SF AllGun By กันเอ็นพีลิซึม 💙

ตอนที่ 7 : You're first kiss เพราะเธอคือคนแรกของฉัน (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 มี.ค. 59

O W E N TM.




You’re first kiss  เพราะเธอคือคนแรกของฉัน (4)


 

สวัสดีครับ กลับมาพบกับโตโน่คนเดิมไม่เพิ่มเติมอะไร กันอีกครั้งครับ หลังจากที่ตอนที่แล้ว


ทุกคนคงได้ทราบกันแล้วว่าทำไมผมถึงไม่สนใจกัน ทำไมถึงซื่อบื้อนัก


ดีใจนะที่มีคนกลับลำมาเป็นกำลังใจให้ผม ผมขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง -//-


 


มีคนอาจจะสงสัย ว่าทำไมตอนแรกเลย ผมถึงได้โคตรเย็นชากับกันมันนัก


คืองี้นะ ทีแรก ผมก็ไม่ได้โรคประหลาดนี่หรอก มันเกิดจากการที่ไรท์มันบ้าไง


 


(เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวจะแต่งให้น้องกันคู่กับคนอื่น /// โอ๋ๆไรท์อย่างอนนะจุ้บบ)


 


 


เรามาเคลียร์กันทีละประเด็นเลยเนาะ


 


 


เรื่องที่ 1 ทำไมผมต้องเรียกกันว่า ไอกันเด็กดำ


 


คืองี้ ถ้าให้ผมเรียกมันว่า น้องกันมันก็จะดูพิเศษกว่าน้องๆคนอื่นถูกไหม?


 


(ความจริงก็อยากให้น้องกันพิเศษไม่ใช่หรอ /// โธ่ แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้)



ดังนั้น เราจึงต้องทำให้คนอื่นไม่มองว่าผมเห็นกันพิเศษกว่าคนอื่น เลยเรียกแบบนั้น โอเค้


 


เรื่องที่ 2 ทำไมผมถึงพูดกับกันไม่เพราะ กวนทีนมันตลอด


 


คืองี้ ผมอยากให้กันมันจำผมได้ไง ถึงผมจะรู้ว่ากันชอบผมก็เถอะ แต่ก็นะ


อยากให้กันรู้นิสัยของผมที่แท้จริงด้วย อยากรู้ว่ากันจะทนผมได้ไหม โอเค้


 


เรื่องที่ 3 ทำไมตอนแรก ผมถึงบอกว่าผมไม่ได้ชอบกัน


 


เอ้า ถ้าผมไม่บอกแบบนั้น แล้วผมจะเอาอะไรมาเล่นในตอนอื่นๆล่ะแหม่ 5555


 


เรื่องที่ 4 เรื่องนี้สำคัญมาก คือ มีหลายคนสงสัยมาก ว่าผม....


ใช่คนที่ไปมองน้องกันด้วยสายตาโกรธแค้นนั่นหรือเปล่า


 


เอ่อ... ไม่บอกละกัน เดี๋ยวตอนอื่นไม่มีเล่น 555


 


 


เรามาเข้าเนื้อเรื่องกันดีกว่าเนาะ



 


เช้าวันสดใสของ ... ใครสักคนนี่แหล่ะ


 


วันนี้ก็เป็นวันที่ไม่สำคัญอะไรกับคนทั่วไป แต่ไม่ใช่กับนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยแห่งนี้

เพราะว่า ที่คณะจะมีการแสดงละครเวที ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า วันนี้ มีการแจกใบสมัคร

สำหรับคนที่อยากเล่นละครเวทีเรื่องนี้ ซึ่งปีนี้เป็นปีพิเศษ เพราะเป็นละครที่เอาใจสายวายโดยเฉพาะ -////-

ซึ่งละครเวทีเรื่องนี้มีชื่อว่า ...


 


‘You’re first kiss เพราะเธอคือคนแรกของฉัน


 


ซึ่งผลตอบรับก็ดูจะดีไม่น้อยเลยทีเดียวหล่ะ โดยเฉพาะสาววายทั้งในคณะและคณะอื่น

โดยทุกคนให้ความสนใจมาก เพราะอยากรู้ว่าใครจะมาเล่นเป็นตัวละครหลักในเรื่องนี้


 


กันนนนน มาเล่นละครเวทีให้พี่หน่อยสิๆ


 


เสียงแป๋นๆจากพี่แก้ม นิเทศปี3 ดังมาแต่ไกล สองขาของพี่แก้มรีบก้าวมาที่โต๊ะที่กันกับเพื่อนๆนั่งอยู่

เสียงเรียกจากพี่แก้มทำให้ทุกคนหันไปมอง


 


อ้าว พี่แก้ม หวัดดีๆ


 


พี่แก้มพยักหน้ารับไหว้เล็กน้อย ก่อนจะไปยืนอยู่ข้างหลังกัน


พี่แก้มไม่ต้องเลย กันไม่เล่น


 


สายตาหวานตวัดตามองไปที่รุ่นพี่ของเขา ก่อนที่พี่แก้มจะหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย...


