คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Yaoi] Basic Design... [Yaoi] Basic Design... | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

[Yaoi] Basic Design...




   

 


 
      CR.SQW
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 พ.ค. 59 / 12:58


             "นายๆ ขอยืมยางลบหน่อยสิ"

            ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเรียนวิชาเบสิคดีไซน์ วิชาพื้นฐานที่เด็กออกแบบอย่างผมต้องเรียน อยู่ๆไอ้เพื่อนคนที่นั่งอยู่ข้างๆกันมันก็เอ่ยขอยืมยางลบของผม ผมไม่อยากจะด่ามันออกไปหรอกนะว่า มหาลัยแล้วนะโว้ย ทำไมไม่รู้จักพกเองวะ? อีกอย่างยางลบมันเป็นสิ่งที่ควรพกติดตัวของเด็กออกแบบเลยปะ

             ผมหยิบยางลบที่วางอยู่บนโต๊ะของตัวเองยื่นไปให้ไอ้คนที่นั่งข้างๆ อาจจะเพราะคนข้างๆมันเข้ามาช้ากว่าผมและเข้ามาตอนที่ผมกำลังตั้งใจจดจ่ออยู่กับการทำงานในคาบพอดี ผมเลยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่า ไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างๆผมนี้ แม่ง เป็นคนดังนี่หว่า ถ้าผมจำไม่ผิดไอ้หมอนี่มันรองเดือนคณะของผม ระดับความหล่อของมันนี่เรียกได้ว่าเหลือล้นเลยครับ

            มันหยิบยางลบไปจากมือผมแล้วก็เอาไปลบๆงานของตัวเอง ถ้าถามผมว่าผมรู้จักมันได้ยังไง ผมเคยได้คัดเลือกเป็นเดือนของคณะเหมือนกัน ผมก็เลยคุ้นๆหน้าและค่อนข้างที่จะจำมันได้ว่ามันได้ตำแหน่งรองเดือนเพราะคะแนนมันนำผมไปแค่คะแนนเดียวเอง ผมเกือบได้ตำแหน่งรองเดือนแล้วเชียว

            "ขอบคุณนะ" มันเอายางลบมาวางบนโต๊ะของผม เอ่ยขอบคุณ และส่งยิ้มให้

            ผมไม่แปลกใจแล้วล่ะครับ ว่าทำไมมันถึงได้ตำแหน่งรองเดือน ก็เล่นยิ้มน่ารักซะขนาดนี้ ใจผมนี่เต้นไม่เป็นจังหวะเลยครับ

 

          และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ทำให้ผม...เริ่มรู้สึกชอบคนคนนี้

 

            "ไอ้กาย!"

            "..."

            "ไอ้กายโว้ย!!"

            "ฮะ มีอะไรเหรอ?" ผมที่กำลังเก็บอุปกรณ์การวาดรูปเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมตัวที่จะไปเรียนวิชาต่อไป โดนเพื่อนเรียกซะเสียงดัง อยู่ใกล้กันแค่นี้มันจะเรียกผมดังทำไม

            "เหม่อลอยอะไรอยู่วะ?" เมื่อกี้ผมเหม่อเหรอ ไม่เห็นรู้ตัวเลย

            "เออช่างเถอะ ว่าแต่มึงจะเอาใครมาเป็นแบบวาดรูป"

            "แบบวาดรูป?" ผมค่อนข้างจะไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพื่อนผมพูดสักเท่าไร แบบวาดรูปอะไรวะ

            "นี่มึงได้ฟังงานที่อาจารย์เขาสั่งมั้ยเนี่ย! อาจารย์เขาบอกให้ไปวาดรูปเพื่อนมาส่งอาทิตย์หน้า มึงจะเอาใครเป็นแบบเหรอ" เมื่อกี้อาจารย์เขาสั่งงานด้วยเหรอ ผมไม่เห็นจะรู้เลย นี่ผมเหม่ออะไรขนาดนั้น

            "ไม่รู้ว่ะ มึงเอาใครเป็นแบบอะ?"

            "กูว่าจะเอารินเป็นแบบ"เพื่อนของผมว่าแล้วหันไปมองรินด้วยสายตาหยาดเยิ้ม รินเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆผิวขาวๆผมยาวๆนางฟ้าของเอกผมเลยครับ

            "อย่างรินจะยอมมาเป็นแบบให้มึงเหรอ"พอผมเห็นไอ้เพื่อนตัวดีมองรินแบบนั้นแล้วก็อดที่จะแขวะมันไม่ได้ หมั่นไส้

            "ต้องได้ดิ!" พูดด้วยเสียงหนักแน่นแล้วมันก็เดินเข้าไปคุยกับริน จะว่าไปผมจะให้ใครเป็นแบบให้ดีนะ

            "ไอ้ซัน มึงมาทำไรแถวนี้วะ?" เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นบริเวณทางเดินระหว่างห้องเรียนวิชาดรออิ้งหนึ่งกับสอง

            "เรื่องของกู นี่มึงเรียนดรออิ้งอยู่เหรอ"

            "เพิ่งเลิก"

            ห้อง เรียนดรออิ้งของมหาวิทยาลัยของผมมันเป็นห้องกระจกครับผมเลยสามารถมองออกไป ข้างนอกตรงบริเวณทางเดินระหว่างห้องเรียนทั้งสองนี้ได้สบายๆเลย

            "มองขนาดนี้ไม่เข้าไปทักมันเลยล่ะ" ไอ้เพื่อนตัวดีที่เมื่อกี้เพิ่งจะเดินไปหานางฟ้าของเอกมันกลับมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้เอามือมาว่างไว้บนไหล่ผมแล้วมันก็พูดแขวะ นั่นปากเหรอ

            "ไม่ต้องมาทำหน้าโหดใส่กูเลย จะว่าไปมึงไม่ไปขอให้มันมาเป็นแบบให้มึงอะ"

            "รู้จักกันซะที่ไหน"

            "มึงมันป๊อด กูเห็นมึงมองมันมาสักพักล่ะ ชอบก็ไปจีบดิกลัวห่าไรนักหนา หน้าตามึงก็ออกจะน่ารักมั่นหน้าหน่อยดิวะ"

            "มึงไม่เป็นกูก็พูดได้ดิ มึงลองคิดดูดิวะว่าอยู่ๆถ้ากูเข้าไปจีบมัน มันจะไม่รู้สึกแปลกๆหน่อยเหรอมันเป็นผู้ชาย กูก็ผู้ชาย ถ้าเป็นมึงอยู่ดีๆมีผู้ชายมาจีบมึง มึงจะโอเคเหรอ"

            "ก็ถ้าหน้าตาน่ารักๆอย่างมึงมาจีบกู กูก็โอเคนะ"ไม่พูดเปล่า มันยังเอามือมาโอบคอผมด้วย ไอ้เพื่อนเวร

            "เดี๋ยวกูก็ด่าเลย"

            "นี่มันสมัยไหนแล้ววะมึง อย่าหัวโบราณไปหน่อยเลย มึงไม่เห็นคู่เฟิ์รนกับแพรเหรอ มันยังคบกันได้เลย"

            "ก็มันเป็นผู้หญิง"

            "ก็ผู้หญิงไง ผู้หญิงกับผู้หญิง ดังนั้นถ้ามึงจะเข้าไปจีบไอ้ซันมันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย อีกอย่างกูจะบอกให้นะว่าถ้าคนเรามันจะชอบกันเรื่องเพศมันไม่เกี่ยวว่ะ ชอบคือชอบ เพราะงั้นเลิกป๊อดได้แล้วครับคุณสกาย"

            "แต่ถ้ามันไม่ชอบกูก็คือไม่ชอบเหมือนกันปะวะ"ผมคิดแบบนั้นมาตลอด ผมคิดว่าถ้าผมเข้าไปจีบมันแล้วเกิดมันไม่ได้ชอบผมขึ้นมาผมก็อาจจะโดนมันเกลียดเลยก็ได้แบบนั้นผมก็แย่สิ สู้ดีแอบมองมันอยู่แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ

            "กูละเบื่อมึงจริงๆ ป๊อดแบบนี้ระวังเถอะไอ้ซันมึงมันจะหนีไปมีแฟนแล้วมึงจะนก"

            "นี่ปากมึงเหรอ!"

            "อะ เอาไป ไลน์ไอ้ซัน เลิกป๊อดแล้วก็ลองแอดไปคุยกับมันได้แล้ว"ไอ้เพื่อนตัวดียื่นแผนกระดาษเล็กๆ แผ่นนึงให้ผมในกระดาษมันไอดีไลน์ของคนที่ผมแอบมองอยู่เขียนไว้ ผมเงยหน้าไปมองเพื่อนตัวดีที่กำลังกระตุ้กยิ้มออกมาเบาๆ

            "กว่ากูจะได้มา ยากนะเว้ย อย่าทำให้กูเหนื่อยฟรี"ผมมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ กูก็ไม่ได้ขอให้มึงไปหามาปะ

          "ไม่ ต้องมองหน้ากูแบบนั้น กูรู้ว่ามึงไม่ได้ขอ แต่กูรำคาญมึงที่เอาแต่มองอยู่นั่นแหละ"พูดจบมันก็เดินออกจากห้องเรียนดร ออิ้งไปทิ้งให้ผมยืนมองกระดาษเล็กๆในมือที่มีไอดีไลน์ของคนที่ผมแอบมองอย่าง ช่างใจ

          ผมควรแอดไปมั้ย?

