คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Yaoi] วอร์มแลกยีนส์

โดย mayrisung

"มึงเป็นเหี้ยอะไรถึงใส่กางเกงวอร์มมาเรียนวะไอ้วาฬ" . . . . "เฮ้ย ไอ้ทะเลมึงเป็นบ้าเหรอใส่กางเกงยีนส์มาเรียนวิ่ง"

ยอดวิวรวม

169

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


169

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 เม.ย. 60 / 20:18 น.
นิยาย [Yaoi] šչ [Yaoi] วอร์มแลกยีนส์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

วอร์มแลกยีนส์


        

O W E N TM.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 เม.ย. 60 / 20:18


            "หมดแก้วววว!!"

            "หมดแก้วกับผีสิ นี่มึงเมาแล้วใช่มั้ย" ผมว่าพลางเอื้อมมือไปหยุดแก้วเหล้าที่มันไม่มีเหล้าหรือน้ำอะไรอยู่ในแก้วทั้งสิ้น จากมือของใครคนหนึ่งที่ผมกำลังคิดว่า มันกำลังเมา!

            "ใครเมา กูไม่เมา"มันว่าด้วยสีหน้าขัดใจอีกทั้งยังดื้อดันจะยกแก้วเปล่าที่มันไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลยดื่มให้ได้

            "มึงเมา ไอ้สัสหมา มึงเมา!" ผมพูดว่ามันอีกครั้งแล้วก็แย่งแก้วเปล่ามาจากมือมัน

            "มึงด่ากูเป็นหมาเหรอ ได้ มึงได้ อยากมีเรื่องกับกูใช่มั้ย" คนที่ผมคิดว่าไม่น่าจะมีสติหลงเหลืออยู่แล้ว ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ แล้วยืนขึ้นหมายจะเอาเรื่องผม โอ้ย กูปวดหัว

            "กูไม่น่าพามึงมาด้วยเลยเวรเอ้ย"ผมว่าแล้วลุกขึ้นพยุงไอ้คนที่ลุกขึ้นมาทำท่าจะเข้ามามีเรื่องกับผมแต่แค่มันยืนยังจะยืนไม่อยู่เลย แล้วคิดจะมามีเรื่องกับผม โธ่

            "เฮ้ยมึง กูว่าไอ้เหี้ยนี่ไม่ไหวแล้วว่ะ กูพามันไปนอนพักห้องมึงได้ปะวะ"ผมหันไปถามเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มที่กำลังยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปาก

            "เออมึงเอามันไปเก็บเหอะ สภาพดูไม่ได้เลย ถ้าอยู่ต่อกูว่าพวกเราได้จ่ายค่าอ้วกค่าข้าวของเสียหายให้ร้านแน่ๆ"

            "เออกูก็ว่างั้น เอากุญแจห้องมึงมา"ผมว่าแล้วรับกุญแจห้องจากเพื่อนของตัวเองมาพลางพยุงร่างไอ้คนที่สติไม่มีเหลือแล้วออกมาจากร้าน

            "ปล่อยกู มึงจะพากูไปไหน" พามึงไปฆ่ามั้งไอ้ห่าเอ้ย

            "พามึงไปนอน"

            "กูไม่ไป" มันว่าแล้วสะบัดตัวออกจากการพยุงของผม แล้วเป็นไงล่ะไอ้สัส ยืนไม่อยู่แล้วทำซ่า สมน้ำหน้าล้มลงกับพื้นเลยมั้ยล่ะ ควาย

            "งั้นก็เรื่องของมึงกูไม่ยุ่งกับมึงแล้ว วุ่นวายชิบหาย" ผมค่อนข้างหงุดหงิดมันจริงๆนะครับ ผมจะมากินเหล้าให้สนุกแต่นี่อะไร พอเอามันมาด้วยผมกลับต้องมาคอยดูแลมัน มันไม่ใช่เรื่องอะครับ ถ้าแม่งเป็นผู้หญิงผมจะไม่ว่าสักคำ แต่เสือกเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ จะให้ผมดูแลยังไง คือมันไม่ใช่เรื่องที่จะมาดูแลปะวะ มันควรดูแลตัวเองแล้วก็รู้ลิมิตของตัวเองอะครับ ไม่ใช่แดกๆแล้วก็เมาเป็นหมาแบบนี้ แต่ก็เพราะผมเป็นคนผิดเองแหละที่ดันทะลึ่งไปชวนมันมา ก็ใครจะไปรู้ว่ารอบนี้มันจะยอมมาด้วยวะ ผมชวนมันทีไรไม่เห็นมันจะยอมมากับผมสักรอบ มีครั้งนี้แหละที่มันยอมมาด้วยเฉยเลย

            "กูเพื่อนมึงนะ มึงกล้าทิ้งกูเหรอ กูเป็นคนคอยสอนคอยติวหนังสือสอบให้มึงนะ แม่งเหี้ยชิบหายไม่รู้จักบุญคุณคนไอ้สัส"

            "เออกูเหี้ย แต่กูก็ไม่เหี้ยพอที่จะปล่อยมึงไว้แบบนี้หรอก" ผมว่าอย่างหงุดหงิดแล้วเข้าไปพยุงมันให้ลุกขึ้นมาจากพื้น ความจริงแล้วผมอยากจะปล่อยมันทิ้งกลางถนนหน้าร้านเหล้า แต่ผมก็ใจหมาไม่กล้าพอที่จะทิ้งมันไว้ไง สงสาร อีกอย่างมันยังมีประโยชน์กับผมอยู่ ประโยชน์ที่ว่าก็คือมันเป็นคนคอยช่วยติวหนังสือให้ผมไม่มีอะไรมากมายไปกว่านั้น...เออความจริงก็คือผมเป็นห่วงมันครับ เมาแล้วไม่รู้เรื่องแบบนี้จะไม่ให้ผมเป็นห่วงมันได้ไง

 

           


 

            "คะแนนควิซรอบนี้เธอได้น้อยนะชัชวาล" เสียงอาจารย์ประจำวิชาภาคเอ่ยขึ้นบอกกับผมที่ไปขอดูคะแนนการสอบเก็บคะแนนเมื่อต้นชั่วโมงที่ผ่านมาหลังจากที่เรียนจบคาบแล้ว

            "ครับ"

            "แต่ไม่ต้องห่วงหรอกคะแนนสอบมิดเทอมเธอทำได้สูงพอสมควร ครั้งนี้เธออาจจะประมาทข้อสอบเกินไป ครั้งหลังก็ระวังๆหน่อยแล้วกัน"

            "ครับ" ผมว่ายกมือไหว้อาจารย์แล้วก็เดินออกจากห้องเรียนมาด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างจะหงุดหงิดและไม่โอเคมากๆ

            สวัสดีผมชื่อวาฬ หรือจะเพิ่มความทันสมัยให้ชื่อเป็นสองพยางค์อย่างที่คนสมัยนี้เขาฮิตกันก็คงจะเป็น ปลาวาฬ แต่ผมว่าชื่อผมเรียกพยางค์เดียวก็พอแล้วครับ ผมเรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาวิชาวิศวะเครื่องกล อยู่ชั้นปีที่สองแล้วครับ

            "ไอ้วาฬ ควิซต้นชั่วโมงมึงทำได้เต็มเลยปะ?"