 


โธ่กันนน พี่คิดว่ากันเหมาะที่สุดแล้ววว มาเล่นให้พี่เถอะนะๆ


 


พี่จะบ้าหรอพี่แก้ม กันมันเด็กเศรษฐศาสตร์นะไม่ใช่นิเทศ จะให้มันไปเล่นละครเวทีเนี่ยนะ


 


ริทพูดขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้าเห็นด้วย


 


ริทททท พี่รู้ว่ากันมันเด็กเศรษฐศาสตร์ แต่ของแบบนี้มันฝึกกันได้นะ


 


ผมชอบผู้หญิงนะพี่แก้ม ไม่ได้ชอบผู้ชาย


 


แล้วที่แกบอกว่าจีบพี่โน่คืออะไรหล่ะ พี่โน่เค้าเป็นผู้หญิงงั้นสิ



กันหน้านิ่งไปจนริทสังเกตได้ ริทเลยเข้าไปจับมือกันไว้



พี่แก้ม ถ้าจะพูดแบบนี้นะ...ก็กลับคณะของพี่ไป


 


ริทยืนตวาดเสียงดังจนคนแถวนั้นต้องหันมอง


 


เอ่อ.. ริท พอเถอะ


 


กันที่ดูเหมือนจะตั้งสติได้ ปลอบริทที่ดูเหมือนจะโกรธแรงมากๆ


 


พี่แก้ม กันชอบผู้หญิงครับ แต่กันแค่ชอบพี่โน่


 


กันพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นนิดๆ ก่อนที่ทั้งกลุ่มจะเงียบ เพราะไม่รู้จะพูดอะไร

สองมือของกันกับริทยังคงบีบสลับกันไปมา เพราะต้องการให้กำลังใจกับให้อีกคนอารมณ์เย็นลง


 


เอ่อ... พี่ขอโทษกันแล้วกันนะ


 


พี่แก้มรู้สึกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะเธอไม่เคยเห็นทั้งสองคนเป็นแบบนี้


 


งั้นพี่ขอตัวก่อนนะกัน อยากเล่นเมื่อไหร่ไปหาพี่ได้ที่คณะนะ


พี่แก้มหันหลังกำลังจะเดินออกไป แต่คำพูดของกันทำให้แก้มยิ้มดีใจแล้ววิ่งเข้ามากอดกัน


 


จ..จริงหรอกัน พ..พี่จะทำให้ได้ ขอบใจมากนะกัน จุ้บบ-3-”


 


คุณอยากรู้ไหม ว่ากันพูดอะไร...


 


ถ้าพี่แก้มทำให้พี่โน่มาเล่นเป็นพระเอกได้ ผมจะเล่นเป็นนายเอกแบบเต็มใจเลยล่ะ


 


 


อีกด้านหนึ่งในมหาวิทยาลัย


 


เออไอโน่ มึงเห็นโปรเจคใหม่ของคณะมึงยัง?


 


บอสพูดขึ้น ก่อนที่โตโน่จะทำหน้าเซ็ง


 


กูเห็นแล้ว ทำไรก็ไม่รู้ บ้าหรือเปล่าทำละครวาย -..-


 


เออ เห็นว่าแก้ม นิเทศปี3 เป็นผู้กำกับเลยนะเว้ย


 


แล้วมึงโดนเรียกไปช่วยงานยัง


 


ไอเบิร์ด มึงนี่ปากเสีย เดี๋ยวกูก็โดนเรียกพอดี


 


 


พี่โตโน่ววววววววววว


 


นั่นไง ยังไม่ทันขาดคำ


 


ร่างเล็ก?ของแก้มส่งเสียงเรียกพร้อมกับเดินมาหาโตโน่ที่โต๊ะ


 


มีอะไร


 


คือแก้มอยากให้พี่ไปเป็นพระเอกละครเวที


 


แค่ก แค่กๆ!!