 

            ผมนั่งทำใจอยู่ในห้องของตัวเองกับโทรศัพท์และกระดาษแผ่นเล็กๆในมือมาได้สักพักแล้วครับ ผมควรจะแอดไลน์ไปดีมั้ย ถ้าผมแอดไปมันจะดูแปลกๆมั้ย แบบ อยู่ดีๆก็แอดไปอะไรแบบนั้น

            ผมพิมพ์ชื่อไอดีไลน์ของคนที่ผมแอบมองอยู่เป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แต่ผมก็ได้แค่พิมพ์พอมันแสดงรูป ชื่อ และปุ่มให้กดแอดเพื่อนทีไรผมก็กดลบไอดีที่พิมพ์ใส่ไปในช่องค้นหาออกตลอด

            และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมพิมพ์ชื่อไอดีไลน์ของเขาไปในช่องค้นหา ถ้าผมไม่เสี่ยง ผมก็จะไม่มีโอกาสได้รู้จักกับเขา เอาวะ ก็แค่แอดไลน์ไปเฉยๆมันคงไม่แปลกอะไรมากหรอกมั้ง

            ผมตัดสินใจหลับตาจิ้มปุ่มเพิ่มเพื่อนไป

            แค่แอดไปเองคงไม่เป็นอะไรหรอก บางทีอาจมีคนแอดเพื่อนเขาไปจนเยอะ จนไม่เห็นที่ผมแอดไปก็ได้

            ผมล้มตัวลงนอนกับเตียงแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างๆตัว เฮ้อออ การที่เราแอบชอบใครสักคนนี่มันยุ่งยากจังเลยเนอะ

            ไลน์!!

            เสียง แจ้งเตือนไลน์ผมดังขึ้น หลังจากที่ผมเอนตัวนอนบนเตียงได้สักพัก ผมเลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ข้างๆตัวปลดล็อคโทรศัพท์แล้ว เขามาเช็คไลน์ของตัวเอง

            เฮ้ยยยย!

            ผมเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างตกใจเมื่อเห็นข้อความจากไลน์ของคนที่ผมเพิ่งกดเพิ่มเพื่อนไปเมื่อครู่นี้ขึ้นมา ผมตาฝาด มีใครแกล้งผม หรือไลน์มันพังกันแน่วะครับ เขาทักผมมา ซันชายน์คนที่ผมแอบมองอยู่ทักผมมา

                       

                        S.Sunshine.S  เรียนคณะเดียวกันนี่ใช่ปะ?

 

          ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาทักผมมา แถมยังถามผมแบบนี้ แสดงว่าเขาจำหน้าผมได้?

                                          Skyyy อืม

 

            ผมตอบกลับเขาไปสั้นๆ ก็ไม่รู้นี่หว่าว่าจะตอบกลับไปว่าอะไร ถ้าผมพิมพ์เยอะไปเดี๋ยวก็หลุดดีใจใส่เขาพอดี

 

                                         S.Sunshine.S  ยินดีที่ได้รู้จักนะ

           

มันควรเป็นผมต่างหากที่ควรจะต้องพิมพ์ประโยคนั้น แต่เขาก็พิมพ์ตัดหน้าผมแล้วเพราะงั้นผมก็ควรที่จะพิมพ์ตอบกลับไปว่า 'เช่นกันนะ' แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้กดส่งข้อความไปเลย ข้อความของเขาก็ขึ้นมาเสียก่อน

 

                          S.Sunshine.S  ว่าแต่ ไปเอาไลน์เรามาจากไหนเหรอ?

 

            ฉิบหายแล้วไง จะบอกยังไงดี เพื่อนเอามาให้? แล้วถ้าเขาถามต่อว่าทำไมเพื่อนถึงเอามาให้ล่ะ ผมจะตอบยังไงต่อล่ะ

                              S.Sunshine.S  เฮ้ย เราถามไรผิดปะเนี่ย

                                               อ่านไม่ตอบเลย

           

            ผมชักจะเริ่มเกลียดความฉลาดของไลน์แล้วครับ เพราะถ้าข้อความที่เราเปิดอ่านแล้วมันจะขึ้นบอกกับทางผู้ส่งว่าเราอ่านแล้ว ผมเพิ่งจะเห็นความไม่ดีของสิ่งนี้ก็ตอนนี้แหละ

                                   

                                     Skyyy   เปล่าๆ

                                     S.Sunshine.S  เอาไลน์เรามาจากไหนอะ?

                                                 เงียบอีกล่ะ

                                                จะว่าไป แอดเรามามีไรป่าว?

                                                ถ้าเงียบใส่อีกนี่เราจะบล็อกแล้วนะเว้ย

 

            จะไม่ให้เงียบได้ยังไงก็ตอบไม่ถูกนี่หว่า แล้วจะบล็อกผมคืออะไร ไม่ได้นะ! ไม่ยอมให้บล็อกหรอก                                   

                                                 Skyyy มาเป็นแบบให้เราหน่อยได้ปะ?

 

            เพราะผมกลัวเขาจะบล็อกผม และไม่รู้ว่าจะบอกเขาไปว่าอะไรดี ที่ผมแอดไปเพราะอยากรู้จักแบบนี้ มันก็ไม่ใช่ จะบอกว่าที่แอดไปเพราะชอบ แบบนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่เลย ดังนั้นไหนๆก็ไหนๆแล้ว เอาเรื่องงานมาอ้างแล้วกัน

 

                                       S.Sunshine.S  งานดรออิ้งเหรอ?

                                                ได้นะ แต่ต้องแลกกัน

                                       Skyyy แลกอะไร?

                                       S.Sunshine.S  กายต้องมาเป็นแบบให้เราด้วย

           

            ผม ต้องเป็นแบบให้เขาเหรอ? เขาไม่ได้เรียนวิชาดรออิ้งนี่ครับ จริงอยู่ที่เราอยู่คณะเดียวกันแต่ผมกับเขาเรียนกันคนละสาขาเลยนะ ผมเรียนสาขาออกแบบส่วนเขาน่ะเรียนนิเทศ จะเอาผมไปเป็นแบบอะไร นิเทศไม่มีรายวิชาไหนต้องวาดรูปยกเว้นเบสิคดีไซน์ที่ต้องเรียนร่วมกับออกแบบ แต่วิชาเบสิคดีไซน์เขาก็ไม่ได้สั่งงานให้วาดรูปหน้าคนหรืออะไรนี่

 

                                            Skyyy ให้เราเป็นแบบไรอะ

                                             นิเทศไม่ได้เรียนดรออิ้งไม่ใช่เหรอ??

                                    S.Sunshine.S  ถ่ายรูปไง

                                                มาเป็นนายแบบให้ด้วย

                                                พรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่ปะ?

                                                โอเค เจอกันพรุ่งนี้นะ สิบโมงห้องสมุดชั้นหนึ่ง

           

            เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวก่อนสิครับ อะไรคือการที่เขาไม่ยอมปล่อยโอกาสให้ผมพิมพ์ตอบกลับบ้างเลย พอผมจะพิมพ์ตอบกลับเขาก็พิมพ์รัวมาใส่แบบนั้น อีกอย่างรู้ได้ไงว่าพรุ่งนี้ผมไม่มีเรียนวะ

           

                                                   S.Sunshine.S  แล้วทำไรอยู่เนี่ย

                                  Skyyy รู้ได้ไงว่าพรุ่งนี้เราไม่มีเรียน

                                         S.Sunshine.S กินข้าวยัง?

           

            พอผมถามเขาก็ทำเป็นเมินคำถามผมเฉยเลย แถมยังถามคำถามอื่นเปลี่ยนประเด็นผมอีก เออ ช่างแม่ง ผมไม่อยากรู้ก็ได้ว่าเขารู้ได้ยังไง เขาอาจจะมีเพื่อนสาขาออกแบบแหละมั้งก็เลยรู้

            ผมคุยกับเขาต่ออีกสักพัก เรื่องที่คุยก็ประมาณว่า ทำอะไร กินไรยัง อาบน้ำยัง อะไรทำนองนั้นไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย จริงๆผมก็อยากชวนเขาคุยเรื่องอื่นเหมือนกันนะแต่ก็ไม่กล้าว่ะ

 

                                       Skyyy นอนล่ะ            

 

            ผมพิมพ์บอกเขาไปตามมารยาท คือผมไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเขาต่อด้วยแหละผมเลยบอกว่าผมจะนอน เพื่อตัดบทสนทนา

            ข้อความที่ผมส่งไปขึ้นว่าทางเขาอ่านแล้ว และก็เห็นว่าเขาไม่ได้ตอบอะไรมาผมก็เลยวางโทรศัพท์ลงข้างๆตัวจะว่าไปผมว่าผมก็ควรนอนดีกว่าไหนๆวันนี้ผมก็ไม่มีงานต้องทำแล้ว แต่เอาจริงๆมันก็มีแหละแต่พรุ่งนี้ผมหยุด ผมไม่มีเรียนเพราะงั้นก็ยกยอดเอาไว้เป็นวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน

           

            ไลน์!!