            "ไม่อ่ะ ทำได้น้อย"ผมว่าบอกกับเพื่อนในภาคที่กำลังจะเดินกลับหอด้วยกัน ผมพักอยู่หอในครับเพราะคิดว่าหอนอกมันค่อนข้างลำบากในการเดินทางนิดหน่อย อีกอย่างประหยัดค่าใช้จ่ายของทางบ้านด้วย

            "ตอแหล คนแบบมึงเหรอจะทำได้น้อยเห็นได้ท็อปได้เต็มเกือบทุกรอบ" แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ไง ผมได้คะแนนควิซรอบนี้น้อยมากจริงๆนะ

            "ได้น้อยจริงๆ"

            "กูว่ากูก็โง่นะ แต่กูไม่โง่พอที่จะเชื่อมึงว่ะวาฬ" ก็เป็นซะอย่างนี้อะครับ ใครๆก็มองว่าผมเก่ง ผมเป็นเด็กเรียน แต่มันก็จริงอะครับเพราะผมเก่งและผมก็เป็นเด็กเรียนจริงๆ ไม่ได้จะอวดตัวเอง แต่ผมคิดว่าผมเป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะผมค่อนข้างที่จะตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ เพราะคิดว่าที่บ้านเสียเงินส่งเรามาเรียนแล้ว เราก็ควรที่จะตั้งใจเรียนไม่ให้เงินที่พ่อแม่ส่งมาเสียเปล่า ความฝันของผมอย่างหนึ่งคือทำให้ครอบครัวรู้สึกภูมิในใจตัวผม ผมอยากเอาเกรียตินิยมไปให้พวกท่าน และเมื่อผมเรียนจบผมก็อยากมีงานดีๆทำเพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจก็เลยต้องตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ

            แต่วันนี้ผมค่อนข้างเฟลและไม่ค่อยโอเคเท่าไรกับการควิซ ก็ตั้งแต่ทำข้อสอบมาผมไม่เคยได้คะแนนน้อยเท่านี้มาก่อนเลยครับ ผมว่าผมก็ตั้งใจเรียนแล้วทำไมผมทำข้อสอบไม่ได้ ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้เอวิชานี้ เพราะสำหรับเด็กวิศวะอย่างเราแล้ว คะแนนแค่ไม่กี่คะแนนก็มีผลกับเกรดที่จะออกมาด้วยกันทั้งนั้น อีกทั้งวิชานี้ยังเป็นวิชาภาคของผมด้วยแล้วยิ่งทำให้ผมเครียดไปใหญ่

            "ไปทะเลาะกับแมวหน้าหอมาเหรอวะหน้ายับเชียว" เสียงจากคนห้องตรงข้ามที่เปิดประตูห้องออกมาเจอผมที่กำลังจะเข้าห้องของตัวเองพอดีเอ่ยทักขึ้น

            "ทะเลาะกับแมวบ้านมึงสิ"

            "อ้าว บ้านกูเลี้ยงแมวตอนไหนวะเนี่ย"

            "กวนตีน" ผมว่าแล้วหมายจะเปิดประตูเข้าห้องของตัวเอง ขี้เกียจคุยด้วยครับกำลังหงุดหงิด

            "เป็นเหี้ยอะไรของมึงครับน้องปลาวาฬ"มันว่าแล้วเดินเข้ามากอดคอผม

            "อย่าเพิ่งมายุ่งกับกูตอนนี้"ผมว่าแล้วยกแขนมันที่ใช้พาดคอผมอยู่ออก

            "เอ้า หงุดหงิดจริงจัง มึงเป็นอะไร ไหนบอกกู เดี๋ยวกูคนนี้จะช่วยมึงเอง"

            "จะช่วยกู? มึงช่วยตัวเองให้ได้ก่อนเหอะ"

            "กูช่วยตัวเองอยู่ทุกวันนะ"

            "ไอ้สัส มึงจะกวนตีนกูให้ได้อะไรวะทะเล"ผมว่าผมหงุดหงิดเรื่องคะแนนสอบจะตายแล้วนะ มาเจอคนห้องตรงข้าม หรือจะเรียกง่ายๆว่า ทะเล เพราะมันชื่อทะเล เพื่อนที่ผมค่อนข้างจะสนิทด้วยมากทั้งๆที่เรียนกันอยู่คนละคณะ

            "กูไม่ได้จะกวนแต่เห็นมึงอารมณ์ไม่ค่อยดีก็เลยอยากจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นก็เท่านั้น"

            "แต่มึงยิ่งทำให้กูอารมณ์ไม่ดีกว่าเดิม"

            "เออๆ ขอโทษ ว่าแต่เราจะยืนคุยกันหน้าห้องแบบนี้อีกนานปะวะ"

            "ไม่นานเพราะกูจะเข้าห้องกูแล้ว บาย" ผมว่าแล้วเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองแต่ไอ้ทะเลก็ยังไม่วายตามเข้ามาในห้องผมจนได้ ดีนะที่ตอนนี้เมทผมไม่มีใครอยู่ห้องสักคนแต่ถึงอยู่ไอ้ทะเลมันก็คงไม่สนใจอะไรเพราะมันกับเมทผมก็ดูสนิทกันและเข้ากันได้ดี หมายถึงเรื่องความกวนตีนเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย

            "อยากให้กูด่ามึงเหรอ?"

