ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ก.ค. 60




ตอนที่ 9




แทยงไม่ชอบเด็ก


Doyoung x Taeyong



สามวันที่แล้วโดยองติดต่อห้องพักเพื่อจะย้ายออกไปทำให้วันนี้เราสองคนเลยต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยจัดกระเป๋าจริงๆแล้วมันจัดอยู่คนเดียวนั่นแหละ โดยองบอกว่าทางบ้านมันขนสัมภาระบางอย่างที่จำเป็นมาไว้ให้ในห้องแล้ว เหลือแค่ไปจัดห้องให้เรียบร้อย และก็ซื้อของบางอย่างที่ยังไม่มีไปด้วยก็แค่เท่านั้นเพราะห้องค่อนข้างจะมีอุปกรณ์ที่จำเป็นครบครัน กูเบื่อคนรวย



ผมนั่งมองมันพับเสื้อผ้าบางส่วนที่เคยมีในห้อง ข้าวของอะไรก็ไม่มีหรอกครับ ผมแอบถอนหายใจออกมาคนเดียว รู้สึกใจหายนิดหน่อยพอโดยองจะย้ายออกไปจริงๆ ใช่...ผมต้องอยู่คนเดียวหลังจากนี้ถึง แม้ว่าการที่มีโดยองจะกลายเป็นเรื่องเคยชินไปซะแล้ว แต่ก็ช่างเหอะผมก็แค่กลับไปอยู่คนเดียวอย่างที่เคยเป็น ก็เท่านั้นเอง..


หยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำผมเห็นโดยองมองตามแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา รู้สึกโหวงๆ ในใจแปลกๆ ครับ ผมควรจะดีใจใช่มั้ยที่โดยองจะย้ายออกไป จะได้ไม่ต้องมีคนมาคอยบ่น คอยบังคับให้ทำนู่นทำนี่ ไม่ขัดใจเวลาผมออกไปข้างนอก  อาบน้ำไล่ความรู้สึกแบบนั้นออกไป คิดว่าตัวเองน่าจะฟุ้งซ่านเพราตื่นเช้าเกินไป ใช่ผมพยายามคิดแบบนั้น




อ้อ..เห็นว่าโดยองโทรบอกเพื่อนของผมว่าวันนี้จะเลี้ยงเป็นการตอบแทน ตอบแทนเหี้ยไรวะเพื่อนผมไม่ได้ทำอะไรที่ดีๆให้ซะหน่อย ย้ายออกไปอยู่คนเดียวก็ต้องดีใจเป็นธรรมดาสินะ เลี้ยงฉลองคือถูกต้องแล้ว เหอะ.. เอาจริงๆ นะผมไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงอ่ะ ดีใจไหมหรือควรเสียใจดี..

 


"พี่หิวหรือยัง"  โดยองถามเมื่อผมอาบน้ำเสร็จและกำลังแต่งตัว ผมแค่พยักหน้าตอบรับมันไป

"งั้นขอผมอาบน้ำก่อนเสร็จแล้วออกไปกินข้างนอกกันนะครับ"
พยักหน้าตอบรับไปเช่นเดิมครับ ผมยังไม่กล้าพูดอะไรออกมา กลัวเสียงตัวเองจะสั่นจนโดยองมันจับได้ ต่อไปผมคงไม่ได้กินข้าวเช้าฝีมือโดยองแล้วล่ะครับ เศร้าแปลกๆ มั้ยล่ะ สามเดือนที่ผ่านมามันปลุกผมขึ้นมากินข้าวทุกวัน จากที่ผมกินมื้อเช้ามื้อเที่ยงเป็นมื้อเดียวกันแต่พอมีโดยองมันทำให้ผมทานอาหารครบทุกมื้อ ผมหยิบไอโฟนมาเล่นรอมันอาบน้ำ เลื่อนดูนั่นดูนี่แต่กลับไม่ได้อยู่ในความสนใจผมเลยซักนิด

 

 

 

