Produce101 / Wannaone อ่อยเด็ก the series #ONGNIEL #NIELONG

ตอนที่ 13 : os 'Roses'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 มิ.ย. 60

"Roses"

Drama

Daniel x Seongwoo

บอกก่อนว่านี่ไม่ใช่ภาคต่อ into you นะจ๊ะ


Enjoy :-)



ฟังเพลงนี้ไปด้วยอ่านไปด้วยจะอินมากขึ้น 65% https://www.youtube.com/watch?v=8RhAP0fG2y0







It's not that I'm afraid I'm not enough for him


มันไม่ใช่ว่าผมกลัวว่าผมจะดีไม่พอสำหรับเขา



It's not that I can't find the words to say


มันไม่ใช่ว่าผมไม่สามารถหาคำใดๆมาพูดเพื่อให้เขาอยู่กับผมตลอดไป



But when he's with him, he seems happier


แต่เมื่อเขาอยู่กับใครอีกคน เขาดูมีความสุขมากกว่า



And I don't want to take that away


และผมไม่อยากจะให้เขาเสียความสุขนี้ไป



แน่นอนว่าเขาก็คือความสุขของผมเช่นกัน



ผมไม่รู้ว่าผมเป็นหรือเคยเป็นความสุขของเขาบ้างรึป่าว



แต่เขาบอกว่าผมคือความสบายใจ









          "สุขสันต์คืนวันเสาร์ครับ" เขาคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูห้องของผมตอนนี้ คังแดเนียลยื่นดอกกุหลาบสีแดงช่อโตมาตรงหน้าพร้อมกับยิ้มกว้างซะจนตาเล็กๆนั่นแทบจะปิดลง



คืนวันเสาร์ที่คนทั่วไปมักจะออกไปสังสรรและกลับมานอนตายที่ห้องเพื่อรอต้อนรับวันอาทิตย์ที่แสนจะขี้เกียจ แต่คืนนี้ผมไม่ได้ออกไปไหนเพราะเจ้าของดอกกุหลาบช่อนี้โทรมาบอกเมื่อเช้าว่าคืนนี้จะมาทำดินเนอร์ให้ทานที่ห้อง ผมเลยโทรยกเลิกนัดเพื่อนทุกคนและจัดห้องรอเขาอย่างใจจดใจจ่อ



ฟังดูบ้าบอมากเลยใช่มั้ยล่ะ



แต่นี่แหละ ความสุขของผม



          "บอกว่าไม่ต้องซื้อมาแล้วไงแดเนียล" ผมรับดอกไม้ช่อนั้นมาถือไว้และโผเข้าไปกอดคนตรงหน้า กดจูบลงบนแก้มของอีกฝ่ายแรงๆแทนคำขอบคุณ



แดเนียลชอบโผล่มาหาผมที่ห้องพร้อมคำพูดสุขสันต์วันแปลกๆทั้งๆที่มันไม่ได้เป็นวันสำคัญอะไรแต่แดเนียลก็ทำให้มันพิเศษได้ พร้อมกับดอกกุหลาบที่เตรียมมาให้อย่างทุกครั้ง



ผมชอบมันนะ คือ ไม่ใช่ว่าผมชอบดอกกุหลาบ แต่ชอบที่แดเนียลบอกว่าเวลาเห็นดอกกุหลาบแล้วจะคิดถึงผมก็เลยอดไม่ได้ที่จะซื้อมาให้ทุกครั้ง จนห้องผมจะไม่มีที่เก็บอยู่แล้ว 


แน่นอนว่าผมไม่เคยทิ้ง ใครจะกล้าทิ้ง



ผมก้มลงมองดอกกุหลาบที่ถูกตัดออกมาจากต้น จัดเป็นช่อสวยงามเพื่อนำมาเป็นของขวัญให้คนพิเศษของใครซักคน



มันดูน่าสงสารมากเลยไม่ใช่หรอ...