            "เฮ้ย ใจเย็นก่อน มึงเป็นอะไรไหนบอกกูสิ กูเพื่อนมึงนะ กูเป็นห่วงมึงจริงๆนะเนี่ย" ผมเหล่มองมันด้วยสายตาไม่ค่อยไว้วางใจมันเท่าไรนัก มันห่วงผมเหรอ คนอย่างไอ้ทะเลเนี่ยนะจะมาห่วงผม ห่วงผลประโยชน์ของตัวเองสิไม่ว่า

            "ห่วงกูหรือห่วงว่ากูจะไม่ติวหนังสือให้"

            "อย่างสอง" เออดี ตรงดี กูชอบ เพื่อนเหี้ยๆแบบนี้กูชอบ ชอบกับผีสิ! ผมว่าบางทีผมควรเลิกคบกับไอ้ทะเลแต่ก็เพราะว่ารู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งเพราะกิจกรรมของทางมหาลัยที่จัดขึ้นแล้วก็ค่อนข้างจะสนิทกับมันด้วยสาเหตุอะไรผมก็ไม่แน่ใจรู้ตัวอีกทีมันก็เหมือนเพื่อนต่างคณะที่ผมสนิทที่สุดไปแล้ว ทะเลมันเรียนอยู่คณะพลศึกษาชั้นปีเดียวกับผมนี่แหละ

            "กูไม่น่ารู้จักกับมึงเลย" ผมว่าแล้วเดินเข้าไปวางกระเป๋าเรียนลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ

            "ช่วยไม่ได้ว่ะ รู้จักไปแล้วแถมมึงยังคอยช่วยติวหนังสือให้กูด้วย เพราะงั้นจะมาเลิกคบหรือเลิกติวให้กูตอนนี้ก็คงไม่ทัน"

            "ทัน ถ้ากูจะเลิกก็คือเลิก"

            "น้องปลาวาฬจะใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วนะครับ เราคบกันมาเป็นปีน้องปลาวาฬจะเลิกกับพี่แบบนี้ไม่ได้นะครับพี่ไม่ยอมนะ" มันว่าพลางทำเสียงเล็กเสียงน้อยได้น่าหมั่นไส้สุดๆไปเลยครับ เกิดมาผมยังไม่เคยเจอใครกวนตีนเท่าไอ้ทะเลมาก่อนเลยจริงๆ

            "เด็กพละนี่เป็นแบบมึงทุกคนมั้ยกูขอถาม"

            "เป็นแบบกูนี่คืออะไร หล่อ? ก็ไม่ทุกคนนะ ความจริงก็คือมีกูคนเดียวอะที่หล่อระดับซงจุงกิ" เออผมยอม ยอมในความกวนตีนของมันและยอมในความมั่นหน้าของมันมาก ถึงมันจะดูรวมๆแล้วหล่อจริงอย่างที่มันว่าแต่มันไม่ควรมั่นหน้าตัวเองได้ขนาดนี้

            "โอเค กูไม่เล่นแล้วก็ได้ สรุปมึงมีเรื่องอะไร" เพราะว่าผมมองหน้ามันอย่างไม่สบอารมณ์มากๆมันเลยเลิกเล่นแล้วทำหน้าจริงจังถามผมแทน

            "กูทำควิซวันนี้ได้น้อย"

            "น้อยของมึงนี่เท่าไร?"

            "4.5เต็ม10"

            "กูว่าก็เยอะอยู่นะ"

            "เยอะกับผีสิ คะแนนไม่ถึงครึ่ง มึงก็รู้ว่ากูค่อนข้างจริงจังกับเรียนเรื่องมาก แล้วมึงดูกูได้คะแนนดิ น้อยชิบหาย ตั้งแต่เรียนมากูยังไม่เคยทำคะแนนสอบได้น้อยขนาดนี้มาก่อนเลยนะเว้ย น้อยสุดของกูก็ครึ่งๆของคะแนนเต็มแหละวะ นี่อะไรอะกูทำได้ไม่ถึงครึ่ง โคตรเหี้ย"

            "ถ้ามึงเหี้ยกูคงไม่รู้จะเรียกอะไรแล้วมั้ง มึงอย่าเครียดดิวะมันก็แค่ศูนย์จุดห้าคะแนนเองปะ"

            "มึงไม่เรียนวิศวะแบบกูมึงไม่เข้าใจ คะแนนทุกคะแนนทศนิยมทุกทศนิยมมีค่าต่อเกรดเสมอ จะไม่ให้กูเครียดได้ไง อีกอย่างกูเป็นเด็กทุน มึงเข้าใจมั้ยว่ากูต้องรักษาเกรด แล้ววิชาที่กูสอบมันก็เป็นวิชาภาคถ้าเกิดกูทำเกรดวิชาภาคไม่ดีมันก็แย่ปะวะ" ผมว่าระบายใส่ไอ้ทะเลที่กำลังทำสีหน้าไม่ค่อยจะเข้าใจผมเท่าไร เอาจริงๆผมก็ไม่ได้หวังให้มันมาเข้าใจผมหรอก คนอย่างทะเล แค่เข้าใจบทเรียนที่มันเรียนมายังยากแล้วจะให้มันมาเข้าใจผมนี่อย่าหวังเลย

            "เออน่า เอางี้ไปสโมกับกูมั้ย แก้เครียด"

            "สโมสรนักศึกษาเหรอ ไปทำไม ไปทำอะไรวะ?"

            "ไอ้ควาย สโมร้านเหล้าอะร้านเหล้าไปดื่มแก้เครียดเอาม้ะ วันนี้กูจะไปกับเพื่อนกูพอดี" นั่นไง กูว่าแล้วว่าคนอย่างมึงไม่เคยเข้าใจอะไรหรอก คนเหี้ยก็คือคนเหี้ย

            "เออไปดิ"

            "ฮะ?"

            "ไปไง"

            "วันนี้มึงโคตรแปลก" ก็แค่อยากไปแก้เครียดตามที่มันบอก ถ้าการไปกินเหล้ามันจะทำให้หายเครียดได้ผมก็จะไป เพราะตอนนี้ผมเครียดมากจริงๆนะ ไม่รู้ว่ะมันแบบเครียดโว้ย!!!

