ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    11 ก.ย. 60

ตอนที่ 3









แทยงไม่ชอบเด็ก

Doyoung x Taeyong






อาทิตย์นึงผ่านไปเหมือนเจ็ดปี  สามวันแรกผมโทรหาแจฮยอนทันทีเพื่อบอกให้มันกลับมารับโดยองกลับไป           แต่ตอนนี้ก็ยังติดต่อมันไม่ได้ ส่งข้อความไปเยอะมากแต่อีกฝ่ายก็ยังเงียบเลยเดาเอาว่ามันน่าจะยุ่งมาก หรือไม่ก็มันพยายามที่จะเลี่ยงติดต่อกับผมอันหลังนี่ผมคงเป็นเพื่อนที่มองมันในแง่ร้ายมากอ่ะ แต่มันไม่ชินจริงๆ นะครับเวลามีคนที่เราไม่สนิทใจมาอยู่ด้วย จะทำนั่นทำนี่ได้ก็ไม่สะดวกเท่าไหร่ ดีหน่อยที่ตอนกลางวันโดยองมันไปเรียนปรับพื้นฐานกลับมาก็เย็นมากแล้ว เป็นเวลาที่ผมออกไปข้างนอกเลยไม่ค่อยได้เจอมันเท่าไหร่ บางทีก็เห็นกันอีกทีคือตอนเช้าของอีกวัน ซึ่งก็นั่นแหละเวลาที่มันออกไปเรียน หลายครั้งที่มันดูเหมือนอยากคุยกับผมแต่โดนผมเลี่ยงไปนอนก่อน 






ใช่ผมไม่ค่อยอยากคุยอะไรกับมันมากตั้งแต่วันที่เอาหมัดหนักๆของตัวเองไปกระทบหน้ามันนั่นแหละทำให้รู้สึกผิดกับมันไม่รู้จะต้องทำไง ก็เลยเลี่ยงจะคุยกัน เอาเป็นว่าผมไม่สนิทใจจะคุยกับน้องร่วมห้องตอนนี้ และพรุ่งนี้คือวันหยุดของมัน เย็นนี้ผมเลยคิดว่าจะไปนอนข้างนอก เจอกันอีกทีก็คงเป็นวันจันทร์เช้า บางทีก็คิดนะว่าตกลงเนี่ยห้องกูหรือห้องมันทำไมเป็นตัวกูเองที่ต้องหลบ ผมคิดกับตัวเองแบบนี้แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายหลบหน้ามันอยู่ดี เอาจริงๆแล้วมันก็มีข้อดีอยู่นะครับ จากที่ห้องผมมันรกบ้างตามประสาผู้ชายมันก็ช่วยเก็บนั่นนี่ ผ้าที่กองไว้หลายวันเจออีกทีก็แขวนตากลมอยู่ที่ระเบียง บางครั้งผมต้องวิ่งสี่คูณร้อยเพื่อไปดูว่ามันซักเกงในผมด้วยรึเปล่า สรุปคือใช่.. จะ อายก็ยังไงอยู่ มันพูดยากนะเรื่องแบบนี้ เอาล่ะงีบซักหน่อยช่วงบ่ายค่อยออกไป มันคงกลับช่วงเย็นเช่นเคยผมคิดแบบนั้น

 



และผมก็คิดผิด...  เสียงกุกกักดังขึ้นในห้องปลุกผมตื่นขึ้นมา ไม่เท่านั้นกลิ่นโชยของอาหารยังตามมา สายตาผมเหลือบมองนาฬิกาบอกว่าเป็นบ่ายสามกว่าแล้วแถมข้างนอกฝนยังตกอีก มิน่าล่ะถึงได้นอนยาวตั้งแต่สิบโมงมาได้ โดยองมองมาที่ผม ในมือเขามีขวดน้ำอัดลมที่กำลังจะเปิดแถมข้างหน้ายังมีหม้อสุกี้กำลังเดือดอยู่ด้วย




"ตื่นแล้วหรอ กำลังจะปลุกอยู่พอดีลุกมากินด้วยกันดิ



"อืม กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"  




ยื่นถ้วยมาตรงข้าม ผมคลานลงจากเตียงไปนั่ง ผมเผ้ายังกระเซิงเช่นเดิมแต่ก็ยังดูหล่อไม่เปลี่ยน



"บ่ายโมง วันศุกร์เขาให้กลับไว ผมเลยแวะไปซื้อของมาทำสุกี้เห็นฝนทำท่าจะตก เห็นพี่หลับอยู่ไม่อยากกวน รอให้ตื่นจะได้กินพร้อมกัน"



"อ้อ.. เรียนเป็นไงบ้าง"  ผมหยิบตะเกียบมาคีบหมูลงหม้อแล้วคนๆ ชักเริ่มหิวจริงจัง



"เหมือนตอนมอหกครับ คล้ายๆกัน พี่หายไปไหนมา"



"กูไป...หาเพื่อน" 




ตอบส่งๆ ไปผมพยายามหาคำตอบที่ไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัดตอนนี้ขอกินก่อนเหอะถึงจะเกรงใจที่ให้มันเตรียมข้าวของคนเดียวแต่คนมันหิวอ่ะนะ



"ผมก็นึกว่าพี่ไม่อยากเจอหน้าผมซะอีก"



"แค่กๆๆ!"



