คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] doubleb - หยุดสกินชิพดบบ

โดย meanddoubleB

ปัญหาของบ๊อบบี้ คือ ฮันบินช่วยหยุดสกินชิพฉันสักทีเถอะ

ยอดวิวรวม

953

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


953

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 มิ.ย. 60 / 19:11 น.
นิยาย [OS] doubleb - شʡԹԾ [OS] doubleb - หยุดสกินชิพดบบ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    







 'ปัญหาของบ๊อบบี้ คือ ฮันบินช่วยหยุดเข้าใกล้ฉันเถอะ'          





*เหตุเกิดจากงานแฟนไซต์ที่ฮันบินงอนไรคนพี่ไม่รู้ 

เลยทำให้เกิดฟิคชั่ววูบ วูบมากๆขึ้นมาค่า

               





เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 มิ.ย. 60 / 19:11






*เพลงที่ยัยหนูร้องท่อนฮุคใส่พี่บ๊อบตอนจัดรายการวิทยุจ้า








               'ปัญหาของบ๊อบบี้ คือ ฮันบินช่วยหยุดสกินชิพฉันเถอะ'





               หลังจากที่ได้ออกอากาศวีแอพกันเสร็จ พวกเขาทุกคนก็พากันกลับไปยังหอพัก บรรยากาศในรถเงียบเป็นพิเศษ เพราะลีดเดอร์บีไอที่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร ทั้งๆที่เพลงโปรดอย่าง despacito ที่เจ้าตัวชอบนักชอบหนาดังขึ้น





               "เป็นอะไรรึปล่าวบ๊อบบี้พูดขึ้นมาทำลายความอึดอัดภายในรถ





               "ป่าวฮันบินตอบเสียงเรียบ





               "โกรธอะไรฮยองอีกบ๊อบบี้ถามพลางหันไปมองคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ 





               "ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยฮันบินตอบแต่สายตายังคงมองออกไปนอกรถ ราวกับว่าข้างนอกนั่นมีอะไรให้มองมากกว่าเขานั่นแหละ





#หยุดสกินชิพดบบ





               รถตู้ได้จอดลงเมื่อถึงที่หมาย ฮันบินเดินลงมาจากรถโดยไม่สนใจว่าเมมเบอร์หรือพี่ยุนฮยอกผู้จัดการเบย์แมค จะลงมาจากรถกันหมดละยัง ตอนนี้เขาแค่รู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว





               ฮันบินเดินเข้าไปในห้อง เปิดไฟและถอดรองเท้า ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังเตียงนอนของตัวเองที่ไม่ได้นอนมานาน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่มและใช้มันคลุมโปรง





               "ฮันบินฮยองไม่สบายรึปล่าวเสียงของดงฮยอกดังขึ้นเมื่อเปิดประตูตามเข้ามา





               ไร้เสียงตอบรับจากคนที่นอนอยู่ 





               "บ๊อบบี้ฮยอง ฮันบินฮยองนอนแล้วเสียงดงฮยอกตะโกนออกไป







               "นี่บ๊อบ นายไปทำอะไรให้ฮันบินโกรธป่ะจินฮวานเป็นคนถามคำถามนี้ขึ้น ก่อนจะตามด้วยเสียงของจุนฮเว 





               "นั่นดิพี่ แปลกๆแล้วนะแบบนี้





               "ไม่หนิ ฮันบินอาจจะเหนื่อยบ๊อบบี้ตอบออกไป





               แต่ทุกคนน่ะรู้จักลีดเดอร์ของเขาดี ถ้าฮันบินเหนื่อยกับการทำงาน เขาจะเงียบกว่าเดิม แต่ไม่ใช่ทำเหมือนทุกคนเป็นอากาศแบบนี้ อย่างที่ฮันบินเป็นตอนนี้น่ะเหมือนกับว่าน้อยใจใครสักคนแน่ๆ คล้ายๆตอนที่ฮันบินโกรธบ๊อบบี้ตอนแข่งรายการวิน ที่โกรธบ๊อบบี้คนเดียว แต่พาลนิ่งใส่ทุกคนยังไงยังงั้น





               หลังจากบ๊อบบี้อาบน้ำเสร็จ เขาเลือกที่จะนอนเล่นโทรศัพท์แทนที่จะเล่นเกมเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความไปหาอีกคน คนที่ปกติแล้วจะนอนห้องเขาทุกคืน




BOBBY :

ฮันบินอา

นอนหลับแล้วจริงดิ





: B.I

มีอะไรฮะ





BOBBY :