 

            และการที่ผมหลงมากินเหล้ามันก็ทำให้ผมได้รู้ว่า แม่งไม่ได้ช่วยให้หายเครียดอะไรเลยแถมยังเครียดมากกว่าเก่าอีก

            "ชิบหาย มีควิซตอนเก้าโมงครึ่ง"ผมตื่นมาพร้อมกับแจ้งเตือนโทรศัพท์ในกลุ่มภาควิชาที่ส่งมาบอกว่าวันนี้มีนัดเรียนเช้าแถมอาจารย์จะควิซ ทั้งๆทีความจริงวันนี้ผมไม่มีเรียนทั้งวันแท้ๆ ผมนี่แบบแทบจะสะดุ้งตกเตียง ที่เป็นเตียงของใครก็ไม่รู้ ตอนที่ผมตื่นมาเห็นแจ้งเตือนมันเป็นเวลาเก้าโมงแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงจะควิซ นี่คือความชิบหาย

            "ทะเล ไอ้ทะเล!"ผมเรียกคนที่นอนหลับอยู่ข้างกัน แต่ก็ดูทีท่าว่ามันจะไม่ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด ถ้าให้ผมเดาผมว่าห้องนี้น่าจะเป็นห้องของเพื่อนไอ้ทะเล และเท่าที่ผมจำได้ คือผมเมาภาพสุดท้ายที่ผมจำได้คือตัวผมกำลังยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มอยู่ในร้านจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย มันก็น่าแปลกที่แอลกอฮอล์ไม่กี่แก้วจะทำให้สติของผมหลุดลอยไปขนาดนี้ โคตรแย่เลยครับ

            "เหี้ย กางเกงยีนส์กูหายไปไหน"ผมเอ่ยขึ้นเสียงดังก่อนที่จะมองสำรวจไปรอบๆห้อง ที่ไม่ได้ใหญ่หรือกว้างอะไรมากมายแต่ผมก็ดันหากางเกงยีนส์ของตัวเองที่ใส่มาร้านเหล้าเมื่อคืนไม่เจอ คือผมคิดว่าเมื่อคืนผมน่าจะเมามากแล้วก็คงมีใครสักคนที่ผมเดาว่าน่าจะเป็นไอ้ทะเลจับผมแก้ผ้า คือหมายถึงว่าถอดเสื้อช็อปที่ผมใส่มากับกางเกงยีนส์ผมออกเพราะกลัวว่าผมจะอึดอัดหรือไม่ก็กลัวผมอ้วกใส่เสื้อผ้า หรืออะไรสักอย่าง ผมคิดว่านะ เพราะตอนผมตื่นมาผมอยู่ในสภาพที่ใส่เสื้อยืดกับบล็อกเซอร์นอนเท่านั้น ส่วนเสื้อช็อปของผมว่างพาดอยู่ตรงหัวเตียง ส่วนกางเกง ผมหาไม่เจอ!

            "ทะเล ไอ้ทะเล มึงตื่น!"ผมว่าแล้วเขย่าๆตัวไอ้ทะเล แต่ไอ้นี่มันก็หลับลึกเหลือเกินไม่ยอมตื่นสักที จะว่าไปไอ้เจ้าของห้องมันก็หายไปไหนไม่รู้ครับ คือใครก็ได้มาช่วยกูหากางเกงหน่อยกูไปสอบไม่ทันแล้ว

            "แม่งเอ้ย"ผมบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดแล้วพยายามที่จะหากางเกงตัวเองต่อไป แต่หาเท่าไรแม่งก็ไม่เจอ ใครขโมยกางเกงกูไปไหนครับ แล้วจะให้ผมเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบยืมกางเกงของไอ้เจ้าของห้องที่ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นใครก็คงจะไม่ดีเท่าไรนัก ทำไงดีวะเนี่ย...

            กางเกงวอร์ม!!

            ผมก็หันไปสะดุดตากับกางเกงวอร์มที่ถูกถอดกองอยู่ปลายเตียง ผมมั่นใจว่ามันเป็นกางเกงของไอ้ทะเล เพราะไอ้ทะเลที่นอนหลับหรือนอนตายอยู่บนเตียงตอนนี้ใส่แค่บล็อกเซอร์ และเมื่อคืนผมจำได้ว่ามันใส่กางเกงวอร์มตัวนี้มา

            "กูยืมหน่อยแล้วกัน" เอาวะเป็นไงเป็นกัน ด้วยเวลาที่รีบเร่งแบบนี้มันคงไม่มีวิธีอื่นหรือทางออกที่ดีกว่านี้แล้วครับ เพราะจะให้ผมกลับไปหอไปแต่งตัวใหม่คงไม่ทัน แล้วถ้าจะให้ผมไม่ไปสอบก็คงจะไม่ได้ เพราะงั้น วอร์มก็วอร์มวะ ถึงแม่งจะดูแปลกๆหรือผิดกฎไปบ้างแต่ก็ยังดีกว่าใส่บล็อกเซอร์ไป หรือดีกว่าไม่ไปเรียนนั่นแหละ ถูกมั้ย ถูก ผมว่าถูก!

 

            "คุณแต่งตัวอะไรของคุณมาชัชวาล!"  

            "ขอโทษครับอาจารย์พอดีว่า..."

            "ช่างเถอะๆ รีบๆเข้าไปในห้องไปจะเริ่มควิซแล้ว"

            "ครับ"ผมยกมือไหว้อาจารย์แล้วรีบเดินเข้าห้อง และพอผมเดินเข้ามาในห้อเท่านั้นแหละครับทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมประหนึ่งผมเป็นดาราชื่อดัง จะไม่ให้คนอื่นมองผมได้ยังไงก็ในเมื่อกางเกงที่ผมใส่มามันออกจะเด่นและแปลกตาขนาดนี้

            "มึงเป็นเหี้ยอะไรถึงใส่กางเกงวอร์มมาเรียนวะไอ้วาฬ" พอผมนั่งปุ๊บเพื่อนในภาคของผมก็ถามผมปั๊บ

            "ก็ไม่มีอะไร รีบ"

            "รีบเบอร์นั้นเลย"

            "อืม พอดีเมื่อคืนอยู่นอกมอ" และเหมือนมันจะเอ่ยถามอะไรต่อก็ไม่รู้แต่พอดีว่าอาจารย์เข้ามาแล้วแจกควิซให้เราทำกันเสียก่อนเพื่อนของผมก็เลยไม่ได้ถามอะไรจนกระทั่งทำควิซกันเสร็จถึงได้หันมาสนใจผมใหม่

            "สรุปว่ารีบขนาดไหนมึงถึงใส่วอร์มมา"

            "นั่นดิ ถึงรีบขนาดไหนก็ต้องใส่ยีนส์ปะวะ"

            "ถามมาก อาจารย์สอนอยู่ปะวะ"ผมว่าเสียงดุนิดๆ กวนอยู่ได้คนกำลังตั้งใจเรียน ถ้าเกิดเรียนไม่รู้เรื่องกูจะด่าพวกมึงให้

 




 

            ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่เมื่อคืนผมต้องวุ่นวายกับไอ้ตัวปัญหาตัวหนึ่งที่ผมพามันมาดื่มเหล้าด้วยแต่แม่งเสือกเมาเหมือนหมาทั้งๆที่ตัวเองเป็นวาฬ ครับมันชื่อวาฬ ปลาวาฬตัวน้อยๆ ไม่ได้ตัวน้อยหรอกครับแต่มันแค่เตี้ย แต่ผมว่าหน้ามันเหมือนลิงยิ่งหูกางๆสองข้างของมันนะยิ่งเหมือนไปใหญ่ คนเหี้ยอะไรชื่อวาฬแต่เสือกหน้าเหมือนลิง

            "สิบโมง"ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วก็ตระหนักได้ว่า ผมมีเรียน เรียนวิ่งซะด้วย ตอนสิบโมงนี่แหละ...