"น้ำครับ" 



โดยองเทน้ำเปล่าส่งมาให้ผมที่เกือบสำลักหมูตายคาตะเกียบ อันที่จริงก็ใช่แต่ว่าก็ไม่เชิงแบบนั้น



"พี่อึดอัดใช่มั้ยที่ผมอยู่ด้วย"



"กูขอแดกให้เสร็จก่อนได้มั้ย หิวเนี่ย!"



"ครับ กินต่อกันเถอะ ผมก็หิว" 



มันดูหงอลงอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศอึมครึมระหว่างผมกับมันเกิดขึ้นแต่ก็ยังไม่มีใครเริ่มเอ่ยอะไรขึ้นมาก่อนอยู่ดี ฝนที่ตกตอนนี้มันทำให้สุกี้ร้อนๆ อร่อยขึ้นก็จริงแต่ไอ้คนตรงหน้าผมเนี่ยเอาแต่ทำหน้างอ เหมือนมันจะงอนผมถ้าพูดในภาษาที่ผมเคยเห็นผู้หญิงเป็นนะครับ จากที่อยากจะแดกให้เต็มที่กลับต้องวางถ้วยลง ยังไม่ถึงครึ่งกระเพาะเลยเพราะมันเอาแต่คีบนั่นนี่ลงหม้อให้ผมตัวมันเองกลับไม่กินอะไรเข้าไปซักที




"มึงเป็นไรวะ"



"เปล่า.."   ตอบแบบไม่มองหน้าด้วย ใครจะเชื่อมึงครับ



"มีไรก็พูดดิวะ เงียบแบบนี้กูจะไปรู้ใจมึงหรอ"



"พี่นั่นแหละเป็นอะไร"



"กูเป็นอะไรวะ"    อดไม่ได้ที่จะจิ้มหมูลงในน้ำจิ้มแล้วยัดเข้าปาก




"เอาแต่หลบหน้าผม พี่อึดอัดหรอที่ผมมาอยู่ด้วยถ้าเป็นแบบนั้นผมย้ายออกก็ได้ ที่ผ่านมาพี่ไม่กลับมานอนที่ห้องเลย ผมทำให้พี่ลำบากใช่มั้ย" 



มันร่ายยาวเหมือนอักอั้นมานาน พอวันนี้ที่ได้เจอคงอยากจะเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่ถึงขั้นจะย้ายออกเนี่ยสิ มันก็ดีสำหรับผมอยู่หรอกแต่ผมดันไปรับปากแจฮยอนแล้วว่าจะดูแลมั ผิดคำพูดเพื่อนนี่ก็เหมือนทำให้มันลำบากใจอ่ะ 



"เห้ย ไม่ใช่เว้ย เออกูก็ผิดที่กูไม่เคลียร์แต่กูไม่รู้จะสู้หน้ามึงยังไง เพราะกูดันไปทำร้ายมึง"



"พี่ไม่ต้องเกรงใจพี่แจฮยอนหรอกครับ ผมไม่บอกเขาให้พี่ต้องลำบากใจแน่ๆ"



"ไม่ใช่จริงๆ เออน่าอยู่นี่นั่นแหละออกไปมึงก็ต้องเสียเวลาหาห้องพัก แถมเสียค่ามัดจำด้วย กูไม่ได้ลำบากใจอะไรเลยอย่าคิดมาก" 



ผมตบไหล่ปลอบมันก่อนจะคีบลูกชิ้นลงถ้วยให้มันด้วย เหมือนตัวเองกำลังปลอบใจเด็กๆ เลยผมเนี่ย เมื่อต่างฝ่ายต่างเคลียร์อาหารตรงหน้าเสร็จก็เป็นมันอย่างเคยที่เก็บอุปกรณ์ไปทำความสะอาด ผมก็นอนตีพุง ซักพักจึงไปอาบน้ำให้สร่าง หากจะสังเกตสักหน่อย โดยองแอบลอบยิ้มมุมปาก  เด็กหนุ่มดูพอใจตอนที่ตัวเองพยายามทำตัวให้ดูน่าสงสาร ในตอนแรกเขากังวลอยู่นิดหน่อยกลัวว่าแทยงจะให้เขาย้ายออกจริงๆ พอลองแอคติ้งทำหน้าเศร้าได้สำเร็จทำให้รู้ว่าอย่างน้อยแทยงก็ยังแคร์เขาอยู่บ้าง 

