Calos Olygreef::Olygreef's Ring [แหวนมนตรา]

ตอนที่ 21 : บทที่ 21 ความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 54

 
ที่หายไม่นานไม่ใช่เพระาอะไรหรอกครับ ผมติดสอบก็เลยอัพช้าไปมาก แต่ถึงอย่างไรก็ตามจะอัพให้จบครับ
อ่านแล้วเม้นด้วยนะครับ หากไม่เม้นผมก็คงไม่มีกำลังใจจะเขียนต่อ ขอบคุณครับ



บทที่ 21 ความตาย

คาลอสรู้สึกเหมือนเขาถูกแช่แข็ง รู้สึกหวิวๆในช่องท้องขณะที่เด็กประหลาดเงื้อมีดขึ้น คาลอสพยายามสบัดตัว แต่ก็ไร้ผล มันเหมือนแมวกำลังปลุกปล้ำกับเสือชีต้าอย่างไรอย่างนั้น อีกครั้งที่คาลอสภาวนาให้หินนำโชคทำหน้าที่ของมัน...






เรื่องวิ่งคงไม่มีใครสู้คาลอสได้ ไม่นานเขาก็เห็นเงาร่างเล็กที่สวมเสื้อกันหนาวขาดๆกำลังวิ่งอยู่ตรงหน้า คาลอสกระโดดเข้าต้นไม้ที่หักโค่นอย่างคล่องแคล่ว โหนกิ่งไม้เหมือนทาร์ซาน กระโดดข้ามรอยเท้ามังกร พุ่มไม้ ลำธาร และอีกหลายๆอย่างที่ขวางหน้าเขา เหมือนเลือดในร่างกายเริ่มเดือดปุดๆด้วยความโมโห ไม่นาน...เขาก็ตามทัน

คาลอสดึงร่างเด็กชายประหลาดออกมาก่อนที่เขาจะกระโจนลงน้ำ คาลอสรัดตัวฟาเนอโดรัสไว้เหมือนคีมเหล็ก เด็กประหลาดแข็งแรงกว่าที่คาลอสคิดไว้ เขาสะบัดตัว คาลอสเกือบทำเขาหลุดมือ แต่เขายังคงรัดเด็กนั่นไว้ได้ พวกเขาโซเซไปถึงริมทะเล และลงไปยังน้ำตื้นๆ

ปล่อยฉัน!” เด็กประหลาดตะโกน 

เอาแหวนฉันมาสิ!”

มันไม่ได้อยู่ที่ฉัน!” เด็กประหลาดกระทืบเท้าคาลอส

โอ๊ย!” คาลอสคลายมือออก และนั่นก็เพียงพอให้ฟาเนอโดรัสจับเขาทุ่มลงไปเหมือนท่าใดท่าหนึ่งของมวยปล้ำ ไม่รู้เด็กนั่นเอาแรงมาจากไหน แต่คาลอสไม่ชอบเลยเมื่อหลังของเขากรทบพื้นทราย เขาจุก ไม่มีแรงพอที่จะลุกขึ้น เด็กประหลาดขึ้นคร่อมคาลอสแล้วล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าใต้เสื้อ...มันคือมีดสั้นๆสีดำสนิท

คาลอสรู้สึกเหมือนเขาถูกแช่แข็ง รู้สึกหวิวๆในช่องท้องขณะที่เด็กประหลาดเงื้อมีดขึ้น คาลอสพยายามสบัดตัว แต่ก็ไร้ผล มันเหมือนแมวกำลังปลุกปล้ำกับเสือชีต้าอย่างไรอย่างนั้น อีกครั้งที่คาลอสภาวนาให้หินนำโชคทำหน้าที่ของมัน...

            เด็กประหลาดแทงมีดลงมา เป้าหมายคือตรงหัวใจของคาลอส เด็กหนุ่มหลับตาปี๋รอความตาย แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไร ไม่มีความเจ็บปวด คาลอสก็ลืมตา แล้วเขาพบว่ามีดอยู่ห่างจากหัวใจเขาไปเพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น เด็กประหลาดหันไปทางป่าขณะที่พวกเพื่อนเขาพุ่งพรวดออกมา

คาลอส!” เจนนี่ที่วิ่งนำมาคนแรกตะโกน แล้วเด็กประหลาดก็ผละออกจากตัวคาลอส 

ฟาเนอโดรัสวิ่งลงทะเล ขณะที่เจนนี่กำลังวิ่งมาด้วยเท้าเปล่า โดยมีอเล็กซ์และฟ้าฝนตามมาไกลๆ อเล็กซ์ทำหน้าเสียอารมณ์และแตกตื่นปนกัน คำว่าผมจะไปเสริมหน้าอกถูกลบออกไปแล้ว ฟ้าฝนทำหน้าเหมือนอึไม่ออกมาสามวัน

ตามเขาไป!” คาลอสตะโกนขณะพยายามลุกขึ้น แต่เขาก็ทรุดลงอีกครั้ง เจนนี่เหลือมองเขาแวบหนึ่ง

นายโอเคไหม

โอเคมากเลยล่ะ!” คาลอสตะโกน ตามเขาไป!”