            "ตายห่าแล้วไงกู!" ผมเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงแทบจะทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีเรียน ตาย ตายแน่ๆถึงแม้ว่าวิชานี้ในสายตาของบางคนมันอาจจะดูโคตรสบาย แต่สำหรับผมที่เป็นเด็กพละแล้ว ผมว่ามันไม่ได้สบายเลยครับเพราะเราต้องไปวิ่งและผมก็อาจจะได้วิ่งไปเรียนด้วยความตื่นสายและด้วยความที่เหี้ยมากินเหล้าเมื่อคืนโดยไม่คิดหน้าคิดหลังนี่แหละ

            "กางเกงกูล่ะ"ผมว่าแล้วมองหากางเกงวอร์มของตัวเองที่จำได้ว่าเมื่อคืนนี้ผมถอดทิ้งไว้ที่ปลายเตียง แต่มองหาเท่าไรมันก็ไม่เจอ ใครแดกกางเกงกูไปเหรอครับ

            แต่จะว่าไปไม่ใช่แค่กางเกงวอร์มของผมที่หายแต่เป็นไอ้คนที่นอนอยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้ก็หายไปด้วย ไอ้วาฬนั่นแหละ หายตัวไปแล้ว สร้างความลำบากให้ผมไว้เมื่อคืนแล้วก็หายไปแบบนี้ก็ได้เหรอวะ รู้มั้ยครับเมื่อคืนมันทำอะไรกับผมไว้บ้าง

            มันเมาไม่มีสติจนต้องลำบากผมแบกมันมาที่หอเพื่อนผม อีกทั้งยังจะอ้วกออกมาอีก ผมเลยต้องจัดการถอดเสื้อผ้าของมันออกเพราะกลัวว่ามันจะไม่มีเสื้อผ้าใส่เพราะอ้วกใส่เสื้อผ้าตัวเอง กว่ามันจะหลับได้เล่นผมเหงื่อตกไปเป็นสิบๆลิตรเลย

            ผมไม่แน่ใจว่าไอ้วาฬมันหายไปไหนบางทีมันอาจจะกลับเข้าหอของมันไปแล้ว แต่ที่เหี้ยคือไปไหนไม่ยอมบอกไม่ยอมปลุกกูด้วยเลยครับ ถึงกูมีเรียนวิ่งแต่ก็ไม่จำเป็นที่กูต้องวิ่งไปเรียนไง แต่ช่างมันเถอะครับมันจะหายไปไหนก็เรื่องของมันแต่ตอนนี้ปัญหาและประเด็นสำคัญคือ กางเกงวอร์มกูหายไปไหน!

            ผมพยายามมองและหาทั่วๆห้องก็ไม่มีแม้แต่เงากางเกงวอร์มของตัวเอง จะให้ผมเปิดตู้เอาของเพื่อนที่เป็นเจ้าของห้องมาใส่ก็คงจะไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมเกรงใจมันนะครับ ระดับผมเกรงใจใครเขาไม่ค่อยจะเป็นหรอกแต่มันตัวใหญ่อย่างกับช้างผมใส่เสื้อผ้าหรือกางเกงของมันไม่ได้หรอก จะว่าไปไอ้เจ้าของห้องแม่งก็หายไปเหมือนกัน ทำไมมีแต่อะไรหายๆวะ

            กางเกงยีนส์??

            แล้วพอผมมองไปใต้เตียงเพื่อจะหากางเกงวอร์มแต่ผมกับเจอเข้ากับกางเกงยีนส์ กางเกงยีนส์ที่ผมคิดว่าผมคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน เลยหยิบมันขึ้นมาดู และพอผมหยิบขึ้นมาดูชัดๆเท่านั้นแหละ ชัดเจน ชัดเจนมากๆ กางเกงยีนส์ของไอ้วาฬหน้าลิงไงครับ และผมก็คิดว่าผมไม่ต้องหากางเกงวอร์มของตัวเองอีกต่อไปแล้วแหละเพราะจะให้ผมหาเท่าไรผมว่าก็คงไม่เจอ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะความเอ๋อของไอ้วาฬมันต้องเอากางเกงของผมไปใส่เพราะหากางเกงของตัวเองไม่เจอแน่ๆ ไอ้เวรวาฬเอ๋อเอ้ย อย่าให้กูเจอมึงนะไอ้สัสสร้างความวุ่นวายให้กูเหลือเกิน!


            "เฮ้ย ไอ้ทะเลมึงเป็นบ้าเหรอใส่กางเกงยีนส์มาเรียนวิ่ง" พอเลิกจากการเรียนเสร็จผมก็โดนเพื่อนที่เรียนวิ่งด้วยกันถามทันที กูไม่ได้บ้าแต่คนที่บ้าคือไอ้เหี้ยวาฬ

            "มันจำเป็นว่ะมึง"

            "จำเป็นยังไงวะ" แล้วทำไมมึงเสือกจัง นี่กูอุตส่าห์ตัดสินใจใส่กางเกงยีนส์มาเพื่อมาเรียนวิ่งเพราะคิดว่าถ้ากลับไปหอคงจะมาเรียนไม่ทันแล้วโดนเช็คโดดแน่ๆ ผมจะไม่เครียดอะไรเลยถ้าผมไม่โดดมาครบโควต้าแล้ว ถ้าโดดอีกผมอาจหมดสิทธิ์สอบในวิชานี้ คนยิ่งเหนื่อยๆที่ต้องรีบวิ่งมาเรียนวิ่ง ยังจะถามอะไรเยอะแยะอีก

            "จำเป็นที่มีคนขโมยกางเกงกูไปไง"

