ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 ส.ค. 60






ตอนที่ 13



แทยงไม่ชอบเด็ก

Doyoung x  Taeyong













วันศุกร์ที่น่าเอน็ถอนาจใจแดดเปรี้ยงตั้งแต่เช้าเหมือนใครไปทำให้ดวงอาทิตย์โกรธอย่างนั้นแหละ ทั้งๆ ที่ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้วแท้ๆ แต่กลับมานั่งชื้นเหงื่ออยู่ในห้องเรียน ดีหน่อยที่วันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียว คอยดูเถอะกลับไปจะอาบน้ำนอนให้สบายตัวซะเลย แอร์คอนดิชั่นที่ทำงานก็เหมือนจะหมดแรงอยู่รอมร่อ





ผมก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือเมื่อเวลาเรียนใกล้จะหมดแล้ว มันเป็นแบบนี้แหละครับถ้าใกล้หมดเวลาก็จะมานั่งกระวนกระวายว่าเมื่อไหร่จะหมดเวลา เป็นวินวินที่ตั้งใจฟังอาจารย์สอนตั้งแต่เริ่มเรียนส่วนยูตะกับแทอิลนั้นสับปะหงกไปนานแล้ว






"ร้อนว่ะแม่ง เมื่อไหร่อาจารย์จะปล่อยวะ" 



ยูตะลืมตาขึ้นมาพูดกับผมด้วยท่าทางสลึมสลือ มันไม่เคยตั้งใจเรียนครับแต่พอสอบทีไรก็จะได้คะแนนท็อปตลอด 
เกลียดแม่งและวันนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้อาจารย์สอนแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย ไม่มีพักเบรกให้หายใจกันบ้างเลย





"นั่นดิ กูหิวแล้วเนี่ย" 



ผมกระซิบตอบกลับไป แทอิลแอบหาววอดๆ อยู่ข้างหลังไอ้วินผมแอบเห็นหน้ามันเปื้อนน้ำลายด้วย 
โถ่ เพื่อนกู...




"พวกมึงเงียบๆ ดิ เนี่ยอาจารย์จะสั่งงานแล้วเนี่ย"




 พอได้ยินแบบนั้นก็เลยพากันตั้งใจฟังงานที่อาจารย์ภาคสั่ง ก่อนที่จะปล่อยเพราะหากล่วงเลยไปกว่านี้นักศึกษาคงได้กินหัวอาจารย์แทนข้าวแน่ๆ ผมรีบเก็บเลคเชอร์ลงกระเป๋าแล้วพากันลงมากินข้าวด้านล่างตึกคณะ 


ดีหน่อยที่วันนี้คนไม่เยอะ เพราะเป็นวันศุกร์บ้างก็กลับบ้านไปแล้วมั้ง เลือกจะกินที่นี่เพราะประหยัดดีแถมเป็นวันศุกร์ด้วยจะได้ข้าวเยอะเป็นพิเศษ 




"หิวชิบผายแล้วเว้ย แม่งข้าวเช้าก็ไม่ได้แดกมา อาจารย์แม่งก็ยังปล่อยช้าอีก" ยูตะบ่นพร้อมตักข้าวเข้าปากคำโต



"อดข้าวเช้าบ่อยๆ ระวังความจำเสื่อมนะมึง" วินวินว่าเข้าให้




"มึงดูคนที่มึงบอกว่าอดข้าวเข้าบ่อยแล้วความจำเสื่อม แต่มันสอบทีไรท็อปตลอด กับกูแดกข้าววันละห้ามื้อแล้วแล้วสอบผ่านอย่างฉิวเฉียดดิ !" 


