คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Yaoi] Grabcar [Yaoi] Grabcar | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Grabcar ...




ⓒ、b a b y
Tiny Grey Pointer

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 มิ.ย. 62 / 19:45



 

 

08.00

บ่แม่นหมาวัดและกะบ่ได้ใจนาง

หว่านแหลงดางกะดักใจนางไว้บ่ได้

เฮ็ดดีปานได๋ๆ เจ้ากะบ่หัวซา....

 

            "โว้ยยยยย!!" ผมลืมตาตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับพักผ่อนก่อนที่จะมองหาที่มาของเสียงเพลงที่ดังรบกวนการนอนของผมในเช้าวันนี้  แต่เมื่อผมหยิบเจ้าตัวส่งเสียงนี่ออกมาได้เท่านั้นแหละผมก็แทบจะเด้งตัวออกมาจากเตียงนอนทันที

            "ชิบหาย" ผมปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่บ่งบอกเวลาว่าขณะนี้เป็นเวลาเท่าไหร่ แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ถ้าไม่รีบบอกเลยว่าชิบหายแน่ๆครับเพราะวันนี้ผมมีเรียนตอน9.30 จากคอนโดของผมเดินทางไปมหาลัยถ้ารถไม่ติดก็ประมาณ10-20นาที ถ้ารถติดก็เกือบๆหนึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ แต่ถ้าเป็นวิชาไม่ซีเรียสอะไรมากก็สามารถเข้าเลทได้ครับและผมไปเลทแทบจะประจำ แต่วันนี้จะเลทไม่ได้ไงเพราะวิชานี้คือวิชาที่หินมากแถมยังมีพรีเซ้นงานด้วยถ้าผมไปไม่ทันผมได้จบชีวิตปีสี่ก่อนถึงเวลาอันควรแน่ๆ

            ผมใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการอาบน้ำแต่งตัวและรีบหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องทันทีหากยังชักช้าผมเกรงว่าจะไม่ทันเอา ระหว่างรอลิฟท์ผมของบ่นหน่อยแล้วกัน ไอ้เสียงนาฬิกาปลุกของผมเนี่ย ใครแม่งมาตั้งไว้วะ ถ้าผมคิดไม่ผิดต้องเป็นเพื่อนตัวไหนสักตัวของผมแน่ๆ อย่าให้กูรู้ว่าใครแอบเล่นโทรศัพท์กูนะมึง!

          "ลุงครับไป..." ไป ไปไหนล่ะไอ้ชิบหาย คุณลุงพนักงานที่ทำหน้าที่บริการเรียกแท็กซี่อำนวยความสะดวกให้แก่คนในคอนโดหายตัวไปไหน!

            "8.43" ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา เอ้อ ลุงแกคงไปเข้าห้องน้ำมั้งครับรออีกสักนาทีสองนาทีคงไม่มีปัญหาอะไร

            8.50

          ไม่เป็นอะไรก็เหี้ยแล้วครับ! นี่ลุงไปขี้หรอทำไมยังไม่มา!!

          "เออออ เรียกเองก็ได้วะ" ผมว่าอย่างหัวเสียแล้วรีบเดินไปยังหน้าคอนโด ทำการเรียกรถแท็กซี่ด้วยตัวเองผมไม่ง้อลุงแล้วก็ได้ขี้ให้สบายใจเลยครับแต่ก็ดูเหมือนว่าผมมันไม่มีพรสวรรค์ในการเรียกรถแท็กซี่สักเท่าไรเพราะไม่ว่าผมจะเรียกแท็กซี่คันไหนก็ล้วนแล้วแต่ขับผ่านหน้าผมไปและ

            "ส่งรถครับ"

            ส่งรถบ้าอะไรแต่เช้า!! เวรเถอะ สามคันแล้วนะที่ผมเรียกแล้วไม่ได้น่ะ เอาไงดีวะครับถ้าผมไม่ได้รถผมเข้าเรียนไม่ทันแน่ ลำพังจะขึ้นรถเมล์ผมก็ขึ้นไม่เป็น เออ จะหาว่าโง่ก็ได้แต่ผมนั่งรถเมล์ไม่เป็นจริงๆ เอายังไงดีวะ วินมอเตอร์ไซต์แถวนี้ก็ไม่มีซะด้วย ตายแน่ๆ