เจนนี่มองไปเบื้องหน้า เด็กประหลาดกำลังกระโดดลงสู่ทะเล เธอออกวิ่งตามไปโดยทิ้งคาลอสไว้เบื้องหลัง เธอรู้ว่าอะไรควรทำในสถานการณ์เช่นนี้ เด็กสาววิ่งลงไปในน้ำถึงระดับเข่า ยังคงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง บางอย่างที่สำคัญมากๆ บางอย่างที่ว่านั่นก็คือมนตรานั่นเอง

เธอกระโจนลงไปเหมือนนักว่ายน้ำมืออาชีพเมื่อน้ำลึกพอ น้ำที่นี่เย็นเยียบ เธอแทบจะหนาวตายเพราะน้ำ เธอหยีตามองใต้น้ำ ห่างออกไปราวห้าช่วงตัวฟาเนอโดรัสกำลังว่ายน้ำอย่างคล่องแคล่ว เหมือนเขามีครีบอย่างไรอย่างนั้น...ไม่ใช่สิ เขามีครีบจริงๆ

ส่วนบนของเขายังคงเป็นเด็กประหลาด แต่ส่วนล่างเขากลับปลายเป็นปลาที่มีเกล็ดสีสวยเป็นประกาย...เขากลายเป็นเงือก เจนนี่ว่ายตามไปอย่างอับจนหนทาง หากเป็นน้ำธรรมดาๆที่ไม่มีการหวงห้ามนตราละก็ ป่านนี้เธอตามทันไปแล้ว แต่นี้มันไม่เหมือนกัน เธอใช้มนตราไม่ได้ แถมยังว่ายน้ำแข่งกับเงือกอีก หนทางชนะมีน้อยเต็มที

ฟาเนอโดรัสว่ายตรงไปเรื่อยๆ ไม่ได้ดิ่งลงเหมือนควรจะทำ แต่เจนนี่รู้ดี เขาต้องการว่ายให้พ้นการเขตหวงห้ามเพื่อใช้สร้อยหรือแหวนในการใช้มนตรา ซึ่งถ้าเขาทำได้ นั่นก็ถือว่าเธอล้มเหลว และมันก็คือสิ่งที่เธอไม่อยากให้มันเป็น

เจนนี่ว่ายด้วยท่าฟรีสไตล์ เธอพยายามว่ายให้เร็วขึ้น สะบัดเท้าให้แรงและเร็ว หางของฟาเนอโดรัสเข้าใกล้มือเธอเรื่อยๆ ขณะนั้นเองที่เขาเปล่งแสงสีขาว เจนนี่ใจตกไปอยู่ตามตุ่ม เธอดีดตัวอย่างแรงและพุ่งตัวไปหาเด็กประหลาด และทันใดนั้นเอง

เธอก็ได้พลังกลับคืนมา

ร่างเงือกเด็กประหลาดกำลังจะเลือนรางตอนที่คลื่นใต้น้ำซัดเขาจนหมุนเป็นวงกลม เขาดูแตกตื่นเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังสู้กับอะไร เจนนี่กอดอกมองเขาขณะที่น้ำรอบกายเขากำลังพันรอบเหมือนเชือกน้ำ เด็กประหลาดพยายามสะบัด แต่นั่นไม่ช่วยอะไรเลย เขาหลับตาและทำปากขมุบขมิบ เจนนี่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร เธอปรี่เขาไปหาเขาและก็เกิดแสงสว่างวาบ แล้วเจนนี่กับเด็กประหลาดก็หายไป

เจนนี่โผล่ออกมาที่บึงน้ำสีเขียว ฟาเนอโดรัสกำลังเปล่งแสง ดูเหมือนเขายังใช้คาถาได้ไม่คล่องนัก เจนนี่ถีบเขาลงไปจนจมน้ำ หางปลาของเขาหายไป กลายเป็นขาสองขาที่เหมือนมีเกล็ดเป็นประกายระยับ ตัวเธอเองหายใจหอบจากการใช้มนตราเมื่อครู่ เด็กประหลาดดันตัวลุกขึ้นมาแล้วไอโขลกๆ เจนนี่ดึงสร้อยของเขาออกมา ซึ่งน่าแปลกที่มันร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเธอสัมผัส

โอ๊ยเจนนี่ร้อง ฟาเนอโดรัสผลักเธอออกไปและพยายามร่ายคาถาอีก เจนนี่หยุดเขาไว้ด้วยคาถาอัมพาต

เขายืนนิ่ง

หัวขโมย!” เจนนี่ปรี่ไปดึงแหวนออกมาจากนิ้วเขา นายนี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆ!”

เด็กคนนั้นมีน้ำตารื้น และเขาก็สะอึก

ไม่ต้องมาทำอุบาย! ฉันไม่หลงกลแกแล้ว!” เจนนี่คำรามแล้วเอามือจับคอตัวเอง ฉันได้ตัวเขาแล้ว เขาอยู่ที่บึงนี่ บึงสีเขียว!” เสียงเธอดังกังวานไปทั่วเกาะนายนี่มันจิ้งจอกชัดๆเจนนี่ลดมือลง

ฟาเนอโดรัสร้องไห้ แล้วส่ายหน้า คุณไม่เข้าใจหรอก

เจนนี่จ้องเขา แววตาเธอดูอ่อนลงเมื่อรู้ว่าเด็กประหลาดไม่ได้แสร้งทำ เขาร้องไห้จริงๆ และเธอก็สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ออกมาด้วย เขาช่างดู...น่าสงสาร หรืออาจไม่ เขาอาจโกหกก็ได้ เจนนี่สับสน เด็กคนนี้เป็นเด็กประหลาดจริงๆด้วย

ไม่นาน คาลอส อเล็กซ์ และฟ้าฝนก็มาพร้อมหน้ากันที่บึงสีเขียว ทั้งสามหายใจหอบแรง คาลอสมีเม็ดทรายติดตามเสื้อและผม เขาเห็นเจนนี่กำลังยืนตรงข้ามกับฟาเนอโดรัสอยูในน้ำ

ไอ้เด็กเวร!” คาลอสกระโดดลงไปในน้ำ เจนนี่รั้งเขาไว้ ปล่อยฉัน!”

