำกับมุขโง่ๆ ที่เพื่อนตัวเองปั่นขึ้นมาเพื่อคลายเครียดจากการอ่านหนังสือ หรือหาข้อมูลต่างๆ ที่เขาไม่อาจทราบได้   


เผลอยิ้มตามยามที่อีกคนกลั้นหัวเราะ  เตนล์อยากให้อีกคนมีความสุขแบบนี้ไปตลอด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่ทำให้ลูคัสยิ้มได้ เขาก็อยากจะทำให้ ถ้ามันช่วยให้อีกคนไม่ถือสาเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้




เตนล์กลัวว่าระหว่างเขากับเบต้ารุ่นพี่คนนี้มันจะเปลี่ยนไป  ตั้งแต่วันนั้นเขาก็กังวล ไม่เคยมีความสุขที่ตัวเองเอาแต่หลบหน้า ไม่พร้อมที่จะเผชิญปัญหา ในตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าความกล้าก่อนหน้านี้มันจะหลงเหลือบ้างหรือเปล่าหากได้เผชิญหน้ากันตรงๆ  รอยยิ้มที่เปี่ยมสุขที่เขาเห็นตอนนี้มันจะหายไปหรือเปล่า 



ยังจำวันนั้นได้ดี ต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียนคงเป็นพยานได้ดีกว่าใครอื่น ลูคัสขอโอกาสในการคบหากับเขา ในตอนนั้นความสุขดีใจมันล้นออกมาจนปิดไม่มิด เขาดีใจมากที่รุ่นพี่คิดแบบเดียวกัน 


แต่....


เตนล์ไม่รู้ว่าอนาคตมันจะดีมั้ย เขาไม่ใช่โอเมก้าแบบคนที่ไป  ครอบครัวเขามีแต่อัลฟ่า นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาคิดหนักมาตลอดก่อนจะมีความรู้สึกพิเศษกับใคร ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับตัวเตนล์เลยด้วยซ้ำ  ครอบครัวอัลฟ่าไม่ได้ใจดีทุกคน ใครๆ ต่างก็รู้ดี   


อีกเรื่องที่ใหญ่ไม่แพ้กันก็คือ ลูคัสจะรับได้หรือเปล่า ที่โอเมก้าอย่างเตนล์มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอัลฟ่าอย่างพี่แจฮยอน  เขาคิดไม่ตกเรื่องนี้เกือบร่วมเดือน ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง เขาเป็นโอเมก้าที่ไม่มีความยับยั้งชั่งใจจริงๆ นั่นแหละ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไว้สนองความใคร่ของอมนุษย์ชนิดอื่นอย่างที่แม่เขาคอยบอกตลอดมา  





ชั้นหนังสือในห้องสมุดที่มีหนังสือทั้งเก่าและใหม่ มันถูกเรียงอย่างอย่างเป็นระเบียบตอนนี้กลายเป็นเกราะกำบังไม่ให้อีกฝ่ายเห็น    ตลกสิ้นดีที่มาคอยแอบมองรุ่นพี่เหมือนเด็กโรคจิต ดวงตากลมสวยมองไปฝ่ายตรงข้าม ชุดนักเรียนที่เหมือนกันความต่างคงมีแค่ขนาดตัวที่โตกว่าอย่างเห็นได้ชัด   อีกคนเอามือขึ้นมาบังปากยามที่เผลอขำ เส้นผมสีน้ำตาลที่ปรกหน้าผากปลิวเล็กน้อยจากแรงขยับตัว รอยยิ้มที่พยายามกลั้นไว้นั้นส่งผลให้ดวงตาที่เคยกลมโต  ตอนนี้กลับกลายเป็นรอยขีดที่ยับยู่ยี่ไปหมด พี่เขาดูมีความสุขจังเลยแฮะ






พรึ่บ!! 







ตุ้บ ! ตุ้บ !