 

            และยังไม่ทันที่ผมจะหลับตานอนได้ถึงสามวิเสียงแจ้งเตือนไลน์ผมก็ดังขึ้น ผมว่าผมควรที่จะปิดเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ก่อนที่จะนอนก็ดีไม่อย่างนั้นผมคงต้องสะดุ้งตื่นทั้งคืนเพราะมีแจ้งเตือนเข้าแน่ๆ อย่างน้อยๆก็กรุ๊ปไลน์อะนะ

            ผมกดเข้าไปในไลน์หมายจะเข้าไปปิดเสียงแจ้งเตือนแต่ผมก็ต้องตกใจ อ้าว ไอ้คนที่ส่งไลน์มาหาผมเมื่อกี้คือเขาเหรอ ผมนึกว่าจะเป็นแจ้งเตือนของพวกกรุ๊ปไลน์เสียอีก

            ผมกดเข้าไปดูข้อความใหม่ที่เข้าส่งมา มันเป็นข้อความเสียงครับ ผมกดตรงตัวเพย์แล้วรอฟังว่าเขาจะส่งเสียงอะไรมาให้

'ฝันดีนะคุณท้องฟ้า'

           

            โทรศัพท์แทบตกใส่หน้า นึกว่าตัวเองฝันอยู่ หรือว่าผมหลับแล้วฝันไปวะ ลองหยิกตัวเองดูก็เจ็บนี่หว่า แสดงว่าผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ซันชายน์บอกฝันดีผม

 

 

            ผม มาห้องสมุดตั้งแต่เก้าโมงครึ่งอาจจะเพราะตื่นเต้นหรืออะไรก็แล้วแต่ ทำให้ผมมาถึงห้องสมุดก่อนเวลานัดตั้งครึ่งชั่วโมง วันนี้ผมสวมชุดไปรเวทเสื้อยืดธรรมดาๆกับกางเกงสามส่วนพร้อมกับอุปกรณ์ข้าง กายกระดานวาดรูป กระดาษ ดินสอและยางลบ ผมวางเจ้าพวกอุปกรณ์วาดรูปของผมไว้บนโต๊ะตัวหนึ่งที่ว่างอยู่ แล้วเดินไปสั่งกาแฟตรงโซนเบเกอรี่ ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยผมที่ชั้นหนึ่งจะมีโรงหนัง และพวกเบเกอรี่และเครื่องดื่มขายน่ะครับ ดูหรูใช่มั้ย

            ผม เดินกลับมายังโต๊ะที่ผมวางข้าวของอุปกรณ์วาดรูปไว้พร้อมกับกาแฟเย็นหนึ่ง แก้วในมือ จะว่าไปผมก็ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าเขาจะยอมมาเป็นแบบให้ผมด้วย เอาจริงๆผมต้องพูดว่าผมไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะกล้าแอดไลน์เข้าไปด้วยซ้ำ และเรื่องที่ไม่คิดไม่ฝันอีกอย่างคือพอผมแอดไปเขาก็กลับทักผมมา นี่ผมฝันอยู่ปะ ถ้าผมกำลังฝันนี่ก็ถือว่าเป็นฝันที่ดีเลยครับ

 

            "กาย"

            "..."

            "สกาย"

            "..."

            "คัคนานต์ วงศ์วรรธน์!"

            "ครับ! " ผมสะดุ้งแทบตกเก้าอี้เมื่ออยู่ดีๆก็มีคนมาเรียกชื่อจริงพร้อมนามสกุล หรือว่าผมกำลังหลับอยู่ในห้องเรียนแล้วอาจารย์เรียกวะ?

            "กว่าจะตื่น มารอเรานานมั้ย" และผมก็ประจักษ์ด้วยสายตาของตัวเองว่าไอ้คนที่เรียกชื่อผมเมื่อกี้ก็คือซันชายน์ ที่ตอนนี้ยืนยิ้มติดตลกอยู่ข้างๆผม

            "ก็..."

            "ให้ เดาคงมารอนานแล้วใช่มั้ย ไม่งั้นคงไม่หลับแบบนี้" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบกลับไปเขาก็พูดขึ้นขัดแล้วเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่ง ข้างๆกับผมพร้อมทั้งยกกล้องที่ตัวเองถือมาเปิดและกดถ่ายมาทางผม

            "เฮ้ย ถ่ายไร" ผมขมวดคิ้วยุ่งถามเขาออกไป ผมไม่รู้ว่าไอ้ที่เขายกกล้องมาเมื่อกี้เขาถ่ายผมหรือเปล่า แล้วถ้าถ่ายผม ก็ควรจะบอกผมก่อนไม่ใช่อยู่ๆก็ยกขึ้นมาถ่ายปะ

            "ถ่ายรูปไง ก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าแลกกัน"

            "แต่ก็ควรบอกเราก่อนดิ ถ่ายตอนเผลอได้ไง เอารูปมา ลบเดี๋ยวนี้!"ผมพูดไปอย่างหงุดหงิดก็ใครมันจะไปชอบให้คนมาถ่ายเราตอนเผลอวะ ผมเอื้อมมือไปหมายจะชิงกล้องที่อยู่ในมือของเขามาแต่ไม่วาย เขาดันเบี่ยงกล้องหลบอีกทั้งยังยกขึ้นมาถ่ายผมอีก

            "ไอ้!!"

            "ชู่ววว เบาๆดิ ห้องสมุดนะ" เขายื่นนิ้วชี้มาแตะที่ริมฝีปากของผมเบาๆก่อนที่ผมจะได้โวยวายอะไรเสียงดังออกไป ร้ายกาจว่ะ

            "ก็นาย..."

            "อย่าบ่นนะ เดี๋ยวเราเปลี่ยนใจไม่เป็นแบบให้แล้วจะเสียใจ"

            "ทำไมเราต้องเสียใจ เราไปขอให้คนอื่นเป็นแบบให้ก็ได้"

            "งั้นเราไปนะ"เขาทำท่าจะลุกออกจาเก้าอี้ที่นั่งอยู่ เฮ้ย เอาจริงดิ จริงๆแล้วเขาไม่อยากเป็นแบบให้ผมใช่มั้ย

            "เดี๋ยวดิ"

            "ล้อเล่น ดูทำหน้าเข้า" เขานั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเดิมพลางยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างสนุกและพอใจที่ได้แกล้งผม กวนตีน

            "จริงๆเราอยากได้รูปวาดของตัวเองมานานแล้วแต่ถ้าจะไปจ้างใครวาดมันก็แพงอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว พอกายมาขอให้เราเป็นแบบให้ถือเป็นกำไรเราเลย"

            "อ่อ ว่าแต่รู้จักชื่อเราได้ไง รู้จักเราเหรอ?"เอาจริงๆผมสงสัยมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับว่าเขารู้จักชื่อผมได้ยังไง

            "อ่านชื่อไลน์ก็รู้แล้วปะ อีกอย่างเป็นถึงคิวท์บอยท้อปห้าของคณะใครจะไม่รู้จักอะ" เออว่ะ จะว่าไปเคยมีคนมาขอรูปผมแถมประวัติเล็กๆน้อยๆของผมเหมือนจะเอาไปลงเพจคิวท์บอยของคณะด้วย ลืมไปเลยครับดังนั้นถ้าเขาจะรู้จักชื่อผมทั้งเล่น และจริงที่เขาเรียกผมเมื่อครู่นี้มันก็คงไม่แปลกอะไรใช่มั้ย จริงๆผมนึกว่าเขาจะไม่สนใจไอ้เพจคิวท์บอยนั่นด้วยซ้ำนะ แอบตกใจเบาๆที่เขาสนใจ

            "ลืมไปเลย"

            "อย่างนี้ก็มีเหรอ เริ่มงานเลยมั้ยอะ? เราจะได้ทำงานเราต่อด้วย"

            "เอาดิ"ผมว่าแล้วชี้ให้เขาไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับผมแล้วบอกให้เขาจัดท่าจัดทางดีๆถ้าอยากให้รูปออกมาสวย

            "พักทุกๆสิบนาทีนะ เตือนเราด้วยเผื่อวาดเพลินแกจะเป็นตะคิวตาย"

            "โอเคครับ จะเตือนทุกๆสิบวิเลย"

            "สิบนาทีเถอะ"

            ผม เริ่มขึ้นโครงของภาพวัดสเกลส่วนต่างๆแล้วลงมือร่างภาพไปทีละนิด ผมเริ่มวาดโครงหน้าที่ได้รูปของเขาลงในกระดาษจากนั้นก็ค่อยๆวาดตาคมทั้งสอง ข้างของเขา จากที่ผมเห็นว่าเขาเป็นคนที่ดูดีอยู่แล้วนะ พอมาให้จ้องให้วาดเก็บรายละเอียดแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้โคตรจะดูดีเลย ครับสัดส่วนบนใบหน้าของเขาจัดว่าดีระดับพรีเมียมเลยก็ว่าได้

            "พักได้ยังอะ เหมื่อย" เขาที่นั่งเป็นแบบให้ผมอยู่นานเอ่ยขึ้นนี่คงจะเลยสิบนาทีแล้วมั้งเนี่ย ไอ้ผมก็วาดเพลินเลย ผมบอกเขาแล้วว่าให้เตือนเพราะผมเป็นคนที่ถ้าได้วาดก็จะวาดไปเรื่อยๆอะครับ

            "อืม เลยสิบนาทีแล้วใช่ปะ ขอโทษนะวาดเพลินไปหน่อย"

            "แล้ววาดได้ถึงไหนแล้วอะ?"