แหวนนายอยู่นี่เจนนี่ยื่นแหวนให้เขา เขาเอามันไปจริงๆนั่นแหละ

คาลอสสวมแหวน เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจกลับคืนมาอีกครั้ง เด็กเลว

ฟาเนอโดรัสส่ายหน้า พวกคุณไม่เข้าใจ

คาลอสถลึงตา มีอะไรที่ฉันไม่เข้าใจอีก นายมันเป็นหัวขโมย ฉันนักว่านายจะกลับตัวกลับใจซะอีกตอนที่พาเรามาที่นี่ แต่ไม่!” คาลอสแปลงร่างอีกครั้ง ไอ้หัวขโมย!”

เด็กคนนั้นเริ่มร้องไห้หนักขึ้น ขณะเดียวกับฟ้าฝนและอเล็กซ์หย่อนตัวลงมา

ไอ้เด็กนี่!” ฟ้าฝนพูดแล้วปรี่เข้าไปหาเด็กประหลาด

เด็กเวร!” อเล็กซ์ด่าพร้อมกับสายฟ้าที่แตกเปรี๊ยะในมือ เขาก็พุ่งเข้าไปหาเด็กประหลาดเช่นกัน

คาลอสฉากหลบเจนนี่ที่ขวางหน้าแล้วกระโดดเข้าไปหาฟาเนอโดรัส

แต่ทั้งสามก็ถูกหยุดไว้...ด้วยกำแพงน้ำที่คุ้มครองเด็กประหลาดที่ดูแตกตื่น ฟ้าฝนตบเข้าไปในน้ำจนน้ำแตกกระจาย อเล็กซ์หยุดส้ายฟ้าในมือได้ทันก่อนที่มันจะช็อตพวกเขาทั้งหมด คาลอสเหวี่ยงหมัดเข้าไปในเกราะน้ำอย่างไร้ความหมาย เด็กประหลาดถูกป้องกันจากทุกทิศทางจากเกราะน้ำ หากเป็นคนธรรมดาคงจะจมน้ำตายไปแล้ว แต่เขาคือฟาเนอโดรัสที่มีเหงือก จึงไม่เป็นอะไร

ทุกคนหันไปมองเจนนี่ที่ใช้แขนทำรูปกากบาทบนหน้าอก เธอหายใจถี่เหมือนกำลังใช้พลังที่เกินขีดความสามารถ

นี่เธอทำอะไรน่ะฟ้าฝนถอนหายใจ ขอเราอัดมันสักตั้งเถอะ ไอ้เด็กเลวนั่น

ใช่!” อเล็กซ์เสริม มันเกือบได้แหวนไปแล้วนะ

คาลอสสบตาเจนนี่ เธอทำอะไรน่ะ

เจนนี่หันไปทางเด็กประหลาดที่ถูกคลุมด้วยเกราะน้ำสีใสที่แลดูคล้ายฟองสบู่ แล้วหมัดน้ำก็พุ่งไปชกแก้มฟาเนอโดรัสเต็มๆ เด็กประหลาดร้องโอดโอยพลางเอามือกุมแก้ม

พอใจรึยังล่ะ!” เจนนี่กระโดดขึ้นฝั่ง เกราะน้ำสลายหายไปทันที

เฮ้!” อเล็กซ์ร้องแล้วปันขึ้นฝั่งตามเธอไป เธอจะไปไหนน่ะ

ฟ้าฝนถอนหายใจ เอาเขามาเถอะคาลอสเธอหันไปมองเด็กประหลาด เตรียมข้อแก้ตัวไว้รึยัง

เขาหลบสายตาขณะที่ปากมีเลือดไหลซิบๆ คาลอสคว้าแขนเขามาแล้วดันตัวเขาขึ้นไป เด็กหนุ่มลากตัวเด็กประหลาดที่น้ำตาเริ่มคลอเบ้าไปด้วย

อย่าสำออยฟ้าฝนหันมามอง รีบๆเดินมาซะ

พวกเขาอยู่นั่นคาลอสชี้ เขาเห็นอเล็กซ์กำลังขอโทษเจนนี่ที่กำลังทำหน้างอ เจนนี่เบ้ปากใส่เขาทันทีที่พวกเขาไปถึง

พอเถอะเจนนี่ฟ้าฝนบอก เราพอใจแล้ว

เจนนี่ยักไหล่

เรามีปัญหาอื่นที่สำคัญกว่านะคาลอสผลักฟาเนอโดรัสลงกับพื้น เราจะเอายังไงกับเจ้านี่ดี

โยนให้ฉลามขาวเลยไหมอเล็กซ์เสนอ

หรือว่าเอาไปให้มังกรกินฟ้าฝนแค่นหัวเราะ

ฉันว่านะเจนนี่เอ่ยขึ้น เราน่าจะให้โอกาสเขาอธิบายหน่อย

ทุกคนหันไปมองเธอ

เธอจะบ้าไปแล้วเหรอฟ้าฝนเอ็ด ยังมีอะไรจะต้องอธิบายอีกเหรอ ถ้าจะมีก็เป็นแค่คำแก้ตัวห่วยๆเท่านั้นแหละ