แทอิลไม่รู้เกรี้ยวกราดมาจากไหนว่าเข้าให้พร้อมตักข้าวเข้าปากตามไปด้วยลูกชิ้นทอดที่ซื้อมากินด้วยกัน ผมมองพวกมันแล้วได้แต่ถอนหายใจกินข้าวตามไปเพราะหิวเหลือเกิน



"แม่งลืมซื้อน้ำว่ะ ข้าวติดคออีก วินมึงไปซื้อดิ" 



ผมสั่งมันเพราะมันเพิ่งกลับมาจากซื้อน้ำแต่ถือมาได้แค่สามเพราะกูลืมสั่ง มัวแต่ไปยืนรอข้าวหมกไก่กลัวหมดก่อน คือไอ้เนี่ยมันใช้ง่ายสุดในกลุ่มครับแต่มันจะขี้บ่นหน่อย




"กินกับไอ้ยูตไปก่อนเหอะ กูหิวเนี่ย" ประโยคเมื่อกี้ให้ที่บอกว่าใช้ง่ายให้ลืมไปนะครับ


ผมมองไปยังไอ้ซามูไรที่พยายามดูดน้ำตัวเองจนพร่องไปกว่าครึ่งแก้วแล้ว พอกำลังจะหยิบของแทอิลไอ้ห่าแม่งก็ถุยน้ำลายใส่หลอดไปดิ



"xเถอะ พวกมึงนี่ก็เหลือเกินนะ" ของไอ้วินอย่าได้แตะต้องครับ เพราะมันรักสะอาดไม่ใช้หลอดร่วมกับใคร เกลียดความกระแดะ





"ช่วยไม่ได้" ยูตะยักไหล่แล้วยัดข้าวใส่ปากต่


"กูไปซื้อเองก็ได้!"


 ผมหยิบกระเป๋าตังค์เตรียมตัวจะลุกแต่ดันมีอีกคนที่คร่อมหลังผมอยู่ไม่ให้ขยับตัวไปไหน พร้อมกับแก้วน้ำส้มวางอยู่ตรงหน้าอีกด้วย



"เยสเขร้! มาถึงที่เลยเว้ย" เสียงแทอิลเอ่ยขึ้นผมหันใบหน้าไปมองแต่ก็ต้องรีบเอียงหลบทันที ไอ้เชี่ย แม่งใกล้เกินไปแล้ว ดีนะคนในโรงอาหารมีไม่เยอะไม่งั้นคงได้มองมาที่นี่แหงๆ 




"ผมซื้อน้ำมาให้แล้ว กินเสร็จกลับพร้อมกันนะครับ" โดยองเอ่ยขึ้นทันที ผมมัวแต่อึ้งพูดอะไรไม่ออก ไอ้พวกเพื่อนๆ ของผมก็ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่อีก เกลียดมันว้อย!



"รถกู...." 


ผมบอกไปเพราะเขินเกินกว่าจะตอบตกลงไปตรงๆ โดยองทำหน้างอแงในแบบของมัน ก็ให้ทำไงล่ะขืนตอบตกลงไปมีหวังโดนเพื่อนแซวแน่




"ไอ้สัสเมื่อเช้ากูไปรับมึงมั้ยล่ะ อย่ามาตอแหลเล่นตัว กูขี้เกียจไปส่งจะรีบกลับบ้านด้วย" แทอิลแทรกขึ้นไม่เหลือให้กูอายเลยครับ เพื่อนเหี้ย..! ใช่ครับเมื่อเช้ามากับแทอิลเพราะมันลืมทำการบ้านเลยมาลอกงานกับผมแต่เช้า นี่ให้มันลอกงานแต่ไม่เคยสำนึกบุญคุณเลยสินะ



โดยองยิ้มแบบพวกรู้ทันก่อนที่มันจะหยิบกระเป๋าของผมไปถือรอ ยัดเยียดกูจังเลยครับเพื่อน


"เชี่ยแม่ง กูคบกับพวกมึงเป็นเพื่อนได้ไงวะ



ผมดูดน้ำส้มที่โดยองซื้อมาให้เกือบหมดในคราวเดียวเพราะข้าวที่ติดคอแถมกระหายตั้งแต่ในห้องเรียนแล้ว นั่งกินข้าวกับเพื่อนในแก๊งพร้อมกับคุยเรื่องงานสารพัดสารเพ โดยมีโดยองนั่งเล่นเกมมือถือรอข้างๆ