โดยองลากกระเป๋าลงมาโดยมีผมช่วยแบกเป้อีกใบอยู่ที่หลังของตัวเอง เราจะไปรถของโดยองครับ มันมีรถได้อย่างไรน่ะหรอ ขณะที่กูพามันแว้นด้วยมอไซต์ลูกรักแต่มันมีปอร์เช่รุ่นไรไม่รู้กูโง่ สีดำคันโก้จอดอยู่ในโรงจอดรถครับ ก็คนที่บ้านอีกอย่างเคยที่ส่งมาให้ใช้เพราะว่าใกล้เปิดเทอมแล้วควรมีรถขับไปเรียน แล้วที่ผ่านมาคืออะไร.. มันบอกที่บ้านว่าใช้รถพี่แจฮยอน อ๋อหรอ ไอ้สัส ที่บ้านกูไม่ได้จนครับแต่กูไม่ชอบขับรถยนต์ครับแออัดมากในเมืองกรุงเนี่ย


"พี่อยากกินอะไร เดี๋ยววันนี้ผมเลี้ยง"


"อะไรก็ได้ กูกินได้หมดแหละ" กูขี้เกียจคิดอ่ะ อะไรก็ได้ที่ไม่เผ็ด


"งั้นเดี๋ยวผมพาไปร้านนึง อยู่ไม่ไกลจากหอผมด้วย"


"อือ.." 


ผมพยักหน้าเช่นเคย โดยองยกกระเป๋าไว้หลังรถ โดยผมนั่งรออยู่ก่อนแล้ว มันพาผมขับเข้ามาในเมืองแล้วก็เลาะไปที่ไหนบ้างก็ไม่รู้กูไม่ชินเส้นทางเลย แต่พอผ่านเข้ามาเรื่อยๆ รถเริ่มไม่เยอะแต่ก็ยังมีร้านรวงข้างทางบ้าง มันหยุดรถผมมองไปยังร้านที่มันบอกว่าจะพามากินข้าว เป็นร้านสไตล์วินเทจครับ นั่งกินกับพื้นแล้วก็มีโต๊ะคั่นกลาง ข้างหน้าร้านประดับด้วยต้นไม้กับพรรณไม้เลื้อยผู้คนก็ไม่ค่อยเยอะด้วย เพราะยังเช้าอยู่ล่ะมั้ง ตกแต่งเหมือนนั่งกินที่บ้านชิวๆ สบายๆ กันไป


"พี่นั่งรอตรงนี้นะ เดี๋ยวผมมา" 

มันบอกผมก่อนจะเดินออกไป สักพักมีพนักงานเดินออกมาเสิร์ฟนมอุ่นๆ ให้ที่นี่ดีแฮะ ปกติเห็นเสิร์ฟน้ำก่อน


"มึงจะไปไหนอ่ะ" ผมตะโกนถามเมื่อเห็นมันเดินไปหลังร้านหรือจะไปห้องน้ำ


"เดี๋ยวมา รออยู่นี่แหละ"



ผมทำตามที่มันบอกครับ อาหารก็ยังไม่สั่งด้วยแถมยังเสือกให้กูนั่งรอ พนักงานที่คาดว่าจะเอาเมนูอาหารมาให้ตอนนี้ก็หายเงียบ ดื่มนมอุ่นๆ รอไปก่อน คือคิดว่ามันไปขี้หรือเยี่ยวก็ไม่ควรจะนานขนาดนี้ไหมล่ะ มันนานเกินไปครับ

 






เกือบจะครึ่งชั่วโมงได้แล้วครับ แล้วตอนนี้เหมือนกูนั่งอยู่คนเดียวในร้าน กลับมากูจะด่ามึงให้ยับเลยโดยอง หิวแล้วยังมาให้กูรออีก


"รอนานมั้ยครับ" เสียงมันดังมาจากข้างหลัง

"นานดิสัส กูหิวจะตายอยู่...ละแล้วมึงไปไหนมา" 


ผมหันไปกำลังจะด่าแต่เห็นมันถือถาดใส่อาหารมาด้วย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามแล้วยกถ้วยยกชามมาวางตรงหน้ามีกับข้าวหลายอย่างที่มันเอามา มันมองผมยิ้มๆ

"ผมไปทำกับข้าวให้พี่มาน่ะ หิวมากรึเปล่า อย่าโกรธผมเลยนะครับ"


"ท...ทำไมมึงถึงได้?"