 


ผมที่กำลังกินน้ำอยู่ ถึงกับสำลักเลยทีเดียว นี่ผมหูไม่ฝาดใช่ไหม



อะไรนะ พูดใหม่สิ


 


แก้มอยากให้พี่ไปเป็นพระเอกละครเวที


 


ไม่


 


ทำไมล่ะ


 


จะบ้าหรือเปล่า ให้ไปเล่นละครเวทีเนี้ยนะ


 


ก็พี่โน่นี่แล่ะ เหมาะสมที่สุดแล้ว


 


ยังไงก็ไม่เล่นเด็ดขาด


 


แก้มเหมือนยืนนึกอะไรสักพักก่อนที่จะยิ้มมุมปาก


 


ก็ได้นะถ้าจะไม่เล่น แต่ถ้าอาจารย์ภานิภัทรเธอรู้เข้าว่าใครเป็นคนทำแจกันใบโปรดของเธอแตกเนี้ย

เกรดคนคนนั้นจะเป็นยังไงนะ


 


ขวับ! ผมนี่หันขวับเลย


 


นี่เธอรู้?


 


มีอะไรบ้างที่ฉันไม่รู้ล่ะจ้ะ พี่ภาคิน


 


ถ้าจะเล่าย้อนไปถึงวันที่เกิดเรื่อง คือผมจะไปส่งงานอาจารย์ภานิภัทร แค่อาจารย์เธอล็อกประตูห้องแล้ว

แต่ผมเห็นว่าหน้าต่างมันเปิดเอาไว้ ผมเลยปีนเข้าไปส่งงานอาจารย์ แต่โชคร้าย ขากลับ

ผมดันไปเดินชนแจกันใบโปรดของเธอเข้า ผมนี่รีบจัดฉากว่ากองชีททำให้แจกันของเธอตก


 


แต่ก็ไม่คิดว่าแก้มจะเห็นน่ะสิ... ซวยชะมัด


 


จะเล่นหรือไม่เล่นดีหล่ะ ได้ข่าวว่าเธอสอนตั้ง 3 ตัวเลยไม่ใช่หรอ คิดดูนะ ว่าถ้าอาจารย์เธอปรับตก พี่จะซ่อมยังไง


 


แก้มส่งสายตาที่เป็นผู้ชนะมาให้ผม  เอาละไง สงสัยต้องเล่นแล้วล่ะ


 


ก็แก้ของอาจารย์ภานิภัทร มันไม่ง่ายเลยนะครับ หรือบางที เธอไม่ให้ซ่อมเลยด้วยซ้ำ TT


คนหล่อไม่มีทางเลือก...



โธ่เว้ย!! เออ ยอมแล้ว เล่นก็ได้


 


พอผมพูดจบแก้มก็กระโดดโลดเต้นอยู่ตรงนั้น(?)


 


ขอบใจมากนะจ้ะ ไปละ ล้าลาลา..


 


“5555สมน้ำหน้ามึง


 


เสียงไอเพลิงดังขึ้น ทำให้ผมลุกไปตบหัวมัน 1 ที


 


สงสัยแก้มมันท่าจะบ้า แต่ทำไมอยู่ดีๆตามันกระตุกแบบนี้ล่ะ...



 


วันเจอกันของนักแสดงเป็นครั้งแรก


 


เช้าวันนี้ที่ห้องประชุมของคณะนิเทศศาสตร์ มีผู้คนเดินมากหน้าหลายตา มีทั้งรู้จักและไม่รู้จัก


สองขาเรียวเดินเข้าไปที่หลังเวทีตามพี่แก้มที่นำหน้าเขามา...


 


พี่แก้มๆ พี่โน่จะเล่นจริงใช่ไหม


 


กันเดินเข้าไปใกล้ๆพี่แก้ม พลางกระซิบถาม


 


แน่นอนกัน พี่โน่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธทุกๆกรณี



พี่แก้มส่งยิ้มแบบมั่นใจมาให้ ก่อนที่ผมจะยิ้มตามไปด้วย


 


ขอโทษนะครับพี่โน่ เพราะพี่ไม่ยอมคุยกับผมเอง....


 


 


นี่แกรนด์ จะบอกพี่ได้หรือยังว่าใครจะเล่นคู่กับพี่


 


ผมเดินตามน้องเข้ามาที่หลังเวทีที่รวมตัวของนักแสดง จริงๆผมก็ไม่คิดนะว่าผมจะมาทำอะไรแบบนี้


เป็นเพราะยัยแก้มนั่นคนเดียวเลยจริงๆ -..-


 


บอกไม่ได้ พี่แก้มสั่งว่าห้ามบอก


 


พูดจบแกรนด์ก็เดินออกไปเลย ทิ้งผมนั่งหน้ามึนอยู่หลังเวทีเพียงลำพัง


 


มองไปด้านนอกก็เห็นผู้คนเดินเข้าออกมากมาย ทุกคนต่างดูวุ่นวาย


ทั้งที่วันนี้เป็นแค่วันแนะนำตัวเองนะ!!