อเล็กซ์พยายามทำตัวให้เป็นกลาง คาลอสรู้ได้เลยว่าเขาไม่อยากให้เจนนี่โกรธเขาไปมากกว่านี้

เรา...เราอาจจะให้โอกาสเขาก็ได้นะอเล็กซ์ว่า เจนนี่ยิ้มแต่พริบตาเดียวรอยยิ้มก็จางไป

ฉันเห็นด้วยคาลอสเสริม ทุกคนต้องการโอกาส ฉันหวังว่าเขาคงมีข้อแก้ตัวดีๆนะ

ก็ตามใจ!” ฟ้าฝนทำเสียงฮึดฮัด

พวกเขาจ้องมองเด็กประหลาดที่นั่งร้องไห้เหมือนหัวใจสลาย น้ำมูกเขาไหล แต่นั่นยังไม่เท่าน้ำตา คาลอสนึกถึงตอนที่เขานั่งร้องไห้ในบ้านเมื่อราวเดือนที่แล้ว ตอนที่เหตุการณ์ร้ายๆโหมกระหน่ำเข้าใส่เขาอย่างไม่ปรานี เขาคิดว่าตอนนั้นเขาก็คงมีสภาพไม่ต่างจากฟาเนอโดรัสในตอนนี้เลย

พูดมาสิเจนนี่จับไหล่เขา ฉันฟังเธออยู่

พะ...พวกคุณ...ไม่เข้าใจเขาสะอื้น

ไม่รู้ทำไมทุกคนถึงเริ่มรู้สึกสงสารเด็กประหลาดคนนี้

เกิดอะไรขึ้นเจนนี่ถาม เล่าให้พวกเราฟังสิ

ฟ้าฝนทำเสียงฮึดฮัด เจนนี่ส่งสายตาตำหนิให้เธอ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เจนนี่ถาม มันมีมากกว่านั้นใช่ไหม มากกว่าสงครามใช่ไหม

เด็กประหลาดยังคงนิ่ง ท้ายที่สุดเขาก็พูดขึ้น พ่อผม..พ่อและพี่ผมโดนจะ..จับไป พวกเขาโดนขัง โดนทรมาน โดนใช้ปะ...เป็นทาส หรืออาจแย่กว่านั้น ผมไม่มีทางเลือก ผมเดาเอาว่าแหวนวงนั้นต้องสำคัญมากๆพวกคุณก็เลยตามหามัน ผะ..ผมคิดว่าถ้าผมได้สร้อยและแหวนมาแล้ว...ผมอาจช่วยพวกเขาได้

คาลอสนิ่ง แววตาของฟาเนอโดรัสไม่มีวี่แววเสแสร้งแม้แต่น้อย และคาลอสก็รู้ดีว่านี่คือเรื่องจริงๆ เด็กคนนี้ยอมทำทุกอย่าง แม้แต่ฆ่าคน เพียงเพราะอยากช่วยพ่อและพี่ของตนเอง

นายอยากให้พวกเราช่วยไหมคาลอสเอ่ยขึ้นในที่สุด ทุกคนมองเขา ฟาเนอโดรัสเหมือนขยับตัวได้แล้ว แต่เขายังคงนิ่ง เราช่วยนายได้นะ หากนายต้องการ

เด็กคนนั้นยิ้มเจื่อนๆ พวกคุณไม่คิดว่าผมจะโกหกเหรอ

ก็อาจจะคาลอสยักไหล่ ว่าไง

ฉันอยากไปแอตแลนติสอเล็กซ์ว่า ให้พวกเราช่วยนะ

เจนนี่สบตาเขา พวกเราช่วยพ่อเธอได้นะ

ฟ้าฝนจ้องเขาเขม็งอย่างจับผิด เธอไม่ปริปากสักคำ

ไม่ดีกว่าเขาบอก ปัญหาของผมผมควรจัดการมันเอง

คาลอสหรี่ตา นายแน่ใจเหรอ

แน่สิ

โอเค ตามใจนายก็แล้วกันคาลอสบอกแล้วกระโดดขึ้นจากบ่อน้ำ เอาส่งมือให้ฟาเนอโดรัส พวกเราจะไปส่งฟาเนอโดรัสเอื้อมมือจับพร้อมกับรอยยิ้ม

 

น่าเสียดายอเล็กซ์บ่นอุบอิบ ขณะทุกคนกำลังยืนตรงชายหาด

พวกนายเป็นคนดีจริงๆฟาเนอโดรัสบอก โชคดีนะเด็กประหลาดเงื้อมือ

โว้! อย่าเลยคาลอสบอก ทุกคนหัวเราะ โชคดีคาลอสโบกมือ

ฟาเนอโดรัสเดินลงไปในน้ำ เกล็ดเริ่มผุดออกมาทันทีที่ร่างกายเขาสัมผัสน้ำทะเล

เดี๋ยว!” อเล็กซ์โพล่งขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปหาฟาเนอโดรัส ดูเหมือนเขาไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องประหลาดๆที่เท้าของเด็กประหลาดเลย นายเล่นเฟสบุ๊ครึเปล่า