แดเนียลรวบเอวผมเข้าไปกอดและดันให้ผมเดินเข้าห้องพร้อมบ่นว่าหิวแล้วๆๆ



แต่ยังกินข้าวไม่ได้หรอก เพราะแดเนียลต้องเป็นคนทำอาหารมื้อนี้ ก็เป็นคนบอกเองนี่นะว่าจะทำ 


ส่วนผมก็ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆเพราะผมทำอาหารไม่เป็น วัตถุดิบที่อัดแน่นเต็มตู้เย็นนั่นแดเนียลก็เป็นคนซื้อมาทั้งนั้น และผมไม่มีวันแตะมันแน่



          "พริกไทยอยู่ไหนอ่ะพี่" อ้อ เว้นแต่พวกขวดเครื่องปรุงที่ผมเอามันไปเก็บไว้ในตู้ด้านบนเพราะไม่อยากให้มันมาตั้งอยู่ข้างนอกรกๆ



          "หลีกๆ" ผมดันตัวแดเนียลที่ยืนทุบเนื้ออยู่ตรงเค้าเตอร์ให้หลบไปข้างๆและเขย่งตัวเอื้อมไปหยิบกระปุกพริกไทยที่อยู่ในตู้เหนือศรีษะของแดเนียล



แต่สัมผัสที่รัดแน่นรอบเอวทำให้ผมชะงักไป



แดเนียลกอดผมจากด้านหลังแน่นและซุกหน้าลงมาบนใหล่ของผม



          "เหนื่อยจัง ขออยู่แบบนี้ซักพักนะ" แดเนียลพูดทั้งๆที่ยังซุกหน้าอยู่กับใหล่ผม



          "มือเลอะรึป่าว" ผมชอบให้เขากอด แต่ก็ไม่ควรมาทำเสื้อผ้าผมเลอะหรอกนะ



แดเนียลส่ายหน้าอยู่บนใหล่ผม ทำให้มันรู้สึกจั๊กจี๋นิดๆ ผมเลยยกมือขึ้นไปลูบหัวคนเหนื่อยเพื่อเป็นการช่วยปลอบประโลม



แดเนียลเงยหน้าขึ้นมาฉกหอมแก้มผมไปทีนึงและกลับลงไปซุกหน้าอยู่ที่ซอกคอ



          "ได้กอดซองอูแล้วชื่นใจจัง" เขาพูดเบาราวกับกระซิบ



แน่ล่ะสิ ก็ผมคือความสบายใจของเขานี่นา 



... ถึงแม้ว่ามันจะเป็นที่ต้องการแค่ในบางเวลาก็เถอะ








การทำอาหารผ่านไปอย่างเชื่องช้าเพราะแดเนียลไม่ยอมปล่อยผมออก เราก็เลยยืนทำอาหารทั้งๆที่กอดกันอยู่อย่างนั้น หมายถึงผมยืนเฉยๆให้แดเนียลกอดและมองเขาทำน่ะ



แต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี เพราะฝีมือการทำอาหารของแดเนียลไม่เป็นรองเชฟชื่อดังเลย เราช่วยกันจัดโต๊ะและเตรียมจะทานอาหาร มื้อนี้จะต้องเป็นมื้อพิเศษอย่างที่แดเนียลว่าเพราะมีแต่อาหารที่ผมชอบทั้งนั้นแถมยังมีเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่รออยู่หลังมื้อนี้ด้วย



แต่เหมือนมันจะไม่เป็นอย่างที่ผมคิด



เมื่อแดเนียลลุกจากโต๊ะอาหารขึ้นไปรับโทรศัพท์ทั้งๆที่ยังไม่ทันจะได้หยิบช้อน



โทรมาหาเวลานี้ก็คงจะเป็น 'เขา' สินะ



'ตอนนี้เลยหรอครับ'



'พี่ทำธุระอยู่'



'เอ่อ... คือ'



'งั้นเดี๋ยวอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันครับ'



ผมได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ดังมาจากระเบียงตามด้วยเจ้าตัวที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี



เวลาของผมคงจะหมดลงแล้วสินะ





How many times can I see your face?


หลายเดือนมานี้ทั้งผมทั้งแดเนียลงานยุ่งมากๆทำให้เราค่อยได้เจอกัน 


ช่วงเวลาแสนพิเศษแบบนี้จะมีซักกี่ครั้งกัน ที่ผมจะได้นั่งทานอาหารไป มองหน้าแดเนียลไป พูดคุยกันไปเรื่อยๆ นอนกอดกันจนถึงเช้า



How many times will you walk away?


