ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    17 ส.ค. 60




ตอนที่ 14




แทยงไม่ชอบเด็ก
Doyoung  x  Taeyong






เย็นของวันผมกับโดยองมาถึงก่อนใครเพื่อน วินวินกับยูตะตามมาทีหลัง ระหว่างที่ยืนรอไอ้มาร์คพวกเราเลยแวะซื้อน้ำปั่นเพื่อดับกระหาย เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว คนก็ดูท่าจะเยอะขึ้นเรื่อยๆ เพราะใกล้วันหยุดสุดสัปดาห์ด้วย ทำให้มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยเลยที่มาทั้งกับเพื่อนและครอบครัว โดยองอาสาไปซื้อน้ำมาให้และพอตอนกลับมามีเพื่อนของมันติดมาด้วย รู้สึกเหมือนจะชื่อลูคัส เพราะมันก็เคยเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ




"นี่น้ำอะไรวะ" ไอ้วินถามเด็กลูคัสที่ยื่นน้ำให้ เด็กนั่นมองเพื่อนผมยิ้มๆ จนผมคิดว่ามันตงิดๆ อยู่นะ



"แตงโมปั่นครับ" ลูคัสตอบ



"ยังไม่บอกพี่ๆ เลย ผมชวนลูคัสมาเองแหละ คงไม่ว่ากันนะ" โดยองยื่นน้ำให้ผมดูดก่อนที่มันจะดูดต่อ ใครจะกล้าว่าอะไรล่ะ ก็มึงพามาซะขนาดนี้แล้ว ยูตะพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนที่จะโบกมือเรียกมาร์คที่กำลังชะเง้อคอมองหา มันเดินตรงดิ่งมาหาพวกเราทันที




"เนี่ยถ้ากูไม่เห็นโดยองนะ คงหาพวกมึงไม่เจออ่ะพี่" มันดึงแก้วจากมือยูตะไปกินบ้าง อากาศวันนี้ร้อนจริงจังครับ เย็นนี้ต้องเดินรับลมซะหน่อย งานที่จัดขึ้นนี้อยู่ข้างแม่น้ำฮันพอดี อาหารที่นำมาขายก็เป็นพวกอาหารพื้นเพกับอาหารประจำจังหวัดอะไรเทือกนั้น เมื่อมากันครบแล้วก็เริ่มพากันเดิน บ้างก็เดินนำไปก่อน เพราะจุดหมายของคืนนี้คือชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ของงาน





"อยากซื้ออะไรเป็นพิเศษมั้ย" ผมถามโดยองขึ้น เมื่อเพื่อนๆ เดินนำไปชิมอาหารที่เขาวางไว้หน้าร้าน



"เดี๋ยวขอดูก่อน ของในห้องก็จะหมดพอดี พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องลงไปซื้อข้าวข้างล่าง จะเอาให้เดินไม่ไหวเลย" มันหันมากระซิบใส่หูผม ไอ้เหี้ย แม่งอยากด่าครับ ทำไมต้องพูดเรื่องแบบนั้นตอนนี้ด้วยวะ




" สัส ทะลึ่ง!" เอาศอกแทงไปข้างหลังใส่หน้าท้องมัน ไม่คิดว่าผมจะอายบ้างหรอก่อนจะเดินนำไปชิมหมึกกรอบข้างยูตะ




"อะไรวะ เขินแล้วชอบทำร้ายร่างกายอ่ะ" มันขำแล้วเดินตาม ผมเห็นไอ้เด็กลูคัสเดินตามวินวิน ติดเพื่อนผมแจเลยไอ้นี่




"มึงกูว่าอันนี้อร่อยว่ะ ซื้อไปฝากฮันซลดีไหม" ยูตะชี้ให้ผมดูหมึกกรอบที่มันชิมไปคำที่สองแล้ว และคำที่สามจะตามมาหากผมไม่ห้ามมันไว้ซะก่อน





"เออ ซื้อเหอะถ้าจะขนาดนี้แล้ว โดยองมึงเอามั้ย" ผมหันไปถามมันที่เดินมาถึงพอดี ส่วนยูตะก็หันไปชิมอย่างอื่นแทน





"เอาครับ เอา" เสียงโดยองอยู่ข้างหู มันซ้อนตัวอยู่ข้างหลังของผมเพราะคนค่อนข้างเบียด เอี้ยวตัวมาชิมหมึกกรอบที่ผมยัดใส่ปากให้ แล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกว่าสะโพกตนเองกำลังโดนบีบจากคนข้างหลัง ไอ้เชี่ยโดยองมันแน่ๆ ที่กำลังเบียดตัวเข้าหาผมขนาดนี้





"โดยอง..." 