 







ทีวีที่เปิดไว้ถูกเปลี่ยนเป็นหน้าจอสำหรับเล่นเกม จอยในมือถูกกดไปมาอย่างสนุกสนาน โดยองเอาอุปกรณ์มาจากบ้านปกติอยู่เฉยๆ ไม่มีอะไรทำก็คลายเครียดด้วยไอ้นี่ละ แทยงที่อาบน้ำเรียบร้อยเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกอย่างที่คิดไว้ เขาเห็นอีกคนยังคงเล่นเกมคงไม่ได้สนใจอะไรกับเขามากหรอก บอกไม่บอกก็มีค่าเท่าเดิมเพราะยังไงตัวเองก็จะไปอยู่ดี ถึงแม้ว่าจะเคลียร์เรื่องที่ให้โดยองอยู่ที่นี่ต่อแต่ยังไงเขาก็ยังไม่สนิทใจอยู่ดี เรื่องแบบนี้คงต้องใช้เวลา      ฝนข้างนอกก็ดูจะเป็นใจด้วยมันหยุดตกแล้วแต่ก็อย่างว่านะคนมันจะออกไปฝนตกหนักแค่ไหนก็ยืนกรานอยู่ดี     เขาหยิบเป้ที่ใส่ไอโฟน อเดปเตอร์และก็กระเป๋าตังค์อะไรนิดหน่อยที่วางไว้บนเตียงเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แต่ดันมีมือประหลาดดึงกระเป๋าใบนั้นไว้ได้ซะก่อน ไอ่โดยอง..




"อะไรของมึงวะ"



"พี่จะไปไหน"



"ไปข้างนอก"



"ทำไมต้องเอากระเป๋าไปด้วย" 



ดูมันถามดิ ผมจะเอาอะไรไปก็ได้ จะแบกเสาปูนออกจากห้องนี้ก็ได้แต่ไม่มีแรงขนาดนั้นไง



"เอ้า แล้วมันเกี่ยวไรกะมึงเนี่ย"    ผมดึงกระเป๋าเข้าหาตัวแต่มันก็ยังยื้อไว้เช่นเดิม ไอ้เด็กนี่ชักกวนตีน



"เราเคลียร์กันแล้วไม่ใช่หรอครั"



"...."





ผมพูดอะไรไม่ออก ก็จริงอย่างที่มันว่าแต่ผมก็ยังรู้สึกไม่ชินนี่ก็อย่างที่บอกไปว่าผมยังไม่สนิทใจกับคนแปลกหน้าเพราะฉะนั้นต้องใช้เวลา แล้วดูไอ้เด็กนี่ก็ทำตัวไม่เคารพผมสักนิดมันน่าโมโหก็ตรงนี้แหละ ผมเห็นมันทิ้งจอยเกมในมืออีกข้างก่อนที่จะเลื่อนขึ้นมานั่งบนเตียงให้ถนัดแต่ว่ามือข้างซ้ายของมันก็ยังไม่ปล่อยเป้ของผม ให้ตายสิ เชื่อเขาเลยจริงๆและหากจะให้ผมปล่อยเป้ให้มันและเดินไปตัวเปล่านี่เป็นไปไม่ได้เลยล่ะ 




"มึง..ปล่อยกระ...เป๋า เห้ยย!!"






ฝึบบ!!






เด็กหนุ่มกระชากเป้เข้าหาตัวเองเต็มแรง ทำให้ร่างของแทยงเสียหลักตามมาด้วย ในตอนแรกโดยองแค่ไม่อยากให้อีกคนออกไปแต่ในเมื่อยืนกรานแบบนั้นมันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ เขาตั้งใจดึงเป้ไว้แล้วให้ร่างแทยงเซลงมาทับตัวเขาเองและแล้วมันก็ได้ผล ไม่เสียแรงโดยเปล่าประโยชน์  รีบดึงมืออีกคนมาไว้ข้างไหล่สองข้างเพราะหากช้ากว่านี้คงโดนเสยคางอีกตามเคย เสียหล่อกันพอดี




"มึง..!!!" 






แทยงบนร่างโดยองเบิกตาโตตกใจ ใบหน้าเขาแดงปื้นอย่างเห็นได้ชั เด็กหนุ่มมั่นใจได้เลยว่าพี่เขากำลังโกรธมากกว่าเขิน




"พี่เซมาทับผมเองนะ"



"ไอ้โดยอง!! กูจะฆ่ามึง!"