ยูตะกับผมยัดข้าวคำสุดท้ายเข้าปากพร้อมกันแล้วดันจานไปให้ไอ้วิน





"รีบไปเลย ชิ่วๆ" วินวินทำท่าไล่ เกลียดความจีบมือของมันอ่ะ


"ฝากเอาจานไปเก็บด้วยนะเชี่ยวิน



"สาสสสส กูอีกแล้วหรอ" 


มันบ่นแบบนั้นแต่ก็ยอมทำตาม เก็บจานของเพื่อนทุกคนไปวางตามร้านข้าวที่เคยซื้อ โรงอาหารที่นี่ไม่มีคนคอยเก็บจานที่กินให้ครับ กินเองเก็บเองประมานนั้น จะได้ไม่นิสัยเสียให้คนอื่นตามเก็บให้ ยกเว้นแก๊งผมที่สั่งให้เพื่อนเก็บทุกคนแยกย้ายกลับพำนักตัวเองในเวลาเกือบบ่ายสองเพื่อไปพักผ่อน เพราะเย็นนี้นัดกันไปข้างนอกยกเว้นแทอิลที่บอกจะกลับบ้าน สามวันนี้มีเทศกาลอาหารประจำภาคมาเปิดครับ เลยชวนกันออกไปเดินแถมยังมีอะไรให้เล่นอีกเยอะแยะด้วยแต่เปิดเย็นๆ เลยกลับไปนอนเอาแรงก่อน ง่วงเหลือเกิน 



"วันนี้มึงไม่ไปรับน้องหรอ" ผมเปิดบทสนทนาทันทีที่เข้ามานั่งเบาะข้างคนขับ โดยองวางกระเป๋าไว้เบาะหลังจึงสตาร์ทรถให้ออกตัวมันยักไหล่อย่างไม่หยี่หระตามเคย



"ไปมาแล้ว แต่บอกพี่เขาว่าไม่ค่อยสบายเลยหนีมากับไอ้ลูคัส"



"นิสัยเสีย.."



"โถ่พี่ ผมก็ไปตอนเช้าแล้วไง เรียนเสร็จก็เหนื่อยอีก ดีนะเจอพี่พอดี"



"เจอกูแล้วยังไงอ่ะ ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย"



ผมพูดอย่างหัวเสีย โดยองมันชอบโดดรับน้อง ไปบ้างไม่ไปบ้างทั้งที่มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรมากแท้ๆ แต่ผมก็เห็นใจทั้งสองฝ่ายนะก็เหนื่อยจากกิจกรรมแถมเรื่องเรียนอีกเลิกพูดเรื่องนี้กันครับ เครียดแถมยังง่วงด้วยเนี่ย แอร์เย็นๆ ในรถบวกกับอิ่มจากข้าวมื้อเมื่อกี้ทำให้ผมผล็อยหลับไปทันที จากมอไปหอก็ไม่ไกลมากหรอกไม่ถึงยี่สิบนาทียกเว้นรถติด ผมได้ยินโดยองพูดอะไรซักอย่างแต่ไม่ได้สนใจ 










----.-----
















"ถึงแล้ว" 



โดยองบอกแล้วเอี้ยวตัวมาปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกให้ ผมปรือตามองคนข้างๆ มันเอามือหนาๆ มายีผมบนหัวของผมก่อนจะยิ้มออกมา 



"ทำไมต้องยู่หน้าด้วยเล่า ทำเป็นเด็กงอแงไปได้" พูดกลั้วหัวเราะด้วย 



"กูไปทำหน้าแบบนั้นตอนไหนเล่า" ผมเถียงเข้าให้



"ก็ทำอยู่นี่ไงครับ ป่ะลงได้แล้ว"



"ทำไมพามานี่ กูจะกลับไปอาบน้ำที่ห้อง นัดเพื่อนไว้ตอนเย็นด้วยเนี่ย" 


