Produce101 / Wannaone อ่อยเด็ก the series #ONGNIEL #NIELONG

ตอนที่ 21 : Gobuki 3 (Christmas Special)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

Gobuki 3 Christmas Special











 By Kang daniel








ชีวิตช่วงนี้มันก็จะเหงาๆหน่อย




ยิ่งบวกกับอากาศหนาวแบบเอ็กซ์ตรีมของเดือนธันวามันก็จะยิ่งซึมเข้าไปใหญ่




แต่ถึงจะหนาวแค่ไหนก็ชิดซ้ายไปได้เลยถ้าเทียบกับอาการซึมเซื่องเพราะไม่ได้เจอหน้าใครบางคน




คนที่ทำให้เป็นแบบนี้ได้ก็มีอยู่คนเดียวแหละ




คิดถึงไอ้เด็กแสบองซองอูชะมัด




ผมฝึกสอนที่โรงเรียนเสร็จแล้ว หนึ่งเทอมถ้วนไม่ขาดไม่เกิน ใจนึงก็ลั้นลาแบบสุดเพราะไม่ต้องมาคอยปวดหัวกับเด็กๆที่ผมเกลียดมาทั้งชีวิตและจะได้มีเวลาทำโปรเจคจบแบบยาวๆ แต่อีกใจนึงที่ดูจะมีนำ้หนักกว่า ผมก็ไม่อยากจะยอมรับแต่มันก็เป็นไปแล้ว เวลากว่าสี่เดือนที่ผ่านมามันทำให้ผมผูกพันธ์กับเด็กๆที่นั่นเข้าให้ โดยเฉพาะห้อง5/2 เด็กพวกนี้ทำเอาผมน้ำตาซึมในวันสุดท้ายของการสอน รับรู้ได้เลยว่าพวกเขารักผม นี่สินะผลของการเป็นครูฝึกสอนที่ตามใจเด็กทุกเรื่อง (ทำไมฟังดูเลว)




ส่วนอีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้ น้องน้อยของผม เฮ้อ พูดแล้วก็คิดถึงอีกแล้วเนี่ย




เนื่องจากพอฝึกสอนเสร็จท่านแม่ก็โทรศัพท์สายตรงมาจากปูซานให้กลับบ้านด่วน เนื่องจากจะลืมหน้าลูกชายแล้ว เล่นไม่กลับบ้านมาเกือบปีเพราะก่อนหน้านี้ผมมัวแต่ยุ่งเรื่องหาที่ฝึกงานกับคิดโปรเจคจบ แม่บอกคิดถึงผมมาก ผมก็คิดถึงแม่มากๆเหมือนกัน ก็เลยต้องจองตั๋วเครื่องบินกลับบ้านด่วนๆด้วยเงินที่แม่โอนมาให้นั่นแหละ




และด้วยความรีบไปหมดทุกสิ่งอย่าง ทั้งจองตั๋วเครื่องบิน ไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อเคลียร์งาน จัดกระเป๋า หาเครื่องสำอางที่แม่ฝากซื้อ พอเช้ามาก็หัวซุกหัวซุนไปสนามบินทำให้ผมไม่มีเวลาได้บอกน้อง




พอไปถึงปูซานก็ใช้เวลาอยู่กับแม่ตลอดเพราะผมกลับบ้านมาแค่ห้าวัน และมันก็ใกล้จะถึงวันคริสต์มาสแล้ว ประจวบกับที่แม่ผมนัดเพื่อนๆไปฉลองคริสต์มาสและปีใหม่กับที่ประเทศไทยเพราะอยากหนีอากาศหนาว ผมก็เลยกะว่าจะกลับไปฉลองคริสต์มาสที่โซล ที่คาเฟ่ใต้หอผมนั่นแหละ ที่นี่เหมือนเป็นครอบครัวของผมสาขากรุงโซลไปแล้ว ทั้งคุณน้าทั้งสองที่เอ็นดูผมเหมือนเป็นลูก แต่อันนี้ในกรณีที่พวกเขายังไม่รู้นะว่าผมคิดยังไงและทำอะไรๆกับลูกชายเขาไปแล้วบ้าง