 


ผมนั่งมองอย่างสคริปในมือที่แกรนด์เอามาให้ แกรนด์บอกว่าต้องเล่นซีนเล็กๆนี่ ให้ผู้ชมดู


แต่ผมยังไม่ได้เห็นหน้านักแสดงเลยนะ!!


 


ผมนั่งมองไปเรื่อยๆ จนมีเสียงดังขึ้น


 


นักศึกษาทุกท่านโปรดทราบ นักศึกษาท่านใด ที่เข้ามาชมการเปิดตัวนักแสดงในวันนี้

ขอเชิญนักศึกษา นั่งพร้อมกันที่หอประชุม ไม่มีการเดินไปไหนแล้วนะ เพราะตอนนี้วุ่นวายมากค่ะ


 


เสียงแก้มดังขึ้น ผมมองออกไปด้านนอก เพียงไม่กี่นาที ทุกคนก็นั่งที่อย่างเรียบร้อย


 


พี่โน่ๆ พี่แก้มเรียกรวมที่ห้องหลักค่ะ


 


แกรนด์วิ่งมาตามผมก่อนจะเดินนำหน้าผมไป หัวใจก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก



นี่จะตื่นเต้นทำไม? สงสัยต้องขึ้นเวทีเป็นครั้งแรกมั้ง?


 


แกรนด์เรียกผมมาฟังพิธีการคร่าวๆ สายตาก็สอดส่องคนที่จะมาเป็นนายเอกให้ผม?


 


แกรนด์ คนไหนอะ


 


คนไหนอะไรพี่


 


คนที่เล่นกับพี่อะ


 


พี่แก้มบอกว่าไม่ให้บอก


 


โธ่ ยัยแก้ม จะอะไรกันนักหนานะเนี้ยย


 


พิธีการในเช้านี้ก็ไม่มีอะไรมาก แก้มจะเป็นพิธีกร แล้วก็จะเปิดตัวนักแสดง และก็มีการแสดงเล็กๆ

เป็นน้ำจิ้มให้คนดู เพื่อที่จะได้ซื้อบัตรมาดูในวันจริง แล้วก็มีการโปรโมทเล็กน้อย

หลังจากนั้นนักแสดงหลักก็ไปถ่ายรูปทำโปสเตอร์ และรูปที่จะใช้ขึ้นในบัตร แค่นั้น...


 


อ่อ ผมลืมบอกไป ตอนนี้ผมใส่ชุดที่ผมต้องใส่แสดงอยู่ครับ มันเป็นชุดสูทสีขาวครีม

เพราะฉากที่จะโชว์ในวันนี้เป็นฉากโรแมนติก ซึ่งไม่ได้เข้ากับผมเลยสักนิด...


 


เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเข้าใจแล้ว อีก 10 นาทีพิธีการจะเริ่มนะ


 


พอแก้มพูดจบ ทุกคนก็กลับไปนั่งที่ เพื่อรองานเริ่ม...


 


---- งานเริ่ม ----


 


สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ดิฉัน วิชญาณี เปียกลิ่น ค่ะ ขอเชิญทุกท่านเข้าสู่งานเปิดตัว

ละครเวที You’re first kiss เพราะเธอคือคนแรกของฉัน ค่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

เรามาดู Teaser แนะนำกันดีกว่าค่ะ


 


และนี่ก็คือเรื่องย่อละครเวทีเรื่องนี้ ทุกคนคงอยากทราบแล้วสินะคะ ว่าใคร จ

ะมาเป็นผู้ถ่ายทอดตัวละคร 2 ตัวละครนี้ ขอเชิญทุกท่านพบกับพระเอกในเรื่องนี้ ภาคิน คำวิลัยศักดิ์

นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะนิเทศศาสตร์ค่ะ


 


กรี้ดดดดดดดดดดด -////- เสียงกรี้ดดังขึ้นมากมายหลังจากที่ผมเดินขึ้นเวที 2 ขาเกิดอาการสั่นนิดๆ

เพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่คนมากรี้ดให้ขนาดนี้


 


ขอเชิญคุณภาคิน พูดอะไรถึงละครเรื่องนี้หน่อยค่ะ


 


สวัสดีครับ ผมภาคิน ผมดีใจนะ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของละครเวทีเรื่องนี้ ยังไงผมก็ฝากตัวฝากใจด้วยนะครับ


 


กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด-/////////////-


 


จะขอเปิดตัวคนต่อไปเลยนะคะ นายเอกของเราในเรื่องนี้.....