"นี่ร้านพี่ชายผมเอง ทานข้าวกันครับพี่หิวแล้วไม่ใช่หรอ"


อึ้งอยู่ครับ ที่หายไปคือไปทำอาหารมาให้ผมอยู่หรอ แถมร้านก็ยังเป็นร้านพี่ชายของมันอีก มีเรื่องให้กูประหลาดใจอยู่เรื่อย มันตักแกงอะไรไม่รู้มาให้ผม แล้วเราก็ลงมือทานผมยิ้มออกมาเพราะอย่างน้อยวันนี้ก็ยังได้กินกับข้าวฝีมือมันอยู่ ยิ้มทำเหี้ยไร อยากตีปากตัวเองชะมัด


"มึงไม่บอกกูอ่ะ ปล่อยให้กูรอไปดิ"


"บอกก็ไม่เซอร์ไพร้ไงครับ" มันตักข้าวใส่ปากบ้าง


"มึงทำเองหมดเลยหรอ"  ผมคีบไข่หวานใส่ปากแล้วยัดข้าวตาม


"อื้ม"   

มันยักคิ้วพร้อมพยักหน้าตอบ กระพุ้งแก้มที่มีอาหารอยู่ในนั้นมันพองออกเหมือนกระต่ายที่กำลังกัดแครอทเต็มปากอ่ะครับ ดูตลกแต่ก็ยังน่ารักในแบบของมัน


"อร่อยใช่มั้ยครับ" มันยิ้มแบบรู้ทันอีก เกลียดมันอ่ะ


"ก็งั้นๆ แหละ" 

จริงๆ มันก็เหมือนทุกวันที่ผมเคยกินนั่นแหละ แค่วันนี้มีอาหารหลากหลายหน่อยเท่านั้นเอง จริงๆนะครับ ที่กูยิ้มเพราะได้กินข้าวแล้วไง ก็คนมันหิว..


"ผมนึกว่าพี่จะชอบซะอีก"


"ก็ได้กินทุกวัน จะให้กูชอบยังไงล่ะ"


"เสียใจนะเนี่ย อุตส่าตั้งใจทำให้กินแท้ๆ ชมบ้างไม่ได้หรอ"  มันตัดพ้อแต่ก็ยังยิ้มให้ผมอะไรของมัน


"กูไม่ได้บอกให้มึงทำซะหน่อย" ผมเบ้ปากเมื่อได้ยินมันบอกแบบนั้น


"ปากแข็งจริงๆ เลยพี่เนี่ย" 

มันยื่นมือมายีหัวผมแรงๆ เดี๋ยวนี้กล้าเล่นแบบนี้เลยหรอวะ ชักจะเหิมเกริมเกลียดแม่ง ผมดันมือมันออกแต่มันก็ยังเล่นอยู่นั่นแถมเอานิ้วมาบีบปลายจมูกผมอีก โวะ!


"ฮื่อออปล่อยนะเว้ย พอเลยมึง กูจะกินข้าว" ยู่หน้าขัดใจดีนะที่คนในร้านแทบไม่มี ไม่งั้นกูได้อายทั้งร้านแน่


"เหมือนลูกแมวครางเลย ฮ่าๆๆ" มันยีหัวของผมอีกรอบก่อนจะชักมือกลับเพราะโดนผมตีเข้าซ้ำๆ

 

 

 

 