พยายามใช้เข่าดันตัวเองให้ขึ้นมาจัดการกับเด็กหนุ่มตรงหน้า เขากำลังที่จะทำให้ตัวเองชินกับการอยู่ร่วมห้องกับคนอื่นแล้วนะแต่ถ้าเจอแบบนี้มันไม่สนุกสักนิด พยายามใช้เรี่ยวแรงในแบบลูกผู้ชายต่อสู้กับร่างที่ตัวเองทับอยู่แทยงคิดว่าตัวเองน่าจะเป็นฝ่ายได้เปรียบเพราะอยู่ข้างบนแต่โดยองกลับเอาขาทั้งสองข้างตอนที่เขาพยายามลุกเกี่ยวเข้ากับเอวแล้วก็รีบพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนแทน นั่นทำให้เขาโดนล็อคทุกอย่างแถมมันยังนั่งคร่อมเขาไว้เหมือนผู้ชายกำลังจะเมคเลิฟกัน แทยงคิดภาพแล้วสยองตามทำไมผู้ชายแมนๆ แบบเขาต้องกลายมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้กัน ถ้าเพื่อนในแก๊งเขารู้กูนี่ไม่ต้องเอาหน้าทาโคลนไว้ทั้งวันทั้งคืนหรอ 




"ถ้าพี่รับปากผมว่าพี่จะไม่ออกไปไหน กลับมานอนในห้องกับผมทุกคืน อยู่ด้วยกันเหมือนคนอื่นทั่วไป ไม่หลบหน้าผมเหมือนที่เคยทำ ผมจะปล่อยพี่"



"ทำไมกูต้องฟังที่มึงพูดด้วย"  มันไม่พูดอย่างเดียวแต่ยื่นหน้าเข้ามาด้วย ผมเกลียดมันว่ะครับ




"เพราะถ้าพี่ไม่ทำ..ผมจะ.." 



ปลายจมูกโด่งๆ ของมันเลื่อนมาเฉียดแก้มผมไปนิดเดียวไอ้ชั่วกูหายใจหมด เอ้ย ใจหายหมด ก่อนที่จะไปกระซิบข้างหูแทน




"เอาปากตัวเองไปกระแทกปากพี่ไง" 




น้ำเสียงมันเหมือนฆาตกรเลือดเย็นชิบหัยแต่เกลียดที่สุดคือท่าล่อแหลมแบบนี้ น้ำตาผมแทบจะไหลแต่ไม่ได้หรอกเดี๋ยวมันคิดว่าผมอ่อนแอ




"ไอ่เชี่ยโดยอง!! กูเป็นเพื่อนของพี่มึงนะว้อย กูจะฟ้องไอ้แจฮยอน! ไอ้เด็กห่า ปล่อยกู!" 




ร่างกายผมดิ้นรนได้แค่ส่วนล่างซึ่งมันก็น่าหงุดหงิดทั้งที่ผมเป็นผู้ชายเหมือนกับมันแต่ทำไมต้องเป็นรองมันตลอดด้วยวะ




"พี่จะบอกพี่แจฮยอนว่าไงหรอ บอกว่าผมผมจะจูบพี่? หรือคร่อมพี่?"




สาบานเถอะว่าถ้าผมบอกไอ้เพื่อนสนิทแบบนั้นมีหวังมันหัวเราะผมตายห่าน่ะสิ ซ้ำผมยังโดนมันล้ออีกแน่ แมนๆอย่างผมโดนน้องมันรุก โคตรเสียชื่อแทยงคนแมน ทำไมโดยองมันต้องรู้ทันตลอดเลยวะ




"มึง..มึงมันปีศาจ ไอ้โดยอง ถ้ากูลุกออกไปได้มึงได้ตายคาห้องนี้แน่ เชี่ยปล่อยกู!"




ดูเหมือนแรงที่พยายามขืนตัวไปเท่าไหร่ก็ยังไม่เป็นผล ซ้ำร้ายมันยังกดแขนผมไว้แทบจะจมเตียงไปแบบนี้ เกลียดสถานการณ์อันเลวร้ายแบบนี้ที่สุด และสุดท้ายก็เป็นผมเองที่ยอมมัน ผมพยักหน้าหงึกหงักเพื่อรับปากมันว่าจะไม่ไปไหน เออก็ได้ในเมื่อต่อต้านไม่ได้ก็ต้องจำยอม




"หือ?" 