หนังสือในมือที่เลือกไว้ร่วงไหลลงกระแทกพื้นจนได้ยินเสียงดัง  ดวงตาหลายคู่หันมามองยังต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียง เตนล์รีบก้มลงเก็บหนังสือตัวเองเลือกไว้ เขาจะยืมมันกลับไปอ่านที่บ้าน แต่คงยืนนานไปหน่อยคนไม่เห็นว่ามีนักเรียนอีกคนที่เดินสวนมาจากข้างหลัง อีกฝ่ายก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอกเขาคิดว่าอย่างนั้น 


โทษทีๆ พอดีฉันไม่เห็นน่ะ นายโอเคมั้ยอีกคนเอ่ยถาม พร้อมจะช่วยหยิบหนังสือที่ตกไปทั้งที่ตัวเองก็ถือหนังสืออีกหลายเล่มในมือ 




ไม่เป็นไรๆ





 เตนล์โทษตัวเองมากกว่าที่ยืนเหม่อยู่ตั้งนาน เมื่อเห็นว่าโอเมก้าตรงหน้าไปเป็นอะไรมากเลยเลี่ยงเดินไปหาหนังสือมุมอื่นแทน ร่างบางรุดตัวเองให้หนีจากสถานการณ์ตอนนี้ เขาซุ่มซ่ามเสียจริง 


หนังสือเล่มเก่าสีซีดถูกกอดไว้แนบอก เขาตัดสินใจแล้วจะลงไปยืมหนังสือเสียตอนนี้เลยดีกว่า ความคิดที่จะขอโทษลูคัสนั้น ล้มเลิกไปก่อนแล้วกัน







มานานแล้วหรอครับ” 



เสียงทุ้มหนักอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นตรงหน้าทันที ร่างสูงโดดเด่นจนต้องเงยมอง รูปหน้าที่เรียวที่เข้ากับจมูกสันโด่ง   แถมคิ้วหนาที่เลิกขึ้นยามตั้งคำถาม มุมปากที่กระตุกเล็กน้อยถูกส่งยิ้มมาให้รุ่นน้องอย่างเป็นมิตร แขนเสื้อเชิ้ตที่ยาวจนรุ่มร่ามตอนนี้มันถูกพับขึ้นอย่างลวกๆ ต่างกับยูนิฟอร์มมอต้นที่เป็นแขนสั้น





คือ..เตนล์มาได้ซักพักแล้วครับพี่ลูคัสเขาเอ่ยออกไป แม้รอยยิ้มที่ถูกส่งมาจะช่วยให้ผ่อนคลายได้บ้าง แต่มันก็แค่นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ





ไปนั่งด้วยกันมั้ย” 


อันที่จริง เพื่อนของเขากระซิบบอกแล้วว่ามีรุ่นน้องมาแอบยืนมองได้สักพัก ลูคัสแกล้งที่จะไม่สนใจกลับบ้างแต่สุดท้ายตัวเองกลับต้องพ่ายแพ้เมื่อสิ่งที่คิดไว้นั้นเขากลับทำมันตรงกันข้าม  

เตนล์ส่ายหน้าแทนคำตอบ เพื่อนของรุ่นพี่ตรงหน้าอยู่เต็มไปหมดใครจะกล้าเข้าไปกวน เขาคิดแบบนั้น 



ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวกวนพี่กับเพื่อนๆเอ่ยออกไปอย่างที่ใจคิดแม้จะอยากอยู่กับคนตรงหน้าแต่ก็เกิดเกรงใจอยู่ดี



เดี๋ยวก็ไปกันแล้ว เห็นว่ามีซ้อมอะไรต่อนี่แหละ” 


ถือวิสาสะจับมือข้างที่ว่างดึงให้เดินตามหลังมา เตนล์ไม่ได้ขัดขืนอะไร เขารู้สึกเขินอายจนทำจะทำตัวไม่ถูก ก้มมองมือที่ถูกกุมไว้อย่างหลวมๆ ความแตกต่างนี้ทำให้เขาอุ่นใจจนเผลอยิ้มออกมา ลูคัสพาย้ายที่นั่งเข้าไปยังด้านในของชั้น 


เขาเลือกบริเวณที่คนไม่ค่อยพลุกพล่าน เพื่อจะคุยกับรุ่นน้องได้สะดวก ห้องสมุดไม่ใช่สถานที่ที่จะคุยกันอย่างเสียงดังได้เขาคิดแบบนั้น 





พี่ลูคัส...” 