ผมกัดฟันพูดกับมันแม้จะเบาแต่ผมรู้ว่ามันได้ยิน ยูตะหันไปสั่งหมึกกรอบสองถุงโดยที่ไม่ได้สนใจผมเลยเพราะมัวแต่ชิมนั่นนี่





"ก็พี่ถามว่าเอามั้ย...ผมก็เอาไง อยากเอาแล้วเนี่ย" มึงใจเย็นได้ม้ายยย คนเยอะกูอายเนี่ย ผมแทบอยากจะหันไปเคาะกระโหลกมัน





"กูไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้!"





"งั้นเรื่องไหนอ่ะ" มันขำแล้วปล่อยมือออก เพราะยูตะหันมาพอดี แน่ล่ะผมตอนนี้หน้าแดงไปหมด ทั้งโกรธทั้งเขินสลับปนกันหมด




"เห้ย พวกมึง ได้แล้วไปเถอะ" 




โดยองรับถุงมามันยื่นเงินให้ยูตะสำหรับมึงกรอบที่ซื้อมา พวกเราพากันเดินแวะชิมนั่นนี่ มาร์คเดินไปกับวินวินลูคัส เราตัดสินใจว่าจะแยกเป็นสองกลุ่มเพื่อไม่ให้เสียเวลามากเกิน เพราะระยะทางค่อนข้างยาว นัดกันไว้ว่าสองทุ่มมาเจอกันที่ชิงช้า

 









กลุ่มของวินวินมาถึงก่อน พวกมันซื้อตั๋วเรียบร้อยแล้ว หนึ่งกระเช้านั่งได้ไม่เกินสามคน แต่นั่งได้สามรอบนะครับ มันเลยซื้อตั๋วมาสองใบสำหรับสองกระเช้า ถือว่าแพงไหมก็พอประมานเพราะรายได้ส่วนหนึ่งที่จัดขึ้นจะนำไปบริจาคเพื่อการกุศล







"กูซื้อตั๋วไว้ให้ละ กลัวเต็มก่อน" วินวินยื่นตั๋วให้ ผมเห็นโดยองไปคุยอะไรกับคนขายตั๋วไม่รู้มันกลับมาพร้อมกับตั๋วที่มีอยู่อีกใบ ซื้อมาทำไมวะ เนี่ยก็นั่งพอดีคนแล้ว




"เหลือกระเช้าเดียวพอดี"




"มึงซื้อมาอีกใบหรอ ให้ใครวะ" มาร์คถามขึ้น ผมและคนอื่นๆ ก็สงสัยพอๆ กัน




"อยากนั่งสองคนอ่ะ เลยซื้อมาเพิ่มเกือบไม่ทันแหน่ะ" มันมองมาทางผมทำให้พวกเพื่อนทำกับทำหน้าเหม็นเบื่อ อย่าทำแบบน้าน แค่นี้ก็เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปวางไว้ไหนดีแล้วเนี่ย




"ตกลงคือไม่อยากให้พวกกูเป็นก้างว่างั้น?" ยูตะเอ่ยขึ้น ดูเจ้าตัวจะรู้จะตากรรมของตัวเองดี





"ใช่ครับ" ไอ้นี่ก็ตอบแบบไม่อ้อมค้อมเลย





"เดี๋ยวผมขอนั่งกับพี่วินวินนะครับ" เสียงเด็กใหม่บอกขึ้น แม้แต่ไอ้วินก็ยังทำหน้าเด๋อด๋า ลูคัสเกาท้ายทอยเขิน ท่าเขินของเด็กๆ มันดูน่ารักแบบนี้เองสินะ





"เออ แล้วแต่พวกมึงเถอะ กูเหม็นความรักจะตายห่าอยู่แล้ว มาร์คไปพวกเรา" ยูตะพูดแล้วเดินนำไปขึ้นชิงช้าทันที โดยมีน้องรหัสของผมเดินตามไปด้วย