เราสองคนออกจากร้านเกือบสิบเอ็ดโมงเพราะมีของหวานเพิ่มด้วย เป็นไฮไลท์พิเศษของทางร้านโดยองขับรถพาผมเข้ามาในห้างสรรพสินค้ามันบอกจะซื้อของอีกนิดหน่อยก่อนไปที่หอ ผมยังไม่เคยเห็นหรอกครับ โดยองก็เช่นกันคือที่ไปวันนี้คือวันแรกที่จะได้เห็นเพราะก่อนหน้านี้ที่บ้านของมันจัดการไว้หมดแล้ว วันนี้คนค่อนข้างมาเดินห้างเยอะส่วนมากจะเป็นวัยรุ่นแหละครับ เพราะทยอยกลับจากบ้านแล้ว อีกแค่สองวันก็เปิดเทอมแล้วไง เป็นปกติที่คนจะเยอะ

 

"จะซื้ออะไรก่อน" ผมถามแล้วดูนาฬิกาที่ข้อมือเปล่าไม่มีไรหรอก กลัวจัดห้องช้าเพราะนัดพวกไอ้ยูตไว้ตอนห้าโมงเย็น


"ซื้อของเข้าตู้เย็นอ่ะครับ กับดูพวกอุปกรณ์การเรียนอีกนิดหน่อย พี่จะเอาอะไรด้วยมั้ย"


"ไม่อ่ะ กูมีหมดละ มึงซื้อเหอะด้วยกูช่วยเลือก" มันดึงแขนผมไว้ตอนที่ก้มดูนาฬิกาแล้วรถกำลังขับมาพอดีแต่รถมันขับช้าไง เขารู้อยู่หรอกน่า


"มองทางด้วยครับ" มันก้มมากระซิบอยู่ข้างหู


"เออ รู้แล้ว" พยายามผละมือออกจากมันแต่โดนมันยื้อไว้ไม่ปล่อย ผมมองหน้ามันแต่มันก็ยังทำเหมือนไม่รับรู้ กวนตีนอีกสัส


"โดยอง..!"

"หื้อออ?" มันขานรับนะครับแต่มันเดินนำหน้าไม่หันมาสนใจกูด้วย

"ปล่อยมือกูได้แล้ว.." ผมพูดเบาๆ แต่มันก็พอได้ยิน

"ไม่ครับ" หันมาบอกแต่ก็โดนปฏิเสธแถมจับแน่นกว่าเดิมอีกไอ่สัส

"โดยอง.." หน้ากูแดงลามไปถึงหูแล้ว


"เดี๋ยวไปซื้อของเข้าตู้เย็นกัน แล้วพี่ก็เลิกหน้าแดงด้วยนะครับ มันดูน่ารักจนผมไม่อยากให้คนอื่นเห็น ผมอยากมองแค่คนเดียว" มันเดินนำไปเอารถเข็น ตอนนี้แหละถึงได้ปล่อยมือให้ผมเดินดีๆ แต่คำพูดของมันเมื่อกี้ทำเอาคนแถวนั้นมองผมกันเต็มเลย ไอ้เหี้ยไหนมึงไม่อยากให้คนอื่นมองกูไง เนี่ยเหมือนทิ้งระเบิดให้กูได้อายกว่าเดิมอีก



 

มันเลือกซื้อพวกนม ขนม ของทานเล่น ผักผลไม้อีกนิดหน่อย ไว้พอติดตู้เย็นเวลาขี้เกียจออกไปข้างนอก แล้วก็แวะไปร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียนด้วย ผมเลือกสมุดโน๊ตมาหนึ่งเล่มไว้เห็นว่าดีไซน์มันสวยดี นอกนั้นก็โดยองเลือกซื้อเยอะเหมือนกันครับ ผมเดินดูนั่นนี่ไปเรื่อยๆ รอมันจ่ายตังค์เสร็จแล้วเราก็ไปที่หอพักของมันต่อ ซึ่งก็เป็นเวลาเกือบจะบ่ายโมงแล้วโดยองเลยแวะซื้อไก่ทอดก่อนกลับไปให้ผมกินที่ห้องเอา


พอซัดไก่ที่ซื้อมาเรียบร้อยกูก็นอนครับ ปล่อยให้โดยองจัดห้องไปคนเดียว ก็ห้องมันนี่นา เกี่ยวไรกะกู