เตนล์เรียกชื่อเพื่อรั้งให้อีกคนได้ฟังเขาก่อนที่จะนั่งลงบนเบาะโซฟาขนาดกลางหลังห้องสมุด คนเริ่มน้อยลงเพราะใกล้เวลาโรงเรียนเลิก บ้างก็ทยอยลงไปยืมหนังสือกันแล้ว




ได้โปรดอย่าเมินพี่ อย่าหลบหน้ากันอย่างเมื่อวาน 


เขาบอกโดยไม่หันมามองเตนล์ซักนิด    มือหนาบีบเข้าที่แขนรุ่นน้องเบาๆ ทรมานจากที่ตัวเองโกหกเด็กคนนี้ก็มากพอแล้ว ซ้ำมาโดนเมินอีก เขาไม่ชอบใจซักนิด ฟุ้งซ่านแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเอโมก้าข้างตัวกับอัลฟ่าคนนั้นเกินเลยไปถึงไหนแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้แคร์ ไม่สนใจด้วยซ้ำ 



เตนล์ขอโทษ  เตนล์รู้สึกผิดกับพี่จนไม่รู้จะสู้หน้ายังไง ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่ว่า...



แต่ว่าเขาห้ามมันไม่ได้จริงๆ เสียงพูดนั้นกลืนเข้าไปในลำคออย่างยากลำบาก เขาเอ่ยมันต่อไม่ได้ ทุกอย่างจุกอกจนแสบไปหมด เมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มีเขาเป็นตัวต้นเหตุ








ถ้าไม่ได้ตั้งใจ โปรดอย่าโทษตัวเอง อย่าทำให้พี่รู้สึกว่าพี่ไม่ได้สำคัญอะไรกับเตนล์เลย 





ร่างสูงสง่าหันตัวมาประจันหน้ากับเด็กข้างกาย มือหนาที่เคยกอบกุมข้อมืออีกคนไว้ แปรเปลี่ยนเป็นดึงอีกคนเข้ามากอดแทน 


หมาป่าหนุ่มโหยหาอีกคนแทบตาย แต่อีกฝ่ายกลับทำเมินเฉยซะได้ ความรู้สึกมากมายมันเปี่ยมล้นไปหมด ไม่ว่าจะเป็นความหวงแหน เป็นห่วงเป็นใย ความเจ็บปวดจากการรู้สึกรักอีกคนโดยไม่มีเหตุผลมาเป็นตัวประกอบ ในหัวมันตื้อไปหมดในวินาทีที่เพื่อนบอกว่าโอเมก้ารุ่นน้องแอบมองอยู่ พยายามกลบเกลื่อนไม่รู้ตัว มันยากมากกับความพยายามที่ไร้สาระนั่น แถมมันยังพังลงไม่มีชิ้นดีเมื่อคนที่เอ่ยถึงอยู่ในอ้อมเขาแล้วตอนนี้




ในเมื่อให้โอกาสพี่แล้ว พี่ควรได้ครอบครองมันไม่ใช่หรอ





กลัวพี่จะผิดหวัง  กลัว...กลัวว่าจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของพี่อีก” 