            "ฮะ มีคนขโมยกางเกงมึง กางเกงมึงเนี่ยนะใครจะขโมยไป" มันมีก็แล้วกันอย่ามาทำเสียงไม่เชื่อกู มันมี

            "ใครสักคนนี่แหละ ถามมากกูเหนื่อย เอาน้ำมากินดิ" ผมว่าแล้วบอกเพื่อนที่กำลังถามคำถามกับผมให้หยิบขวดน้ำให้ น้ำใครสักคนในกลุ่มนี่แหละแต่ผมจะกิน

            "ว่าแต่มึงเอากางเกงยีนส์ใครมาใส่ คงไม่ใช่ของมึงแน่ๆอ่ะเพราะขาโคตรเต่อเลย" เออ ก็ไอ้เจ้าของกางเกงมันเตี้ย กูใส่ของมันมาได้ก็บุญแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะค่อนข้างอึดอัดมากหรือขามันค่อนข้างเต่อพอสมควรก็ตาม แต่ก็ถือว่ายังดีกว่าการใส่บล็อกเซอร์มาวิ่งนั่นแหละครับ

            "เสือกจริงๆ เพื่อนกูนี่เสือกจริงๆ"

            "เพื่อนมึงก็เสือกแบบนี้แหละไม่รู้เหรอครับ" กูรู้มาตั้งแต่คบกับพวกมึงแล้วครับ สันดานแต่ละคนเหี้ยพอๆกันไม่งั้นคบกันไม่ได้หรอก หึหึ

            "กางเกงไอ้วาฬ"

            "เพื่อนวิศวะมึงอะนะ?"

            "เออ"ผมว่าแล้วยืนขวดน้ำคืนให้กับเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม

            "แล้วมึงนึกคึกอะไรไปยืมกางเกงมันมาใส่วะ" กูไม่ได้นึกคึกไปเอาของมันมาใส่ แต่มันนึกคึกขโมยกางเกงกูไปใส่ก่อนต่างหาก นี่ถ้าผมเจอหน้ามันนะผมจะด่าหัวมันให้การที่ผมต้องใส่กางเกงยีนส์มาวิ่งมันเป็นอะไรที่เหี้ยมากเพราะมันทำให้ความเร็วในการวิ่งของผมลดลงแถมยังอึดอัดมากๆอีกต่างหาก

            "เลิกเสือกเรื่องของกูแล้วไปกินข้าวเหอะ กูหิว"

            "เออๆ เลิกก็เลิกเสือกนิดเสือกหน่อยไม่ได้นะไอ้สัส" นี่คือเสือกนิดเสือกหน่อยของพวกมึงเหรอ ถามกูอีกนิดกูคงต้องนั่งเขียนหนังสือชีวประวัติของกูให้พวกมึงแล้ว

 

            "ไอ้ทะเล นั่นเพื่อนมึงที่อยู่วิศวะปะวะ?"เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของผมเอ่ยขึ้นในขณะที่พวกเรากำลังจะเดินไปกินข้าวที่โรงอาหาร ผมหันไปมองตามทิศทางที่มันบอกและ...

            ไอ้วาฬใส่เสื้อช็อปกับกางเกงวอร์ม!!

            ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไงก่อนดีกับสิ่งที่ผมเห็นคือมันตลก คือมัน โอ้ย อธิบายไม่ถูก ลองคิดภาพตามผมดิครับ เสื้อช็อปวิศวะกับการเกงวอร์มพละ คือมันตลกมากจริงๆนะ โคตรเหี้ย ผมยอมใจในความเอ๋อของมันเลย โคตรไม่ลงตัว โคตรไม่เข้ากันอะครับ

            "หัวเราะอะไร" อาจเป็นเพราะว่าผมหัวเราะและอารมณ์ขันมากเกินไป จนเจ้าตัวของคนที่ใส่เสื้อช็อปกับกางเกงวอร์มนั่นเดินเข้ามาหาผมด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์

            "หัวเราะมึงนั่นแหละ โอ้ยตลกว่ะไอ้สัส ฮ่าๆๆๆ"

            "เออ ตลกมากก็อย่าหยุดหัวเราะนะมึง"

            "มึงคิดได้ไงวะ ใส่ช็อปกับกางเกงวอร์มเนี่ย" ผมพูดไปหัวเราะไปคือมันหยุดหัวเราะไม่ได้จริงๆว่ะ

            "ก็กูหากางเกงกูไม่เจอ มึงนั่นแหละเมื่อคืนเป็นคนถอดกางเกงกูใช่มั้ย"

            "เออกูถอด แต่กางเกงมึงก็อยู่ใต้เตียง โง่ไงไม่ยอมหาดีๆ ลำบากกูต้องใส่กางเกงมึงไปเรียนวิ่งเนี่ยไอ้สัส"ผมว่าแล้วก้มลงมองกางเกงยีนส์ของไอ้วาฬที่ตัวเองใส่อยู่

            "ก็ใครมันจะไปรู้ว่ามันจะอยู่ใต้เตียงวะ อีกอย่างกูไม่ได้โง่กูฉลาดกว่ามึงอีก" เออกูไม่เถียงว่ามึงไม่ฉลาดหรอก แต่กูว่ามึงฉลาดเกินไปเลยเอ๋ออย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้นี่ไง คิดได้ยังไงวะใส่กางเกงวอร์มไปเรียน

            "เดี๋ยวก่อน กูขอขัดเวลาพวกมึงสักไม่กี่นาที คือพวกมึงนี่อะไรยังไงกันวะ ถอดกางเกงให้กันสลับกางเกงกันใส่คือเหี้ยอะไร เมื่อคืนพวกมึงสองคนไปทำอะไรกันมา?" และก็มีตัวเสือกในกลุ่มของไอ้วาฬเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยและขี้เสือก

            "เออนั่นดิ กูก็อยากรู้ อย่าบอกนะว่า...พวกมึงสองคนกินกันเอง"และเมื่อมันมีคนจุดประเด็นเสือกความเสือกต่อมามันก็จะเกิดขึ้น

            "กินกันเองกับผีสิ ไร้สาระ"ไอ้วาฬว่าด้วยใบหน้าหงุดหงิด หึ ผมว่าผมนึกอะไรดีๆสนุกๆออกแล้วว่ะ

            "อ้าว มึงพูดงี้ได้ไงอะ มึงได้กูแล้วแล้วจะไม่รับผิดชอบกูเหรอ?"ผมว่าพลางยกยิ้มขึ้นนิดๆก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดคอไอ้วาฬ

            "เล่นอะไรของมึงไอ้ทะเล ขนลุก!"ไอ้วาฬว่าพลางพยายามจะจับแขนของผมที่กอดคอมันอยู่ออกแต่ใครจะไปยอมกูกำลังสนุก

            "เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนจำไม่ได้เหรอครับน้องปลาวาฬ หืม?"