กี่ครั้งที่แดเนียลต้องบอกลาผมเพราะต้องไปหาใครอีกคน ใครคนนั้นที่เป็นดั่งความสุขของเขา


คนที่สำคัญกว่าผม




ผมส่งยิ้มให้แดเนียลและบอกว่าไม่เป็นไร ผมจะจัดการอาหารนี่ให้หมดเอง อย่างน้อยผมก็มีข้าวเย็นกินน่ะนะ



แดเนียลขอให้ผมเดินไปส่งที่หน้าลิฟท์ โอบกอดผมไว้ราวกับไม่อยากจากไป 



ก็ไม่ต้องไปสิ... นั่นเป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของผม มันดังมากเหมือนต้องการจะให้ผมพูดออกมา



แต่ผมบอกเขาไปแล้วว่าไม่เป็นไร 



ผมควรจะเป็นความสบายใจของเขาไม่ใช่หรอ 



ถึงแม้ผมจะแอบหวังอยู่ลึกๆว่าซักวันผมจะกลายเป็นคนสำคัญที่แดเนียลเลือกที่จะไม่ไปไหน



ผมดันหลังแดเนียลให้เดินเข้าไปในลิฟท์และฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือให้จนประตูลิฟท์ปิดสนิทจึงค่อยเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง



นั่งลงบนโต๊ะอาหารที่ยังเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เพิ่งยกมาวาง



แจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะ มีดอกกุหลาบสองสามดอกที่ผมดึงออกมาจากช่อดอกไม้ที่แดเนียลเพิ่งให้มา



แต่แทนที่ผมจะทานอาหารหน้าตาน่ารับประทานที่อยู่ตรงหน้า ผมกลับเดินไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นมาเปิดดื่มแทน



อ่า... แล้วทำไมน้ำตาต้องไหลออกมาด้วยเนี่ย



คงเป็นเพราะสงสารอาหารหน้าตาดีพวกนี้แน่เลยที่ไม่มีใครทาน ทั้งๆที่มันควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้มื้อนี้พิเศษ



และก็คงเป็นเพราะดอกกุหลาบสวยๆนี่แน่ๆ ที่ถูกซื้อมาเพราะคนให้อยากให้วันนี้เป็นวันสำคัญ แต่ตอนนี้มันไม่ได้สำคัญอีกแล้ว



ไม่สำคัญเหมือนคนที่ได้รับดอกกุหลาบช่อนี้ไงล่ะ



สุดท้ายแล้วผมก็ร้องไห้เพราะสงสารตัวเองสินะ




ผมเริ่มจะโลภที่อยากเป็นคนคนเดียวที่แดเนียลให้ความสำคัญ และเรากำลังทำผิดต่อคนคนนั้นที่เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย



เมื่อไหร่ผมจะหยุดทำให้ตัวเองเจ็บซ้ำซากแบบนี้ซักที



หรือผมควรจะพอกับความสัมพันธ์นี้แล้วจริงๆ




I just have to let you know


I'm not tryna start a fire with this flame



ผมพยายามอย่างมากที่จะไม่ทะเลาะกับแดเนียล ไม่แสดงความรู้สึกเสียใจหรือน้อยใจออกมา เพราะผมไม่เคยมั่นใจว่าแดเนียลจะทนผมได้มั้ยถ้าเขาเจอผมในอารมณ์นั้น 


ผมไม่อยากเสียเขาไป




But I'm worried that your heart might feel the same


แต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ผมเริ่มกังวลว่าหัวใจที่ผมให้เขาไป เขาจะมีให้ผมกลับมาบ้างรึป่าว แล้วมันจะยังเป็นเหมือนเดิมอยู่มั้ย...










ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมไม่ได้ติดต่อกับแดเนียลเลย ใช่ ผมจงใจ



ไม่โทรหา ไม่รับสาย ไม่ไปเจอ



ผมต้องการเวลาในการคิดทบทวนเกี่ยวกับความสัมพันธ์บ้าๆนี่





'ทำไมพี่ดูขี้แพ้ขนาดนี้วะ' พัคอูจินรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยทักขึ้นมาเมื่อเจอหน้า เขามาหาผมที่ห้องเพื่อพาออกไปข้างนอก อูจินรู้เสมอว่าเมื่อไหร่ที่ผมกำลังไม่สบายใจ



'คบกับผมแต่แรกก็คงไม่ต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้หรอก' เด็กนี่ชอบผม ตั้งแต่ตอนเรียน ทำดีกับผมทุกอย่าง เป็นที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง เขาเป็นคนดีมากคนหนึ่งที่ผมเคยได้รู้จัก แต่ผมให้เขาได้แค่ความเป็นพี่น้อง เพราะผมมีใครอีกคนอยู่เต็มหัวใจ



'นี่มันมาหาพี่บ้างรึป่าว' อูจินถามขึ้นมาอย่างเหวี่ยงๆ ผมส่ายหน้า รู้สึกเหมือนจะโดนซ้ำเติมยังไงก็ไม่รู้



'ถ้ามันคิดถึงพี่เหมือนพี่คิดถึงมันซักนิดก็คงไม่ปล่อยพี่อยู่คนเดียวแบบนี้หรอก' และอูจินก็ซ้ำเติมผมจริงๆ และมันก็เป็นคำตอบเดียวกับที่ผมติดไว้ด้วย คำตอบของคำถามที่ผมเพียรถามตัวเองอยู่ทุกวันและรอให้ใครก็ได้มายืนยัน



คำตอบที่ทำให้ผมตัดสินใจได้



คำตอบที่ชัดเจนว่า ผมไม่สำคัญ







เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เพราะมันเยอะจนเลิกนับไปแล้ว คนที่โทรมาก็คงเป็นคนเดิมนั่นแหละ



Daniel (65)



จนโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหยุดแผดเสียงไปซักครู่ผมถึงหยิบมันมาดู แดเนียลไม่เคยโทรหาผมเยอะขนาดนี้ ปกติแค่สามมิสคอลก็เลิกโทรแล้ว และค่อยส่งข้อความมาบอกว่าให้ผมโทรกลับ



'มาหาหน่อยได้มั้ย ผมคิดถึงพี่'



ข้อความที่บอกว่าคิดถึงทำใจผมกระตุกไปวูบหนึ่ง  เพราะไม่รู้ว่าผมคิดถึงเขามากกว่ากี่เท่า แล้วแดเนียลจะคิดถึงผมเพราะอะไรล่ะ



ทะเลาะกับเขาหรอ ปกติแดเนียลไม่เคยขอให้ผมไปหานี่ ถ้าคิดถึงทำไมไม่มาหาผมเองล่ะ



แต่ไม่เป็นไร เพราะผมตั้งใจจะไปหาเขาอยู่แล้ว 



ผมควรจะเลิกเป็นไอ้ขี้แพ้แบบที่อูจินว่าจริงๆ



And I have to be honest with you baby


Tell me if I'm wrong, and this is crazy


และผมควรจะซื่อสัตย์กับแดเนียลโดยการบอกความต้องการของผม ความต้องการที่ไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์บ้าๆนี้อีกต่อไป ว่าเขาจะทำให้ผมได้มั้ย



But I got you this rose


ผมมองกระถางเซรามิกที่มีดอกกุหลาบแสนสวยบานสะพรั่งอยู่หนึ่งดอก ดอกกุหลาบดอกแรกและดอกเดียวที่ผมขอให้แดเนียลซื้อ


นี่จะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ผมให้แดเนียล 










ผมยืนอยู่หน้าประตูห้องของแดเนียล รอให้เจ้าของห้องมาเปิดประตูด้วยใจที่เต้นรัวด้วยความกลัว



กลัวว่าเมื่อได้เจอหน้าเขาผมจะเปลี่ยนใจแล้วไม่หันหลังจากไปแบบที่ผมตั้งใจจะทำ



เขาเปิดประตูออกมาและพุ่งเข้ามากอดผมทันที ท่อนแขนแข็งแรงที่กอดรัดตัวผมไว้แน่นราวกับว่าโหยหามันมานาน ปากที่แนบชิดใบหูเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาเป็นคำว่าคิดถึง อยากเจอ ขอโทษ และอื่นๆอีกมากมาย 