เสียงอู้อี้อยู่ตรงหน้าอกของลูคัส หมาป่าในร่างคนกระชับอ้อมกอดที่มีโอเมก้าเด็กเข้ากับร่างกายอันอบอุ่นของตน กลิ่นอัลฟ่าโชยเข้าจมูกคละคลุ้งไปหมด แต่ใช่ว่าจะคลายกอดนั้นออกไป กลับกันแล้วรัดอ้อมกอดให้แน่นขึ้น อยากให้เด็กคนนี้ได้ลองฟังเสียงหัวใจเขาบ้าง แทบจะตายอยู่แล้ว





มันจะหายไปเมื่อชีวิตพี่ไม่มีเตนล์” 



เขาเอ่ยออกมาจากใจ โทษตัวเองในใจเป็นร้อยครั้งที่ทำให้น้องกลัว สิ่งที่หวั่นใจคงไม่พ้นเรื่องการเป็นหมาป่า ลูคัสไม่ได้อยากปิดบัง เขาสาบานกับตัวเองว่าวันหนึ่งจะบอกเรื่องนี้กับเตนล์ด้วยตัวเอง  ไม่อยากมานั่งกังวลว่าอีกคนจะคิดอย่างไร จะรังเกียจเขาหรือไม่ หรือความคิดอะไรก็ตามแต่ที่ทำให้รุ่นน้องหนีจากเขาไป 



แค่โดนเมินวันเดียวมันก็พอแล้วกับความรู้สึกเขา  ภาวนาให้เรื่องแย่ๆ พวกนี้มันผ่านไป เขาไม่อยากมานั่งเถียงกับเฉียนคุน มานั่งทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ กับพี่ชาย   แม้อีกคนจะหวังดี แต่มันกลับทำร้ายเตนล์ ทำร้ายคนที่เขารักสุดหัวใจ 



วินาทีที่โอเมก้าเห็นตัวเขาในร่างหมาป่าก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณแล้วว่าอีกคนกลัวแค่ไหน  มันเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าคู่โชคชะตาของตัวเองขวัญเสีย แต่ตัวเขาเองกลับได้แค่มองตามอย่างเป็นห่วง ลูคัสเกลียดตัวเองในตอนนั้น





พี่ลูคัส...ขอโทษครับ เตนล์ขอโทษ” 



แขนเล็กโอบเอวหมาป่าหนุ่ม ใช้ฝ่ามือลูบไล้เพื่อปลอบประโลม เขาทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ตัวเขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกันกับอีกคน เขารู้สึกผิดไม่แพ้กัน ทุกอย่างถลำลึกเกินกว่าที่คิดไว้ อยากออกไปจากหลุมที่ตัวเองขุดไว้แต่ทุกอย่างมันยากไปหมด นานวันเข้ายิ่งสุขใจเมื่อได้ใกล้อีกคน อ้อมกอดที่รู้สึกอุ่นใจเสมอยามได้รับ ผ่อนคลายทุกครั้งเมื่อโดนสัมผัส เขามันช่างเห็นแก่ตัวอะไรขนาดนี้นะ





ถ้าก่อนหน้าพี่เคยทำไม่ดีกับเตนล์...ได้โปรดให้อภัยพี่นะครับ เพราะตอนนี้พี่ต้องการแค่เตนล์ 



ละจากอ้อมกอด เขามองไปยังดวงตาสวยสบกันอยู่ ไม่มีท่าทีล้อเล่น หรือแวววูบไหว ดวงตาแกร่งจดจ้องเด็กตรงหน้าจริงจังปนขอร้อง ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่เตนล์ยังอยู่ เขาก็ไม่กลัวอะไรแล้ว






เขินแล้วนะครับ เตนล์ไม่เคยโกรธหรือเกลียดพี่เลย ไม่เคยเลยซักครั้ง อย่าโทษตัวเองเลยนะ” 

รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาสวย ทั้งคู่ยิ้มออกมาพร้อมกับสวมกอดกันอีกครั้ง






งั้น...งานฮาโลวีนส์คืนวันเสาร์นี้  จะไปกับพี่ได้มั้ย? 




มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาขยี้ศรีษะเล็ก ผมสีดำดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยถึงอย่างนั้นก็ยังคงน่ามองอยู่ดี โอเมก้าเด็กพยักหน้ารัว เขาตอบรับคำชวนนั้นด้วยความยินดี ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะมีคู่ควงไปงานวันเสาร์นี้แล้ว











ทั้งสองขยับมานั่งโซฟาตัวเดียวกัน ร่างเล็กแทบจะเกยขาตัวเองกับอวัยวะเดียวกันของอีกคน แม้ความกว้างของโซฟาจะมีอยู่มาก   แต่ความสุขที่ได้นั่งเบียดกันของสองร่างนั้นมีมากกว่าเท่าตัว  แขนที่ยาวกว่าของรุ่นพี่เอื้อมมาโอบไหล่เล็กให้พิงมายังหน้าอกตัวเอง 


หนังสือที่เลือกมาโดนวางไว้บนโต๊ะลูคัสเหลือบมองว่าคู่โชคชะตาของเขาสนใจอ่านอะไร  เขาเห็นหน้าปกหนังสือเขียนเกี่ยวกับตำนานมนุษย์หมาป่า คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย เรื่องวันนั้นคงทำให้เด็กคนนี้ยังแคลงใจไม่หายสินะ




สนใจเรื่องแบบนี้ด้วยหรอเราน่ะ” 

ลูคัสหมายถึงหนังสือที่เตนล์หยิบมาด้วยนั่นแหละ เขาหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะวางไว้ที่เดิม


หืออ? เล่มนี้น่ะหรอ นิดหน่อยครับ พี่ลูคัสเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนมั้ย” 


เตนล์หันมาถามคนอายุมากกว่า เขาไม่ทันระวัง ความแนบชิดแทบรวมเป็นร่างเดียวกันตอนนี้ทำเขาหลบหน้าแทบไม่ทัน ก็ปลายจมูกโด่งๆ นั่นเฉียดแก้มเขาไปแค่นิดเดียว ตกใจแทบแย่แหน่ะ



ฮะ..” 


เสียงหัวเราะกลืนไปกับฝ่ามือเรียว รุ่นน้องของเขาเอามือมาปิดไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นคงเสียงไปทั่วทั้งชั้นแน่ๆ โดนดวงตาสวยดุเอาจนได้ ยิ่งมองยิ่งน่าเอ็นดู แม้จะใช้คิ้วขมวดเข้าหากันเพื่อส่งสัญญาณให้หยุด แต่แก้มอวบอิ่มที่เคยขาวผ่องกลับเปลี่ยนสีเป็นสีเข้มขึ้นจากเรื่องที่เผลอทำให้อีกคนอายอย่างไม่ตั้งใจ



ชู่วว... ห้ามเสียงดังนะครับเตนล์กระซิบ 

เขามองดวงตาแกร่งที่มีเงาของตัวเอขาเองอยู่ในนั้น ลูคัสยักคิ้ว ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องเมื่อกี้ ไหล่กว้างโดนฟาดเข้าให้หนึ่งที่เมื่อเขาทำให้คู่โชคชะตาของตัวเองเสียอาการจนทำหน้าไม่ถูก อีกคนหันหลังให้อีกครั้งแต่ครั้งนี้แขนแกร่งสองข้างโอบเข้าที่ข้างเอวอย่างถือวิสาสะ แต่ก็ไม่ได้โดนเตนล์เอ็ดเข้าให้เหมือนอย่างก่อนหน้านี้ 





ดุจังเลยตัวแค่นี้เนี่ยมองอีกคนที่แกล้งเปิดหนังสือกลบเกลื่อนความเขิน คิดว่าดูไม่ออกหรือไง เอาเข้าสิ ไม่แม้แต่จะหยุดเพื่ออ่านสักนิด