โกรธอะไรพี่เนี่ย

ถามจริงๆ





: B.I

ผมป่าวสักหน่อย





BOBBY :

ฮันบินก็รู้หนิว่าโกหกพี่ไม่ได้หรอก

พี่รู้จักเรามานานแล้วนะ





B.I

ก็ 

ช่างมันเถอะ





BOBBY :

มาคุยกันให้รู้เรื่อง

พี่นอนไม่หลับถ้าเป็นแบบนี้

จะให้พี่ไปหา หรือจะมาหา





               ไม่มีข้อความตอบกลับมา บ๊อบบี้จึงทำการลุกขึ้นจากที่นอน เพื่อจะไปหาอีกคน แต่ทว่าตอนเปิดประตู ก็เจอเข้ากับร่างบางที่สูงพอๆกับเขา จมูกแดงนิดๆเหมือนแอบร้องไห้มายืนอยู่ตรงหน้าพอดี





               "ไหนเป็นอะไรฮึบ๊อบบี้ถาม





               ฮันบินเดินมานั่งบนเตียงก่อนจะตอบกลับมาว่า




               "พี่จริงจังใช่มั้ยที่อยากให้ผมเลิกเข้าใกล้น่ะ"  อ๋อเขาก็นึกว่าเรื่องอะไร มันก็เป็นเรื่องจริงนะ แต่ใช่เพราะไม่ชอบหรอก แต่มันแปลกๆไปหน่อย





               "ก็มันไม่แปลกๆไปหน่อยหรอ นายเล่นมาลูบพี่แบบนั้นน่ะ" บ๊อบบี้ตอบไปตามความจริง





               "โอเค" คนตรงหน้าตอบมาว่าโอเค แต่เป็นโอเคที่เสียงโคต รแข็ง 





               "นี่ฮันบิน แต่ไม่ได้หมายความว่าฮันบินสกินชิพพี่แล้วพี่ไม่ชอบนะ พี่แค่รู้สึกแปลกๆ"





               "ผมรู้แล้ว งั้นต่อจากนี้ผมจะนอนห้องตัวเองนะ"





               "เดี๋ยวสิ นี่โกรธพี่จริงๆหรอบ๊อบบี้ตอบก่อนจะยื่นมือไปจับคนตัวเล็ก





               "ฝันดีครับฮันบินพูดเสร็จก่อนจะดึงมือออกแล้วลุกเดินออกจากห้องไป 





               ฮันบินเดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง เดินไปนอนที่เตียงที่ไม่ได้นอนมานาน ปกติหัวเขาถึงหมอนก็หลับแล้ว แต่ทำไมวันนี้การหลับจะเหมือนเป็นอะไรที่ยากขึ้นมาอย่างนั้น เขายังคงคิดมากกลับคำว่าให้ช่วยออกห้างบ้างเถอะ ความน้อยใจค่อยๆก่อตัว ก่อนที่จะรู้สึกตัวอีกทีว่าควรนอนได้แล้ว ก็ตอนที่ดงฮยอกลุกเข้าห้องน้ำ แล้วพบว่าแสงของเช้าวันใหม่ได้เล็ดลอดผ่านหน้าต่างของห้อง 







#หยุดสกินชิพดบบ






               "บ๊อบบี้ บีไอ แต่งตัวเสร็จยังเนื่องจากวันนี้มีตารางงานจัดรายการวิทยุที่เขาและฮันบินต้องไปกัน 2 คน เขาต้องรีบเคลียร์ทุกอย่าง ถ้าอารมณ์ฮันบินเป็นแบบนี้ ต้องจัดรายการวิทยุได้ออกมาไม่ดีแน่ๆ




               เมื่อขึ้นรถ บ๊อบบี้เลือกเปิดเพลงแซมบ้าที่อีกคนชอบ ก่อนจะสะกิดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆให้เต้น





               "เต้นคนเดียวไม่สนุกเลยฮันบินอ่า"





               "ฮันบิน พี่เปิดแซมบ้ามา4รอบแล้วนะ"





               "ฮันบิน พี่ขอโทษ ดีกันนะบ๊อบบี้พูดก่อนจะเอืื้อมมือไปจับมืออีกคนที่กำลังงอนเขาอยู่





               "ไหนว่าไม่ชอบสกินชิพ แล้วมาจับฮันบินทำไม" คนตัวเล็กพูดพลางทำปากยู่





               ใช่เขาไม่ชอบ


               ไม่ชอบตอนฮันบินสกินชิพ


               เพราะเขาไม่ชอบเวลาที่เขาใจเต้นแรง


               ทั้งๆที่ใจเขาควรจะเต้นแรงกับเมมเบอร์ทุกคน


               แต่มันดันเต้นแรงกับฮันบินคนเดียว





               "พี่แค่บอกว่ามันแปลกเฉยๆ"