โดยองลงจากรถไปแล้ว ดูมันได้ฟังที่ผมพูดบ้างป่ะวะ สุดท้ายก็ต้องเปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไปในห้องของมันอยู่ดี ผมทำหน้าบึ้งเพราะง่วงแถมยังมาโดนขัดใจอีก โดยองไม่แม้แต่จะรอผม ขายาวๆ ของมันก้าวออกจากลิฟท์เดิน
เข้าห้องทันที รมณ์เสียว่ะ



"โดยอง กูง่วงกูอยากนอน" พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ สงสัยเพลียแดดด้วยมั้งวันนี้ ตาจะปิดอยู่แล้ว



"ก็นอนที่นี่ไงครับ เตียงผมกว้างกว่าด้วยนอนสบายเลย


โดยองวางกระเป๋าทั้งของผมและของมันไว้บนโซฟาแล้วไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำออกมาดื่ม 

ผมได้แต่ยืนมองด้วยใบหน้างอง้ำ




"กูจะอาบน้ำด้วย แต่กูไม่มีชุด" ยังไงก็ต้องเปลี่ยนชุดมั้ยครับ เหนียวตัวขนาดนี้



"ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวผมหาเสื้อผ้าของตัวเองมาให้"



"มึงไปส่งกูที่ห้องก็จบแล้วอ่ะ" ผมยังดึงดันที่จะกลับหอ



"จะไปอาบเองดีๆ หรือให้ผมอาบให้" หันมาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง ดูหน้ามันไม่มีทีท่าว่าจะล้อเล่นเลย แล้วกูเลือกอะไรได้บ้างล่ะ สุดท้ายก็เดินเข้าห้องน้ำด้วยอารมณ์ขุ่นมัว 






ห้องน้ำกว้างกว่าห้องนอนกูอีก สัส..







"โดยอง หยิบผ้าเช็ดตัวให้ที" ผมตะโกนจากห้องน้ำบอกมัน เข้ามาโดยลืมหยิบมาอ่ะนะไม่ได้อ่อยมันครับบอกเลย อากาศร้อนแบบนี้ไม่ไหวครับ




"โอเคคร้าบบบ ไปแล้วๆ" ไม่ใช่แค่ผ้าเช็ดตัวมาครับ คนก็มาด้วยผมรีบหยิบมาคาดเอวแล้ววิ่งจากห้องน้ำออกมาทันที ไอ้เหี้ยนี้ไว้ใจไม่ได้



"เดี๋ยวก็ลื่นล้มหรอก" เสียงดุๆ ของมันบอกผม ใครสนกันล่ะมันยังน่ากลัวกว่าอีก ผมหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งของโดยองมาใส่กับกางเกงในที่เหมือนเพิ่งจะโดนแกะออกจากกล่อง พอดีกูเป๊ะ! เสร็จแล้วก็บ็อกเซอร์กากๆ ของมัน ยีผมที่เปียกบนหัวอีกสองสามทีก่อนจะโยนผ้าเอาไว้ที่พื้น แล้วโดดลงที่นอนทันทีทันใด






เตียงใหญ่มันนอนสบายแบบนี้เองสินะ ทันทีที่หัวถึงหมอนผมก็เผลอหลับไปจริงๆ ผมสัมผัสได้ถึงแรงกอดข้างเอว โดยองกอดผมไว้หลวมๆ แบบนั้น โดยที่มันไม่ได้ล่วงเกินหรือกวนตีนผมในแบบทุกครั้ง มันคงจะเหนื่อยเหมือนกันเพราะทุกเย็นมันมักจะไปซ้อมบอลด้วย วันนี้ได้โอกาสพักก็เลยไม่มีใครกวนใจใคร ไม่รู้หลับไปนานเท่าไหร่เพราะตอนนี้ดูเหมือนผมจะนอนหนุนแขนโดยองมันอยู่






เวลาล่วงเลยเกือบห้าโมงเย็น แรงสะกิดข้างแก้มทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาโดยมีอีกคนสบตาอยู่ก่อนแล้ว ให้ตายเถอะ ถึงจะเห็นกันบ่อยๆ ทุกวันแต่พอโดนจ้องแบบนี้ก็ไม่ไหวนะครับ ไอ้เด็กเหี้ยนี่หล่อขึ้นทุกวันจริงๆ ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งหล่อ หน้าผมแดงไปถึงไหนแล้วครับบอกผมที ฮื่อออไอ้เหี้ย หล่อเกิ้น..