ดูมันทำไอ้ท่าเอียงคอถามนี่มึงคิดว่าน่ารักมากรึไง 




"เออ กูไม่ไปแล้วก็ได้แล้วก็ลุกออกไปด้วย" 




ยอมรับว่าไม่อยากจะมองตามันเลย มันจ้องซะผมกลัวน่ะสิ สายตาเหมือนจิ้งจอกทะเลทรายพร้อมจะงับเหยื่อที่หลงเข้ามาเหอะอยากจะกลอกตาเป็นรูปตัวเอ็ม มันใช้ไม่ได้สำหรับผมหรอกแต่ว่าที่หลบก็เพราะ..เพราะเกลียดมันต่างหาก




"รับปากผมแล้วนะ ถ้าพี่ผิดคำพูดผมจะไม่ทำแค่นี้แน่" 




มันมองปากผมด้วย ไอ้เชี่ยโดยองกูเกลียดมึง!!

 




ตั้งแต่วันที่มันเกือบปล้ำผมและเป็นผมอีกครั้งที่พอลุกขึ้นมาได้ก็เกือบจะเสยคางเป็นบทเรียนให้มันอีกรอบ แต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทันอาจเพราะคิดได้ว่ามันไม่เคยทำร้ายผมซะหน่อย ถึงแม้บางครั้งมันจะกวนตีนแต่เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่เคยเจ็บตัวเพราะมัน อีกอย่างก็มีแต่ผมที่ทำให้มันเจ็บตัวตั้งแต่วันแรก มันก็น่าอยู่หรอกนะ โดนซะบ้างก็ดี และพอผมรับปากมัน  จนกระทั่งวันนี้ก็เกือบอาทิตย์นึงแล้วที่ผมไม่ได้ออกไปไหน มันชวนเล่นเกมด้วยกันให้ผมสอนหนังสือให้บ้าง   รู้มาว่ามันเรียนบริหารธุรกิจเหมือนกัน ปกติออกไปผมไม่ได้เจอเพื่อนหรอกก็ไปนั่งกินเหล้าคนเดียวนั่นแหละ       แต่พอได้อยู่ด้วยกันมันก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว เป็นเพราะผมอคติด้วยนั่นแหละ ผมถามว่าแจฮยอนติดต่อมาบ้างรึเปล่ากลายเป็นว่ามันเข้าใจว่าผมอยากไล่มันไป เออกูอยากให้มึงไปตั้งแต่วันแรกละ แต่ที่ถามถึงแจฮยอนเพราะผมเป็นห่วงมันไม่เห็นติดต่อมาซะทีนี่ก็สามอาทิตย์ให้แล้ว ผมว่ายังไงก็ควรมาถามไถ่ผมบ้างเหอะ โดยองมันก็บอกว่ายังไม่ติดต่อมาเช่นกัน 

 




เกือบลืมบอกไปว่าโดยองเรียนปรับพื้นฐานเสร็จแล้ว ที่เหลือก็แค่รอเปิดเทอมมันเลยนั่งๆ นอนๆ อยู่ห้อง แต่วันนี้ผมว่าจะออกไปข้างนอกซะหน่อยเพราะอากาศค่อนข้างดีหลังจากฝนตกเมื่อคืน อีกอย่างคือของในตู้เย็นหมดแล้วด้วย     

บ่ายแก่ๆ ค่อยออกไปแล้วกัน เสื้อผ้าผมก็ไม่ต้องซักเองแล้วด้วย แมนๆให้น้องซักให้ ก็มันอาสาจะทำให้เราจะไปขัดศรัทธามันทำไมวะครับ เห็นตากผ้าอยู่ริมระเบียงเมื่อกี้ไม่รู้หายไปไหนแล้ว ผมบอกมันไว้ว่าจะออกไปข้างนอกมันเลยรีบจัดการงานบ้านงานห้อง อ้อแล้วก็ไม่ต้องมาเรียกมันว่าพ่อบ้านใจกลงใจกล้านะครับ แค่คิดผมก็ขนลุกละ ซักพักมันเดินล้อนจ้อนออกมาโดยกางเกงชั้นในตัวเดียว เรื่องเดียวที่ผมเกลียดและรับไม่ได้มากที่สุดและมันก็ยังทำจนเหมือนเรื่องเคยชิน แต่กูไม่ชินครับ




"กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเดินออกมาทั้งแบบนี้" 




มันทำเฉยทั้งที่ผมเบือนหน้าหนี ไม่ได้เขินอะไรหรอกกูกระดากอายแทนมึง การที่เห็นข้าวหลามลำใหญ่โทงเทงไปมาเป็นประจำมันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องยอมรับได้อ่ะ อ้อ ผมไม่เล็กนะครับ 




"โดยองที่กูพูดน่ะได้ยินมั้ย"




"ลืมผ้าเช็ดตัวเลยจะออกมาเอา จะใช้พี่ก็เกรงใจ"




"สาบานเหอะว่ามึงเกรงใจ"   มันจะลืมผ้าเช็ดตัวทุกครั้งที่อาบน้ำเลยรึไงวะ โคตรเกลียดมันเลย




"พี่ก็ควรชินได้แล้วเหอะ"



"ชินพ่องดิ! กูขี้ให้มึงแดกมึงจะชินกับกูมะ?!"