ฟาเนอโดรัสขมวดคิ้ว อะไรบุ๊คนะ

เฟสบุ๊ค

เด็กประหลาดเอียงคอ อ้อ...ที่นั่นอาจพอมีเหลือนะ ทำไมกัน

เอาเมลล์นายมาหน่อยสิ

ฟาเนอโดรัสยิ้มมุมปากเอาเมลล์นายมาดีกว่าฟาเนอโดรัสบอก อเล็กซ์บอกเมลล์เขาไปและกระซิบบางอย่างกับเขา ฟาเนอโดรัสเดินจากไปช้าๆ

อย่าลืมที่บอกล่ะ!” อเล็กซ์ตะโกน

สาวๆแอตแลนติสขาวสวยหมวยอึ๋มนะเหรอ!” ฟาเนอโดรัสตะโกนกลับมา อเล็กซ์หน้าแดงขณะเพื่อนๆเขาเหลือบมองเขา

พวกผู้ชายเจนนี่ว่าแล้วหันหลังกลับไป ขณะเดียวกับที่ฟาเนอโดรัสกระโดดลงไปในน้ำท่ามกลางแสงอาทิตย์ของวันใหม่ เบื้องบนเมฆฝนเริ่มดำมะทึมมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนน้ำหมึกที่แผ่อยู่เต็มน่านฟ้า คงอีกไม่นานที่ฝนจะตกลงมา

เฮ้ย!” อเล็กซ์โพล่งออกมา ดูนั่นสิ!” เขาชี้ไปทางทะเล เพื่อนเขามองตามไป แล้วพวกเขาก็ต้องตะลึง

นั่นมัน...คาลอสตาเหลือก สิ่งที่เขาเห็นคือครีบรูปสามเหลี่ยมสีเทาที่โผล่พ้นน้ำออกมากว่าสี่ครีบ

ฉลาม!” เจนนี่ร้องแล้ววิ่งลงทะเล ช่วยเขา!”

คาลอสกำลังก้าวออกไปได้ก้าวเดียวในขณะที่ฝูงฉลามเข้าจู่โจมเงือกประหลาด...

เจนนี่หยุดชะงักแล้วเอามือปิดปาก พระเจ้า...

ทุกอย่างหายไปหมด ไม่มีครีบ ไม่มีเงือกประหลาด...และไม่มีเลือด

เกิดอะไรขึ้นคาลอสเดินลงทะเล แต่ไม่ทันไร น้ำทะเลก็ระเบิดออกมา

คาลอสและเพื่อนๆ เขาผละออกมาตามแรงระเบิด แล้วเด็กหนุ่มก็เห็น สิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศท่ามกลางเม็ดน้ำทะเลที่โปรยปรายลงสู่พื้น...มันคือฉลามขาว ฉลามขาวสี่ตัวลอยละลิ่วไปคนละทิศละทางจนหายวับไปกับตา ตามมาด้วยบางอย่างที่โผล่ออกมาจากผิวน้ำ...เด็กประหลาด

ปลาสวะ!” ฟาเนอโดรัสตะโกน ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่อร่อย!” เขาหันมาทางคาลอสแล้วยักคิ้ว ประมาณว่า ฉันเจ๋งล่ะสิ

สุดยอดอเล็กซ์รำพึง นั่นนะเหรอพลังของสร้อยมนตรา

นั่นแหละเจนนี่กระซิบ อัศจรรย์มาก เหมือนกับแหวน...

เราคงไม่ต้องห่วงหมอนั่นแล้วล่ะฟ้าฝนยักไหล่แล้วหันหลังกลับ

ก็คงงั้นคาลอสพึมพำขณะที่เด็กประหลาดดำดิ่งลงไปในน้ำอีกครั้ง

พวกเขาเดินกลับไปยังบึงสีเขียวอย่างเร่งรีบ หลายวันมานี้ ไม่มีวันไหนที่จะทำให้พวกเขามีความสุขได้มากเท่าวันนี้มาก่อน ระหว่างทาง ต่างคนต่างสาธยายถึงแผนการว่าจะทำสิ่งไปเป็นอย่างแรก หลังจากที่กลับไปแล้ว แต่ข้อเดียวที่ทุกคนคิดเหมือนกันคือ...กินให้พุงกาง

ช่ายคาลอสยิ้ม ข้าวเหนียวหมูปิ้ง

เจนนี่หัวเราะ ฉันอยากกินข้าวมันไก่

พิซซ่า!” อเล็กซ์ชูแขน อ้อ! ซูชิด้วยสิ!”

ฟ้าฝนหัวเราะ ฉันอยากกินผัดคะน้า

คาลอสเลิกคิ้ว ฉันก็ชอบผัดคะน้า...มากๆเลยด้วย

ช่างนายสิเธอยักไหล่

คาลอสเบ้ปาก พวกเขาเดินมาถึงบึงสีเขียวที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้สูงชัน นกประหลาดส่งเสียงร้องเหมือนเพลงสวดศพ บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน อากาศเย็น คงไม่ค่อยมีใครชอบบรรยากาศแบบนี้...นอกจาคาลอส

เย้! ถึงแล้ว!” อเล็กซ์แหกปากแล้วกระโดดลงบึงสีเขียวเป็นคนแรก

ยะฮู้!” คาลอสกระโดดตามลงไป

ปัญญาอ่อนฟ้าฝนบ่นพึมพำแล้วค่อยๆหย่อนตัวลงไป ตามด้วยเจนนี่ ซึ่งค่อนข้างลำบาก เนื่องด้วยกระโปรงสั้นจู๋ของเธอ