แต่มันไม่มีคำคำเดียวที่ผมรอมันจากเขา คำที่ผมตัดสินใจอยู่นานก่อนจะกล้าพูดมันออกมา คำที่อาจจะทำให้ผมเปลี่ยนใจ



ผมเคยบอกรักแดเนียลครั้งนึงเมื่อปีที่แล้ว หลังจากที่ผมแน่ใจแล้วว่าทุกสิ่งที่ผมทำให้เขามันคือความรัก ไม่ใช่แค่หลง หรือผูกพันธ์ ตอนนั้นผมพูดออกไปโดยไม่ได้สนว่ามันจะถูกหรือผิด ผมแค่อยากรู้ว่าแดเนียลจะคิดเหมือนกันบ้างรึป่าวและหวังว่าเขาจะพูดมันออกมา



แต่แดเนียลทำเพียงยิ้มให้และมอบจุมพิตแสนหวานกลับมาให้ผม เหมือนว่าเขารับรู้และยินดีกับมัน แต่เขายังไม่พร้อมที่จะให้มันกับผม



น่าประทับใจมั้ยล่ะ



          "ร้องไห้ทำไม" สัมผัสเปียกชื้นบริเวณหัวใหล่ทำให้มือผมเกิดสั่นขึ้นมาเล็กๆจนต้องวางของที่ถือมาลง ผมยกมือขึ้นโอบรอบตัวแดเนียลและลูบหลังเบาๆเหมือนที่ผมทำเป็นประจำเวลาปลอบประโลมเขา



          "ผมรักพี่" 



จริงๆเลย คังแดเนียล



          "เหมือนนายจะรู้เลยนะว่าอะไรที่จะทำให้พี่ไม่ไป"



It's not that I don't care about the love, if you have


มันไม่ใช่ว่าผมไม่แคร์กับคำว่ารักที่แดเนียลเพิ่งพูดออกมา แต่ผมสงสัยว่าเขาพูดมันเพราะรักผมจริงๆหรือเพียงแค่อยากจะรั้งผมไว้ให้ผมอยู่เป็นความสบายใจของเขาต่อไป



It's not that I don't want to see you smile


มันไม่ใช่ว่าผมไม่ต้องการเห็นแดเนียลกลับมายิ้มได้อีกครั้ง ผมที่เป็นความสบายใจของเขาไม่เคยทำให้รอยยิ้มสดใสเหมือนลูกสุนัขของแดเนียลหายไปจากใบหน้า กลับกันใครคนนั้นที่เป็นดั่งความสุขของเขากลับทำให้เขาลำบากใจอยู่ตลอดเวลา



But there's no way that he can feel the same


ความรู้สึกสุขใจหลังจากการพยายามกู้รอยยิ้มของแดเนียลกลับคืนมา ผมแน่ใจว่าเขาคนนั้นไม่เคยมีความรู้สึกนี้



Cause when I think of you, my mind goes wild


เพราะแค่ผมเห็นน้ำตาของแดเนียลใจผมก็แทบคลั่ง



เหมือนที่ผมยืนสั่นอยู่ตอนนี้ ตอนที่มองเข้าไปในตา และใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเขา



ผมบอกความต้องการของผมไปหมดแล้ว ผมรอ ให้เขาตอบว่าเขาเลือกที่จะปล่อยมือผมไป หรือจะจับมันไว้และปล่อยมือของใครอีกคน



You can tell me to stop if you already know


          "พูดมาเถอะ ถ้าใจนายรู้อยู่แล้วว่าจะเลือกใคร"


 ผมยิ้มเล็กๆให้เขาเหมือนเคย เพื่อไม่ทำให้เขารู้สึกแย่มาก ผมเตรียมตัวสำหรับคำตอบไว้อยู่แล้ว และผมเข้มแข็งพอ



Though I'm not sure my heart can take it


แต่ผมไม่แน่ใจว่าหัวใจผมจะรับมันได้มั้ย



But the look on your face says don't let me go


เพราะสีหน้าของแดเนียลที่บอกว่าไม่อยากให้ผมไป กับอ้อมกอดอบอุ่นที่เหนี่ยวรั้งผมไว้

ริมฝีปากที่แนบลงมาเป็นจูบแสนเศร้าก่อนการจากลา แดเนียลไล่จูบไปที่ข้างแก้มขึ้นมาเพื่อซับน้ำตาของผมที่ไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตอนไหน และทั้งๆที่เขาเองก็กำลังร้องไห้อยู่