"เดี๋ยวๆ กูโทรตามเด็กกูให้มาก่อน"





"ไม่ทันแล้วว้อย รีบขึ้นมา" 




พวกเราต่างก็เริ่มขึ้นกระเช้าตามลำดับ ผมชักช้าซักหน่อยอิดออดเพราะไม่ค่อยอยากขึ้น ค่อนข้างขี้กลัวด้วย ตอนแรกกะปฏิเสธแต่โดยองซื้อตั๋วมาแล้วก็เลยไม่อยากให้มันเสียใจ







"ว๊ายยย นั่นโดยองนี่ น้องโดยองงงง"


เสียงกระเทยยานคางมาแต่ไกล ทำให้เจ้าของชื่อต้องดันให้ผมเข้าไปในกระเช้าทันที อะไรของมันวะเนี่ย หน้าเกือบคะมำไปข้างหน้า ผมมองไปยังเจ้าของเสียงเรียกนั่นก่อนจะเห็นเจนนี่เสื้อชมพูกำลังเดินมาทางนี้แต่ชิงช้ามันเริ่มเคลื่อนตัวแล้ว





"เดี๋ยวๆ รอพี่ก่อนสิคะโดยองพี่ไปด้วย อีย้ง รอกูด้วยย!!" 




กระเป๋าสะพายข้างของมันตุปัดตุเป๋ เพราะพยายามรื้อกระเป๋าตังค์เพื่อซื้อตั๋วจะขึ้นมาแต่โดนปฏิเสธเพราะรอบนี้เต็มแล้ว ถ้าจะขึ้นต้องรอคิวหน้า




"อ้าวอิเจนนี่ มึงมาทำไมวะ!!" เสียงยูตะที่ตะโกนออกไปถาม คนแถวนั้นหันมามุงแต่มีหรือว่าพวกมันจะสนใจ





"อีเหี้ยยูตะ ที่สาธารณะทำไมกูจะมาไม่ได้ โอ้ยยย รอกูด้วย! น้องโดยอง พี่เจนนี่อยากนั่งกับน้องอ่าค่า กรี้สสสคิดถึงไม่ได้เจอกันหลายวัน" มันตะโกนขึ้นมาเพราะกระเช้าเริ่มลอยขึ้นสูงเรื่อยๆ โดยองได้แต่โบกมือให้หยอยๆ







"เห้อ.. เกือบไม่รอดแล้ว" มันหันมาบ่น



"ยังไงมึงก็ต้องลงไปเจอมันอยู่ดีไม่ใช่รึไง" ผมบอกกลับไป เพราะดูท่าว่าเจนนี่จะชอบเด็กตรงหน้าผมมากๆ
มือของผมตอนนี้ชื้นไปด้วยเหงื่อ วิวข้างๆ ก็สวยอยู่หรอก แต่ว่ายิ่งสูงลมก็ยิ่งแรง ผมเอาแต่ก้มหน้ามองตักตัวเอง





"กลัวหรอ.." โดยองเปลี่ยนมานั่งอยู่ข้างๆ ผมแทน ผมดีใจที่อย่างน้อยเหมือนตัวเองมีเกราะมาคอยบังไว้ อุ่นใจขึ้นหน่อยนึง






"อือ..มึงอย่าเพิ่งขยับนะ" ผมกลัวว่ามันจะไปนั่งที่เดิม เลยกำชายเสื้อเชิ้ตยีนส์ของมันไว้แน่น




"ก็แล้วทำไมไม่บอก จะได้ไม่ต้องขึ้นมา" แขนขวาของมันโอบไหล่ผมเอาไว้ แล้วใช้มืออีกข้างดันหัวของผมให้ซบลงบนหน้าอกของมัน เขินแปลกๆ นะครับ ว่ามั้ย



"ก็เห็นมึงบอกว่าอยากนั่งกับกู" พูดเสียงอู้อี้ในลำคอแต่ผมรู้ว่ามันได้ยินแน่


"แล้วพี่ไม่อยากนั่งกับผมหรอ" เหมือนมันพยายามกลั้นขำเอาไว้ นี่ตลกหรือไงตอนเห็นผมทำเพื่อมันอ่ะ




