ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 ก.ค. 60




ตอนที่ 12




แทยงไม่ชอบเด็ก

Doyoung  x  Taeyong




เย็นวันนี้หลังจากเรียนเสร็จผมและแก๊งเพื่อนในกลุ่มพากันมาดูรุ่นน้องปีหนึ่งที่ต้องซ้อมเชียร์ กูไม่เข้าใจจนกระทั่งปีสามว่าจะเชียร์หาพระแสงคอง้าวอะไรนักหนา แต่ตอนปีหนึ่งก็ไปไงเพราะเดี๋ยวจะโดนหาว่าไม่ให้ความร่วมมือ เห็นแก่ตัว รุ่นพี่อุตส่าเหนื่อยแทบตายสละเวลามาดูแล บลาๆ อะไรอีกเยอะแยะมากมาย อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะมีกีฬาต่างคณะแล้ว ก็ขอให้พวกปีหนึ่งผ่านช่วงนั้นไปให้ได้ก็ดีแล้ว เพราะไหนจะเรื่องเรียนแล้วก็กีฬาอีก ผมมายืนมองปีหนึ่งได้ซักพักแล้วแต่ยังไม่เห็นโดยองเลย สงสัยมันคงเรียนอยู่แหละ ช่วยจับนั่นจับนี่ซะหน่อยเดี๋ยวเขาหาว่ามายืนหล่อ ไปวันๆ ไม่ช่วยแล้วยังเกะกะ นอกนั้นก็ให้ปีสองจัดการเองแล้วกัน





"ปีนี้พวกมึงจะลงเล่นกีฬาไรวะ" วินวินถามขึ้นตอนผมยกถาดใส่น้ำส่งไปให้น้องปีสอง


"แน่นอน กูลงบาสอยู่แล้ว" เป็นยูตะที่ลงเล่นกีฬาทุกปี ซึ่งผมก็ขอเซย์กู๊ดบายเพราะไม่เอาดีด้านนี้อยู่แล้ว เหนื่อยสัสๆ ครับบอกเลย


"กูเป็นกองเชียร์ข้างสนามกับแทอิลเหมือนทุกปีแล้วกัน มึงจะลงอะไรไอ้วิน" ผมเอ่ยขึ้นบ้าง


"กูหรอ.. ถามไปงั้นแหละ กูไม่ลงหรอกผิวเสียหมด"



"สาสสสส แม่งก็ถามอย่างกับตัวเองจะเป็นตัวแทนปีสามงั้นแหละ" ผมว่าเข้าให้ ถามเพื่อนอย่างดิบดีแต่สุดท้ายตัวเองก็ไม่ได้ลง



"มึงจะให้กูลงเล่นได้ไง ปีสามงานเยอะจะตายใครจะบริหารเวลาเก่งเป็นไอ้ยูตวะ"


"เอ้า..กูก็ชอบของกู กลับเหอะพวกมึง คงไม่มีอะไรแล้วแหละ" ยูตะชวนกลับ เพราะว่างานส่วนนี้ก็ให้ปีสองจัดการกับพวกอนุกรรมการที่คอยดูแลอยู่แล้ว



"จะกลับแล้วหรอวะ" ผมถามพร้อมมองไปรอบๆ ในกลุ่มปีหนึ่งอีกครั้ง นี่ก็หกเกือบจะหกโมงแล้วนะ ปีหนึ่งก็ไม่ควรเลิกเรียนดึกป่ะครับ เปล่าไม่ได้มองหาใครนะครับ



"โอ้ยยยโดยองมันคงไม่มาแล้วแหละ สงสัยกลับไปนอนเล่นอยู่ห้องแล้วมั้ง" ไอ้ยูตตะโกนบอกผมขณะเดินนำไปก่อนแล้ว


"กูไม่ได้มองหามันซะหน่อย"



"ตอแหลมากพี่รหัสกู" นี่เสียงมาร์คครับ ไม่รู้โผล่มาตอนไหน สงสัยช่วงนี้กำลังยุ่งหายหัวแทบจะไม่มีเวลามาเจอกัน พวกเพื่อนๆ ผมเดินไปก่อนแล้วไม่มีรีรอครับ สงสัยอยากกลับจริงๆ