เราจะไปไหนกันดีเจนนี่ถาม ขณะฝนเริ่มโปรยปรายลงมา

อืม...คาลอสเอียงคอ โรงเรียนก็ไม่ได้ ไหนดีล่ะ

ไปที่แฟลตฉันไหมฟ้าฝนเสนอ ไม่มีใครอยู่หรอก และมันอยู่ก็ใกล้ๆโรงเรียนด้วย

ที่ไหนก็ไปหมดแหละ ขอให้มีพิซซ่าอเล็กซ์ว่าขณะดึงใบไม้บังฝน

ฉันโอเคนะคาลอสบอก

งั้น จับตัวฉันเจนนี่บอก นายคงไม่อยากหายตัวลงไปในน้ำอีกหรอก...ใช่ไหมคาลอส

คาลอสยักไหล่ เธอคงไม่ทำให้ฉันจมน้ำตายหรอกนะ...ตอนเธอหายตัวจะมีน้ำออกมานี่นา

ฉันจะใช้แหวน ไม่ได้ใช้พลังน้ำซะหน่อย

โอเคคาลอสจับตัวเธอ ตามด้วยเพื่อนๆเขา แล้วเจนนี่ก็เปล่งแสงสีขาว เพียงไม่นานทุกคนก็หายไป

 

สิ่งที่คาลอสสัมผัสได้เป็นอย่างแรกหลังจากที่โผล่ออกมาในห้องเล็กๆของฟ้าฝนก็คือกลิ่น มันมีกลิ่นประหลาดๆ จะหอมก็ไม่หอม จะเหม็นก็ไม่เหม็น อาจจะเป็นกลิ่นสเปรย์ปรับอากาศผสมกับห้องน้ำก็ได้ ตรงหน้าคาลอสเป็นคอมพิวเตอร์ของฟ้าฝน เหนือขึ้นไปเป็นรูปวาดนามธรรมเรียงเป็นแถว ขวามือเป็นประตู และซ้ายมือเป็นทางไปยังห้องนอนและห้องครัว ซึ่งคาลอสสงสัยว่ากลิ่นอาจจะมาจากห้องนั้นก็ได้

แต่ถึงอย่างไร คาลอสก็กลับมายังโลกที่เขาคุ้นเคยอีกครั้ง

คาลอสยิ้มให้เพื่อนแล้วเอนตัวลงนั่งโซฟาที่อยู่ด้านหลังอย่างอ่อนล้า เด็กหนุ่มถอนหายใจเสียงดัง อเล็กซ์ลงไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น ปากก็พึมพำ พิซซ่า พิซซ่าหน้าซูชิ!” ฟ้าฝนเดินไปทางห้องครัวพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ส่วนเจนนี่ยืนพิงกำแพงมองรูปที่แขวนอยู่ด้านหน้า

ฟ้าฝนเดินมาพร้อมแก้วน้ำในมือหนึ่งแก้ว และที่ลอยมาเองอีกสามแก้ว มันลอยตรงไปหาเจนนี่ คาลอส และอเล็กซ์ที่ดิ้นพล่านจนปัดมันตกแตก

เจ้าทึ่ม!” ฟ้าฝนว่าอเล็กซ์ ระวังหน่อยสิ

คาลอสดีใจที่เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่ถูกฟ้าฝนด่าว่าเจ้าทึ่ม

โทษทีอเล็กซ์บอก ขณะที่ฟ้าฝนเสกไม้ถูพื้นให้อเล็กซ์ เขาขมวดคิ้ว

ทำตัวเหมือนคนธรรมดาบ้างก็ดีนะเธอบอก จะไม่ได้ลืมว่านายเองยังเป็นคน ไม่ได้เป็นลูกของซุส

ซุสบ้าบออะไรอเล็กซ์บ่นขณะเช็ดพื้นและเก็บกวาดเศษแก้ว

ฟ้าด้านนอกส่งเสียงร้องดังลั่น

เอ่อ...อเล็กซ์ละล่ำละลัก ยกโทษให้ผมด้วยครับ ซุส

ปัญญาอ่อนฟ้าฝนพึมพำแล้วดื่มน้ำของตัวเอง

เธอวาดเองเหรอเจนนี่ถามขณะกอดอกดูรูป

อืม งานอดิเรกน่ะ เธอยิ้ม

อเล็กซ์เก็บกวาดเศษแก้วและน้ำอย่างรวดเร็ว พิซซ่า!” เด็กหนุ่มกระโดด หัวเขาเกือบจะชนเพดาน

หุบปากทีเถอะอเล็กซ์คาลอสเอ็ด นายไปก่อนเลยก็ได้นะ เพราะถึงยังไงพวกเราก็ต้องแยกกันอยู่แล้ว

อเล็กซ์ลูบคางอยู่สักพัก โอเค งั้นโชคดีนะทุกคน บาย

บายเพื่อนๆเขาพูด อเล็กซ์เดินออกไปพร้อมกับฮัมเพลงพิซซ่าทำนองหนูมาลีที่เขาแต่งเอง ด้านหลังเขายังเต็มไปด้วยผลงานของฟ้าฝน คาลอสนึกไม่ออกเลยว่าถ้าเพื่อนเขาไปเดินในห้องตอนนี้สภาพจะเป็นอย่างไร