            "กูก็แค่เมาแค่นั้นจบ มึงเป็นบ้าอะไรของมึงวะทะเล"มันจับแขนของผมยกออกจากคอของมันแล้วมองผมด้วยสีหน้าหงุดหงิด โธ่ โกรธง่ายจังวะปลาวาฬน้อย

            "พี่เป็นแฟนน้องปลาวาฬไงจำไม่ได้เหรอครับ"

            "กวนตีนล่ะ แฟนกับผีสิมึงอ่ะ"

            "ปากแข็งจริงๆ"ผมว่าแล้วอมยิ้มเบาๆกับการที่ได้เห็นไอ้วาฬทำหน้าหงุดหงิดคิ้วนี่ขมวดกันให้ยุ่ง ทำหน้าอย่างกับโลกจะแตก

            "เออพวกมึงกูขอตัวไปเคลียร์กับน้องปลาวาฬก่อนนะ พอดีมีเรื่องต้องเคลียร์กันนิดหน่อย"ผมว่าบอกกับกลุ่มเพื่อนแล้วฉุดไอ้วาฬออกมาจากกลุ่มพามันเดินกลับมาที่หอพักของพวกเราสองคน คือผมกับมันอยู่หอพักเดียวกัน ห้องตรงกันข้ามกันน่ะครับ

            "มึงเล่นเหี้ยอะไรของมึง"พอผมลากมันมาถึงห้อง ซึ่งเป็นห้องของผมเองนั่นแหละมันก็สะบัดข้อมือของตัวเองออกแล้วเอ่ยถามผมด้วยใบหน้าหงุดหงิด เอาจริงๆมันพยายามจะสะบัดของมือออกตั้งแต่ผมฉุดมันออกมาแล้วแต่ผมแค่ไม่ยอมให้มันสะบัดออกได้ง่ายๆก็แค่นั้น

            "เปล่านี่ กูไม่ได้เล่นอะไร"ผมว่าแล้วยักคิ้วให้มันหนึ่งทีก่อนที่จะก้มลงถอดกางเกงยีนส์ที่ตัวเองกำลังใส่อยู่ออก

            "มึงถอดกางเกงทำไม"ไอ้วาฬว่าแล้วมองหน้าผมอย่างตื่นๆ

            "ถอดคืนมึงไงไอ้วาฬหน้าลิง"ผมว่าแล้วเอื้อมมือผลักหัวมันไปหนึ่งทีก่อนที่จะก้มลงไปหยิบกางเกงที่ตัวเองถอดออกยื่นคืนให้กับเจ้าของของมัน

            "หรือมึงคิดว่ากูจะทำอะไรมึงเพราะคิดพิศวาสมึงครับน้องปลาวาฬ"

            "มึงมันเหี้ย"มันว่าพลางเอื้อมมือมาหยิบกางเกงของตัวเองไปจากมือผมก่อนที่จะหันหลังหมายจะออกจากห้องผมไป

            "เดี๋ยวดิ"

            "อะไร?"

            "คืนกางเกงกูด้วย"

            "เออ!"มันว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแล้วก็ดึงกางเกงวอร์มของผมที่มันใส่อยู่ออกมาจากตัวมันก่อนที่จะจับลูกบิดประตูห้องผม

            "เฮ้ย เดี๋ยวก่อน"

            "อะไรของมึงอีกวะ"

            "โกรธกูเหรอ?"

            "เออโกรธ" คำตอบของมันทำให้ผมไม่แปลกใจเท่าไรนัก ลองมันบอกว่าไม่โกรธสิ ผมจะคิดว่ามันตอแหล ก็อาการของมันที่ทำอยู่ตอนนี้คือกำลังโกรธผมอยู่แน่ๆ

            "เออน่า กูขอโทษ กูแค่เล่นสนุกๆเอง ไม่โกรธกูเนอะ"

            "มึงคิดว่ากูสนุกกับมึงปะ กูจะบอกอะไรมึงให้นะทะเล มึงเป็นคนที่เล่นเหี้ยอะไรไม่รู้เรื่อง มึงพูดแบบนั้นไปมึงคิดว่าคนอื่นจะคิดยังไงวะ ดูสภาพมึงกับกูที่ใส่กางเกงสลับกันแล้วมึงก็ทะลึ่งไปพูดแบบนั้นอีก เป็นกูถ้ามีคนมาพูดแล้วยิ่งเห็นแบบนี้กูก็เชื่อว่าแม่งเป็นผัวเมียกัน"

            "แล้วมึงจะเครียดทำไมวะ ถ้ามันไม่มีอะไรจริงๆต่อให้คนอื่นคิดยังไงมันก็ไม่เกิดผลอะไรปะ"

            "นั่นมันก็ใช่ แต่กูกำลังจะบอกมึงว่ามึงชอบเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง แค่วันนี้กูใส่กางเกงมึงไปเรียนคนก็มองกูนินทากูชิบหายแล้ว ยิ่งมึงไปพูดแบบนั้นคนไม่ยิ่งนินทาไปใหญ่เหรอ กูไม่ชอบ มึงเข้าใจกูมั้ย"

            "ไอ้เรื่องกางเกงมึงโง่เองอันนี้โทษกูไม่ได้ปะ"

            "เออ กูโง่เอง สรุปเรื่องนี้กูผิด กูผิดหมดทุกอย่าง ผิดที่เสือกไปกินเหล้ากับมึงเมื่อวานด้วย โอเค" ผมว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้วไอ้วาฬดูจะโกรธผมจริงจัง ทั้งๆทีผมก็แค่แหย่มันเล่นเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะโกรธขนาดนี้

            "วาฬกูขอโทษ ต่อไปนี้กูไม่เล่นแบบนี้แล้วก็ได้"

            "คิดได้ก็ดี" มันหยักไหล่ให้ผมก่อนที่มันจะจับลูกบิดประตูเป็นครั้งที่สาม

            "เดี๋ยวดิ คุยกับกูก่อน"ผมพูดแล้วเอื้อมมือไปจับข้อมือของไอ้วาฬไว้

            "มึงมีอะไรกับกูอีก"