            "ได้แค่โครงร่างกับรายละเอียดตานิดหน่อย"ผมพูดกลับเขาพร้อมทั้งเสริมเติมแต่งตาของเขาไปนิดๆหน่อยๆ

            "อยากดูนะแต่รอให้เสร็จก่อนดีกว่า"

 

            เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ผมที่นั่งจับดินสอมาเป็นเวลานานได้ประสบความสำเร็จในที่สุดแล้วครับ ผมวาดรูปของคนที่อยู่ตรงหน้าผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาเป็นนายแบบที่ดีมากๆเพราะรูปร่างสัดส่วนทุกๆอย่างของเขามันทำให้งานวาดของผมมีระดับขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเลย

            "เสร็จแล้วใช่ปะ ขอดูหน่อยดิ"

            "ไม่ให้ดูได้มั้ย"

            "ไม่ ได้เราจะดู"ไม่พูดเปล่าเขาลุกออกขึ้นมาจากเก้าอี้ตรงข้ามผมที่เขานั่งอยู่ แล้วเดินเข้ามายืนข้างๆผมที่นั่งมองผลงานที่ตัวเองเพิ่งจะทำเสร็จไปเมื่อ ครู่อย่างพึงพอใจ

            "นี่เราเหรอ? คนอะไรหล่อไปอีก"

            "หลงตัวเองว่ะ เราวาดเก่งเถอะ" ผมอดที่จะแขวะเขาไม่ได้ ถึงผมจะแอบมองแอบชอบเขาก็เถอะแต่คนบ้าอะไรชมตัวเองก็เป็น

            "แต่แบบก็หล่อจริงๆเหอะ ไม่งั้นวาดออกมาคงไม่ดีขนาดนี้" ยังจะมายักคิ้วกวนประสาทอีก บอกผมสิว่าผมกับเขาเพิ่งจะเคยคุยกันจริงๆจังๆครั้งแรก ทำไมผมมีความรู้สึกว่าเขากวนตีนขนาดนี้วะ

            "แล้วแต่เลยครับคุณซันชายน์เอาที่สบายใจเลย"

            "หืม รู้จักชื่อเราเหมือนกันนี่ แอบตามเราอยู่อะดิ"

            "ชื่อไลน์ก็บอกเหมือนกันปะ อีกอย่างแกเป็นถึงรองเดือนใครจะไม่รู้จักวะ"

            "ก็มีหลายคนอยู่นะที่ไม่รู้จักเรา ขอถ่ายรูปที่กายวาดเราเก็บไว้หน่อยนะ" ก็ส่วนน้อยปะวะที่ไม่รู้จักอะ เอาจริงๆมีคนรู้จักเขาเยอะมากกว่ารู้จักผมอีก ผมเนี่ยน้อยคนที่จะรู้จัก ผมถึงตกใจไงที่เขารู้จักผม ผมพยักหน้าให้เขาเบาๆแล้วเลื่อนรูปที่ผมวาดไปให้เขา เขายกกล้องขึ้นมาถ่ายด้วยท่าทางอารมณ์ดี

            "งั้นต่อไปกายมาเป็นแบบให้เรานะ เดี๋ยวเราพาไปถ่ายที่ร้านกาแฟหลังมหาลัย ถ่ายในห้องสมุดวิวไม่สวยอะ"

            "อืม ได้ จริงๆแล้วเราก็ไม่ได้อยากมาวาดที่ห้องสมุดเหมือนกันแต่แกนัดเราที่ห้อง เราก็นึกว่าแกจะถ่ายรูปที่นี่"

            "ห้องสมุดแอร์เย็นดี แค่นั้นแหละ" นี่คือเหตุผลของเขาเหรอ แอร์เย็น โอเค ผมเข้าใจเขาคงไม่อยากจะนั่งเป็นแบบในที่ร้อนๆอะไรแบบนี้มั้ง

           

            "ให้ เราช่วยถือของมั้ย?"อาจจะเป็นเพราะว่าผมต้องถือกระดานวาดรูปที่แผ่นใหญ่ๆและ ยังมีกระเป๋าอีกใบที่เอาไว้ใส่อุปกรณ์วาดด้วยล่ะมั้งตอนนี้พอเราสองคนกำลัง จะเดินออกจากห้องสมุดเขาที่มีแค่กล้องตัวเดียวคล้องคอกับผมผมที่ดูเป็นคนบ้า หอบของเยอะแยะ เอาจริงๆผมเห็นคนบ้าตั้งแต่ตอนมาแล้วล่ะ ขนาดกระดานมันใหญ่มากจริงๆครับ

            "ไม่เป็นไร แกก็มีกล้องคล้องคออยู่เอาของเราไปถืออีกก็ดูลำบากมั้ย"

            "อืม งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน" เหมือนเขาจะใช้ความคิดอยู่สักพักจากนั้นเจ้าตัวก็เอากล้องที่ตัวเองคล้องคอ อยู่มาคล้องไว้ที่คอของผมแทนหลังจากนั้นเขาก็ฉวยกระดานวาดรูปที่ผมถืออยู่ใน มือไปถือเองเฉย

            "แค่นี้เราก็ไม่มีกล้องแล้ว แลกกันเนอะ" พูดแล้วก็ยิ้ม เกลียดจังเลยครับ เกลียดตัวเองที่ดันไปชอบรอยยิ้มน่ารักๆแบบนี้ของเขาได้!

 

          "ยิ้มให้กล้องเราบ้างก็ได้นะ ทำหน้าอย่างกับเราไปบังคับให้กายมาถ่ายงั้นแหละ ยิ้มหน่อยดิ"

            "นี่ก็ยิ้มแล้วนะ"ผมแย้งเขาขึ้นคือนี่ผมก็ยิ้มอยู่นะเว้ย อาจจะเป็นว่าผมเป็นพวกที่ยิ้มไม่ค่อยเก่งเท่าไรมั้ง เขาเลยดูไม่ออกว่าผมกำลังยิ้มอยู่

            "ยิ้มแบบดีใจอะ ไม่ใช่ฝืนยิ้มแบบนี้ดิ" ก็ปกติผมก็ยิ้มแบบนี้ปะวะ มันเหมือนผมกำลังฝืนยิ้มเหรอครับ?

            ตอนนี้ผมกำลังนั่งเถียงอยู่กับซันชายน์ที่ร้านกาแฟหลังมหาวิทยาลัยครับ เขากำลังบ่นผมเรื่องการยิ้มของผมอยู่

            "เอางี้ กายลองคิดถึงสิ่งที่กายชอบหรืออะไรแบบนั้นก็ได้ ลองนะ" ผมพยักหน้ารับแล้วพยายามนึกตามเขา สิ่งที่ผมชอบเหรอ ผมชอบการวาดรูป ผมชอบชาเขียว ผมชอบอืม... ผมมองไปที่คนตรงหน้าที่ถือกล้องกำลังเตรียมถ่ายรูปผมอยู่ วันนี้เขาใส่ชุดไปรเวทเสื้อยึดกางเกงขายาวธรรมดาๆนี่แหละครับแต่มันโคตรดูดี เลย ปกติคนตรงหน้าผมก็ดูดีแล้วแล้วแต่ยิ่งเขาใส่ชุดไปรเวทสบายๆยิ่งดูดีขึ้นไป ใหญ่ ไม่อยากจะพูดเลยว่าตอนที่ผมวาดรูปเขานี่ผมโคตรจะเขินเลย คนตรงหน้าผมคนนี้งานดีจริงๆ ผมชอบ...เขา

            "ก็ยิ้มได้นี่ น่ารักด้วย^^"ซันชายน์ลดกล้องลงพูดและยิ้มให้ผม "ยิ้มสดใสดีสมชื่อดี เมื่อกี้นึกถึงอะไรล่ะ?"

            "ก็คิดถึงสิ่งที่ตัวเองชอบอย่างที่แกบอกเรานั่นแหละ"

            "เหรอ นึกถึงอะไรบ้างอะ?"

            "ก็รูปวาด ชาเขียว แล้วก็..."ผมหยุดคำพูดของตัวเองไว้แค่นั้นแล้วจ้องมองไปยังเขาที่กำลังมองผมอยู่แล้วขมวดคิ้วน้อยๆเหมือนกำลังรอฟังผมพูดต่ออยู่ ก็ไอ้อีกอย่างที่ผมชอบก็เขานั่นแหละครับ ใครจะกล้าพูดวะ ยิ่งมองหน้ากันแบบนี้ผมยิ่งเขิน

            "แค่นั้นแหละ"เขาเอียงคอมองผมนิดๆก่อนที่จะเอ่ยประโยคสั้นๆแต่โคตรอันตรายต่อใจผมเลยครับ

            "น่ารักดี เราชอบ"

            "..."