"ง่วงอ่ะ มึงจัดคนเดียวได้ใช่มั้ย" 

ห้องมันกว้างพอๆ กันกับห้องไอ้มาร์คครับ มีเฟอร์นิเจอร์ครบเหมือนกันแต่ไม่มีเครื่องล้างจานนะครับ มันบอกว่าเปลืองเพราะกินเองก็ต้องล้างเอง


"พี่นอนเหอะ ข้าวของไม่เยอะเดี๋ยวพี่ตื่นแล้วเราค่อยออกไปหาเพื่อนพี่กัน"


"อือ เอางั้นก็ได้" เตียงกว้างครับ นอนสามคนได้อย่างสบายๆ

ผมลุกไปดูห้องน้ำของมันครับ เป็นกระจกใส กั้นระหว่างฝักบัวกับอ่างอาบน้ำ ชักโครกอยู่ฝั่งเดียวกันกับฝักบัวห้องกูไม่มีอ่างอาบน้ำครับ กูพูดเลย


"ห้องน้ำนี่สร้างเผื่อสามคนเข้าหรอวะ คนหนึ่งขี้ คนหนึ่งอาบ อีกคนแช่อ่าง" ผมตะโกนบอกมัน


"ฮ่าๆๆ สร้างเผื่อพี่มาอาบกับผมไง"


"xเหอะ!!" หน้าแดงทำไมกู


ผมเดินออกมาทิ้งตัวนอนบนเตียงหยิบไอโฟนมาแอบถ่ายรูปห้องมันนอดหน่อย จากนั้นก็หลับไม่รู้เรื่อง ตื่นมาอีกทีเห็นโดยองนอนอยู่ข้างๆ ผมไม่รู้ว่ามันขึ้นมานอนตั้งแต่เมื่อไหร่ จัดห้องคนเดียวด้วย แขนมันพาดเอวผมไว้ทำให้ไม่กล้าขยับออกมากลัวว่าจะตื่น ผมเลยจะสไลต์ตัวเองขยับลงช้าๆ ไม่ให้มันรู้ตัว แล้วจู่ๆ ก็มีแรงบีบจากมือให้ตัวของผมขยับเข้าหามัน


"ขออยู่แบบนี้ก่อน" คำพูดมันเหมือนการกระซิบบอกแต่ก็ยังหลับตาอยู่ ผมไม่ได้พูดอะไร มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ เงียบจนผมหลับไปพร้อมกับมันอีกรอบ



Rrrrrrr!!

เสียงจากไอโฟนเครื่องงามและแพงสั่นอยู่ข้างตัว ผมควานมือไปทั่วแต่ยังไม่เจอซักทีเพราะยังไม่ลืมตา สักพักเงียบไป


"ครับผม.."
สียงติดงัวเงียของโดยองดังอยู่ข้างหูของผม ผมลืมตามองจนได้รู้ว่ากูแทบจะสิงกับมันอยู่แล้วเนี่ย แถมหนุนแขนมันอยู่ด้วย บัดสีอีกแล้วกู พยายามดันตัวมันออกเพราะมันชิดกันเกินไปแล้ว


"ครับอยู่ด้วยกัน"


(......)


"ไม่ลืมครับไม่ลืม เดี๋ยวผมกับพี่แทยงตามไป"


"ใครโทรมาวะ โดยองปล่อยกูดิ"  ผมดันไหล่มันออกแต่โดยองใช้ขายาวๆ หนีบตัวของผมไว้


"ครับ...พี่ยูตะ พี่ซื้อของให้เสร็จก่อนก็ได้ครับ"



(.......)