เพื่อนฉันแต่ละคนฟ้าฝนส่ายหน้าแล้วหย่อนตัวลงนั่นบนโซฟาเก่าๆ

เจนนี่หัวเราะ พวกผู้ชายก็แบบนี้แหละ...โอ ฉันหมายถึงผู้ชายบางคนน่ะคาลอส

คาลอสยิ้มเจื่อนๆ

เธอวาดใช้ได้เลยนะเจนนี่เปลี่ยนเรื่องพลางชี้ไปที่รูปที่ดูเลอะเทอะ มันเหมือนคนถือถังสีแล้วสะดุดล้มใส่ผ้าผืนใหญ่

จริงเหรอฟ้าฝนพูดสีหน้าเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ดูเหมือนกำลังคิดว่า แน่นอนสิ ก็ฉันเจ๋งนี่นา

จริงสิ

คาลอสดื่มน้ำจนหมด งั้น ฉันไปนะ

เจนนี่นั่งลงข้างฟ้าฝน จะไปแล้วเหรอ

ฉันมีเรื่องต้องทำน่ะคาลอสยักไหล่ ผอ.ไง

 “อ้อ งั้นไปเถอะ บาย เจนนี่โบกมือ

เดี๋ยวสิฟ้าฝนขัด นายลืมไปแล้วเหรอว่านายต้องปลอมตัวน่ะ

อ้อ จริงสิ ฉันเป็นคนดังไปแล้วนี่นาคาลอสเลิกคิ้ว แต่ไม่เอาแบบเดิมแล้วนะ

ปัญญาอ่อนฟ้าฝนบ่นงึมงำแล้ววาดมือผ่านคาลอสตั้งแต่หัวจรดเท้า เราจะเปลี่ยนแค่ชุดที่นายใส่ ไม่ได้เปลี่ยนผม เคราหรืออะไรทำนองนั้น แล้วคาลอสก็เปลี่ยนจากชุดแอ๊ด คาราบาว มาเป็นเอี๊ยมสีน้ำเงินเหมือนเด็กปัญญาอ่อนทับเสื้อยืดลายหมีพูห์ สวมแว่นตากลมโตหนาเตอะ ถุงเท้าสีแดงถูกดึงขึ้นมาจนถึงเข่าภายใต้รองเท้าคนละสี คาลอสคงไม่เห็นว่ามีเศษสาหร่ายติดอยู่ที่ฟันเขาด้วย

เจนนี่และฟ้าฝนหัวเราะ

นี่มันอะไรกัน!” คาลอสสำรวจร่างกาย

เอาน่า แค่ที่นี่ไปโรงเรียนเองเจนนี่ยักไหล่ ไม่มีใครจำนายได้แน่นอน ฉันพนันได้เลย

ฉันยังจำตัวเองไม่ได้เลยคาลอสหยิบแว่นออกมาดู

ฟ้าฝนตบไหล่ เพื่อความอยู่รอด

คาลอสถอนหายใจ ก็ได้ งั้นฉันขอรองท้าฉันคืนหน่อย

หาฟ้าฝนขมวดคิ้ว

รองเท้าฉัน ที่ฉันใส่เมื่อกี้

อ้อรองเท้าสีดำเก่าๆ ปรากฏขึ้นในมือฟ้าฝน เห็นใส่แต่รองเท้าคู่นี้ ทำไมไม่เปลี่ยนบ้างล่ะ มันเป็นรองท้าหายนะเชียวนะ พวกนั้นติดจีพีเอสไว้ที่รองเท้านี่ใช่ไหมล่ะ

ช่างฉันเถอะคาลอสคว้ารองเท้ามาจากมือฟ้าฝน เธอดูตกใจเล็กน้อย

บายฟ้าฝนบอก

เจนนี่โบกมือ บาย

วันหลังไปดูหนังอีกไหมคาลอสยักคิ้ว

ไปตายซะ!” ฟ้าฝนคว้าหมอนที่โซฟาปาใส่เขา เจนนี่หัวเราะ

คาลอสรีบเปิดประตูออกไปแล้วตะโกนกลับมาพวกผู้หญิง!”

 

เด็กปัญญาอ่อนที่ถือรองเท้าสีดำเก่าๆเดินออกมาจากแฟลตตำรวจ คาลอสกลัวว่าตำรวจอาจเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นโจรโรคจิตที่มาขโมยรองเท้าหรืออะไรทำนองนั้นก็ได้ เขาเดินออกมาจากแฟลตแล้วเขาก็เห็นตำรวจที่ฟื้นจากความตาย...หมวดองอาจ...หรือพ่อของฟ้าฝนกำลังลงมาจากรถสีน้ำตาลพาดขาวเหมืนรถตำรวจทั่วไปของประเทศไทย

เขาหันมามอง หลงทางเหรอเจ้าหนู

อ้าคาลอสอ้ำอึ้ง เปล่าครับเขาเร่งเดินออกมา

ไปแปรงฟันด้วยนะ!” เขาตะโกนตามหลัง

คาลอสรีบวิ่งออกมา แล้วส่องตัวเองในกระจกรถเก๋งที่จอดข้างถนนคันหนึ่ง ซึ่งก็พบเศษสาหร่ายสีดำติดอยู่ที่ฟัน

ฉันจะฆ่าเธอ!” คาลอสคำราม

จังหวะเดียวกับที่ประตูรถด้านตรงข้ามเปิดผวัะออกพร้อมกับหญิงคนหนึ่งกระโดดลงจากรถ ช่วยด้วย! เขาจะฆ่าฉัน!”