"ไม่ได้ตอแหลเว้ย กูจะกลับแล้วพวกมึงก็ดูปีหนึ่งไปแล้วกันอย่าปล่อยน้องกลับดึกล่ะ  อ้อ ให้ปีหนึ่งกลับทุกคนก่อนพวกมึงก็ค่อยกลับเข้าใจมั้ย"


"ครับโผ้มมมม" มาร์คตะเบะท่ารับคำสั้งแล้วผมก็เดินออกมา สตาร์ทมอไซต์ลูกรักกลับหอ เหมือนเช่นเคย

 




โดยองไปไหนของมันวะ...?

 






กดรหัสผ่านเข้าห้องของตัวเองเช่นเคย ปัญหาระดับชาติของทุกวันคือ เย็นนี้จะทานไรดี เมนูที่กินบ่อยๆ คือข้าวราดแกงไม่ก็อาหารเส้นข้างทางแหละครับ เปิดประตูเข้ามาปรากฏว่ามีรองเท้าอีกคู่ซึ่งไม่ใช่ของผมแน่ๆ และมั่นใจด้วยว่าเป็นของโดยอง ผมปรี่เข้าห้องและโยนกระเป๋าไว้ตรงที่นอน เห็นโดยองกำลังทำกับข้าวอยู่ มันหันมายิ้มให้ผมแบบที่เคยทำบ่อยๆ ใช่เรื่องหรอครับเนี่ย




"กลับมาแล้วหรอครับ ช้าจัง ตารางเรียนพี่บอกว่าเลิกเรียนตั้งแต่สี่โมงครึ่งนี่ครับ"

 แล้วมันรู้มาจากไหนวะครับ ใช่แล้ว วันจันทร์มีเรียนสองวิชาแต่อาจารย์ปล่อยเร็วเพราะวันแรกแค่มาพูดถึงเรื่องการแบ่งคะแนนของวิชานี้



"ทำไมมึงไม่เข้าซ้อมเชียร์ แล้วได้ตารางเรียนกูมาจากไหน" ผมเดินไปหาแล้วยืนพิงระเบียงคุยกับมัน


"ตารางเรียนพี่หรอ ง่ายจะตายผมก็แค่ถามพี่ยูตะไงว่าเรียนเซคเดียวกับพี่ทุกวิชารึเปล่า พอพี่เขาบอกว่าใช่ผมก็เลยขอพี่เขามาน่ะ" มันหันมายิ้มให้พร้อมส่งมือมายีหัวผมให้ยุ่งแทบเป็นรังนก ผมปัดมือมันออกทันทีก่อนที่มันจะหันไปทำกับข้าวต่อ รู้สึกหิวขึ้นมาเชียวครับ



"เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ.. ทำไมวันนี้ไม่เข้าซ้อมเชียร์ รู้มั้ยกีฬาคณะก็อีกไม่กี่วันแล้ว" ไม่กี่วันของผมนี่คือเกือบสองอาทิตย์น่ะครับ



"ผมไม่อยากไปนี่ แค่เรียนก็เหนื่อยจะแย่แล้วนะครับ ผมก็เลย..." มันปิดไฟแก๊สแล้วหันไปล้างมือ


"ก็เลยโดดซ้อมใช่มั้ย แล้วคนอื่นเขาไม่เหนื่อยรึไงล่ะ" ผมว่าเข้าให้ มันก็จริงนี่ครับ ใช่ว่ามันจะเหนื่อยคนเดียวซะที่ไหนกัน



"ก็เลยลงแข่งฟุตบอลเป็นตัวแทนนักกีฬาปีหนึ่ง จะได้ไม่ต้องไปเชียร์ไงครับ" 