            "เออ จริงดิ!" ผมรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเมื่อนึกอะไรดีๆออกแล้วเลื่อนหาแอปที่เพื่อนของผมแนะนำให้โหลดเก็บไว้แต่ผมไม่เคยใช้มันเลยสักครั้ง เพื่อนผมบอกว่ามันเป็นแอปเรียกรถรับจ้างครับ

            "ใช้ไงวะ" ผมค่อนข้างจะงงๆกับการใช้แอปนี้เล็กน้อยถึงมากเพราะโดยปกติผมเป็นคนที่ไม่ค่อยเล่นโซเชียลอะไรเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แอปที่มีอยู่ในโทรศัพท์ส่วนมากก็เป็นเพื่อนผมนั่นแหละที่เป็นคนแนะนำไม่ก็โหลดเก็บๆไว้ให้

            "ต้องระบุว่าจะไปไหนใช่ปะวะ" ตอนนี้เหมือนผมเป็นคนบ้าคุยกับตัวเองอยู่ข้างถนนที่มีรถขับผ่านไปมา และแท็กซี่ก็ขับผ่านหน้ากูเหมือนกันแต่ถามว่ามันใจดีจอดให้ผมสักคันมั้ย บอกเลยว่ามันไม่จอดครับ

            "อันนี้คือได้ยังวะ?" ผมกดเรียกรถและเหมือนมันจะมีหน้าคนขับชื่อ ป้ายทะเบียนแล้วก็มีรูปโทรศัพท์ให้กดโทร คือผมต้องโทรด้วยใช่ปะ เออ น่าจะใช่แหละ

            "ฮัลโหลครับ"

            "ครับ"

            "คือผมเรียกรถแก๊ปอ่ะครับ" ครับแอปที่ผมใช้โทรเรียกรถมันชื่อว่า Grab เป็นแอปรถรับจ้างตามที่เพื่อนผมบอกมาอะนะ

            "...ครับ"

            "ผมอยู่ตรงหน้าคอนโด K นะครับ คือคุณอยู่ตรงไหนหรอ มารับผมได้เลยมั้ย?" อย่าด่าผมว่าโง่แต่ผมใช้แอปไม่เป็น ก็ต้องถามนี่แหละวะว่ามันจะมารับผมได้เลยมั้ย เกิดมารับได้อีกครึ่งชั่วโมงก็คือไม่ต้องมาแล้วเหอะ ไปไม่ทัน

            "คอนโดครับ กำลังจะขับออกไป"

            "ครับ ผมใส่ชุดนิสิต รองเท้าผ้าใบสีดำ สะพานกระเป๋าเป้สีดำนะครับ อ้อ ผมหัวสีดำนะครับไม่ได้ย้อมผม"

            "เอ่อ...ครับ ป้ายทะเบียน กช2808"

            "ครับ เร็วๆนะ" ผมว่าแล้วก็กดตัดสายไป แล้วคือผมสามารถกดออกจากแอปได้มั้ยวะ หรือต้องคาหน้าแอปทิ้งไว้แบบนี้ หรือยังไง

            และยังไม่ทันที่ผมจะสงสัยอะไรได้นานพอผมเงยหน้าขึ้นก็เจอกับรถคันสีดำที่มีเลขป้ายทะเบียน กช2808 อย่างที่แก๊ปบอกไว้

            "แก๊ปปะครับ?" ผมเดินเข้าไปถามคนขับที่ลดกระจกรถลง

            "ครับ"

            "โอเค" ผมว่าแล้วเปิดประตูข้างคนขับขึ้นไปนั่งบนรถอย่างรวดเร็ว จนผมสัมผัสได้ว่าคนขับรถมองผมอย่างอึ้งๆไปเลย ก็กูรีบ มึงจะมาอึ้งอะไร

            "...ไปมหาลัยใช่มั้ยครับ"

            "ใช่ รู้ได้ไงอะ?" ผมว่าแล้วค่อนข้างตกใจเล็กน้อย เฮ้ย นี่ผมยังไม่ได้บอกทางเขาเลยนะครับทำไมเข้าถึงรู้ว่าผมจะไปที่ไหนได้วะ หรือว่าเดาจากชุดนิสิตที่ผมใส่อยู่เหรอ?