"ถ้าไม่อยากแล้วกูจะมานั่งอยู่ตรงนี้หรอ!" เอ็ดเข้าให้ มันกอดผมแน่นขึ้น ตอนนี้ชิงช้าเริ่มขึ้นสู่ส่วนบนสุดของความสูงแล้ว แต่หน้าของผมก็ยังซุกอยู่ที่หน้าอกของมันเช่นเดิม จะขี้กลัวอะไรขนาดนี้วะ ผมบ่นกับตัวเอง ผมเห็นโดยองเงียบไปนาน มันคงกำลังดูวิวรอบๆ ไม่ก็พยายามกลั้นขำอยู่แน่ คงไม่กำลังงอนผมอยู่หรอก







"เป็นแฟนกันไหม"







เดี๋ยวๆ ประโยคเมื่อกี้เหมือนหูผมจะฝาดไปหรือเปล่า เงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะให้มันทวนซ้ำอีกรอบ เหมือนกูจะเบลอๆ





"มึงพูดใหม่ซิกูได้ยินไม่ชัด" 




อยู่ๆ ชิงช้าก็หยุดชะงัก ผมได้ยินเสียงโวยวายมาจากข้างล่างแต่ไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้นเลย โดยองกำลังมองหน้าผม แล้วก็เอ่ยประโยคนั้นให้ผมได้ฟังอีกครั้งอย่างชัดเจน





"เป็นแฟนกันไหม ผมกับพี่น่ะ" 




เสียงที่ดังฟังชัดทำให้ผมรู้ว่าตัวเองสติยังไม่ลอยไปไหน กระพริบตาปริบๆ เพราะไม่กล้าพูดอะไรออกไป ไม่..ผมไม่ปฏิเสธมันแน่นอนแต่ผมไม่รู้ว่าควรจะตอบมันไปยังไงดี ผมเองก็ชอบมันไม่น้อยเลยแหละ เอางี้ก็แล้วกัน




"เดี๋ยวกูโทรถามแจฮยอนแปป" ควานหาไอโฟนของตัวเองจากกระเป๋ากางเกงแต่โดยองจับมือห้ามผมไว้ก่อน





"ทำไมต้องถาม ผมขอคบกับพี่นะ ไม่ได้ขอคบกับมัน" 



ก็เพราะโดยองขอคบไง ผมถึงต้องถามแจฮยอนก่อน มันเป็นเพื่อนของผมแถมป็นญาติกับโดยองอีก ถ้าการคบกันของเราอาจทำให้เสียความเป็นเพื่อน ถ้าคบกับมันโดยที่แจฮยอนไม่อนุญาต ถึงจะไม่อยากผิดใจกันก็เถอะแต่แจฮยอนคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น




"ก็เพราะขอคบกับกูเนี่ยแหละถึงได้ถามมัน กูกลัวแจฮยอนรับไม่ได้ถ้ารู้เรื่องกูกับมึง.."



 ผมทำหน้าเจื่อนลง แทบอยากจะร้องไห้เลยแหละ โดยองก็เหมือนดูจะอารมณ์เสียไปด้วย




"ถ้าพี่แจฮยอนมันปฏิเสธ ไม่ยอมรับล่ะ"



"กูก็จะขอโทษมัน..แล้วจะบอกว่ากูรักมึง มากถึงแม้ว่าแจฮยอนจะรับไม่ได้ก็เถอะ" 



ผมกำลังก้มหน้าเก็บซ่อนน้ำตาตัวเองอยู่ ไอ้เหี้ยทำไมความกดดันต้องมาตอนนี้ด้วยผมไม่เข้าใจ พยายามแล้วที่ไม่อยากรู้สึก แต่ผมปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองก็รักคนตรงหน้าไปแล้ว งานนี้อาจมีเสียเลือดกันไปบ้าง แจฮยอนต้องเอาผมตายแน่ๆ




"ร้องไห้ทำไม.." 




มือโดยองเชยคางผมขึ้น มันเอานิ้วโป้งไล่น้ำตาที่หยดแหมะลงบนแก้มผมออก แต่ทำไมตอนนี้มันต้องทำหน้าเหมือนกลั้นขำด้วยวะ




"มึงขำกูหรอ..ฮึ่ก..!" 