"โอเคครับแล้วเจอกันครับ"


โดยองวางสายจากนั้นเราก็ชุลมุนกันต่อ ผมดันมันสุดชีวิตเพราะมันเอาแต่รัดผมไว้เหมือนงูเหลือม ตัวก็หนักกูแทบหายใจไม่ออกแล้วเนี่ย


"กี่โมงแล้ววะ"


"สี่โมงครับ พี่ยูตะบอกจะไปทำธุระกับเพื่อนคนอื่นก่อนแปปนึง"


"แล้วมึงจัดของเสร็จแล้วหรอ"


"เรียบร้อยครับ"


"อ้อ..มึงลุกออกไปก่อนดิ!" มันยังนอนเบียดผมอยู่


"จะให้ไปไหนล่ะครับ" ยื่นหน้ามากดจูบที่แก้มจนหน้าผมบู้บี้ไปหมด ไม่เอาแบบนี้ว้อย


"เชี่ยโดยองมึง..มึง! ฮื่ออ~" มันเอาใบหน้าเข้ามาฝังลงกับซอกคอของผม จากนั้นทั้งจูบทั้งเลีย ขนอ่อนกูลุกชูชันไปหมดเลยครับ เรี่ยวแรงที่เคยมีก็หายไปดื้อๆ ผมรู้สึกว่าร่างกายตัวเองอ่อนยวบยาบเหมือนผักต้มก็ตอนนี้


"ด...โดยอง ม..ไม่ใช่แบบนี้" พยายามดันไหล่หนีแต่สุดแรงแล้วครับ โฮรรร


"พี่ตัวหอมมากๆ เลยรู้มั้ย.." 

มันมองหน้าผมยิ้มๆ เล่นเอากูหน้าแดงไปถึงคออีกแล้ว โดยองก้มลงมาประกบจูบผม ปากมันเบียดเสียดอยู่แบบนั้นจนพอใจ บางครั้งก็ดูดดึงปากผมขึ้นไปจนมันบวมเจ่อ ผมไม่มีแรงจะปฏิเสธมัน ทุกอย่างมันดูวูบวาบชวนให้รู้สึกดี  เสียงหอบหายใจแรงๆ ของโดยองทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวจนไม่เป็นจังหวะ

 






cut bio tw: @byMean93




มาต่อเร้วววว คิคิ




"อื้อออ..อื้ม.." มันซบลงมาซุกคอผมจากนั้นก็สูดอากาศเข้าสู่ปอด กูรู้สึกอุ่นๆ ในท้องครับ มันวูบวาบร้อนๆ บอกไม่ถูก พอโดยองถอนไส้กรอกเนื้อออกไปแล้วมันโหวงในท้องน้อยแปลกๆ ความรู้สึกของผู้หญิงที่เมนส์ไหลมันเป็นแบบนี้เองสินะ ผมหอบหายใจนอนอยู่ข้างโดยอง ที่ตอนนี้เหงื่อกาฬไหลเต็มไปหมดแต่มันก็ยังยิ้มออกมาให้ผม


"ชอบมั้ยครับ" ไอ้เหี้ยจะตอบไงดีล่ะ ชอบก็ชอบอยู่หรอก แต่กูพูดออกไปไม่ได้ กูเขิน..


"หน้าพี่แดงนะครับ รู้ตัวรึเปล่า"


"เงียบไปเลยมึง" มันประคองหน้าผมไปจูบแล้วดูดเบาๆ แล้วถอนใบหน้ามามองผมแบบยิ้มๆ สไตล์มัน

ผมดันตัวมันออกแล้วลุกหนี กูเขินอ่ะ อย่าให้อยู่นานกว่านี้เลย หน้ากูจะไหม้เดี๋ยวลามไปที่นอนกันพอดี ขณะที่ผมกำลังจะลุกจากที่นอนนั้นแหละ รู้เรื่อง..