"แต่ก็ไม่เคยเห็นพี่ทำ"




มันหยิบผ้าเช็ดตัวพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำอย่างเมินเฉย หยิบมาแล้วมึงจะพาดเอวซักหน่อยไม่ได้ไงวะ 

รำคาญลูกตาชิบ กูไม่ได้มองครับ!

 










บ่ายสามวันอังคารอันสดใสเด็กมหาลัยสองคนผมกับโดยองเลือกที่จะขึ้นรถเมล์ดีกว่าได้เดินเดินรับลมเย็นๆ สองข้างทางชิมนั่นนี่รอรถให้มาเทียบท่า ก่อนจะพากันขึ้นและลงอีกทีเมื่อถึงสวนสาธารณะใกล้แม่น้ำฮัน ส่วนมากจะมีเด็กวัยรุ่นมานั่งรับชมและก็พวกคู่รักมานั่งจีบกันในวันธรรมดาแต่พิเศษสำหรับคนอื่ ลมที่โชยมาจากแม่น้ำทำให้รู้สึกดีสุดๆไปเลย เห็นแล้วก็อดนึกถึงเพื่อนในแก๊งที่พอเลิกคลาสก็มานั่งรับลมกันแล้วก็เช็คอินในเฟสบุ้คให้ให้ดูเท่จากนั้นคอมเม้นท์จากสาวๆ ก็ตามมาเต็มไปหมด  มองข้างตัวว่าอีกคนจะตามมารึยังเพราะเห็นเงียบไปนาน ผมหันหน้าหันหลังมองหามันในใจก็ภาวนาอย่าให้หลงกันเลยแต่ที่ไหนได้มีเสียงตะโกนจากอีกฟากมา ให้ตายเหอะมันเดินไวชิบแถมไม่บอกผมสักคำ ถ้าโดนลักพาตัวกูจะไม่แจ้งความเลยอ่ะ





"พี่แทยง ทางนี้!!"




มันโบกมือหยอยๆ ความสูงโดดเด่นปานนั้นกูรู้แล้วว่าเป็นมึงไอ้เหยิน ผมเดินไปหามันทันที ในมือสองข้างมันถืออะไรวะนั่น อ่อ ขวาถ้วยเล็กๆที่มีต๊อกโปกีกับไอศกรีมโคนส่วนมืออีกข้างน้ำผลไม้ คือมึงจะเทพไปไหนวะ ผมเลี้ยงมันอดอยากหรอก็ไม่นะ หยิบน้ำผลไม้มาถือในมือช่วยมัน อยู่ดีๆ โดยองก็ยื่นไอศกรีมมาให้ผม 




"อ่ะ ผมป้อน"



"เดี๋ยวกินเอง"   ยื่นมือไปจะเอาแต่มันดันหนี จะเล่นตลกอะไรอีกเนี่ย




"ผมป้อนพี่ก็กินไม่ได้หรอ"



"เรื่องมากจังวะ กูซื้อกินเองก็ได้!"




แล้วมันก็หงออีกตามเคย ทำหน้าเศร้าเหมือนหมาโดนทิ้งสุดท้ายผมก็งับซอฟครีมเข้าปากตามใจมันอยู่ดี แต่จะว่าไปมันก็อร่อยดีนะไม่ได้กินนานละเนี่ย ผมเลยงับอีกคำนึงพร่องไปเกือบถึงโคน 




"เหรี้ย!อร่อยนุ่มลิ้นดีว่ะ"



"พี่ไม่คิดจะเหลือไว้ให้ผมเลยอ่ ฮ่าๆๆ"    ถึงมันจะบ่นแต่ก็ยังขำที่ผมกินให้มัน




"ผมกินต๊อกไม่ได้อ่ะ พี่ป้อนผมมั่งดิ"




เอาไม้จิ้มแป้งต๊อกแล้วยัดเข้าปากกระต่ายที่อ้ารอก่อนแล้ว และแล้วผมก็เห็นสายตาพวกผู้หญิงมองมาที่เราสองคนแล้วพากันกรี้ดกร๊าดดีใจ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงชอบอะไรแปลกๆว่ะ โดยองมันกินไม่ได้นี่จะให้ทำไงวะผมป้อนมันจะแปลกอะไรเพราะเราสองคน ไม่อยากจะใช้คำนี้เลย ผมกับมันเคลียร์กันลงตัวแล้วอ่ะ ถึงบางครั้งผมจะแอบหวั่นๆอยู่ก็เหอะ ก็แม่งชอบถึงเนื้อถึงตัวตลอดผมเลยชินละมั้ง แต่ก็นะผมต้องคีพลุคหน่อยเหอะอย่างน้อยถ้าสาวๆจิ้นก็ขอเป็นเมะแมนๆ   ฝ่ายรุกดีกว่า ผมเดินไปหาม้านั่งใกล้ๆ เพื่อกินต๊อกเห็นแล้วน้ำลายสอเหมือนหมารอกระดูก วางน้ำผลไม้ไว้ข้างตัวแล้วจิ้มต๊อกเข้าปาก ไอ้คนข้างๆ ก็นั่งยิ้มใส่อากาศไปดิแม่งเป็นบ้าแล้วมั้ง ไอ้ห่า