ตัวแค่นี้แล้วทำไมครับ  ตัวแค่นี้ก็ทำให้พี่คิดถึงได้แล้วกันหันมาแลบลิ้นทะเล้นใส่อีกคนหน่อยแล้วกัน



ใช่....แล้วก็เก่งมากด้วย” 


ปลายจมูกซุกเข้ากับต้นคอขาวเนียน เขาไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านี้เพียงแค่ต้องการหยุดความสุขของตัวเองไว้ เปลือกตาสีอ่อนหลับลง นิ่งสงบได้ยินแค่เสียงหายใจของกันและกัน อ้อมกอดที่พันธนาการเอวบางไว้ มันแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เตนล์ไม่ได้ขยับหนี ฝ่ามือสวยเลื่อนไปลูบหัวคนพี่ที่ซบลงมาตรงต้นคอ  ลมหายใจอุ่นรดรินไม่ห่างหาย รู้สึกอุ่นใจจนบอกไม่ถูก บ่ายวันนี้เขาโคตรจะมีความสุข 






เขาไม่ได้คิดไว้ว่ากลิ่นกายของลูคัสจะติดตัวเขาไปด้วยหรือเปล่า ไม่ได้นึกถึงตรงนี้ด้วยซ้ำ ยังไงซะเขาในตอนนี้มีความสุขดี อยากกอบโกยความรู้สึกนี้ไว้ให้มากที่สุด ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิดในสายตาใคร เขาไม่คาดหวังในการจะทำหลายๆ คนถูกใจ ก็ในเมื่อตอนนี้เขามีความสุข เขาควรจะตักตวงมันไว้ไม่ใช่หรอ










ติดแท็ก ทวิต #คนแพ้แจเตนล์  ให้ดิฉันหน่อยว่าคุณอ่านอยู่

ท้อแท้แร้วนะ ;-;








กรุณาอ่าน #talk

อย่าไม่ได้เกลาคำ หรือแก้คำผิดนะคะ ทักท้วงได้ อิอิ

เป็นกำลังให้ดิฉันด้วยค่ะ สับสนว่าควร 3p ดีมั้ย ร่ำร้อง...แต่วางพล็อตไว้แล้วว่าสามารถเป็นไปได้ทั้งสองทาง *เหม่อ
ตอนนี้เดินทางมาถึงครึ่งเรื่องแล้ว  อยากทราบว่าคนอ่านอยากให้รวมเล่มมั้ย (ดิฉันคาดหวัง แจ็คสัน)
จะมีเปิดฟอร์มให้กรอกความสนใจเนอะ ถ้าถึงขั้นต่ำ อาจจะเปิดพรีฟิคนะคะ
เม้นท์ให้กำลังใจหน่อย ท้อแท้แร้วไรท์เด็กดีเนี่ย 55555555555

เอนจอยรีดดิ้งจ้า 
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

548 ความคิดเห็น

  1. #538 faharys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 20:27
    เข้าใจทุกคนเลย ไม่อยากเห็นใครเจ็บเลยค่ะ y-y
    #538
    0
  2. #529 Artemis.T (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 09:49
    3P เลยก็ได้ค่ะ จุกๆ แม้จะเรือลูเตนล์ก็เถอะ ;-;
    #529
    0
  3. #515 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 05:59
    ไรต์เห็นนั่นไหม เห็นป้ายไฟคัสเตนนับสิบนนั่นไหม ถ้าไม่มีใครช่วยถือป้ายไฟ เราถือเองคนเดียวหมดเลยก็ได้! ไม่เชียร์แจนหรอก! ใจร้ายกับเขามาตั้งเท่าไหร่ เพิ่งมาดีตอนเขา15! ได้ยินไหมว่ามะเตนแฮปปี้ตอนอยู่กับคัส!! ไม่มีเรื่องอย่างว่าเกี่ยวเลยน้องแฮปปี้จะตาย! ไม่เหมือนแจน!
    #515
    0
  4. #497 kwahnq (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 13:14
    Luten เถอะค่ะ ขอร้องงงง
    #497
    0
  5. #494 MaliMonica (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:47
    เชียร์ลูคัสอะ
    #494
    0
  6. #492 1996girl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:55
    เชียร์3pนะคะ เเงงงงงงงงงงงง
    #492
    0
  7. #490 indyR. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 11:12
    อยู่กับลูคัสก็ดี อยู่แจฮยอนก็ดี แง้
    #490
    0
  8. #477 freelyn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 18:25
    น้องงง ไม่สองใจT—T
    #477
    0
  9. #472 tq_tt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:44
    เขิลลลลลลลลลล
    #472
    0
  10. #471 seagrierx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:09
    โอ้ยยยยมน้วยยยย
    #471
    0
  11. #463 Ann Sirikwun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:05