"ตื่นซะทีนะครับ แขนผมชาจนกลายเป็นหินหมดแล้ว" พูดจบก็โฉบหน้าลงมาจูบปากผม ไอ้เหี้ยโดยอง! ไม่ให้กูตั้งตัวบ้างเลยหรอ



"อื้อ..!" ผมผลักมันออกทันที ไม่ใช่ว่ารังเกียจอะไร กูตกใจ!



"เสียใจนะเนี่ย หอมนิดเดียวก็ไม่ได้" มันเอาแขนที่ผมเคยหนุนออก แล้วใช้เกยหัวตัวเองแทน



"หอมพ่อมึงสิ แถวบ้านกูเรียกจูบ" เอามือตัวเองเช็ดปากแก้เขิน ผมหลบตามันเพราะจ้องนานๆ ไม่ไหว กลัวท้อง ถุ้ย ไม่ใช่เว้ย หน้าจะไหม้อยู่แล้ว จ้องกูอยู่ได้มืออีกข้างนะก็แหมกอดเอวอีก ผมนี่แทบจะกลายเป็นขี้เถ้าถ้าระเบิดตัวเองได้ พระเจ้าช่วยลูกด้วยทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้ ผมกลัวมันจะได้ยินอ่ะ





"เช็ดออกไมอ่ะ รังเกียจผมหรอ" หน้ามันหงอยลงไปนิดนึง กูเกลียดสีหน้าแบบนี้ที่สุดห้ามใจอ่อนเด็ดขาด อี แทยง!!




"ไม่ได้รังเกียจว้อย กูชอบด้วยซ้ำ แต่คนมันเขินเข้าใจมั้ย!!" ผมโพล่งออกไปด้วยความเหลืออด เชี่ยเอ้ย มีทางไหนที่ให้กูรอดไปจากสถานการณ์บ้าๆ ตรงนี้ได้บ้างวะ เอาเลยแอร์ที่ทำงานอยู่ตอนนี้ดูดกูไปทีดิ



"ฮ่าๆๆๆๆ ไม่มีใครเขินได้น่ารักเท่าพี่แล้วล่ะ" หัวเราะจบก็ดึงผมไปกอดพร้อมกับพลิกตัวของผมให้นอนอยู่บนตัวของมันอีก 









"โดยอง..."




"พี่อย่าทำเสียงแบบนี้ดิ" ทำเสียงแบบไหนวะ คือผมเพิ่งตื่นแล้วเสียงมันดูแง้วๆ เหมือนนอนไม่อิ่มไงครับ กลับกลายเป็นว่ากูผิดอารายยยย 




ผมยันตัวเองขึ้นนั่งบนเอวของมันไม่รู้อะไรทำให้ผมมีความกล้าขนาดนี้ มันท่าล่อแหลมด้วยซ้ำ เหมือนผมกำลังล่อเสือเข้าถ้ำเพื่อให้เจอกับดักที่วางไว้แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเองติดกับนั้นแทน





"เสียงแบบไหน.." ยันมือสองข้างไว้บนหน้าอกของมัน




"ผมเตือนพี่แล้วนะ" พูดจบก็ดึงตัวผมแล้วพลิกลงที่นอนกูตกใจหมดเลย สุดท้ายเป็นมันเองที่คร่อมผมอยู่ตอนนี้ 

มันใช้มือข้างเดียวดันขาของผมมาเกี่ยวเอวของมันไว้ โดยลำตัวแทรกอยู่ตรงกลาง



"ด...โดยอง กู..กูล่อเล่น" เสียงสั่นๆ แถมตะกุกตะกักอีก กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้เกือบตายกลัวแล้ว แค่ล้อเล่นเอง กูไม่ทำแล้วครับ ฮื่ออออ




"ผมเล่นกับพี่มั้ยล่ะ" พูดเสียงแข็งใส่กูอีก จะงอนแม่งเลยสาส




"โดยอง..ไม่เอาเดี๋ยวกูออกไปเจอเพื่อนไม่ได้" 