"จะแดกป่ะเนี่ย" 



มองถ้วยกระดาษที่เหลือต๊อกในนั้นสามสี่ชิ้น ผมจิ้มละยัดใส่ปากมันให้เป็นพิธีจากนั้นส่วนที่เหลือผมก็จัดการเกลี้ยง สรุปมันได้กินสองชิ้น ช่างแม่งเหอะเพ้อกับอากาศต่อไปแล้วกัน อ้อโคนไอศกรีมมันจัดการละ เหลือแค่น้ำผลไม้ที่ผมกระดกเข้าออกสามสี่ครั้งก็ไปกองในขยะแล้ โดยองนั่งกดโทรศัพท์เรื่อยเปื่อยจนกระทั่งมันพูดประโยคนึงออกมาผมนี่ขนลุกเลยครับ ไม่มีทางแน่ๆ และผมก็ไม่มีทางทำตามที่มันบอกด้วย




"ปั่นจักรยานกัน เดี๋ยวผมปั่นเองพี่ก็นั่งซ้อนข้างหลัง"    มันเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนลุกขึ้นดึงมือผมไปด้วย




"ไม่มีทาง! กูไม่ไปกับมึงแน่"




สะบัดแขนออกทันทีโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาให้ผมปั่นยังดีกว่าเลยแต่ไม่มีทางอ่ะ ผมขี้เกียจเสียเหงื่อปวดน่องกันพอดี ถึงผมจะเป็นผู้ชายแต่งานแบบนี้ขอบายเหอะ เสียใจด้วยโดยองจะปั่นหรือจะนั่งกูก็ไม่มีทางไปกับมึงแน่





-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



โดยองพาร์ท




"เชี่ยโดยอง!! มึงปั่นดีๆ ดิกูล้มหัวฟาดซีเมนต์ไปใครรับผิดชอบ!"



"ก็พี่ขยับดุ้กดิ้กแบบนั้นผมก็เซดิ ลองทรงตัวดีๆ นั่งนิ่งๆ ไม่เป็นรึไง ถ้าพี่ทำตามที่ผมบอกแต่แรกผมก็ไม่เป๋ซ้ายเป๋ขวาแบบนี้หรอก




นี่พี่เขาเชื่อจริงๆ หรอว่าผมจะยอมให้เขาล้มหัวไปฟาดกับพื้นอะไรแบบนั่นอ่ะ ผมประคองจักรยานไว้แล้วปั่น แต่พี่คนข้างหลังเอาแต่บ่นแถมไม่ให้ความร่วมมือ จะรอดมั้ยวันนี้ ตอนแรกยืนยันว่ายังไงก็ไม่มีทางมาด้วยแน่สุดท้ายก็ยอมมา เพราะลูกเล่นของผมที่บอกว่าถ้าไม่ไปจะสวีทกับเขาให้หวานกว่าเดิมสาวๆ จะได้ตามกรี้ดอีก ฮ่าๆๆ เท่านั้นก็วิ่งแจ้นตามมาด้วยแถมบอกจะปั่นเอง บ้าสิผมดิต้องปั่นแล้วก็เป็นงี้ ดึงมืออีกคนให้มากอดเอวผมไว้ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกไปตอนแรกแม่งยื้อแขนกลับพอรถทะยานเท่านั้นแหละเหมือนลูกลิงเกาะแม่เลยคนอะไรโคตรซึนเลย แต่ผมก็ชอบนะ




"อย่าปั่นเร็วดิ๊!"



"ปั่นช้าก็เมื่อยขากันพอดี ตัวก็หนัก"



"หนักแล้วชวนกูมาทำเหี้ยไรล่ะ!?"