ที่ผมรีบกลับโซลก็เพราะมีความคิดที่อยากจะฉลองคืนคริสต์มาสอีฟกับน้อง ไม่รู้สิ เพราะผมชอบเทศกาลนี้มากๆด้วยแหละมั้ง และผมก็ชอบน้องก็เลยอยากใช้เวลาที่ผมชอบอยู่กับคนที่ชอบ เป็นไงโรแมนติกดีมั้ยล่ะ




แต่เหมือนว่าพระเจ้าจะลงโทษที่ผมไม่ได้บอกน้องว่าหายไปไหนมาช่วงอาทิตย์นี้ หรือว่าจะโดนลงโทษเรื่องที่ผมมือไวชอบแกล้งจับนู่นแตะนี่น้องกันนะ เพราะว่าพอผมกลับมาจากปูซานด้วยความหวังที่อยากจะกอดเจ้าตัวเล็กให้จมอกแล้วเนียนหอมแก้มซักฟอดให้หายคิดถึง น้องและครอบครัวก็ยกขโยงกันไปเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่นกันซะอย่างนั้น




ทิ้งไว้แค่โน๊ตที่แปะอยู่หน้าห้องของผมว่าถ้าอยากกินอะไรให้เข้าประตูหลังร้าน กุญแจอยู่ที่เดิม น่ารักมั้ยล่ะครอบครัวนี้ แต่ไปกี่วันกลับเมื่อไหร่ก็ไม่บอกด้วยนะ




วันนี้ก็เป็นวันที่ 24 ธันวาแล้วด้วย สงสัยคืนนี้ผมคงต้องฉลองคืนวันคริสต์มาสอีฟอย่างซึมๆกับหนังซักเรื่องและก็ช็อกโกแลตร้อนในร้านแน่ๆเลย













ปังๆๆๆ!




“คังแดเนี่ยว!”




“อยู่มั้ยเนี่ย”




“หนีออกนอกประเทศไปแล้วมั้ง”




“พี่แดเนียลจะหนีออกนอกประเทศทำไมล่ะครับน้อง”




ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่งีบหลับไปตอนกลางวัน เพราะเสียงทุบประตูดังลั่นตามมาด้วยเสียงคนคุยกัน




“ก็พี่เนี่ยวไม่ตอบอ่ะ น้องบอกแล้วไงว่าค่อยเอามาให้พรุ่งนี้”




“โน๊ตที่ออมม่าแปะไว้หายไปแล้วนะ พี่แดเนียลก็ต้องกลับมาแล้วสิ”




นั่นมัน




เสียงของซองอูกับคุณน้านี่




ผมรีบสะบัดผ้าห่มออกแล้วลุกจากเตียงไปเปิดประตู ใช่จริงๆด้วย ไอ้ตัวแสบของพี่




“...”




ซองอูยืนมองหน้าผมนิ่งๆข้างๆกันเป็นคุณน้าที่ยิ้มให้อย่างงงๆว่าผมจะยืนฉีกยิ้มอยู่อย่างนี้อีกนานมั้ย




“ยังไม่ออกนอกประเทศจริงด้วยแฮ-”




ไม่ทันรอให้น้องได้พูดจบประโยคผมก็คว้าตัวซองอูเข้ามากอดไว้แน่น ไม่สนใจแล้วว่าแม่น้องจะยืนมองอยู่ ก็คนมันคิดถึงอ่ะ




น้องก็เอาหน้าซุกอกผมแล้วสอดมือเข้ามาที่เอวเพื่อกอดตอบ น่ารักชะมัด




“ฮ่าๆ สงสัยจะคิดถึงกันมาก น้องซื้อของมาฝากแดเนียลด้วยนะ”




ผมปล่อยน้องให้เป็นอิสระจากอ้อมกอดแล้วหันมายิ้มแหะๆให้กับคุณน้าเพราะเขินที่ไปกอดลูกชายเขาต่อหน้าต่อตา




“ขอบคุณครับ ไม่น่าลำบากซื้อของมาให้เลย แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว”




“ไม่เป็นไรหรอกจ้า แดเนียลก็คอยดูแลน้องซองอูเหมือนคนในครอบครัวเรานั่นแหละ ใช่มั้ยครับน้อง”




คุณน้าหันมาถามเจ้าน้องตัวแสบที่เอาแต่ยืนเงียบๆไม่พูดไม่จามองหน้าผมสลับกับคุณน้าอยู่นั่น