ผมเกือบจะใจอ่อนกับน้ำตาและสัมผัสของแดเนียลอีกครั้ง



          "ผมขาดพี่ไม่ได้"



          "ผมไม่เหลือใครแล้ว"



คำพูดของเขาเหมือนยิ่งตอกย้ำลงมาว่าผมเป็นที่ต้องการแค่ในบางเวลา



I'm not tryna start a fire with this flame


But I'm worried that your heart might feel the same


And I have to be honest with you baby


Tell me if I'm wrong, and this is crazy



สุดท้ายผมก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการจากคำถามของผม



ผมไม่โกรธเขาหรอก และจะไม่ชวนทะเลาะด้วย



แต่ผมคิดว่าใจผมรับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมเหมือนจะเป็นบ้า



But I got you this rose and I need to know


ผมก้มลงไปหยิบของที่ตั้งใจจะเอามาให้แดเนียล 



ดอกกุหลาบดอกแรกที่แดเนียลซื้อให้ ดอกกุหลาบที่ยังมีชีวิต เหมือนกับผมที่ยังมีจิตใจ

     



ผมยื่นมันให้กับเขาและหันหลังเดินออกไปโดยไม่ได้ฟังคำพูดใดๆ เพราะกลัวว่าถ้าผมยังอยู่ตรงนั้นนานเกินไปผมอาจจะใจอ่อนขึ้นมาจริงๆแล้วสุดท้ายผมก็ต้องกลายเป็นไอ้ขี้แพ้อีกครั้ง



Will you let it die or let it grow?



แต่การที่ผมไม่รอฟังคำตอบของแดเนียลในวันนี้เพราะผมให้โอกาสเขาได้คิดทบทวน ว่าเขาจะปล่อยให้ดอกกุหลาบที่มีชีวิตนั้นตายไปเพราะไม่ได้รับการดูแล หรือจะนำมันไปปลูกให้เติบโตอย่างที่มันควรจะเป็น


Will you let it die or let it go?



ให้ผมตายในอ้อมกอดของเขา หรือเขาจะปล่อยผมไป





----------------------------------------




โอ๊ยเศร้า อยากเขียนแนวดีพดาร์คแบบนี้มานานละ ปกติเขียนแต่แนวยั่วๆอ่อยๆ5555 รู้เลยนะคะว่าอีนี่เป็นคนยังไง


เส้นเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่อยากเล่าถึงความรักที่ไม่ได้มีแค่คนสองคน และคนที่สามที่อยากจะตัดใจ สุดท้ายแล้วทั้งสองจะปล่อยมือจากกันไปหรือองจะใจอ่อนกลับมาหาแดนและวนลูปอยู่แบบนี้ก็ขึ้นอยู่กับเขาตัดสินใจละกันนะคะ

เหมือนเดิมคือได้ฟังเพลง Roses ของ Shawn Mendes ฟังครั้งแรกแล้วแบบมันกระแทกไปที่ใจมาก โดยเฉพาะท่อน 'But I got you this rose and I need to know' จนต้องเขียนมันออกมา


ช่วงที่เขียนเรื่องนี้เหมือนแบบจะเป็นโรคซึมเศร้าไปชั่วขณะ ฟังอยู่เพลงเดียวเว่อ หดหู่เว่อ

แต่ตอนนี้หายละ5555 ได้เขียนแนวนี้ละ พอใจละ เดี๋ยวจะกลับไปแต่งยั่วๆอ่อยๆต่อละ 


อยากให้ชอบกันน้าา ถ้าอ่านจบแล้วร้องไห้บอกด้วย จะให้รางวัล5555


ปล. เรื่องนี้ไม่มีภาคต่อนะจ๊ะ คนแต่งจะหดหู่เกิน


ละก็แท็ก #กุหลาบองเนียล ไปคุยกันๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