            "เวลายิ้มแบบนั้นแล้วน่ารักดี เราขอยิ้มแบบเมื่อกี้อีกได้ปะ ภาพสวยมากเลย"

            "อืม"ผมพยักหน้าให้เขาเบาๆแล้วส่งยิ้มไปยังเลนส์กล้องที่เขายกขึ้นมาเตรียมจะถ่าย เราถ่ายกันไปได้อีกสักพักเขาก็ลดกล้องลงแล้วพูดบอกกับผมว่า

            "พอล่ะ แค่นี้ก็น่าจะพอต่อการทำงานส่งแล้ว"ผมพยักหน้าเบาๆแล้วเอื้อมไปหยิบแก้วชาเขียวที่ผมสั่งมาไว้ตั้งแต่เข้ามานั่งในร้าน ตอนนี้น้ำแข็งมันก็ละลายไปเยอะแล้วเหมือนกันครับ

            "ขอบคุณนะที่ยอมมาเป็นแบบให้เรา"

            "เราต้องเป็นฝ่ายขอบคุณแกมากกว่า ขอบคุณนะที่ยอมมานั่งเมื่อยๆเป็นแบบให้เราวาดรูปอะ"

            "เรา เต็มใจนะ จะว่าไปถ้าส่งไปแล้วจะได้คืนมั้ยอะงานน่ะ?"เขาว่าพลางเลื่อนสายตาไปยังข้าง โต๊ะที่มีกระดานวาดรูปของผมที่มีรูปของเขาอยู่บนนั้นว่างพิงอยู่

            "ไม่แน่ใจอะ"

            "งั้นถ้าได้คืนเราขอนะ...ชอบว่ะ" เขาพูดแล้วมองมาทางผมด้วยรอยยิ้ม ไอ้บ้า ชอบรูปที่ผมวาดแล้วมาจ้องหน้ากันแบบนี้ได้ยังไง ไม่รู้หรือไงว่าเขินเป็น

 

            หลังจากวันนั้นที่เราไปเป็นแบบให้กันและกันผมก็ได้คุยไลน์กับเขาเรื่อยๆครับ เจอหน้ากันก็ทักกันบ้าง แต่ปกติเขาจะเป็นคนทักผมก่อนทุกครั้งเลย เพราะผมไม่กล้าที่จะทักเขาไปก่อนหรอกถ้าทักเขาไปแล้วเขาเมินใส่ก็แย่สิไม่เอาด้วยหรอก

 

                             S.Sunshine.S  เดี๋ยวเราลงรูปกายไว้ให้ในไอจีเรานะ

 

            แล้วตอนนี้เขาก็ส่งไลน์มาบอกผมครับ รูปที่เขาบอกก็คือรูปที่วันนั้นผมไปเป็นแบบให้เขานั่นแหละ ผมได้รูปที่เขายังไม่ได้ปรับแต่งอะไรมาแล้วครับ ผมบังคับให้เขาส่งมาให้ผมทางไลน์เอง ผมอยากเห็นรูป แต่เขาบอกว่าไว้เขาแต่งให้เสร็จแล้วเดี๋ยวจะลงให้อีกรอบ

                                   

                                    Skyyy ไอจีแกชื่อไร เราไม่มีว่ะ

                                    S.Sunshine.S  งั้นเดี๋ยวเราแท็กไปหากายก็ได้

                             Skyyy รู้ไอจีเราเหรอ

                             S.Sunshine.S  รู้ดิ ทำไมจะไม่รู้

                                  เดี๋ยวแท็กไปให้นะ

 

            เขาตอบกับผมมาพร้อมกับสติ๊กเกอร์หน้ายิ้ม รู้ไอจีผมได้ยังไง ผมไม่เคยให้เขาเลยนะ

            "เดี๋ยวนี้หัดติดโทรศัพท์นะมึง เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าติดคนในโทรศัพท์" ไอ้เพื่อนตัวดีที่นั่งอยู่ข้างกันเอ่ยแซวผมพร้อมๆกับเอาไหล่ของมันมาชนกับไหล่ผมเบาๆ ตั้งแต่มันเห็นว่ารูปที่ผมส่งอาจารย์ไปเป็นใครมันก็ถามรายละเอียดผมแทบจะในทันที จริงๆผมไม่อยากจะเล่าให้มันฟังหรอก แม่มชอบแซวผม

            "อะไรของมึง"

            "นอกจากไลน์ยังมีแลกไอจีกันด้วยเหรอวะ?"เพื่อนตัวดีชโงกมาดูหน้าจอทรศัพท์ของผมที่ยังค้างอยู่ที่หน้าไลน์และข้อความที่เราคุยกันอยู่

          "ไม่ได้แลกไอจีเว้ย เขาบอกแค่จะแท็กรูปที่เขาแต่งให้แล้วมาให้ในไอจี"

            "ไม่แลกแล้วมันรู้ไอจีมึงได้ไง รู้ไอจีมึงขนาดนี้ไม่ใช่ว่ามันก็ชอบมึงอยู่หรอกเหรอ"

            "ไม่หรอกมึง ไอจีกูก็ไม่ได้หายากอะไรปะวะ"ผมว่าพลางกดสติ๊กเกอร์รูปตัวการ์ตูนทำมือโอเคตอบกลับเขาไป

 

 

          ผมแอบชอบคนคนหนึ่งอยู่ครับ ผมเจอเขาตั้งแต่วันมาสอบสัมภาษณ์เข้ามหาวิทยาลัยแล้วครับเขามาสอบสัมภาษณ์คณะเดียวกับผม ผมจำได้เลยว่าตอนมาสอบสัมภาษณ์ผมเจอเขาเข้าแถวอยู่ข้างๆกัน ผมเป็นเด็กสาขานิเทศครับ ส่วนเขาเป็นเด็กสาขาออกแบบก็เลยต้องแยกแถวกัน แต่มันบังเอิญที่ว่าแถวมันอยู่ข้างๆกันพอดี ผมเห็นเขาครั้งแรกผมตอบตรงๆเลยว่าผมก็เฉยๆ ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย ผู้ชายที่ชอบผู้หญิง ทั้งชีวิตผมมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด เขาเป็นคนที่มีผิวขาวออร่ามากครับ ขาวอีกนิดก็สู้กับเสื้อนักเรียนที่ดูสะอาดสะอ้านของเขาได้แล้ว ใบหน้านิ่งๆที่องค์ประกอบที่ดูลงตัวอย่างบอกไม่ถูก

            "ขอโทษนะครับ ขอยืมปากกาหน่อยได้มั้ย? พอดีเราไม่ได้เอาติดมาเลยอะ" เขาเอ่ยกับผมด้วยใบหน้านิ่งเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ พอดีว่ามันมีใบให้เรากรอกข้อมูลอะไรเล็กน้อย ซึ่งผมก็เพิ่งจะกรอกมันเสร็จไปเมื่อกี้เองครับ

            "ครับ"ผมเอ่ยสั้นๆพร้อมทั้งยืนปากกาที่อยู่ในมือของตัวเองไปให้กับเขา เขาพยักหน้าแล้วรับปากกาผมไปขีดๆเขียนๆกับกระดาษที่ให้กรอกข้อมูลของเขา พอกรอกเสร็จเขาก็หันมาหาผม

            "ขอบคุณนะ^^"เขาพูดขอบคุณผมพร้อมกับรอยยิ้มสดใส โอโห้ คนบ้าอะไรยิ้มได้สดใสละลายใจชิบหาย ผมไม่คิดเลยว่าไอ้คนหน้าตานิ่งๆแอบไปทางมึนๆบื้อๆคนนี้จะยิ้มได้น่ารักขนาดนี้ รอยยิ้มกว้างๆที่โชว์ให้เห็นเขี้ยวเล็กๆของเขาทั้งสองข้างอีกทั้งยังดวงตาสวยที่แทบจะกลายร่างเป็นขีดเล็กๆนั่นอีก มันน่ารักจริงๆนะ คนแบบนี้ยิ้มได้น่ารักขนาดนี้เลยเหรอ?

            ผมรับปากกาของตัวเองกลับมา เฮ้ย ไม่ใช่แค่ยิ้มน่ารักนะครับมือยังนุ่มนิ่มมากด้วย พอดีว่าตอนคืนปากกาเมื่อกี้มือเราสัมผัสกันเบาๆพอดีน่ะครับ ผมเหลือบมองไปยังชื่อที่ปักด้วยด้ายสีน้ำตาลตรงหน้าอกของเขา

          คัคนานต์ วงศ์วรรธน์

            นั่นคือชื่อของเขาและเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน เนื่องด้วยผมอยากทำความรู้จักเขาก็ไหนๆก็จะได้เรียนด้วยกันแล้วไงผมก็อยากจะหาเพื่อนไว้คุยตีสนิทเวลาไปเรียนจะได้มีเพื่อนอะไรแบบนี้ หลังจากกลับจากสอบสัมภาษณ์ผมเลยพิมพ์หาชื่อของเขาในโซเชียลต่างๆ ซึ่งแน่นอนครับผมไม่เจอ แม้ว่าผมจะพิมพ์เป็นทั้งไทยและอังกฤษแล้วก็ตาม ยังไงผมก็ยังคงหาไม่เจอ ก็อย่างว่าใครเขาจะตั้งชื่อในโซเชียลเป็นชื่อจริงตัวเองง่ายๆอะไรขนาดนั้นกัน ใช่ปะ ขนาดผมเองผมยังไม่ได้ตั้งเป็นชื่อจริงของตัวเองเลย

            จนวันที่คณะของผมจัดกิจกรรมเลือกดาวเดือนของคณะกัน ผมก็ได้เจอกับเขาอีกครั้ง เขาเป็นหนึ่งในสิบหนุ่มหล่อหน้าตาดีที่ถูกคัดเลือกมาเลยนะครับ อีกอย่าง ผมก็เป็นหนุ่มในกลุ่มนี้เช่นกัน

            ผลปรากฏว่าทั้งผมและเขาไม่ได้ตำแหน่งเดือนคณะครับ แต่ผมน่ะได้ตำแหน่งรองเดือนมา ซึ่งคะแนนโหวตของผมกับเขานี่โคตรสูสีกันเลย และกิจกรรมนี้มันก็ทำให้ผมได้รู้ชื่อเล่นของเขา 'สกาย' ชื่อเล่นของเขาครับ