เสียงสะอื้นดังมาจากผมเองแหละ ในขณะที่ความเครียดมากมายถาโถมเข้ามาในหัวผม แต่ไอ้นี่กำลังกลั้นขำ ใช่เรื่องหรอ




"เป็นผมเองที่ขอร้องให้พี่แจฮยอนพาไปอยู่กับพี่ เพราะผมชอบพี่มาก รู้ไหมชอบมาตั้งนานแล้วด้วย แจฮยอนพี่มันก็รู้เรื่องนี้ดี" 



มันพูดอะไรของมันวะ ผมขมวดคิ้วมองมันอย่างงงๆ รวบรวมความหมายที่โดยองพยายามจะสื่อ แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังงงอยู่ ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง



"ก็มันนั่นแหละที่อนุญาตให้ผมจีบพี่"




"ห๊ะ!?" 



ผมปาดน้ำตาตัวเองออก มองหน้าชัดๆ ตอนนี้ชิงช้าเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ผมได้ยินเสียงตะโกนแหบๆ ของใครบางคน




"น้องโดยองงงง พี่กำลังจะขึ้นไปหา อย่าเพิ่งลงมาน๊าาา!!" เป็นเจนนี่ที่ตะโกนอยู่อีกกระเช้าหนึ่ง ตอนชิงช้าหยุดคือตอนที่เจนนี่ขึ้นกระเช้ามาแน่ๆ คือมึงจะขึ้นมาหายังไงอิบ้า บินมาเกาะกระเช้าที่กูนั่งหรอ






"ยังไม่ตอบผมเลยนะ" ผมหันมาฟังคนตรงหน้า มันยังรอคำตอบทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าผมต้องตอบตกลง



"อ..เออ" ตอบไปให้พ้นๆ เถอะ ไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไงแล้วเนี่ย จ้องอยู่นั่นแหละ


"เออ เนี่ยอะไรครับ เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลย"


"เออก็เป็นแฟนกันไง เข้าใจยากจริงๆ อย่าให้กูพูดบ่อยดิ เขินเป็นเหมือนกันนะ" 



สูดน้ำมูกหลังจากร้องไห้ มันเอามือมายีหัวผมเล่นแถมยังขำอยู่อีกด้วยกระเช้าลงมาชั้นล่างสุดแล้ว โดยองเลยให้พนักงานหยุดชิงช้าเพราะมันไม่อยากนั่ง เหลืออีกตั้งสองรอบไอ้เหี้ย นั่งไม่คุ้มเลย กูเกลียดคนรวยก็แบบนี้






"เดี๋ยวผมขออนุญาตกลับก่อนนะครับ มีเด็กงอแง" โดยองตะโกนบอกเพื่อนๆ ผม ทุกคนพยักหน้ารับ ยกเว้นอีเจนนี่ที่กำลังนั่งกระเช้าอยู่บนนั้น






"น้องโดยองงงงงง อย่าเพิ่งกลับบบ    รอพี่ก๊อนนน อีย้งอย่างเพิ่งเอาผัวเด็กกูไปปปปป" ใครผัวเด็กมึงวะอีเจนนี่ นี่ผัวกูต่างหาก แม่งรู้สึกอยากตบกระเทย





"ไว้ครั้งหน้านะครับพี่เจนนี่"




"โอ้ยมึงไม่ต้องสนใจมันหรอก กูละอยากให้มันติดอยู่บนนั้นทั้งคืน ไปนอนกกเมียมึงไป" 



ยูตะบอก ผมนี่อยากจะเอารองเท้าปาใส่หน้า ใครเมียโดยองวะ พูดแล้วขึ้น ดีที่โดยองห้ามไว้ไม่งั้นงานดีมีบวกอ่ะครับบอกเลย ผัวผมก็จริงแต่ก็ไม่ได้ยอมเป็นเมียซะหน่อย








เดินออกมาโดยองเอาของไปเก็บหลังรถส่วนผมก็ขึ้นมานั่งตากแอร์ในรถเรียบร้อยแล้ว ส่งไลน์ถามแจฮยอนเรื่องของโดยอง ผมด่ากราดมันเพราะแม่งปล่อยให้ผมคิดมากเรื่องนี้มาตั้งนาน สุดท้ายมาบอกว่าเป็นความร่วมมือของโดยองกับมัน อยากจะโทรไปด่าอยู่หรอกแต่เก็บไปด่าต่อหน้าดีกว่าสะใจเยอะ โดยองเก็บของเสร็จก่อนจะเข้ามาในรถและขับออกไป ผมหยิบนั่นนี่มากินระหว่างทาง สรุปแล้วเราเป็นแฟนกันแล้วจริงๆ สินะ