383 ความคิดเห็น

  1. #292 Alittletira (@patpattira) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:19
    สงสารองโว้ยยยยยยยยยยยย!!!! ตอนแดนบอกไม่เหลือใครนี่แบบ โอ้ยไปเหอะ รำคาญ5555555555
    #292
    0
  2. #254 Only Exception (@OnlyException) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:39
    ชอบค่ะ มันอึดอัดทรมานเจ็บปวดดีจริงๆ
    #254
    0
  3. #242 ny_wp (@ny_wp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 14:51
    โฮรลลลลล เราว่าองเนียลดูเหมาะกะพล็อตฟิคแนวนี้มากเลย หน่วงใจสุดๆ สงสารคุณอง ;-; แต่ว่านะ ความสัมพันธ์แบบนี้ คนที่ไม่มีความสุขที่สุดก็คือแดเนียลนะรู้ไหม การเป็นคนโลเล อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนแบบนี้ สุดท้ายระวังจะไม่เหลือใครเลย เพราะคงไม่มีใครอยากเป็นตัวเลือกตลอดไปหรอก แล้วถ้าคนสำคัญของเนียลรู้เขาก็คงไม่ชอบมากๆ จบปลายเปิดแบบนี้ดีเลยค่ะ อิอิ
    #242
    0
  4. #240 Npobb (@Npobb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 13:15
    มีหม้อมีกระทะแถวนี้ไหมคะ อยากเอาไปโบกคน โง้ยยยตาแดนนนนนนนนนนน ใจร้ายอ่ะ แต่จริงๆไม่มีใครมีความสุขสักคน คุณองไม่ต้องพูดถึงรู้ๆกันว่าสภาพจิตใจย่ำแย่ขนาดไหน ตาแดนนี่ก็ทำร้ายหัวใจตัวเองเปล่าๆอ่ะ รู้ว่าคนไหนอยู่ด้วยแล้วสบายใจ ยิ้มได้ก็กลับไม่ดูแล เขาสำคัญแต่ใช่ว่าจะอยู่ด้วยแล้วสบายใจป่ะวะ มันยากตรงนั้นแค่ทำตามที่ใจตัวเองรู้สึก กล้าๆตัดหน่อยดิ โห่ ฟฟกกฟสเสวหงฟงฟฟง
    #240
    0
  5. #225 Palmyippy (@Palmyippyy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:06
    แง ไม่คิดว่าจะแต่งแนวนี้ด้วย เห็นชื่อตอนครั้งแรกนึกว่าจะกรุ้มกริ่ม ที่ไหนได้! เศร้าจริงๆนะเนี่ยเป็นได้แค่ความสบายใจแต่ไม่ได้เป็นทั้งหมดของใจเค้า ฮื่อ ทำได้ดีเลยนะ แต่ไม่เอาแล้วไม่ให้เขียนแนวนี้แล้วนะ;-; รองหายเป็นซานรูง จงหายหม่นหมองแล้วกลับไปยังที่ๆเจ้าจากมา/เสกคาถา
    #225
    0
  6. #224 wiZIV (@WhisIV) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:53
    ฮื่อเจ็บแทนคุณอง รู้หม่นหมองTT
    #224
    0
  7. #223 khimmee56 (@khimmee56) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 07:56
    งือสงสารพี่ซองอู
    #223
    0
  8. #216 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:07
    ฮือ ใจสลายยยยยยย ถ้านี่เป็นองก็คงไม่ทนเหมือนกัน ฉันคงมีค่าแค่เวลาที่เธอเหงา~ จริงๆ คนเห็นแก่ตัวแบบนั้นอย่าไปทนเลยค่ะ ถ้ามันรักจริงมันก็ต้องเลิกกับคนเดิมสิ วุ้ยยยย อ่านอะไรแบบนี้แล้วสงสารเคะตลอด หมั่นไส้แดนเบอร์แรง เศร้าแทนองอะ แต่ดีแล้วที่เดินออกมาแบบนั้น ส่วนเรื่องในอนาคต ไม่มีใครรู้หรอก ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ควรเป็นเถอะ #อินมาก ชอบฟิคไรท์มากเลย เป็นกำลังใจให้อยู่เด้อ อิอิ
    #216
    0
  9. #215 พาลอวไง (@preawbabe19madam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 06:09
    เศร้าค่ะ แต่ที่องทำแบบนี้ก็ดีแล้ว แดน เทอมันคนใจโลเล เทอสมควรแล้ว โกดเว่อ
    #215
    0
  10. #214 Chummy_12 (@chummy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 02:23