โดยองเช็ดมือให้แห้งแล้วก็สอดมือเข้ากับเอวของผม ไอ้นี่เผลอไม่ได้เลย มันกอดผมไว้หลวมๆ แล้วก็เดินไปข้างหน้าทำให้ผมต้องเดินถอยหลังไปพร้อมกับมัน ก่อนที่ขาของผมจะชนกับเตียงทำให้นั่งลงโดยมีมันซ้อนตัวผมอยู่ด้วย



"มึงเนี่ยนะ เป็นตัวแทนนักกีฬา? ไม่อยากจะเชื่อ" ผมทำหน้าอึ้งอยู่นิดหน่อย โดยองมันกลั้นขำอยู่ด้วยล่ะ


"ทำไมล่ะ หน้าอย่างผมเหมือนเล่นกีฬาไม่เป็นหรอครับ" 

มันเอาหัวทุยๆ มาซุกที่คอของผม 

อีกแล้ว...อ้อนตีนอีกแล้ว



"แค่แปลกใจเฉยๆ อื้อ! มึงอย่าซุกดิ"   ผมดันหัวมันออกแต่โดยองใช้แขนสองข้างตรึงมือผมไว้ข้างตัวแล้วกดร่างกายของมันให้คร่อมทับผมไว้ ทำไมเรี่ยวแรงที่มีไม่เคยใช้กับมันได้เลยวะ



"คิดถึงจะแย่แหน่ะ.. ผมเห็นนะว่าพี่อ่านไลน์ที่ผมส่งไป แต่ทำไมพี่ไม่ตอบผมอ่ะ" 

มันทำเสียงงอนๆ ใส่ผม แล้วก็ซุกหน้าเข้ากับคออีกครั้ง โว้ยยยขนลุกขนชันหมดแล้วครับฮือออ


"กูไม่ว่าง..ด..โดยอง อย่าดูด อ๊ะ!" ผมดิ้นพล่านๆ หนี เพราะกลัวจะมีรอยแดงที่ไหปลาร้า ถึงใส่เสื้อนักศึกษาแล้วมันไม่เห็นก็เถอะ แต่ผมกระดากเวลาเห็นรอยนั้นตอนอาบน้ำนี่ครับ


"หื้อ..?" มันชะงักแค่แปปเดียวก่อนที่จะเลื่อนหน้าขึ้นมากินใบหูของผม เท่านั้นแหละครับ เรียวแรงที่มีหายไปหมดร่างกายอ่อนเปลี้ยเหมือนเป็นขี้ผึ้งที่โดนไฟลน


"ฮื่อ..!" ปากของเราประกบกัน ลิ้นเปียกแฉะของโดยองกำลังซอกซอนอยู่ในปากของผม มันเลียทุกซอกทุกมุมเหมือนโหยหาอะไรซักอย่าง ผมครางรับเป็นบางครั้งบางคราวเวลาตัวเองหายใจไม่ทัน เสียงเฉอะแฉะจากน้ำลายทำลายความเงียบที่เคยมีอยู่ในห้อง ผมก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้เช่นกันว่าผมก็คิดถึงโดยอง





 

ก๊อก ๆ ๆ!!






"แทโย๊งงงง!!" 


เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงที่คุ้นหูทำลายสติที่กระเจิงก่อนหน้านี้ทันที ผมสะดุ้งแล้วปาดน้ำลายที่เลอะบริเวณของปากออก โดยองถอนใบหน้าออกอย่างอ้อยอิ่งมันจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองลวกๆ แล้วเดินไปเปิดประตูให้แขกที่มาเยือน



"พี่มาทำไมวะ" โดยองถามขึ้น ผมชะเง้อมองเจ้าของเสียงเรียกกาอนหน้านี้ จะไม่คุ้นได้ไง ก็นั่นมันเสียงแจฮยอน ทำไมพวกนี้มันชอบบุกห้องผมวะ ตั้งแต่ไอ้ยูตกับไอ้มาร์คแล้ว รู้ดีว่าผมไม่ต้อนรับมันเลยต้องมัดมือชกโดยการมาหาถึงที่แทน



"กูควรถามมึงมากกว่าว่ามึงน่ะมาอยู่ที่นี่ได้ไง" แจฮยอนเบียดตัวเองเข้ามาให้ห้อง  ในมือของมันมีถุงพะรุงพะรังติดมือมาด้วย