"ก็อยากปั่นกับพี่อ่ะ"



"ถามกูบ้างอยากปั่นกับมึงป่าว ไอ้เหรี้ย!แม่งชอบบังคับ"



"แต่พี่ก็ยอมมาด้วยอยู่ดี"



"ก็มึงบังคับกู"




มือสองข้างเปลี่ยนเป็นจับเอวผมไว้หลวมๆ เอาจริงๆ ผมโคตรรู้สึกดีเลยเวลาโดนตัวกันอาจเพราะผมชอบสกินชิพ ด้วยมั้งแต่ก็ไม่ใช่กับทุกคนนะ เฉพาะกับพี่เขาคนเดียว ตอนกินไอศกรีมโคตรอยากจะฟัดแก้มแรงๆ พี่แทยงเขาไม่รู้ว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน ถึงจะดูห่ามๆในสายตาคนอื่นและตัวเองแต่สำหรับโดยองคนนี้พี่เขาเหมือนลูกแมวน้อยๆ ที่อยู่ในกล่อง บางทีตกกลางคืนผมแทบจะลุกขึ้นมาขยี้กลางดึกแม่งน่ารักว่ะ




"จะถึงแล้วเนี่ย อีกแปปเดียวเอง"



"ไม่ต้องปั่นไว กูจะรับลมด้วย"



"ซื้อของกี่โมงเนี่ย"



"เออว่ะ เดี๋ยวค่ำกันพอดี ปั่นเสร็จก็ไปซื้อของต่อละกัน"



"อื้ม แบบนั้นก็ได้"




ผมปั่นจักรยานเอาไปจอดที่เดิมก่อนจะเดินตัวปลิวรับลมมาหาลูกแมวที่ยืนรออีกด้านเพราะมาซื้อซอฟครีมที่เคยกินตอนแรกอีกรอบนึงก่อนกลับ



"กินอีกแล้วหรอ"



"อืมกูว่ามันอร่อยดี ชอบรสนี้ด้วย"



"ผมก็ชอบ.." 




ผมมองหน้าพี่แทยงแต่เขาไม่ได้สนใจคำพูดผมด้วยซ้ำ มัวแต่ซัดไอศกรีมในมือแต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้โกรธหรือน้อยใจอะไร ผมว่าน่ารักดีเวลาที่เขาสนใจอะไรมากๆ ถึงจะเป็นแค่ของกินก็เถอะนะ

 

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #70 black-village (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 18:34
    คุณโดร้ายมากกกกกกกกกกกกกก
    #70
    0
  2. #49 SK_KAKPY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:56
    กรี๊ดกดดกดด น่ารักกกกกกก มากกกกกก ชอบนิสัยตัวละครแบบนี้มากกก ;////;) โดยองร้ายนะคะะะ ตลกแทยงเอ็นดูมาก55555 แต่ชอบจุง อิอิ
    #49
    0
  3. #20 paanpanisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 19:48
    ชอบฉากเนนนนนน้ อยากจะเอากระจกให้แทยงส่อง อหหหหหหห นังรู้ตัวไหมว่านังน่ะเมะไม่ขึ้น!
    #20
    0
  4. #16 gwamiyan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 10:20
    ฮรุก ตอนนี้ดีกับใจมากๆเลยล่ะค่ะ นอกจากจะยาวมากๆแล้ว ยังมีฉากมุ้งมิ้งของคุณทั้งสองให้อินี่ได้สครีมเบาๆอีกต่างหาก ฮื่อออออ ดีใจจังเลยที่สองคนนี้เขาเคลียร์กันได้ลงตัวในเวลารวดเร็วขนาดนี้ อันที่จริงต้องขอบคุณคำขู่ของน้องโดยองที่จะเอาปากกระแทกปากพี่เขาด้วยนั่นแหละ 555555 จะว่าไปแล้วพี่แทยงนี่ดูเป็นรองน้องเขาทุกอย่างเลยเนอะ หรือยอมเองก็ไม่รู้ ส่วนโดยองนี่ก็แบบ เด็กคนนี้มันร้ายอะ เอะอะก็รุกพี่เขาตลอดเลย พักบ้างก็ได้ค่ะ คนอ่านจะลมจับตายอยู่แล้ว 55555555

    ตอนไปแม่น้ำฮันน่ารักมาก ยัยเหมียวทำเป็นปากแข็งแต่สุดท้ายก็ยอมซ้อนจักรยานน้อง แถมป้อนโน่นป้อนนี่กันอีก แบบนี้ไม่เรียกว่าแฟนก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้วล่ะ สนุกมากๆเลยค่ะ ตอนแรกอยากบอกว่ารอตอนต่อไปใจจะขาด แต่พอเปิดมาก็เห็นว่าคุณคนเขียนเอามาต่อแล้ว งั้นเก็บไว้พูดตอนหน้าแทนแล้วกันเนอะ 555555
    #16
    1
  5. #9 LK_8807 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 23:18
    ทำเป็นเข้มอะพี่แทยงยังไงก็ดูแง้วๆแมวเหมียวอยู่ดี5555555 เด็กกระต่ายนี่ก็ร้ายนะคะชอบสกินชิพกับพี่คนเดียวอยากจะแหมให้ถึงแม่น้ำฮัน5555555
    #9
    0