    เศร้าค่ะ จบไม่เคลียร์ด้วยแต่เราจะถือว่าพี่องไปแล้วจากคุณแดนคนใจร้าย รักสองคนพร้อมกันไม่ได้!!! อ่านแล้วเจ็บมากๆเลยค่ะฮือ จริงๆเราชอบอ่านแนวนี้มากเลยนะ แต่อ่านแล่วหดหู่จริงๆค่ะสงสารพี่องมากเลย ไปหาอูจินเถอะะะ
    #214
    0
  11. #213 9402_ (@chocolatepp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 01:25
    หื้ออ หน่วงมากเลยค่ะ อ่านแล้วเราน้ำตาซึมเลย เจ็บตามคุณองเลย TT
    #213
    0
  12. #212 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 00:11
    ร้องไห้เลยอะฮืออออออยิ่งฟังเพลงไปด้วยนะแบบบบฮืออออออออ เจ็บมากๆเลยอะTT โอ๊ยยยยยยทำไมคุณแดนทำแบบนี้นะฮืออออออ อยากบอกว่าชอบแนวนี้ค่ะะะ ชอบแบบหน่วงๆเจ็บๆเศร้าๆจนน้ำตามาฮือออออออ แต่จบไม่สมหวังอะฮืออออออ สงสารคุณองงงงงTT
    #212
    0
  13. #210 Lasoul (@muckiato) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:11
    อ่านแล้วหน่วงใจ T T
    #210
    0
  14. #209 nxrxpx (@regenmook) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:38
    ฮืออออ แดนใจร้ายมาก
    #209
    0
  15. #208 doctorfire (@doctorfire) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:34
    ซองอูทำถูกแล้ว เดินออกมาถูกแล้ว อย่าปล่อยให้ตัวเองจมกับความทุกข์เลย เศร้าอ่ะ จากที่เศร้าอยู่แล้วเศร้าหนักกว่าเดิมอีก ฮือๆฟ
    #208
    0
  16. #206 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:20
    คือเศร้านะกับความสัมพันธ์แบบสามคน คืออ๋ง(ลูกแม่) เหมือนถูกต้องการในวันที่แดนไม่มีใคร โอ้โหแค่นี้ก็เศร้าแล้วไหม แล้วการที่จบแบบไม่รู้ว่าแดนจะเลือกอะไรนีาก็หน่วงอ่ะเพราะนี่คิดว่าแดนไม่เลือกองแน่ๆ ฮือออออออ
    #206
    0
  17. #205 ᄒᄈ (@eunhan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:17
    สุดยอดไปเลย
    จิตใจแบบว่า ใจแข็งมาก
    จะเศร้าก็ไม่สุด หน่วงง
    #205
    0
  18. #204 KKER (@varan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:09
    น้ำตาไหลลลลลลลลล
    อง โซเท่มากกกก ชอบภาษากับเนื่อเรื่องมากเลยค่ะ
    สู้ๆนะคะ ขอบคุณสำหรับนิยายตอนนี้เราชอบมันมาก
    #204
    0
  19. #203 neoyaneo (@neoyaneo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:58
    ทำไมคูมแดนทำแบบนี้อ่ะะ คุณองเข้มแข็งมากเลย
    อ่านแล้วเศร้าอ่ะแบบหน่วง ชอบการเขียนมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #203
    0
  20. #202 ammykjd (@ammykjd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:12
    อ๋งเข้มแข็งไปกันนะ
    #202
    0
  21. #201 hnoey♡ (@noeiloveexo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:09
    ฮือออออ มันเป็นความสัมพันธ์บ้าบอที่หน่วงมากจริงๆค่ะ จะสุขก็สุขไม่สุด จะเศร้าก็เศร้าไม่สุด ฮืออออออออ แต่เราชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะที่เเต่งให้อ่าน ฮือออ ขอตัวไปร้องไห้ก่อนค่ะ T T
    #201
    0
  22. #200 prapawabe (@meisbaitoey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:03
    ลงชื่อว่าน้ำตาไหลค่ะ ตะอ๋งรูกกกกกก คูมแม่ทำใจไม่ได้ ;-;
    #200
    0