“นี่นะบอกให้อยู่ฉลองคริสต์มาสที่ญี่ปุ่นเลยก็ไม่ยอม ตอนจองตั๋วเครื่องบินก็งอแงจะกลับบ้านวันนี้ลูกเดียว ก็เลยได้ไปเที่ยวแปปเดียวเอง”




ผมแอบเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่าน้องอยากกลับมาฉลองวันคริสต์มาสกับผม นี่หยุดยิ้มไม่ได้แล้วนะ หยุดจ้องน้องไม่ได้ด้วย น่ารักเกิน




“บอกว่าพี่แดเนียลจะกลับมา จะรอพี่แดเนียลๆอยู่นั่นแหละ ติดพี่มากมั้ยเรา”




คังแดเนียลได้ระเบิดตัวเองไปเรียบร้อยแล้วครับ




ผมรู้ว่าผมใช้คำว่าน่ารักเปลืองไปมากกับเด็กคนนี้ แต่มันน่ารักจริงๆนี่นา อยากจะนอนกอดน้องทั้งคืนแล้วบอกให้น้องรู้ว่าตัวเองน่ารักน่ารักน่ารักๆๆๆๆๆๆขนาดไหน




“ผมมีของฝากจากปูซานมาให้ด้วยนะครับ แต่คงต้องใช้เวลาหานิดนึง นี่ยังไม่ได้เอาของออกจากกระเป๋าเลย งั้นผม...ให้ซองอูเอาไปให้พรุ่งนี้เช้าละกันเนอะ คืนนี้จะอยู่กับพี่มั้ยครับ”




“อืม” ซองอูไม่ยอมเงยหน้า ตอบกลับมาสั้นๆ “ออมม่ากลับไปก่อนเลย คืนนี้น้องนอนนี่” แล้วก็หันไปโบกมือบ๊ายบายให้ออมม่าของตัวเอง




ผมค้อมศรีษะลาคุณน้าแล้วเอ่ยสุขสันต์วันคริสมาสล่วงหน้า และก็ขอโทษในใจที่ไปพรากลูกมาจากพ่อแม่เขาแบบนี้




พอคุณน้าเดินออกไปจนลับสายตาผมก็ชวนน้องเข้าห้อง และก็เห็นน้องถือบางอย่างอยู่ในมือ จะเป็นของฝากของผมรึป่าวนะ




“ไหนซองอูมีของฝากจากญี่ปุ่นอะไรมาให้พี่ครับ”




น้องยื่นกล่องในมือมาให้ มันเป็นกล่องสีขาวขนาดเท่าเอสี่ผูกโบว์สีแดงสวยงามน่าเอ็นดู




“ช็อกโกแลตจากโรงงานชื่อดังในฮอกไกโดเลยนะ พี่เนี่ยวชอบกินช็อกโกแลตนี่”




“อ้าว ซองอูบอกพี่ก่อนอย่างนี้ก็ไม่เซอร์ไพร์ซสิ”




“ก็ไม่ได้จะให้เซอร์ไพร์ซซักหน่อย ก็แค่ของฝาก โบว์นั่นซองอูไม่ได้เป็นคนผูกนะ มันเป็นแพกเกจวันคริสต์มาสอย่าเข้าใจผิด”




ผมวางกล่องช็อกโกแลตไว้บนโต๊ะหน้าทีวีเพราะว่ายังไม่อยากกินช็อกโกแลตตอนนี้ แล้วหันไปสนใจเด็กน้อยที่เอาแต่กดรีโมทเลือกช่องทีวีอย่างใจจดใจจ่อ




“อยากดูหนังหรอ ดูเรื่องอะไรดี” ผมแย่งรีโมทมาจากน้องแล้วเอาคอมพิวเตอร์ต่อกับหน้าจอโทรทัศน์แทน




“ชาลีกับโรงงานช็อกโกแลต” ผมจัดการเสริชหาหนังเรื่องที่น้องอยากดู สงสัยคงจะยังอินกับโรงงานช็อกโกแลต พอหนังโหลดไปได้ซักพักผมก็ลุกไปอบป๊อปคอร์นกับชงช็อกโกแลตร้อนให้ตัวเองและชงชาเขียวร้อนให้น้อง และก็ไปขนหมอนผ้าห่มตุ๊กตาจากในห้องนอนมาสุมๆกันไว้ที่ตัวน้องจะได้อบอุ่นๆ




เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยผมก็แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับน้องแล้วก็นั่งดูหนังข้างๆกัน




“พี่แดเนี่ยวไม่กินช็อกโกแลตหรอ” น้องหยิบป๊อปคอร์นเข้าปากแต่ก็ยังบุ้ยไบ้ปากไปตรงช็อกโกแลตที่ตัวเองซื้อมาฝากผม แหน่ะ อยากกินเองก็ไม่บอก




“ซองอูอยากกินหรอครับ งั้นพี่แกะเลยนะ”




“โอเค”




ผมแกะห่อช็อกโกแลตออก หยิบออกมาหนึ่งชิ้นแล้วส่งมันเข้าปากน้อง




“หืมมม อร่อย” ซองอูตาวาวเป็นประกาย ปากก็เคี้ยวช็อกโกแลตไปพูดไปแต่ก็ไม่ได้ละสายตาออกจากโทรทัศน์ จะสนุกอะไรขนาดนั้นล่ะห้ะ




“เอาอีกมั้ย” ผมถามน้องเมื่อเห็นน้องหยุดเคี้ยวไป




“เดี๋ยวซองอูหยิบเอง พี่แดเนี่ยววางไว้เลย” ซองอูว่าพลางหยิบป๊อปคอร์นเข้าปากอีกคำ ตาก็ไม่หลุดโฟกัสจากทีวีเลยจริงๆ




แก้มน้องดูมีเส้นเลือดสีแดงๆชัดขึ้นมา สงสัยจะหนาว ผมเลยเอาผ้าห่มไปห่อตัวซองอูอีกชั้นจนตอนนี้น้องกลายเป็นก้อนกลมๆที่โผล่ออกมาแต่หัว และผมก็กอดน้องผ่านชั้นผ้าห่มหนาๆทับไปอีกชั้น นี่กลัวน้องหนาวจริงๆนะเนี่ย




ผมจ้องมองเสี้ยวหน้าของน้องใกล้ๆ ใกล้มาก แก้มน้องห่างจากปลายจมูกผมไม่ถึงหนึ่งนิ้วด้วยซ้ำ แก้มแดงๆนี่มันน่าฟัดชะมัด




แล้วผมก็ฟัดมันเข้าให้จริงๆ ผมกดจมูกลงไปที่แก้มแดงๆของซองอูแล้วสูดหอมฟอดใหญ่ จะโดนน้องโกรธมั้ยเนี่ย




แต่ผิดคาด ซองอูแค่เอามือมาปัดๆตรงแก้มแล้วดูหนังต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนผมเป็นแต่แมลงวันตัวนึงที่น่ารำคาญที่ไปรบกวนการดูหนังของน้อง




จะไม่สนใจกันอย่างนี้ก็ได้หรอ ได้!




ผมยื่นจมูกไปตรงแก้มน้องอีกครั้งแต่ครั้งนี้น้องเบี่ยงตัวหนี แต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลเพราะโดนผมกอดอยู่ ผมก็ไล่ตามไปจนได้หอมแก้มน้องอีกฟอด




ผมดึงซองอูให้กลับมานั่งที่เดิมแล้วยื่นหน้าเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นริมฝีปากของผมที่กดลงไปบนแก้มของซองอู เด็กนี่แก้มนิ่มชะมัด กินเก่งตัวผอมแต่ออกแก้มนี่ก็ดีเหมือนกันนะ




ตอนนี้ผมเลิกสนใจวิลลี่วองก้าในทีวีไปแล้ว สายตาผมจ้องอยู่แค่ที่แก้มนิ่มตรงหน้าไล่กดจูบลงไปซ้ำๆจนแก้มที่แดงๆอยู่แดงมากขึ้นไปอีก เห็นแล้วมันน่ารังแกชะมัด น้องก็หยุดหนีผมไปแล้ว แต่ก็ยังไม่สนใจกันอยู่ดี




ผมจ้องแก้มของซองอูนิ่งๆแล้วค่อยๆเลื่อนหน้าของตัวเองเช้าไปช้าๆแบบไม่เหมือนตอนแรกที่พุ่งเข้าไปเร็วๆ อยากรู้ว่าน้องซองอูจะมีปฎิกิริยายังไง