นี่ก็ทำผมลุ้นเลยนะว่าจะเป็นใคร..



เขาก็คือ นภัทร อินทร์ใจเอื้อ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะเศรษฐศาสตร์ค่ะ


 


น...นภัทร... อินทร์ใจเอื้อ ... น..นี่มันนนน น้องกันนี่นา


โฮกกกกกกกกกกกกก TT ผมอยากจะบ้าตาย.....


ยัยแก้มนะยัยแก้ม!!!


ตอนนี้ ความมั่นใจที่ผมเตรียมขึ้นมาบนเวที ได้พังทลายหายไปกับลมเรียบร้อย TT


 


กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด-/////////////////////////////////-


 


ภาพตอนนี้ทำให้ผมแทบช็อก น้องกันเดินออกมาในชุดสูทสีฟ้าน่ารัก

ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ ปากทาสีอมชมพูเล็กน้อย


 


เฮื้อกกก!!! ยิ่งทำให้น่าจูบเข้าไปอีก..


 


ผมหลับตาลงด้วยความไม่อยากจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น...


 


ขอเชิญคุณนภัทร พูดอะไรถึงละครเวทีเรื่องนี้หน่อยค่ะ


 


ก่อนอื่นผมต้องขอขอบคุณนะครับ ที่เลือกผมให้มาเป็นตัวละครหลักในเรื่องนี้


เลือกงั้นหรอ?? แปลว่ายัยแก้มต้องการให้ผมเล่นคู่กับน้องกัน???


โฮกกกก คนหล่อหัวใจจะวาย อ้อก!!


 


ขอบคุณที่ไว้ใจเด็กเศรษฐศาสตร์อย่างผม ว่าจะทำออกมาได้ดี ยังไงผมก็เป็นเด็กใหม่ ทั้งเป็นปี1

แล้วก็ยังเป็นเด็กที่อ่อนประสบการณ์การแสดง ยังไงก็ฝากตัวฝากใจด้วยนะครับ


 


กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด-///////////////////////////////////////////////////////-


 


ตอนนี้น้องกันเดินมายืนอยู่ข้างผม ผมเลยเดินหนีพลางหันหน้าไปทางอื่น


 


ขอบคุณที่มาเล่นละครเรื่องนี้นะครับ เจ้าชายของผม


 


กันเข้ามาพูดใกล้ๆกับผม ผมเลยเดินห่างออกไปอีก


 


ตอนนี้ก็แนะนำตัวละครที่เหลือกันไปเรื่อยๆ แต่กันคงไม่รู้ว่า การกระทำที่เขากำลังเล่นกับโตโน่


มีใครบางคนสังเกตเห็นและมันมองมันด้วยอารมณ์ที่ไม่มีใครสามารถเดาได้


 


เอาล่ะค่ะ ในเมื่อทุกได้รู้จักตัวละครกันไปทั้งหมดแล้ว ต่อไปก็จะเป็นการแสดงสั้นๆเพื่อเป็นน้ำจิ้มนะคะ


 


ก...การแสดง... ฉากโรแมนติก ... กับน...น้องกัน ไม่นะ!!!


 


ขอเชิญนักแสดงของเราขึ้นบนเวที พร้อมกับการแสดงเพลงที่มีชื่อว่า ได้พบเธอ ค่ะ


 


แปะๆๆๆๆ กรี้ดดดดดดดดด -///////-


 


เสียงปรบมือและเสียงกรี้ดดังขึ้น ทำให้ผมต้องขึ้นเวทีอย่างช่วยไม่ได้ แสงสปอร์ตไลท์ส่องไปที่น้องกัน

ที่กำลังนั่งมองธรรมชาติที่ถูกจัดขึ้นโดยทีมงานตามสคริป เสียงดนตรีที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องเดินขึ้นไปบนเวที

เพื่อเล่นตามที่เตรียมมา.....


 


ทำไมใจมันสั่นแบบนี้ล่ะ...


 


เสียงดนตรีเพราะๆ บวกกับความน่ารักของน้องกัน  ทำให้ผมไม่ได้เล่นตามสคริปแม้แต่อย่างใด..