            ผมเริ่มทำตัวเป็นสโตกเกอร์อีกครั้งโดยการสื่อหาเขาตามโซเชียล แล้วครั้งนี้ก็สำเร็จครับ เมื่อผมเจอ facebookของเขา ทางคณะของเราลงรูปที่คัดเลือกดาวเดือนคณะไว้ที่เพจของคณะครับแล้วรูปที่ลงก็มีรูปของเขา แล้วมันก็โคตรบังเอิญมาตรงคนที่มากดไลค์มีเขาด้วยพอดีเลย ผมเลยเข้าไปส่องหน้าโปรไฟล์ของเขา ก่อนที่จะตัดสินใจกดแอดเพื่อนเขาไป ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เขาก็รับแอดผมนะครับ แต่ก็แค่รับเท่านั้นเขาไม่ได้ทักอะไรผมมาและผมก็ไม่ได้ทักอะไรเขาไปเช่นกันครับ ผมเขาไปส่องหน้าโปรไฟล์เขาอีกครั้ง จริงๆผมก็ส่องมาหลายครั้งแล้วล่ะ และผมก็ดันตาดีไปเจอไอดีไอจีของเขาครับ ผมว่าผมแม่งเป็นสโตกเกอร์ว่ะ พอได้ไอจีเขามาผมก็เขาไปกดฟอลโล่เขาทันทีเลย แล้วก็แอบส่องรูปในไอจีเขาด้วย รูปในไอจีของเขาส่วนมากจะเป็นภาพวิว ท้องฟ้า สมชื่อของเขาครับ และก็เป็นพวกรูปวาดสวยๆเสียมากกว่ารูปตัวเขาเองอีก รูปตัวเขามีน้อยมากแล้วเขาก็ทำหน้านิ่งเกือบทุกรูปที่ลงเลยว่ะ ทั้งๆทีเป็นคนที่ยิ้มน่ารักมากแท้ๆ

            ครับ ผมตามเขามาตั้งแต่ตอนนั้น ผมเขาไปส่องไอจีของเขาแทบจะทุกวันเลย ผมแม่งโคตรสโตกเกอร์เลยว่ะ อย่าให้ใครรู้นะครับ เขิน! แต่ไหนๆผมก็ตามเขาถึงขนาดนี้แล้ว ผมก็ขอรู้ตารางเรียนของเขาหน่อยแล้วกัน ผมเข้าไปในระบบการศึกษา เป็นโชคดีของผมนะที่ยังจำชื่อจริงของเขาได้ ผมกดเข้าไปดูตรงตารางเรียนแล้วพิมพ์ชื่อของเขาไป ไม่นานผมก็รู้ตารางเรียนของเขาแล้วครับ ทุกๆวันถ้าผมว่างผมจะแอบแวบไปส่องเขาอยู่เสมอๆ และก็เป็นโชคดีที่ทั้งผมและเขามีวิชาเรียนตรงกันหนึ่งวิชาซึ่งก็คือเบสิคดีไซน์ ถึงวิชานี้จะค่อนยากสำหรับผมทำให้ผมอยากจะโดนเรียนทุกๆวันก็ตาม แต่เพราะว่าเป็นวิชาที่ผมจะได้แอบมองเข้าได้นานๆผมเลยเข้าเรียนทุกครั้งไม่เคยโดดเลยครับ และก็มันน่าตื่นเต้นมากขึ้นเมื่อบางวันผมก็ได้นั่งใกล้ๆกับเขาหรือนั่งข้างๆเขาครับ โอ้ยยยยย!! ทำไมผมถึงได้ชอบเขาขนาดนี้ได้วะ ทีแรกผมแค่อยากจะรู้จักเขาเฉยๆนะครับ แต่จากที่ผมแอบส่องแอบตามเขามาเรื่อยๆมันก็ทำให้ผมหลงรักเขาเข้าซะงั้น ผมแอบชอบเข้าจนเพื่อนบางสนิทในกลุ่มผมทุกคนรู้กันหมดแล้ว ชอบขนาดนั้นเลยครับก็คิดดู

            "เฮ้ย มึง!" เพื่อนในเอกออกแบบที่ผมรู้จักเดินเข้ามาทักผมในขณะที่ผมกำลังเดินผ่านหน้าห้องเรียนของเขาครับ

            "มีอะไรมึง?"

            "กูขอไอดีไลน์มึงหน่อยดิ" ผมค่อนข้างงงกับประโยคที่เพื่อนที่ผมรู้จักพูดออกมา อะไรวะ ไอดีไลน์ผมเหรอ แม่มจะเอาไปทำไม มันมีไลน์ผมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ผมกับมันแอดเพื่อนกันไว้ตอนทำกิจกรรมรับน้องนี่

            "เอาไปทำไม มึงก็มีไลนืกูไม่ใช่เหรอ?"

            "ก็เออ แต่เพื่อนกูอยากได้ไลน์มึงอะ"

            "ฮะ ใครวะ ทำไมไม่มาขอกับกูเองอะ"

            "ไอ้กายอ่ะ มันชอบมึง แล้วมันก็ป๊อดไงไม่กล้ามาขอกูเลยต้องแอบมาขอไลน์มึงให้มันเนี่ย เพราะกูก็ไม่รู้ไอดีมึง ถ้ากูรู้กูแจกให้มันนานล่ะ รำคาญแม่มชิบหาย" ผมตกใจมากครับกับคำพูดที่เพื่อนคนนี้ของผมพูดออกมา บ้าน่า เขาคนที่ผมแอบชอบอยู่น่ะเหรอจะชอบผม บ้าไปแล้ว

            "เขาชอบกูจริงๆเหรอวะ เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือไง"

            "เออ มันชอบผู้หญิง มึงก็ชอบผู้หญิงเหมือนกันไม่ใช่หรือไง แต่มันชอบมึงจริงๆนะเว้ยกูรับประกันได้เลย แต่ถ้ามึงไม่อยากให้ไลน์มันก็ไม่เป็นไรนะ กูจะได้ไปปลอมมันถูก แล้วก็บอกให้มันเลิกเพ้อสักที"

            "เฮ้ยๆ เดี๋ยวดิ เอาไปเลยไลน์กูอะ เอาไปให้เขานะให้เขาแอดมาหากูให้ได้ด้วย ไม่งั้นมึงเอาไลน์เขามาก็ได้เดี๋ยวกูแอดไปหาเขาเอง" ผมพูดพร้อมกับจดไอดีไลน์ของตัวเองใส่กระดาษแผ่นเล็กๆให้เพื่อนไป

            "เออ ถ้าแม่มไม่ป๊อดเกินไปเดี๋ยวมันก็แอดมึงไปชัวร์ ไอดีไลน์มันกูก็ไม่มีเพราะมันแอดไลน์กูมา โทษทีว่ะ"

 

            ผมค่อนข้างตกใจจริงๆนะที่เพื่อนมาบอกว่าเขาชอบผม เขาชอบผมจริงๆเหรอวะ ทำไมเขาถึงชอบผมล่ะ?? แต่ช่างเถอะ ผมพนันไว้กับการแอดไลน์ครั้งนี้เลยแล้วกันถ้าเขาแอดผมมาผมจะเหมารวมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาชอบผมจริงๆ และผมก็จะเดินหน้าจีบเขาด้วย แต่ถ้าเขาไม่แอดมาผมจะคิดไปว่าเพื่อนมันพูดเล่นแล้วกันครับ

            แอดไลน์เรามาเถอะนะท้องฟ้า...

 

 

          พอเลิกจากเรียนกินข้าวกินปลากับเพื่อนๆเรียบร้อยแล้วผมก็กลับห้องไปของตัวเองครับ วันนี้มีการบ้านด้วยแต่ขี้เกียจทำจังเลยว่ะ ผมยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมานั่งเช็คโซเชียลดูสักหน่อย พอผมเข้ามาเช็คดูไอจีผมก็เห็นแจ้งเตือนเข้ามาประมาณสิบยี่สิบกว่าแจ้งเตือนได้ และหนึ่งในนั้น ก็มีรูปของผมที่เขาเป็นคนถ่ายแท็กมาให้ด้วย

          'ขอบคุณนายแบบมาก ได้คะแนนเกือบเต็มเลยนะเว้ยรูปนี้'

            ผมกดเข้าไปดูและเห็นแคปชั่นของเขาก็อดขำออกมาไม่ได้ รูปที่เขาลงให้ผมเป็นรูปที่ผมกำลังยิ้มโชว์เขี้ยวทั้งสองข้างของตัวเองแถมตายังเป็นขีดเล็กๆอีก ผมไม่ชอบยิ้มก็แบบนี้แหละ ยิ้มทีไรตาผมปิดตลอดเลยว่ะ หน้าบานด้วยตอนยิ้มอะ แต่ยอมรับเลยว่ารูปนี้พอแต่งแสงสีเพิ่มแล้วเบลอฉากหลังนิดๆแล้วมันดูดีจริงๆนั่นแหละครับ ผมไม่ได้หลงตัวเองนะ แต่รูปมันดูดีขึ้นกว่าต้นฉบับที่เขาเคยส่งมาให้ผมเยอะอยู่พอสมควรเลย

            'เฮ้ย นี่มันพี่สกายคิวท์บอยคณะเรานี่ พี่รู้จักกันด้วยเหรอ?'