ผมพูดเสียงแง้วๆ อ้อนมันเผื่อจะสงสารแมวน้อยตาดำๆ คนนี้บ้าง



"เดี๋ยวผมอุ้มไปก็ได้" มันยิ้มมุมปาก โอ้ยชั่วร้ายอีกแล้ว กูเกลียดรอยยิ้มแบบนี้




"ไม่เอา กูเดินไม่ไหวจริงๆ" 


คราวที่แล้วไปได้เพราะนั่งอยู่เฉยๆ แต่คราวนี้กูกะเดินกินของในงานด้วยอ่ะครับ กูต้องใช้กำลังขาว้อยยย

แต่ฟังกูมั้ยก็ไม่.. ฮื่ออกางกางบ็อกเซอร์จะร่วงไปที่ขาแล้วแม่จ๋า ลูบอยู่นั่นแหละขาอ่อนกู ไอ้เหี้ยเอ้ย เสียวครับแต่ไม่เอาตอนนี้ได้ม้ายยย ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ตรงซอกคอของผม ลิ้นร้อนๆของเลียข้างหูผมอยู่จนแทบเคลิ้ม




"ฮึ่ก..ดะโดยอง ขอร้องล่ะ.." 

ผมพยายามกลั้นครางเพราะปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี แต่กูนัดเพื่อนไว้แล้วอ่ะ




"ไม่ครับ.." เสียงเบาแต่ดังข้างหูกูนี่ชัดเจนเลย ไอ้เหี้ยโคตรใจร้ายอ่ะ



"กลับมา..กะ..กูให้ ทั้งคืนเลยก็ได้เอ้า!" 



ผ่อนลมให้ใจเหมือนตัวเองกำลังจะตายอ่ะครับเฮือกกก แต่คำพูดเมื่อกี้ทำให้อีกคนหยุดชะงัก เวรกรรมของไอ้แทยงแล้ว กูไม่น่าเอ่ยชวนความวินาศสันตะโรให้ตัวเองเลย อยากตบปากรัวๆ ไอ้ชิบหายก็ไม่น่าหรอกกูเนี่ย   ร้องไห้..

โดยองลุกออกไปอย่างว่าง่าย เหมือนเรื่องเมื่อกี้คือเรื่องล้อเล่นขำๆ แต่รอยยิ้มที่ใบหน้านั่นคืออะไร เกลียดดดดดด













"กลับมาค่อยว่ากันครับ"


















#talk ไม่ได้หายไปไหนเด้อ ไม่สบายอารมณ์แล้วมันยังไม่ค่อยนิ่งเลยเหมือนเงียบๆ ไป แต่ยังอยู่ค่า อิอิ
ไม่มีอะไรจะพูดเลย เอนจอยรีดดิ้งค่า ปล.ตอนหน้าเดี๋ยวเอาคัทมาฝาก จะไว้ตอนนี้ก็ดูจะยาวไปหน่อย 555555555555

อย่าลืมคอมเม้นท์นะคะ เรากินเม้นท์เป็นอาหาร <3











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #108 Chanladaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:09
    โดยองร้ายกาจ5555%%%
    #108
    0
  2. #91 MARKNO (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 20:28
    เจ้าเล่ห์จังโว้ยยยยยย-/////-
    #91
    0
  3. #90 bellbellb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 19:54
    นี่ก็เจ้าเล่ห์เหลือเกิน แต่ถามว่าชอบมั้ย โคตรชอบ55555555555
    #90
    0
  4. #89 Chocoko666 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 21:30
    กรึ้ดดดด คุณโดร้าย เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว
    ยัยเหมียวถถถถถ แพ้ทางตลอด
    มาต่อเร็วๆ นะคะ ติดเรื่องนี้มาก รอ อ่านซ้ำวนไป ฮือออ
    #89
    0
  5. #88 A-AIKA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:24
    รีบๆมานะไรท์ รออยู่ทุกๆวันน:)
    #88
    0