หากลมพัด... ไม่ปลิวปลิดใบไม้ไหว


 


เสียงที่ผมร้องดังขึ้น ทุกคนกรี้ดเสียงดังขึ้นเมื่อผมเดินออกมา


ใบหน้าหวานๆของน้องกัน ผมที่สะบัดเบาๆตามแรงลม


น่ารัก...


ผมกำลังจะเดินผ่านหน้าน้องกันไป...


 


เธอนั้นเพียงเดินผ่านไป อาจเป็นเสี้ยวนาทีที่ฉันและเธอคลาดกัน


 


เสียงของน้องกันดังขึ้น เสียงของน้องกันหวานมาก ทำให้ผมตกอยู่ในภวังค์


 


หากดอกไม้ ผลิบานอย่างไร้สีสัน


 


น้องกันหยิบดอกไม้ขึ้นมาหนึ่งดอก เอามาถือเล่นไว้ พลางดมกลิ่นหอมจากดอกไม้


ผมนี่อยากจะเข้าไปดมบ้าง แต่ไม่ใช่ดอกไม้นะ แต่เป็นพวงแก้มแดงระเรื่อนั่นต่างหาก


 


ไม่งดงามพอให้ฉัน หยุดและพบเธอในตอนนั้นวันนี้จะเป็นอย่างไร..


 


ฉับพลัน สายตาของผมกับน้องกันมามองกัน กันส่งท่าทีเขินอายมาให้


ตอนนี้...หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเลยครับ


 


ก่อนว่ารักมีเพียงความฝัน กลับได้พบเมื่อเธอเข้ามา..


 


ผมเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ที่ยังว่างข้างๆน้องกัน สายตาผมเริ่มลดต่ำลง


เพราะอาการประหลาดของผมมันเริ่มปะทุขึ้นมาในใจเสียแล้ว


 


จับมือเธอ ซบลงตรงข้างกัน ขออยู่อย่างนั้นเหมือนเวลาไม่หมุนไป


 


มือของผมเอื้อมมือไปจับมือน้องกันอย่างลืมตัว กันดูตกใจนิดๆ แต่ผมก็ส่งยิ้มไปให้แบบที่ไม่เคยเป็น

กันเริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ อาการประหลาดของผมก็มีมากขึ้นเช่นกัน


 


จะไม่ทิ้งเธอไปจากฉัน จากวันนี้จนนานแค่ไหน....


 


ผมเริ่มขยับเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ มือก็ไม่ได้ปล่อยไปไหน ราวกับให้คำสัญญา...


 


จะขอแค่มีเธอข้างกาย โชคดีแค่ไหนเมื่อหมดใจที่ฉันมี..... ได้พบเธอ..


 


ผมจับมือกันขึ้นไปยืนอยู่ตรงกลางเวที กันทำหน้างงเล็กน้อยเพราะตามสคริปมันไม่มี


แต่ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน


 


เฝ้ารอเพื่อได้พบเธอทั้งชีวิตนี้ .. ทุกนาทีฉันมีแค่เธอ....


 


ผมเข้าไปยืนซ้อนข้างหลังกัน มือหนาเอื้อมไปที่เอวของคนด้านหน้า กระชับเอวเล็กไว้ข้างกาย


 


และฉันได้รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีไว้เพื่อใครเหนื่อยเพียงใดพร้อมจะเจอ


 


ใบหน้าผมเลื่อนไปร้องเพลงข้างใบหูบาง มือพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น


 


การกระทำแบบนั้นเรียกเสียงกรี้ดจากผู้ชมด้านล่างได้ดี


กรี้ดดดดดดดดดด -///////////////////////-


 


ขอแค่มีเธอและฉันจากตรงนี้


ผมเผลอกดจูบลงไปที่ขมับบาง ยิ่งทำให้คนด้านล่างกรี้ดดังเข้าไปอีก...


กรี้ดดดดดด อร้ายยยยยยย -///////////////////-


 


ผมคลายอ้อมกอดออกจางกัน ก่อนจะหันตัวเองและกันให้ขนานข้างกับเวที

สายตาจ้องมองไปที่ดวงตาหวานนั้น อาการประหลาดของผมอยู่ในจุดที่เกินความควบคุมแล้ว...