       'น้องสกาย น่าร้ากกกก'

          'นายแบบนี่ใครอะ น่ารักจัง'

       'ไอ้ซัน มึงงงงง!!'

       'สกาย ออกแบบนี่น่า รู้จักกันได้ไงอะ'

ผมอ่านคอมเม้นใต้รูปของผมที่เขาอัพลง จะว่าไปก็มีคนรู้จักผมอยู่พอตัวเหมือนกันนี่หว่า

            "ปรับแสงซะสวยเชียว ขอบคุณเหมือนกันนะ :)"

ผมกดถูกใจและพิมพ์ข้อความคอมเม้นใต้รูปที่เขาแท็กมาให้จากนั้นก็กดเข้าไปในหน้าไอจีของเขาก่อนที่จะกดฟอลโล่ไอจีของเขาไป จะว่าไปผมไม่เคยรู้ไอจีของเขาเลยครับ ไหนๆก็ไหนๆแล้วของส่องไอจีหน่อยนะซันชายน์...

            ผมเลื่อนดูรูปในไอจีของเขาอย่างคร่าวๆจะว่าไปเขาอัพรูปพกท้องฟ้าวิวอะไรแบบนี้เยอะเหมือนกันนะ

'รูปวาดสวยนะ แต่คนวาดสวยกว่า'

            ผมสะดุดตากับแคปชั่นใต้รูปนี้ที่เขาลงมาก รูปที่เขาอัพลงเป็นรูปวาดของเขาเองซึ่งคนวาดมันคือผมครับ แล้วมาใส่แคปชั่นแบบนี้มันคืออะไร? แต่ผมยังคงส่องไอจีของเขาไปเรื่อยๆ ในไอจีของเขามีรูปสวยๆเยอะครับ แสดงให้เห็นเลยว่าเขาเป็นคนชอบถ่ายรูปแล้วก็ใช้เอฟเฟคปรับแสงสีได้ดีมากๆเลย

          ผมเลื่อนดูรูปในไอจีของเขาไปเรื่อยจนมาสะดุ้งตาเขากับรูปรูปหนึ่ง มันเป็นรูปวิวท้องฟ้าธรรมดาๆแหละครับถ้าไม่สังเกตดีๆก็จะเห็นแค่นั้น แต่ถ้าสังเกตดูดีๆรูปนี้มันมีผมอยู่ในภาพด้วย! มันเป็นรูปที่ถูกถ่ายจากทางด้านหลัง ตอนผมกำลังแบกกระดานวาดรูปเดินออกจากโรงอาหารครับ ถึงในรูปผมจะอยู่ตรงมุมๆของภาพแถมถ่ายในระยะไกลอีกด้วย แต่มันมีผมอยู่ในนั้นจริงๆนะผมจำตัวผมเองได้!

'เราชอบท้องฟ้า...'

            แค่ผมเห็นรูปที่เขาอาจจะบังเอิญถ่ายติดผมมาก็ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะแล้ว ยิ่งอ่านแคปชั่นของเขาอีกผมนี่แทบจะเป็นโรคหัวใจตายให้ได้ ผมรู้นะว่าท้องฟ้าในความหมายของเขามันก็คือท้องฟ้าปกติ แต่ผมก็ขอคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยได้มั้ย ให้ผมมโนบ้าง เล็กๆน้อยๆก็ยังดีครับ

 

                               S.Sunshine.S  เห็นรูปที่เราแท็กไปให้แล้วใช่มั้ย?

         

แล้วจู่ๆไลน์ผมก็เด้งขึ้น แทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือเลย พอผมเปิดดูมันก็เป็นไลน์จากซันชายน์ครับ

                                  Skyyy เห็นแล้ว

                                                แต่งรูปสวยมาก ต่างจากต้นฉบับโคตรอะ

                                    S.Sunshine.S  เฮ้ย แค่ปรับแสงให้เอง

                                                ไม่ได้แต่งอะไรให้เยอะเลย

                                                อีกอย่างนายแบบดูดีอยู่แล้วด้วย

            ผมโดนเขาชมแบบนี้ผมก็อดเขินไม่ได้เหมือนกันว่ะ ผมกดส่งสติ๊กเกอร์รู้คนที่มีออร่าวิ้งๆอยู่รอบๆ ก่อนที่จะคิดอะไรดีๆออก

            ผมเปิดกลับเข้าไปในไอจีของเขาก่อนที่จะกดเข้าไปในรูปที่ผมเพิ่งจะดูไปเมื่อกี้แล้วกดแคปชั่นหน้าจอโทรศัพท์มาเก็บไว้ จากนั้นก็สลับไปเข้าไลน์ใหม่ กดส่งรูปผ่านที่ตัวเองแคปมาเมื่อกี้ส่งไปให้เขา

 

                                    Skyyy ไปแอบส่องไอจีแกมา

                                        ชอบท้องฟ้าเหรอ?

                                        ท้องฟ้าที่เป็นท้องฟ้าหรือท้องฟ้าที่เป็นคนอะ

 

            ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเหมือนกันครับว่าผีตนไหนดลใจให้ผมมีความมั่นใจกดส่งข้อความแบบนั้นไปเล่นกับเขาเป็นมุกตลกขบขัน รู้สึกเขินอยู่เหมือนกันครับ

            ข้อความของผมที่ส่งขึ้นมาทางเขาอ่านแล้วครับ แต่เขาก็ไม่ยอมตอบกลับผมมา เฮ้ย นี่ผมเล่นเยอะไปหรือเปล่าวะ ไม่ตอบกลับผมเลย

 

                                    Skyyy เฮ้ย เราล้อเล่น

                                ขำๆนะ 555555               

                                    S.Sunshine.S  อืม

                                         พรุ่งตอนเย็นว่างมั้ย?

 

            พอผมพิมพ์แก้ตัวไปเขาก็เปิดอ่านแล้วก็ตอบกลับผมมาแถมยังเปลี่ยนเรื่องคุยอีก นี่ผมเล่นเยอะไปจริงๆใช่มั้ย เขาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าผมชอบเขา แล้วเขาจะเกลียดผมมั้ยวะ?

                                    Skyyy ก็ว่างนะ

                                ทำไมเหรอ?

                                  S.Sunshine.S เรามีเรื่องจะขอให้กายช่วย

                                        กายมาหาเราที่ร้านกาแฟร้านเดิมที่เราเคยไปกันได้ปะ

                             Skyyy อ่อ ได้ๆ เลิกเรียนเดี๋ยวเราไปหานะ 

 

 

            ผมไม่รู้หรอกว่าเขามีเรื่องอะไรให้ผมช่วย แต่ตอนนี้ผมก็มายืนอยู่หน้าร้านกาแฟที่เขานัดผมไว้แล้วครับ

            ผมเดินเขาไปในร้านแล้วก็เห็นเขามานั่งรอผมอยู่ก่อนแล้ว

            "รอเรานานมั้ย เพิ่งเลิกเรียนอะ"

            "เราก็เพิ่งมาเหมือนกัน นั่งดิ"เขาว่ายิ้มๆแล้วพยักหน้าให้ผมนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

            "มีไรให้เราช่วยเหรอ? งานถ่ายอีกหรืออะไร"ผมถามเขาเมื่อตัวเองนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามของเขาเรียบร้อยแล้ว

            "ก็ไม่เชิงอะ สั่งอะไรกินก่อนดิค่อยว่ากัน"ผมขมวดคิ้วมองเขานิดๆก่อนที่จะเดินไปสั่งชาเขียวปั่นแก้วนึ่งแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม

            "สรุป มีอะไรจะให้เราช่วย บอกมาเลยถ้าเราช่วยได้ก็จะช่วยอะ"เขามองหน้าผมนิ่งก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้น จากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่แล้วเดินมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆผมที่ว่างอยู่แทน

            "คือแบบนี้เรามีเรื่องอยากให้กายตัดสินใจให้เราหน่อยอะ"

            "เฮ้ย เราตัดสินใจแทนแกไม่ได้หรอกนะ" ผมแย้งเขาขึ้น จะบ้าเหรอวะ ให้ผมตัดใจแทนเขานี่นะ มันใช่เรื่องมั้ย เรื่องของใครก็ควรจะตัดสินใจเองดิ

            "กายทำได้ จริงๆ"เขาว่าอีกทั้งยังทำเนียนเอื้อมมือมาจับมือของผมไว้อีกด้วย

            "เราจะไปตัดสินใจแทนแกได้ยังไง"

            "คือแบบนี้นะ...เมื่อวานกายถามเราใช่มั้ยว่าเราชอบท้องฟ้าอะไร" ผมพยักหน้าให้เขาเบาๆเป็นคำตอบ ไอ้มุกบ้าๆที่ผมดันทะลึงไปเล่นใส่เข้าเมื่อวานมันมาเกี่ยวอะไรกับกายที่เขาให้ผมตัดสินใจแทนเขาเหรอ? หรือว่าเขาจะตัดสินใจเกลียดผมดีมั้ยอะไรแบบนี้ปะวะ?

            "เราว่า...เราชอบท้องฟ้าที่เป็นคนว่ะ"

            "..."