            "ในแอประบุปลายทางว่าคุณจะไปมหาลัย"

            "อ้อ" ผมว่าแล้วพยักหน้าเข้าใจ ก็ไม่รู้นี่ นึกว่าแอปมันจะแค่ให้เราระบุเส้นทางที่จะไปเฉยๆ ไม่นึกว่ามันจะบอกคนขับด้วย เออ ยอมรับว่าโง่ ไม่ทันเทคโนโลยี แต่การเรียนก็ไม่ได้แย่นะเว้ย

            "มหาลัยเดียวกันเลยครับ" ผมหันไปมองตามเสียงของคนขับแล้วก็เพิ่งสังเกตว่าเจ้าตัวคนขับสวมชุดนิสิตอยู่เหมือนกันและก็น่าจะเป็นชุดนิสิตของมหาลัยเดียวกันกับผมด้วย จะว่าไปหน้าตาคนขับก็ดูรุ่นราวคราวเดียวกับผม แถมยังหน้าตาดีใช้ได้ ไม่ใช่ดิเรียกว่าหล่อเลยดีกว่า แต่ผมไม่คุ้นหน้าว่ะ

            "ครับ" ผมตอบกลับคนขับแก๊ปไปแค่นั้นแล้วยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา จะทันมั้ยวะ

            "รีบหรอครับ มีเรียนกี่โมง?"

            "เก้าครึ่ง"

            "อืม...คิดว่าจะทันหรอครับ" อ้าว พูดงี้มึงมาต่อยกับกูเลยมั้ยวะครับ เป็นแค่คนขับแก๊ปมีสิทธิ์กวนตีนผู้โดยสารได้ด้วยเหรอ แล้วดูมันทำหน้า ไอ้อาการเหมือนกำลังกั้นยิ้มไว้คืออะไรวะ

            "นี่คุณ พูดแบบนี้หมายความว่าไง"

            "เปล่าครับ" ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นคนขับรถผมรับรองด้วยเกรียติของลูกเสือที่เคยเล่าเรียนมาตอนชั้นมัธยมต้นได้เลยว่าผมจะเอาไม้พองตีเขาให้สาสมกับท่าทางกวนตีนของเขา

            "คาดเข็มขัดด้วยครับ"

            "ครับๆ" ผมหัดซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเข็มขัดของรถคันนี้แล้วหวังว่าจะเอื้อมมือไปดึงมันมาคาดอย่างที่คนขับแก๊ปบอก แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ดึงสายเข็มขัดมาขาดเลยครับอยู่ๆคนขับก็ยื่นมือมาดึงสายเข็มขัดแล้วคาดเข็มขัดให้ผมเสร็จสรรพเรียบร้อย อึ้งไปเลยสิกู

            "..."

            "บริการจากแก๊ปน่ะครับ"

            "อ้อ ครับ" ผมพยักหน้าเข้าใจ เออ จะว่าไปเรียกผมขอเรียกว่าแก๊ปสั้นๆดีกว่าง่ายดี แล้วการที่เราเรียกใช้บริการแก๊ปนี่มันก็ดีนะครับ บริการหลายอย่างดี ทำอย่างกับผมเป็นลูกคุณหนูแล้วมีคนขับรถส่วนตัว ขนาดคาดเข็มคัดมันยังมีบริการให้อะ แต่เมื่อกี้มันเป็นการบริการคาดเข็มคัดที่หน้าใกล้กันเกินไปปะวะ

            "เรียนคณะอะไรหรอครับ"

            "หืม?"

            "ถามไม่ได้หรอ?"

            "ก็ได้"

            "แล้ว?"

            "วิศวะ"

            "ครับ" พอได้คำตอบแก๊ปก็กระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย เออยิ้มบ้างก็ดี บางทีผมก็รู้สึกว่าแก๊ปมันหน้านิ่งๆเกิน

            "ผมก็เรียนวิศวะนะ"  คณะเดียวกันกับผมเลยนี่หว่า

            "ปีไร?"