    ได้โปรดเห็นใจ luten ด้วยยยยย
    #463
    0
  12. #462 Ann Sirikwun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:05

    3 P เถอะ คือเชียลูอะไรต์
    #462
    0
  13. #458 pangpoubd (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:25
    ไม่อยากให้เป็น 3p แต่ทำไมอีกใจสงสารแจอ่ะแง้งงง เตนนนนนนเธอต้องเลือก
    #458
    0
  14. #455 oohluhan520 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 01:19
    เป็นคนเดียวรึเปล่าที่ไม่อยากสามพี แงงงงงนี่ขอโทษแต่นี่รักแจมากสงสาร
    #455
    0
  15. #434 monste2cup (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 13:17
    อยากติดแท็กให้ใจจิขาด แต่ตอนนี้ไม่กล้า เพราะถ้าติดพี่จะรู้ว่ามัวอ่านนิยาย ไม่อ่านหนังสือ แง้งงง (ไม่มีแอคหลุม เพราะแอคหลักคนก็น้อยไม่ถึงร้อยอยู่แล้ว 5555)
    #434
    0
  16. #418 Mumi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 01:00

    พี่แจฮยอนก็แซ่บ พี่ลูคัสก็ดี แต่เชียร์พี่ลูคัสค่าา #3p ก็ยินดี

    #418
    0
  17. #415 fmousyyh_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:17
    3p เลยค่ะไรท์ ชอบทั้ง 2 คู่เลยยย ฮื่ออออ เชียร์ให้รวมเล่มอีกเสียงค่ะ ชอบเรื่องนี้มากๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ💪🏻
    #415
    0
  18. #414 p.Ty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 18:11
    น้องงงง อย่าโลเลลูก อีกคนจะเจ็บปวดนะ ฮรือออ
    #414
    0
  19. #405 PandP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 16:25

    รวมเล่มเลยเจ้าค่ะ ขอ3p ได้ไหมคะไรท์เทอร์ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    ฟิคสนุกมาก สู้ตายยย

    #405
    0
  20. #404 fkywhgjsbamx2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 02:58
    รวมเล่มเลยได้มั้ยคะ อยากได้แล้วงงงง5555555555
    #404
    0
  21. #403 Nest (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 00:30
    ชอบมากๆเลยค่ะ อ่านมารัวๆ เลือกไม่ได้เลยว่าจะเชียร์3pดีหรือยังไงดี 55555
    #403
    0
  22. #402 // Mr.SiMBA // (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 19:15
    แอบเชียร์สามพีอยู่น้า สู้ๆงับไรท์ ชอบเรื่องนี้มากเลย
    #402
    0
  23. #392 strawberri_mania (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:15
    เอิ่ม ถ้าจะบอกว่าขอสามพีไปเลยดีไหม
    มันแบบอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน ฮรืออออ
    #392
    0
  24. #386 ttynp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:48

    พี่โจ้ดีมากกก ละมุนสุด เค้าไม่ควรเสียใจนะไรท์แงงง

    #386
    0
  25. #385 polypoll (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:41
    สามพีเลยค่ะ เชียร์ไม่ถูกแล้ว
    #385
    0