"มาหาพี่แทยงไง" โดยองตอบแล้วหยิบถุงจากมือแจฮยอนไปด้วย


"เออสัส กูรู้...แต่ไม่ใช่ว่ามึงย้ายออกไปแล้วหรอ แกะใส่จานเอามากินนี่นะ กูชักหิวแล้วด้วย"


"กลับไปกินกับเมียพี่ดิ" โดยองตะโกนบอกขณะแกะกับข้าวใส่จาน


"ไม่ต้องไล่เดี๋ยวกูไปเอง สาสนั่งไม่ถึงครึ่งนาทีโดนไล่ให้กลับ" 

มันว่าเสร็จก่อนจะนอนลงบนเตียง ส่วนผมก็นั่งพื้นมองมันครับ


"มีไรวะ มาถึงห้องกูเชียว"


"กูคิดถึงมึง เลยแวะมาเยี่ยมเยียนไม่คิดว่าจะเจอโดยองอยู่นี่"


"อ..อ้อ! มันลืมของ เลยแวะมาเอาน่ะ แต่..อย่างมึงเนี่ยนะคิดถึงกู เฮอะ.."


"กูจะคิดถึงมึงบ้างไม่ได้หรอ ไม่เจอกันสามเดือนเนี่ย"


"ตายไปเกิดเป็นไส้เดือนสักสิบชาติกูก็ยังไม่เชื่ออ่ะ ว่ามึงคิดถึงกูจริง" 

หยอกมันเฉยๆ ครับ อย่างมันถ้าคิดถึงจริงๆ ต้องนัดกันออกไปเจอครับ แต่นี่มาหาถึงห้องมันแปลกหน่อย หรือว่ามันจะรู้เรื่องของผมกับโดยองวะ


"กูแวะมาหามึงหน่อยไม่ได้รึไงวะ ทีโดยองมันมากูไม่เห็นมึงบ่นอะไรเลย สองมาตรฐานชิบหาย" มันกลอกตามองบนเหมือนกำลังน้อยใจ น้อยใจเหี้ยไรทำไมต้องมองบน


"ก็บอกว่ามันลืมของ เนี่ยจะกลับแล้วใช่มั้ย" ผมบอกเมื่อเห็นโดยองถือจานมาวางบนโต๊ะ


"ไม่ครับ แล้วผมก็ไม่ได้ลืมอะไรด้วย"  มันพูดเสร็จก็ทำหน้าบูดบึ้งเหมือนข้าวต้มเละบูดเป็นฟอง


"ยังไงกันเนี่ย" แจฮยอนถามขึ้น มันหยิบไก่ทอดมากินแล้วมองผมสองคนสลับกันไปมา


"เปล่า ไม่มีไร มึงอ่ะคิดมาก" ผมตอบกลับไปโดยไม่มองหน้าโดยอง มันลุกหนีไปห้องน้ำผมไม่แน่ใจว่ามันโกรธหรือเปล่า


"ให้มันจริงเหอะ..กูซื้อนี่มาให้มึง เพราะกูผ่านการทดสอบหลังจากกลับจากเมกาเลยอยากเลี้ยง ฮ่าๆไ เดี๋ยวจะกลับแล้ว นัดกับเตนล์ไปกินหมูทะ มึงไปด้วยป่ะ?"


"ไอ้สัส ถ้ามึงอยากให้กูไปจริงมึงคงไม่ซื้อกับข้าวมากมายมาให้กูหรอก"


"ฮ่าๆๆ รู้ทันนะมึง เดี๋ยวโดยองมันกินเป็นเพื่อนเผื่อมึงกินคนเดียวไม่หมด กูไปละ"


"เออ ขอบใจที่ซื้อมาให้ กลับดีๆ"


"โดยองรีบกลับนะมึง!" แจฮยอนตะโกนบอกแล้วผมก็เดินไปส่งมันที่หน้าประตู พอกลับเข้ามาก็เจอเด็กน้อยนั่งหน้ามุ่ยอยู่ก่อนแล้ว