ทุกคนเหลียวมามองคาลอส โชคร้ายที่นั่นหมายถึงหมวดองอาจด้วย

คาลอสหันซ้ายขวาอย่างเลิ่กลั่ก ขณะที่หลายคนชี้มาทางเขา ปากพึมพำ เด็กเมายา เขามาปล้นรองเท้ารึ” “นั่นสายัณห์หรือเปล่าน่ะและอีกหลายอย่างที่คาลอสไม่อยากฟัง หญิงที่กระโดดลงจากรถดูจะแตกตื่นเหมือนกับเจอผู้ก่อการร้าย หรืออาจมากกว่านั้น เธอตรงเข้าไปหาชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ร้ายขายข้าวขาหมู เขาผงกหัวแล้วเดินเหยาะๆมาพร้อมมีดอีโต้ ด้านหลังคาลอส หมวดองอาจกำลังวิ่งเข้ามา

คาลอสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูเหมือนจะไม่ได้พักซะแล้วแล้วเขาก็วิ่งหนีไป

 

คาลอสอาศัยการชำนาญในพื้นที่และความสามารถในการวิ่งหนีขั้นเทพของเขา เขาจึงสลัดหมวดองอาจและชายถือมีดอีโต้มาได้ เขาเดินมาถึงป้อมยามในสภาพที่โชกเหงื่อ ตอนนี้เวลาเก้าโมงแล้ว ป้ายไวท์บอร์ดเขียนวันที่ วันพฤหัสบดี ที่ ๑๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๓

เขาจากโรงเรียนไปสี่คืนห้าวัน และวันนี่ก็ถึงวันเปิดเรียนแล้ว คาลอสเดินผ่านยามและสารวัตนักเรียนมาโดยบอกว่ามาส่งรองเท้า เขาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังงงงันวิ่งหนีเข้ามา ซึ่งเขาทำได้ดีอยู่แล้วแม้เขาจะวิ่งมาแล้วเป็นสิบกิโลเมตรแล้วก็ตาม แต่นั่นเรื่องเล็ก เรื่องผอ.เดมนี่สิเรื่องใหญ่

คาลอสเดินสวนกับครูหญิงสองคน เธอทั้งคู่สวมชุดดำและกำลังเดินออกไปทางประตูโรงเรียน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ลูล่ากับเทรซี่นั่นเอง เธออาจจะไปงานศพของใครบางคนก็ได้ คาลอสไม่กล้าถาม เขากลัวเขาพวกเธออาจเห็นเขาเป็นพวกโรคจิตก็ได้

คาลอสเห็นกลุ่มนักเรียนที่นั่งตามม้าหินอ่อนเป็นกลุ่มๆ บนม้าหินอ่อนเต็มไปด้วยเศษขยะ ทั้งแก้วน้ำ ถุงขนมเลย์ ร็อค รสบาร์บิคิว เศษผ้าเช็ดหน้า และอีกหลายๆอย่างที่เด็กนักเรียนจะหาได้ มันคือกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว นักเรียนทำรกแล้วภารโรงก็ต้องทำงานหนัก

มันแปลกอยู่อย่างเดียว...นักเรียนมีมากเกินไป

เด็กหนุ่มสงสัยว่าพวกเขาไม่มีเรียนหรืออย่างไรนะ แต่เขาก็เลิกสงสัยเมื่อหลายคนหัวเราะเยาะเขา เหมือนเขาเป็นตัวประหลาด เด็กปัญญาอ่อน(ที่ดูโรคจิต)เดินจนมาถึงบ้านพักของเดม เขาเริ่มประหม่า คิดว่าจะแก้ตัวกับเดมอย่างไรดี คาลอสเหลือบมองพื้น...ไม่มีรองเท้า เขาผลักประตูเข้าไปเมื่อพบว่ามันไม่ได้ล็อก

ทุกสิ่งทุกอย่าง อยู่ในสภาพเดิม เหมือนตอนที่เขาออกมาเมื่อห้าวันก่อนไม่มีผิด อย่างกับไม่มีใครอาอยู่เลยตั้งแต่เขาออกไป เจ้าอีฟกำลังเอามือเขี่ยปากพร้อมเคี้ยวเสียงงึดงัด เด็กประหลาดกำลังส่องตัวเองในกระจก นึกดีใจที่เดมยังไม่กลับมา หรืออาจเสียใจ เพราะบางทีเขาอาจกลับมาพร้อมข่าวร้าย และทันใดนั้นเอง...

เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

คาลอสหยิบมันออกมาเขาแทบลืมไปแล้วว่ามีมันอยู่ตรงนั้น ปลายสายคือเดม...

ครับคาลอสข่มเสียงให้เป็นธรรมดา

เธอไปไหนมาเดมบอก เสียงเขาดูอ่อนล้า อาจารย์โทรหาไม่ติดเลย

อ้อ...สงสัยเครือข่ายมีปัญหามั้งครับ นี่ประเทศไทยนี่คาลอสแก้ตัว

เหรอ ช่างเถอะ

คาลอสรู้สึกมีความหวัง เดมอาจยังไม่ได้กลับมาที่นี่ และเขาอาจยังไม่รู้ว่าคาลอสได้ไปผจญภัยมา มีอะไรหรือเปล่าครับ

มี...มีสิเดมบอกน้ำเสียงเขาดุกังวล แฟนของริชาร์ดตายแล้ว

เขามาพร้อมกับข่าวร้ายจริงๆ ด้วยสิ

วันนี้งานศพวันสุดท้ายแล้วเขาพูดต่อ มาด้วยล่ะ

101 ความคิดเห็น