เมื่อผมเลื่อนใบหน้าอย่างช้าๆเข้าไปใกล้ได้ซักพักก็รู้สึกว่าน้องค่อยๆเอียงแก้มเข้ามาทางผมจนจมูกของผมกับแก้มของน้องมาเจอกันตรงครึ่งทาง กลายเป็นว่าน้องก็ยื่นแก้มมาให้ผมจูบ โอเค ผมยังไม่แน่ใจว่าที่น้องทำเมื่อกี๊มันใช่จริงๆรึป่าว ก็เลยลองทำแบบเดิมอีกครั้ง น้องยื่นแก้มเข้ามาหาจริงๆด้วย!




น่ารัก เหมือนลูกแมวเลย ไอเด็กนี่มันน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆจริงๆ




ผมยั่วน้องด้วยการค่อยๆขยับตัวเองให้ช้าลงไปอีกแล้วก็หยุดค้างไว้ ผลที่ได้คือน้องเอาแก้มตัวเองมาแปะลงบนปากของผมเลย โอยยยยย จะบ้าตาย ทำไมน่าแกล้งขนาดนี้ล่ะองซองอู ผมจัดการกดจูบลงบนแก้มซองอูย้ำๆๆๆด้วยความหมั่นเขี้ยว อย่าไปทำกับใครที่ไหนเลยนะซองอู อิจฉาคุณพ่อคุณแม่ของซองอูจังที่ได้เห็นอะไรน่ารักๆแบบนี้มาตั้งแต่น้องเกิด




“พอแล้วววววว แก้มช้ำไปหมดแล้วเนี่ย” ผมเรียกร้องความสนใจจากซองอูคืนมาจนได้ น้องเลิกจ้องทีวีแล้วหันมาทางผม แต่ด้วยคิ้วขมวดน่ะนะ




“ดูหนังสิพี่แดเนี่ยว กินช็อกโกแลตไปก็ได้ไม่ชอบหรอ”




“ป้อนหน่อย” ผมอ้าปากรอเป็นการกดดันให้น้องต้องพาร่างตัวเองที่โดนผ้าห่มหนาๆพันอยู่สองชั้นเอื้อมไปหยิบช็อกโกแลตบนโต๊ะตรงหน้ามาป้อน




ไวท์ช็อกโกแลตหรอ อืม...หวานชะมัด




น้องหยิบดาร์กช็อกโกแลตเข้าปากตัวเองแล้วตามด้วยชาเขียวร้อนที่ตอนนี้คงจะหายร้อนแล้ว




“ทำไมซองอูไม่เอาดาร์กช็อกโกแลตให้พี่อ่ะครับ”




“รสไหนก็อร่อยเหมือนกันเหละน่า พี่แดเนี่ยวอย่าเรื่องมาก”




“ไม่เหมือนดิ พี่ชอบดาร์กมากกว่า”




“งั้นก็เอาอันใหม่” ซองอูขยับตัวมาหยิบอีกครั้งนึง “อ้าว มีแค่ชิ้นเดียวหรอ”




ซองอูเงยหน้ามายิ้มแหะๆให้ผม น่ารักอีกละ จะงอนก็งอนไม่ลงเลย




“เดี๋ยวพรุ่งนี้ซองอูเอาอีกกล่องมาให้”




“ไม่เอา อยากกินตอนนี้” บอกแล้วใช้มั้ยครับว่าซองอูเป้นเด็กน่าแกล้ง แกล้งงอนซะหน่อยละกัน




“แล้วจะให้ซองอูทำไงอ่ะ! กินจากปากซองอูเลยมั้ยล่ะ” ซองอูจ้องหน้าผมเขม็ง รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าพูดอะไรออกมา




แล้วมันได้มั้ยอ่ะ




เห้ย! ไอ้แดเนียล คิดอะไรบ้าๆ น้องมันพูดมาก็ไม่รู้ความหมายหรอก ตำรวจจะจับเอานะ




แต่ปากน้องน่าจุ๊บมากเลย แถมยังได้ชิมดาร์กช็อกโกแลตด้วยนะ








ไม่ไหวอ่ะ








ผมดึงใหล่ซองอูให้โน้มเข้ามาแล้วตัวเองก็โน้มเข้าไปเจอกันตรงครึ่งทางเหมือนเมื่อกี๊ น้องทำท่าจะผลักผมออก แต่ก็ไม่ทันแล้วล่ะ