กินนี่ป่ะ” 


หยิบขนมโมจิแป้งกลมๆ ออกจากถุงกระดาษมาเคี้ยวตุ้ยๆ เต็มปากพลางถามมันไปด้วย ขนมนี่กินแล้วติดคอว่ะ


กินไปเถอะ กินให้เยอะๆ จะได้มีแรง



อะไรของแม่งวะ ช่างมันเหอะ เงินมันซื้อมาไม่กินเดี๋ยวผมกินเองก็ได้ ดีจะได้ไม่เปลืองด้วย  ขับรถไม่นานก็ถึงหอพัก ไม่ใช่หอผมนะครับหอโดยองมันนั่นแหละ เราสองคนช่วยกันถือของขึ้นไปด้วยกันเมื่อออกจากลิฟท์แล้วก็แตะการ์ดลงประตูจึงเปิดออก โดยองเดินเข้าไปก่อนมันวางข้าวของไว้ที่เคาท์เตอร์ครัวทันที ผมตามมาด้วยอีกคนแต่ข้าวของไม่เยอะ วางไว้ข้างๆ มันก่อนจะหยิบน้ำใกล้ตัวมากินอึกใหญ่ 



แต่เดี๋ยว..กางเกงผมถูกถอดตั้งแต่ยังกินน้ำไม่เสร็จ เกือบลืมไปว่าผมเคยพูดอะไรไว้ นี่มันยังไม่ลืมอีกหรอวะ


โดยองอย่าเพิ่ง ไปในห้องก่อน” 




ทั้งกางเกงนอกกางเกงในผมถูกมันถอดออกทันที ไม่รู้ว่ามันแอบไปถอดกางเกงตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ หันไปอีกที่คือโล่งโจ้งซะแล้ว






ตรงนี้ก็ได้ ผมทนไว้ตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว










cut bio twit @byMean93















#Talk เหลือประมานสามสี่ตอนก็จะจบแล้วค่ะ ฮึ่บบบ หายไปคือไปเปิดเรื่องใหม่ มีโดแทโผล่มาให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ ว่างๆ แวะไปอ่านโอเมก้าเวิร์สแจเตนล์ได้นะคะ
ยังไม่แก้คำผิดเลย รีบลง กลัวคิดถึง 555555555555 เอนจอยรีดดิ้งค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #98 A-AIKA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:42
    รอไรท์เตอร์อยู่น่าา ว่าต่อเร็วๆอยากอ่านแย้วว><
    #98
    0
  2. #97 รักน้องแทยง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:55
    คุณโดโคตรหื่นเลยอ่ะ 5555555 คือจะเคลมพี่เค้าอย่างเดียวไม่มีเวลาให้พักกินน้ำเลยหรอ555555
    #97
    0
  3. #96 bellbellb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 18:21
    คือวางแผนมาจจีบพี่เค้าโดยเฉพาะ ร้ายกาจมากอ่ะคิมโดยอง
    #96
    0
  4. #95 LK_8807 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 17:13
    เด็กมันร้ายค่ะซิสหวังเคลมนานแล้ว วงวารเจนนี่นะคะแต่ขอขำก่อน55555
    #95
    0
  5. #94 Chocoko666 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 13:40
    คุณโดวางแผนเคลมพี่แทยงมาตั้งนานแล้วหรือเนี่ย
    หล่อฉลาดล้ำลึกสมกับเป็นเอนซีทีเบรน แมวน้อยก็เสร็จไปนะคะลูก
    ปล.เจนนี่แช้นสงสารเธอ 55555
    #94
    0
  6. #93 SK_KAKPY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 23:46
    คุณจะแซ่บขนาดนี้ไม่ได้นะค้าาาา ใจจะวายยยยย ////// โอ๊ยยยเขินมากกกก ขำเจนนี่หนักมากกคิลมูทสุด55555555555555555
    #93
    0
  7. #92 MARKNO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 20:43
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย เป็นแฟนกันแล้วเรียกเมียได้555555-//////- cutแบบ-/////-
    #92
    0