               "งั้นฮยองให้ผมสกินชิพได้เหมือนเดิมหรอ" ฮันบินตอบด้วยท่าทางตื่นเต้น และสายตาที่ลุกวาวเหมือนคนดีใจที่ได้ของหายคืน





               "ได้สิ"





               ฮันบินยิ้มตอบ ก่อนจะจับมือบ๊อบบี้แล้วส่ายหัวดุ๊กดิ๊กกับเพลงแซมบ้ารอบที่ 6 และภายในรถก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่








#หยุดสกินชิพดบบ






               "เพลงต่อไปเป็นเพลง Why don't you know ของ CHUNG HA นะครับ ไปฟังกันเลย" ฮันบินอ่านตามสคริปและยกหูฟังออกจากหู ก่อนจะถอนหายใจ เมื่อดำเนินรายการผ่านไปครึ่งนึงแล้ว





자꾸만 아니라고 말을 하네요
ชากูมัน อานีราโก มัลรึล ฮาเนโย
เธอเอาแต่บอกว่ามันไม่ใช่


 맞는데   
นัน มันนึนเด นอน เว นอน
ฉันคิดว่าใช่นะ แต่ทำไมเธอ


사랑이 아니라고 말을 하네요
ซารังงี อานีราโก มัลรึล ฮาเนโย
ทำไมเธอถึงบอกว่ามันไม่ใช่ความรักล่ะ


 맘인데   
แน มัมมินเด นอน เว นอน
มันคือหัวใจของฉัน แต่ทำไมเธอ


 맘인데 
แน มัมมินเด เว
มันคือหัวใจของฉัน แต่ทำไม


Why don’t you know?
ทำไมเธอไม่รู้ล่ะ






               ผมร้องท่อนฮุกให้คนข้างๆได้รับรู้สิ่งที่ผมจะสื่อออกไป แต่บ๊อบบี้ยังคงไม่สนใจ ยังคงเมิน แล้วเดินหนีด้วย ตอนอยู่คนไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย 



              


               เล่นด้วยก็ไม่สนใจ


               ร้องเพลงให้ก็เดินหนี


               เข้าไปวอแวเยอะๆก็ทำหน้ารำคาญ





               น้อยใจจริงๆแล้ว 


               น้อยใจจริงๆ





               หลังจากจบรายการวิทยุ ผมขอบคุณโปรดิวเซอร์และเดินกลับขึ้นรถ นั่งเอาหัวพิงกระจกแล้วหลับตา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ใช่ว่าโกรธ แต่มันน้อยใจ น้อยใจมากๆแค่นั้น หลายครั้งที่บ๊อบบี้ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับการสกินชิพที่มากไปของผม หรือจะเป็นการเล่นด้วยแต่กลับดูเหมือนว่าทำให้อีกคนรำคาญ ต่อจากนี้ไปผมจะนิ่งบ้างแล้ว




                     ผมเดินเข้าห้องของตัวเอง และเป็นครั้งแรกที่ผมไม่อยากจะพูดอะไรกับคนที่ทำให้ผมน้อยใจเลยสักคำ


        






#หยุดสกินชิพดบบ







               วันนี้มีงานแฟนไซต์ที่ไอค่อนต้องไป เราต้องนั่งรถแบ่งกัน 2 คัน เพราะจำนวนสมาชิกที่เยอะ ปกติผมต้องนั่งรถคันเดียวกับบ๊อบบี้เสมอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ก็บอกแล้วว่าน้อยใจจริงๆ





               "ทำไมมานั่งคันนี้อ่ะจุนฮเวถามขึ้นมา ก่อนทำหน้าตางงๆ แล้วหันไปมองบ๊อบบี้ที่เกาหัวแต่ตามองตามหลังฮันบินก่อนจะเดินไปขึ้นอีกคัน





               "แล้วทำไม ฉันจะนั่งกับนายไม่ได้เลยหรือไง





               บรรยากาศบนรถที่มีฮันบินและจุนฮเวเป็นปกติ ฮันบินและจุนฮเวพากันตะโกนร้องเพลงแข่งกัน แต่ไม่ใช่กับรถอีกคัน เพราะบ๊อบบี้ที่คอยสร้างบรรยากาสนั่งเงียบ





               "บ๊อบบี้ฮยอง โกรธไรกันอีกอ่ะชานอูถามขึ้นมา





               "ไม่รู้บ๊อบบี้ตอบ ก่อนจะกดเช็ค sns เกี่ยวกับข่าวตัวเองกับอีกคน หัวข้อ ฮันบินร้องเพลง Why don't you know





               'ฮันบินน่ารักจัง มาร้องเพลงแบบนี้ให้นูน่าดีกว่า'





               'บ๊อบบี้อปป้าไม่เล่นกับฮันบินเลย เป็นฉันฉันจะไปเล่นกับยุนฮยองอปป้าแทน'





               'บ๊อบบี้ไม่สนใจน้องเลยนะ!!'