 


พี่รักเรานะครับ


 


ผมก็รักพี่ครับ


 


สายตาของคนสองคนสอดประสานกันอย่างหวานซึ้ง จนคนด้านล่างบางคนรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่การแสดง

ใบหน้าของคนสองคนโน้มเข้าหากันช้าๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเป็นฝ่ายเลื่อนหน้าเข้าไปให้เร็วขึ้น

พลางประกบปากลงบนริมฝีปากสวย แสงสปอร์ตไลท์ที่ฉายอยู่ก็ดับลงพร้อมกับเสียงกรี้ดที่กระหึ่ม


 


ภายใต้แสงสปอร์ตไลท์ ยังคงมีร่างสองร่างที่กำลังจูบกันอยู่  ริมฝีปากหนากำลังหยอกเย้าริมฝีปากบาง

ให้เจ้าตัวได้เปิดปากออกเพื่อเข้าไปแทรกหาความความภายใน ร่างสูงสอดลิ้นเข้าไปตักตวงความหวานภายใน

ที่อยากลิ้มลองมานานมากแล้ว ทั้งสองยังคงจูบกันอยู่เนิ่นนาน

มือหนาเอื้อมไปกระชับต้นคอของอีกฝ่ายเพื่อให้รับสัมผัสจากตนได้มากขึ้น 


 


อื้ออ อื้มม


 


ค่ะ และนั่นก็เป็นการแสดงเพียงเล็กน้อยเท่านั้นนะคะ ใครสนใจหรืออยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป

อย่าลืมมาซื้อบัตรละครเวทีของคณะเราเยอะๆนะคะ ดิฉัน วิชญาณี เปียกลิ่น ขอตัวลาไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ


 


เสียงพูดของแก้มทำให้เราสองผละออกจากกัน ใบหน้าหวานเกิดสีแดงระเรื่อ

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหอบเบาๆ ทำให้ผมอดหมั่นเขี้ยวไปบีบจมูกเบาไม่ได้


 


ก่อนที่จะนึกได้ว่าทำอะไรลงไป .... ผมเลยรีบเดินลงจากเวทีทันที...


 


นี่ทุกคนนน แก้มมีอะไรจะมาบอกก


 


หลังจากที่แก้มทำหน้าที่บนเวทีเสร็จ แก้มก็เดินลงมาหลังเวที


 


พี่แก้มมีไร


 


นี่พวกเธอรู้ไหม เราพึ่งโปรโมทกันเสร็จได้ไม่ทันไร บัตรเราที่ด้านหน้าสุดหมดเกลี้ยงแล้วนะ


 


แก้มทำหน้ายิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่ทุกคนจะเฮลั่น    เฮ!!!!


 


พี่แก้มพูดจบ ก็เดินมาหากันและเดินไปดึงโตโน่มายืนข้างๆ


 


พี่ต้องขอบใจทั้งคู่มากๆนะที่ทำให้บัตรหมดเร็วขนาดนี้


 


ม...ไม่เป็นไรครับ


 


ไม่เป็นไร


 


แต่รู้ไหมตอนที่เล่นนอกบทนี่ฟินมากนะ -/////-


 


พี่แก้มทำหน้าเพ้อฝันเล็กน้อย


 


ฟินอะไรหล่ะ แค่ฟิลมันพาไปเท่านั้นแล่ะพี่


 


แล้วตอนจูบอะ โดนไหมๆๆๆ


 


พี่แก้มทำหน้าแบบคาดหวังคำตอบ


 


ไม่โดนหรอกพี่ แค่เฉียดๆ พอได้แล้ว จะถ่ายโปสเตอร์ไหม เร็วๆ กันมีธุระ


 


พูดจบกันก็ตวัดสายตามาที่ผมนิดๆ ก่อนจะเดินออกไปกับแก้ม ทิ้งผมยืนอยู่กลางห้องเพียงคนเดียว....


 


นี่มึงทำอะไรลงไปห้ะไอโน่!!!!!!


 


มาแล้วว มาอัพแล้ววว ทำไมมาอัพเร็ว 5555 รู้สึกว่าตอนนี้จะยาวที่สุดเท่าที่เคยแต่งมามั้ง


เพราะตอนนี้แต่งตอนที่ตัวเองว่าง 55 เลยมานั่งแต่งฟิค


มันก็เลยออกมายาวแบบที่เห็น 5555 อ่านแล้วก็เมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ


 


 


 