ผมประกบปากเข้ากับปากของซองอูแล้วแช่ไว้นิ่งๆ ไม่อยากขยับเพราะกลัวน้องตกใจ แต่น้องก็หาได้นำมาไม่ ซองอูขยับปากเล็กๆเหมือนต้องการจะพูดอะไร มันทำให้เกิดช่องว่างที่ผมสามารถสอดลิ้นเข้าไปได้ ผมขยับริมฝีปากของตัวเองเบาๆเพื่อให้น้องขยับตาม ผมสอดลิ้นเข้าไปเกาะเกี่ยวกับลิ้นของน้องแปปนึงและก็ผละออกมาเพราะน้องดูตกใจ ผมเลยกดจูบแช่ไว้เฉยๆสลับกับจุ๊บย้ำๆที่ริมฝีปากซองอูหลายๆครั้งแทน เสียงจุ๊บๆๆๆที่ดังขึ้นมามันทำให้ผมชักจะเขินอยู่หน่อยๆแฮะ




ผมผละออกมาทั้งๆที่อยากได้มากกว่านี้ แต่น้องยังเด็กอยู่ ผมไม่อยากจะรีบร้อนเกินไปจนมันเลยเถิดไปไกล




แต่ก็นะ




ดาร์กช็อกโกแลตกับชาเขียวนี่มันสุดยอดไปเลย




“เมอรี่คริสมาสครับ” ผมเกาหลังคอตัวเองอย่างเขินๆหลังจากผละออกมา ซองอูก้มหน้างุดแล้วเองมือของตัวเองขึ้นมาประกบข้างแก้ม พอต่างคนต่างทำตัวไม่ถูกผมก็เลยพูดเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ซะด้วยคำว่าเมอรี่คริสมาส




“ยังไม่ถึงเลย พี่แดเนี่ยวรีบหรอ” ซองอูหันกลับไปสนใจหนังโรงงานช็อกโกแลตอีกครั้ง




เด็กนี่นี่มัน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างงี้ตลอด




“นั่นสิเนอะ งั้นก่อนถึงวันคริสต์มาสเรามาคุยกันดีกว่าว่าซองอูอยากได้อะไรเป็นของขวัญ” ผมขยับเข้าไปใกล้แล้วโอบแขนรอบตัวซองอูเหมือนตอนแรก แต่น้องดันผมออก




“พอเลย นี่ซองอูยังโกรธอยู่นะ”




“หืม โกรธพี่หรอ โกรธเรื่องอะไรครับ”




“ก็พี่แดเนี่ยวกลับปูซานแต่ไม่บอกซองอูซักคำ”




นั่นงะ น้องโกรธจริงๆด้วย สมควรแล้วล่ะผมผิดจริงๆที่ไม่ได้ติดต่อมาหาน้องเลย




“ขอโทษครับ มันฉุกละหุกจริงๆ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกเรานะ”




ผมดึงซองอูขึ้นมานั่งบนตักแล้วกอดไว้เหมือนที่ชอบทำ ซองอูไม่ตอบอะไรเหมือนเดิม




“งั้นพี่ขอไถ่โทษด้วยการให้ซองอูขอของขวัญวันคริสมาสเป็นอะไรก็ได้ที่ซองอูอยากได้ ดีมั้ยครับ”




“พี่เป็นซานต้าหรอ”




“ถ้าซองอูอยากให้พี่เป็นพี่ก็เป็นได้นะ”




“งั้นซองอูจะขอ…… ซองอูอยากไปเที่ยวปูซาน ซองอูจะขอคุณซานต้าให้พี่แดเนี่ยวพาซองอูไปด้วยถ้าพี่แดเนี่ยวกลับบ้านอีก”




“...”