            "สามครับ"

            "ไม่เห็นคุ้นหน้าเลยวะ" ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ เอ้อ ผมไม่คุ้นหน้าจริงๆนะครับถึงผมจะอยู่ปีสี่แต่ผมมั่นใจว่าผมต้องคุ้นหน้ารุ่นน้องที่คณะบ้าง แต่นี่ไม่เห็นจะคุ้นเลย

            "นานาชาติน่ะครับ" ว่าแล้วก็กระตุกยิ้ม เอ้า ไอ้สัดเหมือนมึงกวนตีนกูอะครับ คณะนานาชาตินี่ห่างไกลจากวิศวะของผมมากอะ ถึงแม้ในนานาชาติจะมีภาควิชาวิศวะแต่ก็ไม่ควรเรียกตัวเองว่าเรียนวิศวะหรือเปล่า ทำกูสับสน ก็ว่าทำไมหน้าไม่คุ้นหน้า

            "ครับ" ผมรับสั้นๆแล้วก้มดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองอีกครั้ง ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงขอให้ผมไปทันคลาสเรียนด้วยเถิด

          "ยกมือไหว้อะไรครับนั่น"

            "ห้ะ?"

            "มือครับ" ผมก้มมือมองตัวเองตามสายตาของแก๊ปแล้วก็พบว่าตัวเองยกมือขึ้นมาพนมไหว้ เวรเถอะ นึกว่าคิดในใจนี่ผมเผลอยกมือขึ้นมาไหว้ด้วยจริงดิ

            "...."

            "หึ"

            "หัวเราะอะไรไม่ทราบครับ!" ผมขึ้นเสียงใส่คนที่กำลังหัวเราะกัน เขาหัวเราะออกมาอีกนิดหน่อยแล้วก็ทำหน้าเหมือนกลั้นหัวเราะเอาไว้ มันมีอะไรให้ขำนักหนาวะ หน้าผมเหมือนตลกคาเฟ่หรือไง

            "คณะวิศวะนะครับ?" พอเข้ามาถึงเขตมหาลัยแก๊ปก็เอ่ยถามผม

            "อืม" ผมพยักหน้าแล้วก้มมองนาฬิการอบที่ล้าน เอาเว้ยอย่างน้อยๆตอนนี้ก็เก้าโมงครึ่งพอดี เข้าสายได้สิบนาทีถ้าอาจารย์ไม่เกิดนึกคึกรีบไปไหนขึ้นมาผมก็ว่าผมวิ่งเข้าห้องไปเช็คชื่อทัน

            "เฮ้ย คุณ!" พอผมก้าวลงมาจากรถพร้อมกับปิดประตูรถ แก๊ปที่ขับมาส่งผมก็ลดกระจกรถลงแล้วส่งเสียงเรียกผมไว้ อะไรอีก คนกำลังรีบ มีปัญหาอะไรกับผมอีก

            "??"

            "ค่ารถครับ" ผมอ้าปากจะด่าแต่พอโดนอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนี้ก็แทบจะหาคำพูดของตัวเองไม่เจอ เออว่ะผมยังไม่ได้จ่ายเงินค่ารถนี่หว่า ลืมไปเลย แหะๆ

            "เท่าไรนะครับ?"

            "หืม?"

            "เท่าไรครับ" หูหนวกหรอวะพอผมถามว่าเท่าไรก็ไม่ยอมบอกแถมยังเลิกคิ้วใส่กันอีก นี่คุณ ผมรีบนะครับ!

          "เอาเป็นว่าเลี้ยงมื้อเย็นผมแล้วกันครับ"

            "ห้ะ?"

            "เจอกันครับ" ว่าเสร็จก็ยิ้มมุมปากเลื่อนกระจกรถขึ้นแล้วขับออกไปเฉยเลย เอ้า เฮ้ย เดี๋ยวก่อน มึง เดี๋ยวก่อนน! ผมยืนงงกับการกระทำของแก๊ปได้ไม่นานก็ระลึกได้ว่า ชิบหายแล้ว ศรัณย์ ถ้าไม่วิ่งเข้าห้องเรียนตอนนี้มึงตายแน่!


-------------------------50%-------------------------


ถ้าชอบก็รอติดตามหรือมาบอกกันได้นะ เราจะมาต่อให้ แหะๆ

แอบขี้ชิปนิดๆถ้าใครเป็นเรือผีเหมือนเราก็จะรู้

ผลงานทั้งหมด ของ mayrisung

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น