 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #69 เต่าพม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 20:57
    เดี๋ยวนะละครเวที?5555555555555555555555555555555555 ท่าทางไรต์จะเป็นเอามากนะ แต่ถึงยังไงรออ่านอยู่นะครับ
    #69
    0
  2. #68 BlackBlueEyes (@tharitsara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 22:33
    ฮั่นน่อว~ พี่โน่นอกบทได้ลื่นปรืดมาก ขออาสาตัวเป็นนางเอกแทนนภัทรได้มะ //ถีบ นภัทรเขินแล้วน่ารัก ชอบ~ อัพอีกนะคะ^^
    #68
    0
  3. #67 Pupe Chonnipa (@pupechonnipa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 09:33
    อ้าวกรรมพี่กันโกรธเลย เพลงนี่เค้ากำลังฝึกร้องเวอร์จีนอยู่เลย อินจัดเลย 55555555555
    พี่โน่นี่บนเวทีป่ะพี่ อายบ้าง อะไรบ้างเถอะ แหม่ ความหื่นอะเนาะ มันไม่เข้าใครออกใคร -.,-
    #67
    0
  4. #66 **nest** (@nest8841) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 02:10
    กำลังเคลิ้มเลย เขินตามมม 555 จูบไปขนาดนั้นแล้ว รีบๆเคลียร์ได้แล้วพี่โน่ อย่าป๊อดให้มากนัก พี่กันเปลี่ยนไปสนใจคนอื่นขึ้นมาจะหาว่านองไม่เตือน อิอิ
    #66
    0
  5. #64 Love_Wayo_Icez (@sarang-wayo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 00:36
    เจ๊แก้มนี่ร้ายนะ ทำให้พี่โน่กับพี่กันมาเล่นละครเวทีได้ อยากดูบ้าง ขอเหมาบัตรโซนหน้าสุดหน่อยค่า *0*

    ง่อววว  ทำเป็นปากแข็งอยู่นาน สุดท้ายพี่โน่ก็จับน้องกันจูบกลางเวทีต่อหน้าคนเยอะแยะเลยจ้า >////<

    ไม่ต้องมาอ้างว่าอารมณ์พาไปนะพี่โน่ รีบไปเคลียร์กับพี่กันเลย ว่าที่ทำเพราะใจสั่งมา ฮิ้ววววว~

    แล้วใครแอบดูพี่โน่กับพี่กันอยู่ ใช่คนเดียวกับตอนที่แล้วเปล่า? รีบมาต่อไวๆน้าาา ^^
    #64
    0
  6. #63 อักษรนารา (@NAPATTO) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 23:59
    เป็นไงล่ะ บอกแล้วเรื่องนี้ชื่อ โน่ไหน...จูบแรงเฟร่อ เป๊ะไหมล่ะ
    นี่คือกันช็อกไปยัง จูบเลยนะกันนนนน หึ้ยยยยย อิจฉาาาาา เอ้ยๆๆๆ เขินดิเขินนนน องฉงองฉาอะไรไม่มี๊
    #63
    0
  7. #62 chow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 23:04
    พี่โน่ววววว ทำเป็นปฏิเสธน้องเป็นไงหละ. จูบน้องซะงั้นแถมบอกอารมณ์พาไป!!!!

    เพลงประกอบกับการแสดง มองเห็นภาพเลย ฟินนนนมากกกก ตัวแตกแล้ว#อยากอ่านต่อ อยากรู้ตอนซ้อมจะเป็นไงน้องกันจะเสียจูบให้พี่โน่กี่ครั้ง

    พี่โนยังจะดื้อปฏิเสธต่อไปอีกหรือเปล่า??

    มาต่อไวๆๆนะไรต์

    แล้วใครแอบมอง พี่สนเปล่า??
    #62
    0
  8. #61 pimlada (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 21:59
    ชอบมากกกกกกกก (ก.ไก่สิบล้านตัว)

    ทำไมมันฟินอย่างนี้ หนูจิไม่ทน

    ฟินจนหาคำบรรยานไม่ถูก

    อ่านไปยิ้มไปคนเดียว จนแม่ถามเป็นบ้าไร5555

    ฉากละครเวทีคือนั่งจิกหมอนมากกก

    เฮียเลิกปกปิดความรู้สึกเถอะ

    ชอบก้บอกน้องไปตรงๆ



    ปล.จินตนาการฉากบนเวทีแล้วอยากให้คุณบอยเอาไปทำ



    มาอัพต่อไวๆน้าไรต์
    #61
    0
  9. #60 Melody (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 21:40
    ทำไมพี่โน่วววววววววเป็นคนเยี่ยงนี้ล่ะ!! พูดแบบนั้นน้องไม่โกรธได้ยังไง รีบง้อด่วนเลย ส่วนฉากบนเวทีช่างหวานจับใจ อ่านแล้วฟิน เขินมากกกก พี่โน่เลิกเขินเลิกห้ามใจเถอะ ระดับจูบนี่น่าจะยังควบคุมได้อยู่ รีบจองตัวน้องได้แล้ววว เป็นแฟนกันสักทีจะได้จูบบ่อยๆ 555555
    #60
    0