"เป็นอะไรอีกล่ะ" ผมถามมันแล้วเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็น ชักหิวแล้วครับกับข้าวมากมายเหลือเกินวันนี้



"ระหว่างเราไม่มีอะไรจริงๆ น่ะหรอ อยู่ด้วยกันมาสามเดือนพี่ไม่รู้เลยหรอครับว่าผมชอบพี่น่ะ พี่แทยง" มันพูดเสียงแข็งใส่แถมทำให้ผมอึ้งในประโยคสุดท้ายอีก



"คือ...กู..กูไม่รู้...ก็มึงไม่เคยบอก" ตอนนี้ตื้อไปหมดครับสมอง อีกใจหนึ่งอยากจะโห่ร้องดีใจแต่อีกใจคือผมต้องพูดยังไงดีล่ะ หน้าผมตอนนี้เหมือนมันจะแดงเห่อไปหมดแล้วด้วย ทำไมผมเอาแต่ยิ้มอยู่แบบนี้ล่ะ 


บ้าเอ้ย!


"งั้นตอนนี้ก็รู้แล้วนะครับ" โดยองดึงผมให้ไปนั่งตักแล้วหอมหน้าผากผมเบาๆ ไอ้บ้าเอ้ย กูเขินเนี่ยมึงไม่รู้รึไง ผมเอาแต่ก้มหน้ามองตีนอ่ะครับตอนนี้ ทำตัวไม่ถูกสุดๆ ทำไมกูเหมือนเด็กผู้หญิงที่โดนคนที่ชอบสารภาพรักวะเนี่ย



"มึง..ล้อกูเล่นใช่มั้ย" ผมเงยหน้ามองมัน ผมแค่อยากแน่ใจ แต่ทำไมอ่ะแค่เห็นหน้ามันผมก็อยากจะมุดหน้าหนีกลับเข้ารูแล้วเนี่ย อายว่ะครับ ทั้งอายทั้งเขินเลยเนี่ย



"ผมเคยล้อพี่เล่นหรอ" มันกระชับเอวผมเข้าไปกอดไว้ เหมือนจะยืนยันคำที่มันบอกว่าชอบผม ไม่รู้สิครับทำไมตอนนี้ผมมีความสุขจนหยุดยิ้มไม่ได้วะ เหมือนคนเพิ่งดูดกัญชามาก็ไม่ปาน









#talk เป็นฟิคเรื่อยๆ อ่า ไม่ได้หวือหวาอะไร เพราะแต่งสนองนี๊ดตัวเอง เรื่อยจนลืมว่าเออเจนนี่มารอโดยองแต่ไม่เจออ่ะ ขอโทษษษษ 555555555555555

เดี๋ยวจะมีสเปสั้นๆ ของตอนนี้ ของเจนนี่นะคะ ทำไมเราสงสารนางอ่ะ ขำ 5555555

เอนจอยรีดดิ้งนะคะ จุ้บ <3 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #87 FeLFzso (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 09:45
    โว้ยยยย ขนาดนี้เเล้วแทยง 555555555555
    #87
    0
  2. #86 Chocoko666 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 17:32
    แหมม.. พี่แจฮยอนไม่น่ามาขัดจังหวะเลย
    น้องโดบอกชอบมางี้พี่แทยงไม่ตอบว่าไงเลยเหรอรูกกก
    #86
    0
  3. #85 tarn____ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 16:19
    ง่อวววววววววววเขินไปหมดเเอร้-/////-
    #85
    0
  4. #84 SK_KAKPY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 02:25
    ตายลิ้วววน้องสารภาพแล้วพี่แทยงยอมได้หรออออ //////// เขินนนน
    #84
    0
  5. #83 LK_8807 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 18:32
    เขินเด็กก็บอกแหมๆรุกเยอะๆเลยโดยอง วงวารเจนนี่นะคะ555555
    #83
    0
  6. #82 โพซึมี. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 18:17
    รุกอีกลูก ดงยองรุกเข้าไปเล้ยยย
    #82
    0