"โอ้ยยย! เชี่ย! เจ็บอ่ะ" โดยองลุกมาดูผม แล้วช่วยประคองไว้


"ก็ค่อยๆ ลุกไม่ได้รึไง จะรีบไปไหนล่ะครับ ดื้อจริงๆ"


"ดื้อพ่อง! ถ้าไม่ใช่มึงทำ..อ..เอ่อ!" ผมหันหนีความอายเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไรออกไป


"ผมทำอะไรหรอครับ?" ดูมันทำหน้าทะเล้นดิ เกลียดแม่ง


"มึงหุบปากไปเลย มึงต้องมาล้อกูด้วย"


"ผมล้ออะไรตอนไหนล่ะเนี่ย นั่นไงไหลออกมาเปื้อนขาหมดแล้ว มาเดี๋ยวผมอุ้มไปห้องน้ำ" 


ผมก้มมองน้ำคาวไหลอาบต้นขาจนจะมาถึงเข่าแล้ว น่าอายชะมัดเลย จริงๆ นะเนี่ย หน้ากูแดงอีกแล้วครับฮือออ ผมปล่อยให้โดยองอุ้มไปครับ เพราะกูเดินไม่ไหวจริงๆ  มันยังเสียดๆ อยู่ แข้งขาอ่อนแรงอยู่ด้วย โดยองมันพยายามกลั้นขำอยู่ครับ ใช่สิ มึงไม่ได้เป็นฝ่ายโดนเอานี่นา เดี๋ยวเหอะมึงอย่าให้ถึงตากูบ้าง จะเอาให้ไปหยอดน้ำข้าวต้มอยู่โรงบาลสามวันสามคืนเลยคอยดู

 










Talk ไปติ่งปู้จายมาเน้อออ เลยหายไปนาน5555555 แต่ถึงแบบนั้นเรือของชั้นก็แล่นไปได้ไกลมาก ขอบคุณกัปตันที่ช่วยพวกเราแจว โฮรรรรร เลิ้ปปป <3
เป็นคัทที่มาตามอ่านแล้วขำไปคนเดียวอ่ะ โถ่พี่แทยงของหนูปากเก่งจริงๆ เลยเน้อ คึคึ
จริงๆ เป็นน้องอ่ะแต่จะเรียกพี่ ทำมะ ก็ใน อซท ชั้นเรียกใครอปป้าไม่ได้เลย โอ้ยยยหัวใจ..T^T 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เรามาแจวเรือโดแทไปด้วยกันดีกว่า คิคิ 
อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์เด้อ บางทีก็ต้องการกำลังใจนะคะ ฮื่อออT^T
เอนจอยรีดดิ้งจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #65 SK_KAKPY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    โดยองร้ายกาจรุกเร็วรุกแรง ฟฟฟฟฟฟฟ เลิกซึนได้แล้วพี่แทยงงงง /เรามาช่วยกันพายเรือนี้กันค่ะไรท์555555555 เขินนนน
    #65
    0
  2. #47 tarn____ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 23:00
    เกินไปจ้าโดยองเกินไป แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมที่พามาที่ห้องหวังจะมากินพี่เค้าใช่ม่ะล่ะโด่ ไรท์ต้องการกำลังใจหรอเอาไปเลยปิ้วๆๆๆๆสู้นะเราจะเเจวเรือลำนี้ไปด้วยกัน ???
    #47
    0
  3. #44 โพซึมี. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:14
    แงงงง ร้ายจังเลยคุณโด ได้ลูกเขาแล้วต้องดูแลดีๆนะคะ
    #44
    0
  4. #43 LK_8807 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 13:43
    ร้ายกาจเธอมันร้ายโดยอง5555555 แทยงก็ปากแข็งเหลือเกินไม่อยากให้ไปก็บอกทำเป็นไม่พูดละตอนบอกแจคือขำ5555555
    #43
    0
  5. #42 K.C.PIM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 07:53
    คุณโดร้ายกาจจจจจจจจ อย่าแกล้งพี่เขาสิคะะะ
    คนปากแข็งอ่ะเนอะ ไม่อยากให้เขาก็ไม่พูด ชอบเขาก็ไม่พูดอ่ะเนอะ แต่ยอมให้เขาทำ โถ่แทยงลูกแม่ เลิกปากแข็งได้แล้วลูก น้องรวยนะ 55555555555555555555555555555555
    #42
    0
  6. #41 himsentiny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 02:19
    เด็กนี่มันร้ายยยยยยยยยยย
    #41
    0