            "เราชอบสกาย" เหมือนสติของผมมันจะใช้ไม่ได้ไปช่วงขณะเลยครับ เมื่อกี้เขาบอกกับผมว่าอะไรนะ ฟังไม่ค่อยถนัดเลย หูไม่ดีขึ้นมาซะงั้น

            "ชาเขียวปั่นได้แล้วค่ะ"พนักงานร้านยกชาเขียวปั่นมาให้ผม แต่ผมในตอนนี้ไม่มีสติครับ แค่จะรับชาเขียวจากพนักงานยังทำไม่ได้เลย

            "ขอบคุณครับ" เขาคลายมือของตัวเองพี่ใช้จับมือผมอยู่แล้วรับแก้วชาเขียวปั่นที่ผมสั่งไว้กับพนักงานมาว่างไว้บนโต๊ะ ผมฝันไปปะวะ หรือเมื่อกี้ผมหูฝาดไปหรือเปล่า เมื่อกี้ซันชายน์เขาบอกชอบผมปะวะ

            "กาย"

            "..." เรียกให้ตายก็ไม่รู้ด้วยหรอกสติหลุดไปแล้ว

          "เฮ้ย โอเคปะเนี่ย เป็นไรเปล่า?"เขาถามผมแล้วเอื้อมมือมาแตะไหล่ผมเบาๆ

            "ฮะ อะไรนะ?"

            "โอเคมั้ยอะ?"เขาถามผมด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวล เขาเป็นห่วงผมเหรอ?

            "โอเคดิ"

            "งั้นเมื่อกี้กายว่าไงอะ? เราชอบกาย กายคิดยังไงกับเรา โอเคมั้ย ที่เราชอบ?" เขาถามผมด้วยสีหน้าหนักใจแล้วยังย้ำอีกครั้งว่าเขาชอบผม นี่เขาชอบผมจริงๆเหรอ เขาชอบผมเหมือนกับที่ผมชอบเขาใช่มั้ย ใจของเราสองคนตรงกันใช่มั้ยครับ

            "อย่าเงียบใส่เราแบบนี้ดิ ใจคอไม่ค่อยดีเลย" พอเขาเห็นผมเงียบไปเขาก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆอีกทั้งสีหน้าของเขาจากปกติจะชอบยิ้มสดใสตอนนี้กับหน้ายุ่งแทบดูไม่ได้เลย

            "ท้องฟ้าน่ะ...แอบชอบแสงอาทิตย์มาตั้งนานแล้วไม่รู้เหรอ"ผมพูดออกไปในที่สุดก่อนที่จะส่งยิ้มเล็กๆไปให้เขา โอ้ยยยย! เขินเหมือนกันว่ะ ///

          "แต่เราแอบชอบท้องฟ้ามานานกว่าที่ท้องฟ้าแอบชอบเราอีกนะ" พอผมพูดออกไปแบบนั้นเขาก็ยิ้มขึ้นมาแทบจะในทันทีแถมยังเนียนเอื้อมมือของตัวเองมาจับมือของผมอีกแน่ะ มันร้าย

            "อะไร ทำให้แกมั่นใจว่าแกชอบเราก่อนวะ"

            "มั่นใจสิ เราสนใจกายตั้งแต่ตอนมาสอบสัมภาษณ์แล้ว...จำได้มั้ยล่ะว่าใครเป็นคนให้กายยืมปากกากรอกข้อมูลอะ"

            "จำไม่ได้ อย่าบอกว่าเป็นแกนะ?"

            "อืม เราเอง"

            "บ้า! ชอบเราแต่ตอนนั้นอะนะ ทำไมไม่บอกเราวะแกปล่อยให้เราแอบชอบแกทำไมเนี่ย"

            "ไม่กล้า กายชอบทำหน้าดุตลอดเลย บอกไปก็กลัวโดดกายเตะเอาว่ะ อีกอย่างเราก็ไม่รู้ด้วยว่ากายชอบเรา มารู้ตอนที่เพื่อนกายมาขอไลน์เรานี่แหละ ว่าแต่กายมาเริ่มชอบเราตอนไหนอะ?"

            "ตอนที่แกยืมยางลบเราในคาบเรียนเบสิคดีไซน์อะ"

            "ตอนนั้นอะนะ อะไรวะ นี่ถ้าเราไม่ยืมยางลบกาย กายก็จะไม่ชอบเราเหรอ แล้วอะไรคือการที่ชอบคนที่มาขอยืมยางลบ แบบนี้ใครมาขอยืมก็ชอบไปหมดเลยปะ เสียใจว่ะ" พูดแล้วก็ทำหน้ามุ่ยใส่ผมแล้วก็ยังคงเนียนจับมือของผมต่อไปเรื่อยๆ แล้วผมก็ดันยอมให้จับด้วย เอาสิเอา

            "ไม่ใช่ คือเราเห็นว่าแกก็น่ารักดีอะไรแบบนี้"

            "ก็เลยเริ่มชอบเรา?"

            "อืม แล้วมือเราแกจะปล่อยได้ยัง เนียนมานานแล้วนะ"ผมว่าแล้วมองไปยังมือของเขาที่จับมือผมอยู่ก่อนที่จะมองไปยังเขาแล้วส่งสายตาดุๆไปให้

            "แล้วสรุปกายจะตัดสินใจยังไง...ถ้าเราจะขอคบกับกาย"เขาทำเป็นเมินคำพูดของผม ยังคงเนียนจับมือผมอยู่อย่างนั้นแล้วถามผมกับมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สรุปไอ้เรื่องที่เขาจะให้ผมตัดสินใจคือเรื่องที่เขาจะขอผมคบเหรอ จริงๆถ้าเขารู้ว่าผมชอบเขาแล้ว เขาก็น่าจะรู้คำตอบของมันอยู่แล้วนะ

            "เราจะไม่คบกับแก..." เหมือนเมื่อกี้ผมแอบเห็นตาของเขาสั่นไหวไปวูบหนึ่งเลยครับพอผมพูดออกไปแบบนั้น

            "ถ้าแกยังไม่ปล่อยมือเรา เราจะไม่คบกับแก"ได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบปล่อยมือออกจากผมทันทีเลย จะไวอะไรขนาดนั้น

            "คบกันนะ"

            "อื้ม" ผมพยักหน้าระบายยิ้มให้เขาเบาๆ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยครับว่าผมกับเขาจะได้คบกัน ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะชอบผม แถมยังชอบผมก่อนที่ผมจะไปชอบเขาอีก นี่ผมกับเขาใจตรงกันหรอกเหรอ บังเอิญชะมัดเลยครับ

 

 

'ท้องฟ้าของเรา I love sky :)'

หลังจากที่ผมตกลงคบกับเขาแล้ว พอแยกกันกลับห้องมาผมก็เห็นเขาอัพเดทรูปลงในไอจีเป็นรูปของผมและเขาถ่ายคู่กันในร้านกาแฟ พร้อมแคปชั่นที่ชวนให้ผมเขินปนหมั่นไส้เขาไปพร้อมๆกัน

          'พี่สองคนยังไงเนี่ย'

          'ไอ้ซัน มึงไปล่อลวงอะไรสกาย'

          'เปิดตัวแล้วเหรอวะมึง'

          'คบกันใช่ม้ายยยยยยย'

          'ที่เคยบอกว่าชอบท้องฟ้าตอนนั้น...คนนี้ใช่มั้ย สกายยยย'

          คอมเม้นมากมายที่มาแสดงความคิดเห็นใต้ภาพต่างก็ดูตกใจกับการที่ซันชายน์มันอัพรูปแถมแคปชั่นอะไรแบบนี้ ผมเองยังจกใจที่เขาแคปชั่นแบบนี้เลย

            การที่ผมได้คบกับเขามันเหมือนความฝันเลยนะครับ ผมไม่เคยคิดว่าผมจะได้คบกับเขา ผมไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างเขาจะชอบผม...ถ้าวันนั้นผมไม่กล้าแอดไลน์เขาไป ผมกับเขาจะได้คุยกับและได้มาคบกันในวันนี้มั้ยผมก็ยังไม่แน่ใจ และเขาจะเข้ามาหาผมบ้างมั้ยถ้าเพื่อนของผมมันไม่ไปขอไลน์เขาแล้วบอกว่าผมชอบเขาอยู่ บางทีการที่เราใจตรงกันมันก็เป็นเรื่องที่ดีนะครับ แต่มันจะไม่ดีตรงที่ ถ้าใจเราตรงกันก็จริงแต่เราไม่มีความกล้าที่จะเข้าหาเขา เราก็คงจะได้แต่มองกันไปมองกันมาเรื่อยๆ ดูอย่างผมกับซันดิ กว่าจะได้คบกันมองกันมานานขนาดไหนแล้ว 

            ขอบคุณในความกล้าของตัวเองที่กล้าแอดไลน์เขาไปและขอบคุณเพื่อนของผมที่ไปขอไลน์เขามาทำให้เรารู้ว่าผมเองก็ชอบเขา...ขอบคุณซันชายน์ด้วย ที่แกชอบเรา

          ผมอัพรูปดวงอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงสนใสลงในไอจีของตัวเองพร้อมกับแคปชั่นง่ายๆโง่ๆ

'My Sunshine' <3




----------------------------

วรั้ยยย จบเถอะ 55555 สาระจากเรื่องนี้หามีไม่

เอามาลงไถ่โทษที่ดองเรื่องอื่นไว้ เค้าจะรีบมาอัพให้เน้อ

กลัวแล้วววววว รักทุกคน <3


ธีมสวยๆจาก SQWEEZ THEME

ผลงานทั้งหมด ของ mayrisung

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น