            "หายโกรธกูแล้วใช่ปะ"

            "อาฮะ"มันพยักหน้าแล้วจับลูกบิดประตูจะออกจากห้องผม

            "คบกับกูมั้ย" ผมเอ่ยออกไปเรียบๆขัดจังหวะคนที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูออกไปจากห้อง ไอ้วาฬชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะละทิ้งประตูลูกบิดห้องผมแล้วหันมามองหน้าผมด้วยความแปลกใจและเหมือนไม่ค่อยเข้าใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งจะพูดออกไปเมื่อครู่นี้

            "เล่นอะไรของมึงอีกทะเล?" มันถอนหายใจแล้วเอ่ยถามผมขึ้นด้วยใบหน้าเหนื่อยๆ  

            "กูไม่ได้เล่น" ผมว่าแล้วมองหน้ามันอย่างจริงจัง คนบ้าอะไรจะเล่นได้ตลอดเวลาวะ ถึงแม้ว่าผมจะชอบเล่นอะไรไม่รู้เรื่องก็จริงแต่รอบนี้ผมไม่ได้เล่นนะ ผมจริงจัง

            "ปลาวาฬ..."

            "..."

            "คบกันนะ" ผมมองหน้ามันที่กำลังทำหน้าอึ้งๆกับประโยคของผมแล้วก็อยากจะที่หัวเราะออกมานะเพราะมันทำหน้าตลก แต่ถ้าผมหัวเราะออกมาเดี๋ยวมันจะหาว่าผมพูดเล่นอีก เรื่องนี้ผมไม่เล่นแล้วอ่ะ ผมจริงจังมาก ผมชอบมัน ชอบมันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วแต่ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไงกับมันดี ผมมันเป็นคนเหี้ยๆกวนตีนไปวันๆ เรื่องเรียนก็อย่าพูดถึงเลยไม่ติดโปรก็บุญหัวแล้ว แล้วตัดภาพไปที่ไอ้วาฬ เด็กทุน เรียนดี โคตรแตกต่างกับผมเลย แล้วจะให้ผมทำยังไงนอกจากเนียนเป็นเพื่อนกับมันคอยให้มันสอนหนังสือให้เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับมัน คอยเข้าไปยุ่งวุ่นวายไปกวนมันบ้างเพื่อสร้างความสนิทสนม

            "ตลกดี มีอะไรจะเล่นอีกมั้ย ถ้าไม่มีกูจะกลับห้องแล้ว"

            "ปลาวาฬ..."

            "มึงคิดยังไงถึงพูดแบบนี้ออกมาวะ?"

            "..."

            "ทะเล..."

            "ก็กูชอบมึงอ่ะ กูชอบมึงมาตั้งนานแล้วด้วย แต่กูไม่รู้ว่ากูควรทำยังไง มึงก็ผู้ชายแมนๆกูก็ผู้ชายแมนๆมึงจะให้กูทำไงวะ ที่กูชอบเล่นอะไรไม่รู้เรื่องที่กูชอบพูดเล่นแบบนั้นกูก็แค่คิดว่าบางทีการที่กูพูดแบบนั้นกูอาจจะเนียนๆใกล้ชิดมึงได้บ้าง เนียนกันคนอื่นที่มาชอบมึงให้ออกห่างจากมึงได้บ้างไม่มากก็น้อย เพราะกูหวงมึง กูเหี้ยใช่มั้ย"

            "เออมึงเหี้ย"

            "..."

            "เห็นแก่ตัว"

            "เออกูรู้ กูขอโทษ แต่กูชอบมึงจริงๆนะ กูไม่รู้ว่ากูควรทำตัวยังไง กูทำอะไรไม่ได้ เวลากูเห็นมึงสนิทกับใครมากๆกูก็อิจฉา เวลาเห็นมึงยิ้มให้ใครกูก็ไม่พอใจจนอยากจะเข้าไปด่าแต่กูก็ทำไม่ได้อีกแหละ เวลามึงเครียดหรือมีเรื่องอะไรกูก็โคตรห่วงแต่กูไม่รู้ว่าจะปลอบมึงยังไงก็เลยแต่เข้าไปก่อกวนมึง จนบางทีมึงก็รำคาญกู กูยอมให้มึงรำคาญหรือหงุดหงิดใส่กูก็ยังดีกว่าปล่อยให้มึงเครียด กู..."

            "โอ้ย หุบปากสักทีเหอะ!"

            "..."

            "ฟังกูบ้าง"

            "..."

            "ตกลง"

            "ฮะ?" ผมค่อนข้างงงกับสิ่งที่ไอ้วาฬพูดออกมาเพราะผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร

            "มึงมันโง่ โง่ที่ไม่รู้ว่ากูรู้สึกยังไงกับมึงทะเล"

            "กูไม่เข้าใจ"

            "กูตอบตกลงขนาดนี้มึงยังไม่เข้าใจอีกเหรอ" มันว่าพลางเอื้อมมือมาตบหัวผม           

            "..."

            "โอเคโง่ต่อไป กูกลับห้องแล้ว บาย" มันว่าแล้วก็เปิดประตูออกจากห้องของผมไป ปล่อยให้ผมงงๆกับสิ่งที่มันบอก ตกลงอะไรวะ

 

                        Wwhale Ccw : ก็ถามกูว่าคบกับมึงมั้ยไม่ใช่เหรอ กูตอบไปแล้วนะ :)

                        ไลน์ผมดังขึ้นพร้อมกับข้อความของคนที่เพิ่งจะออกจากห้องของผมไปได้ไม่นาน และพอผมได้อ่านข้อความจากคนที่เพิ่งออกจากห้องผมไปเท่านั้นแหละ ผมก็ฉลาดขึ้นมาทันทีเลย

            "ไอ้วาฬ ออกมาคุยกับกูก่อนเลย!"ผมเดินออกจากห้องของตัวเองแล้วไปทุบประตูห้องของมันที่อยู่ตรงข้ามกันกับห้องของผมรัวๆ

            "ไอ้วาฬ ออกมาคุยเดี๋ยวนี้นะเว้ย อย่าทำเป็นเงียบแบบนี้!"

            "ไม่ออกโว้ย! ไอ้โง่" เสียงของคนในห้องที่ตะโกนออกมาเรียกรอยยิ้มจากผมได้ดีเลยแหละ หึหึหึ ร้ายนักนะมึง ไอ้ปลาวาฬน้อยหน้าลิง!


---END---

 

ผลงานทั้งหมด ของ mayrisung

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น