“ยากเกินหรอ” น้องทำหน้าหงอยๆกับปากยื่นๆ “งั้นไม่เอาก็ได้”




“ได้สิครับๆๆๆ ไม่ยากเลย แค่นี้พี่ให้ซองอูได้อยู่แล้ว”




ซองอูเลิกทำหน้าเศร้าแล้วยิ้มร่าหันมากอดคอผมแล้วเอาหน้าซุกๆอยู่ที่ใหล่แล้วก็ยื่นนิ้วก้อยเล็กๆมาตรงหน้า




“สัญญานะ”




ทำไงดีล่ะ ผมดันไปโม้เรื่องน้องกับแม่ไว้ซะเยอะเชียว ถ้าพาซองอูไปบ้านก็เท่ากับว่าพาแฟนไปเปิดตัวมั้ยนะ




อย่างนี้น้องก็ต้องสัญญาว่าจะให้พี่แดเนี่ยวรับผิดชอบนะครับ




ผมเกี่ยวก้อยกับน้องเป็นการยืนยัน




“ด้วยเกียรติของซานต้าครับ”




“เมอรี่คริสต์มาสครับพี่แดเนี่ยว”





………………………………….















คุกๆๆๆๆๆ

ช่วงนี้อากาศหนาวเนอะ ระวังจะเป็นหวัด

#พี่เนี่ยวคบก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

383 ความคิดเห็น

  1. #377 nalinlin (@nalinlin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 21:45
    ทำไมมันดีขนาดนี่คะฮื่ออออ
    #377
    0
  2. #367 ภรรยาเอ็กโซ94 (@stopityou) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:59
    น้องยังเด็กนะพี่เนี่ยวว
    #367
    0
  3. #366 NCHK_53 (@41191) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:35
    น่ารักกกกกก กำลังดีเลยค่ะ
    แบบอบอุ่นหัวใจ งุยยยย
    #366
    0
  4. #365 NCHK_53 (@41191) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:35
    น่ารักกกกกก กำลังดีเลยค่ะ
    แบบอบอุ่นหัวใจ งุยยยย
    #365
    0
  5. #364 sweet blossom (@matsuyama25ume) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:02
    ฮืออออ ตอนหอมแก้มคือแบบ เด็กนี่มันร้ายนะคะหัวหน้า ฮืออออออ อะไรคือการยื่นแก้มไปให้พี่หอมเองคะ แงงงงงง ใจนุ ทนไม่ไหว แงงงงงงงง
    #364
    0
  6. #363 lvsj (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 20:33
    น่าร้ากกกกกกก
    #363
    0
  7. #362 น้ำแข็งใส* (@snice_cz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:53
    น่ารักเกิ๊นนนนน
    #362
    0
  8. #361 cateraingg (@cateraingg) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 17:25
    ฉากหอมแก้มนี่มันแบบฟหเทเดสวเาเด น้องว่าน้องไม่ไหว
    #361
    0
  9. #360 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 16:33
    งื้อออออน้องนุ่มนิ่มน่ารักมากกกกก พี่เนียลต้องฮึบๆไว้นะคะ-////////-
    #360
    0
  10. #359 z_Tamapure_z (@tama_pure) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 15:24
    งื้อออ พี่เนี่ยวจะอดใจรอน้องโตได้ไหมเนี่ย
    ก็น้องเล่นน่ารักขนาดนี้
    อยากมีซองอูเป็นของตัวเองงง
    #359
    0
  11. #358 ᄒᄈ (@eunhan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 15:00
    ใจเย็นค่ะพี่เนี่ยว ให้น้องรอดมอปลายก่อนนน
    #358
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #356 doctorfire (@doctorfire) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 14:28
    ซองอูน่ารักกก
    #356
    0
  14. #354 tonwnch (@tonwnch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:42
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    คะคะคะคุ- 555555
    #354
    0
  15. #353 JoyzezJoyzez (@JoyzezJoyzez) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:33
    คุกคุกคุก จูบแล้วมขาข้างนึงยื่นเข้าไปในคุกแล้วพี่แดนเนียล 5555 ดาร์กช๊อคโกแลตทำไมหวานล่ะ เพราะอยู่ในปากซองอูอ่ะดิ :)
    #353
    0
  16. #352 december sonyeo (@071295) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:32
    น้องน่ารักมาก แต่น้องยื่นแก้มให้พี่เนี่ยวจุ๊บแบบนี้ได้ไง คุณแม่ไม่ยอม น้องอย่าไปอ่อยเค้านะ ส่วนนังเนี่ยว! เธอก็อดทนบ้าง อย่าฟัดลูกเราแรง น้องยังเด็ก คุก! คุก! คุก! ท่องไว้!
    #352
    0