               และอีกหลายข้อความที่บ๊อบบี้อ่าน เขาเริ่มเข้าใจว่าอีกคนงอนเขาเรื่องอะไร คงเป็นเรื่องที่เล่นอะไรกับเขาเมื่อวาน แล้วเขาเดินหนีและไม่สนใจแน่นอน





               ก็คนมันเขินหนิ!








#หยุดสกินชิพดบบ








               เมื่อถึงสถานที่จัดงาน บ๊อบบี้เดินตามมาคนสุดท้าย ก่อนขึ้นเวทีไปนั่งคนข้างๆที่งอนเขาอยู่ อย่างนี้ต้องเต้นง้อ ต้องทำให้หัวเราะ





               บ๊อบบี้เต้นท่าประจำที่ฮันบินชอบ ก่อนจะแตะส่งท่าไปให้คนตัวเล็กเต้น





               แต่ฮันบินนิ่ง...





               โอเคเอาใหม่ 




               เต้นอีกรอบ แตะไปยังไหล่อีกข้างแล้วสั่นไหล่บาง ราวกับบอกว่า 'ฮันบิน พี่ง้ออยู่นะ'





               และยังคงนิ่ง...



               

               ยื่นไมค์ก็แล้ว 


               พี่แกล้งตกโต๊ะก็แล้ว 


              ขโมยข้นมก็แล้ว 


               ส่งสายตาก็แล้ว 





               ให้ตายสิคิมฮันบิน ไม่สนใจพี่จริงๆด้วย มองนกมองฟ้าอยู่นั่นแหละ และฮันบินก็เป็นแบบนี้ตลอดทั้งงาน เขาส่งสายตาแอบมองคนข้างๆตลอด แต่ไม่ได้ผล คนตัวเล็กเพียงเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยๆ และทำตัวเหมือนกับเขาราวกับเป็นอากาศ









#หยุดสกินชิพดบบ





                   



               โอเคงานนี้พี่ยอมแพ้ เขาขอยกธงขาว






               ในระหว่างกลับหอพัก บ๊อบบี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะส่งข้อความไปหาอีกคนที่นั่งรถอยู่อีกคัน




               ฮันบินเปิดอ่านข้อความก่อนจะยิ้ม 




BOBBY : 


ไม่มีธอมาวอแวพี่ พี่ไม่ชอบเลย 


พี่เคยบอกพี่ไม่ชอบที่เธอมาทำตัวติดพี่


แต่เธอนิ่งกับพี่แบบนี้ พี่ไม่ชอบมากกว่า





               ก่อนจะพิมพ์ตอบออกไปแล้วยกยิ้มขึ้นมาอย่างผู้ชนะ





: B.I 


หึ บอกแล้วพี่น่ะขาดผมไม่ได้หรอก

ผลงานทั้งหมด ของ meanddoubleB

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 jomjam100336 (@jomjam100336) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 22:46
    แหมมมมม บ๊อบ พอน้องเมินใส่ละรู้เลยนะ งี้แหล่ะไปบอกน้องปยุด พอน้องเมินนี่ก็เล่นใหญ่เชียว
    #4
    0
  2. #3 pim_eun86 (@pimleun86) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 04:24
    พี่บ๊อบขาดน้องไม่ได้จริงๆนะ 5555555 สนุกค่ะไรท์ ชอบๆ
    #3
    0
  3. วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:04
    น่าจะเมินให้นานกว่านี้จริงๆเลย55555  ชอบทำน้องน้อยใจ  รู้แล้วใช่มะว่าขาดน้องไม่ได้อะ  ว้ายยยยย

    ขอบคุณค่ะ
    #2
    0
  4. #1 บ๊อบบินไงจะใครล่ะ
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 19:05
    ว้ายแพ้5555555555 บ่นดีนัก พอน้องไม่ยุ่งด้วยก็ทนไม่ได้ อิอิ แต่เมื่อวานบ๊อบคืออากาศที่แท้ทรู วงวารเธอมาก
    #1
    0