คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF Hun X Hong FTISLAND]Baby Love เด็กดื้อที่รัก

โดย mayrisung

ยอดวิวรวม

196

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


196

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 พ.ค. 57 / 15:42 น.
นิยาย [SF Hun X Hong FTISLAND]Baby Love 硴ͷѡ [SF Hun X Hong FTISLAND]Baby Love เด็กดื้อที่รัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื่องด้วยว่างจัด เลยนั่งแต่งเล่นๆฮ่าๆๆๆ SF เรื่องแรกของเมย์เลยอาจดู งง แต่ก็พยายามอ่านกันให้จบนะ

*************************************
ช่วยเม้น ช่วยโหวตด้วยเถอะ ไหว้เลยยยยย จะได้มีกำลังใจอ่าาาา



 

 

 

 
b flyff chinese cute angel mail

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 พ.ค. 57 / 15:42


“ฮงกิ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!!!!!!!!” เสียงร้องของแจจินดังขึ้นลั่นห้องเพื่อปลุกเด็กหนุ่มที่ชื่อว่า ฮงกิ รูมเมดของเขา

“เออ รู้แล้วๆๆๆ จะแหกปากหาป้านายรึไงแจจิน!” ฮงกิ ลุกขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียปนอารมณ์เสียนิดๆ

“รู้แล้วก็ไปอาน้ำแต่งตัวเซ่ ไอ้เพื่อนบ้า นี่มันกี่โมงแล้วห๊ะ!!” แจจินพูดด้วยน้ำเสียงโมโหพอกัน ก็นี่ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วแต่ฮงกิเพื่อนตัวดีของเขา ยังไม่ได้อาบน้ำแต่งตัวเลย พูดง่ายๆ คือพึ่งตื่นนั้นเอง

“เออ รู้แล้วโว๊ยย หยุดแหกปากได้แล้ว รำคาญวะ-_-“ ว่าแล้วฮงกิก็ ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ใช้เวลาไม่ถึง10นาทีฮงกิก็ทำทุกอย่างเสร็จ

“นายอาบน้ำรึวิ่งผ่านน้ำวะเนี่ยฮงกิ” แจจินเอ่ยถามเพราะฮงกิใช้เวลาไวมาก

“นายถามคำถามนี้เกือบทุกวันไม่เบื่อรึไง ไปๆๆ รีบไม่ใช่หรอ จะยืนบ่นทำไมให้เสียเวลาเนี่ย” แจจินทำหน้าเบื่อๆ ก็เขากลับเป็นคนที่โดนบ่นกลับซะนี่ แล้วทั้งคู่ก็เดินทางไปเรียนกัน

.......

8.30 น.

“ทันเวลาพอดีเลย ฉันนี่กะเวลาเก่งชะมัด^^” ฮงกิพูดขึ้นหลังจากที่เขาก้าวเข้าห้องเสียงออดเข้าเรียนก็ดังพอดิบพอดี

“ฉันว่าถ้ามาเร็วกว่านี้น่าจะดีกว่านะ” แจจินว่าแล้วทำหน้ายู่ใส่ฮงกิ

“จะมาไวก่อนเวลาเข้าเรียนทำไม มาก็ไม่มีอะไรทำ น่าเบื่อ สู้ดีเอาเวลาไปนอนดีกว่า มาช้ามาเร็ว ค่าก็เท่ากัน ยังไงเราก็มาทันเวลาเรียนเหมือนกันนั้นล่ะ”ฮงกิว่ายาวเป็นชุดแล้วนั่งลงตรง เกาอี้ประจำตำแหน่ง แจจินเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหัว แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ น่าเหนื่อยใจแทนแจจินจริงๆ หลังจากนั้นครูผู้สอนก็เดินเข้าห้องมาสอน ระหว่างเรียนนั้น ฮงกิก็รู้สึกเจ็บที่หัวเหมือน มีอะไรถูกปาใส่หัวของเขา

“อะไรวะ- -“ ฮงกิว่าแล้วหันไปดูก็พบกับปากกาแท่งหนึ่งที่ตกอยู่ พอเขามองไปรอบๆเพื่อสำรวจว่าใครเป็นคนปาปากกามาก็พบกับ ชายหนุ่มหน้าคม นั่งหัวเราะเขาอยู่ไม่ไกล

“ปามาหา ปะป๊า แกรึไงวะ!” ฮงกิทำปากขมุบขมิบใส่เพื่อนร่วมห้องหน้าคม

“คิกคิก^^” หนุ่มหน้าคมยังคงยิ้มและหัวเราะคิกๆใส่ฮงกิ  ‘ไอ้โรคจิต คนเขาว่าแล้วยังนั่งหัวเราะอีกฮงกิคิดในใจแล้วหันมาสนใจบทเรียนต่อ

“พลั่ก!” เสียงปากกากระทบกับหัวของฮงกิอีกรอบ

“โว๊ย!!! ไอ้บ้านี่ บ้านแกผลิตปากการึไงวะ ไอ้โรคจิต ปามันมาอยู่นั้นล่ะ เจ็บนะเว้ย!!”ฮงกิทนไม่ไหวลุกขึ้นตะโกนลั่นห้องจ้องหน้า หนุ่มหน้าคม อย่างเหลืออด

“อี ฮงกิ!” เสียงครูที่สอนอยู่กล่าวเตือนทำให้ฮงกิจำใจต้องนั่งลงเหมือนเดิม

“พลั่ก!” เสียงปากกากระทบกับหัวฮงกิอีกครั้ง

-_-**”ฮงกิหันไปมองหนุ่มหน้าคมคนเดิมแล้วหันกลับพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้

“อาจารย์ครับ ผมขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ!” ฮงกิพูดขึ้น ถึงครูที่สอนจะ งง นิดๆแต่ก็พยักหน้าอนุญาตให้ฮงกิ เมื่อเป็นเช่นนั้นฮงกิก็ก้าวเท้าไปหยุดอยู่ที่หนุ่มหน้าคมที่เป็นคนปาปากกา ใส่หัวเขา

“แล้วนายก็ต้องไปกับฉัน จงฮุน!” ฮงกิว่าแล้วกระชากข้อมือของจงฮุนออกมากับเขา แจจินที่เห็นเช่นนั้นทำท่าจะตามฮงกิไปเพราะรู้สึกเป็นห่วง แต่ก็ถูก วอนบิน เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาห้ามไว้เสียก่อน  เมื่อฮงกิเห็นว่าที่ตรงนี้ไกลจากห้องเรียนและไม่ค่อยมีใครผ่าน จึงหยุดแล้ว ชี้หน้าด่า คนที่เขาพามาด้วย

“เป็นบ้าอะไรของนายวะ ปาปากกาใส่ฉันเนี่ย ลืมกินยาระงับประสาทมารึไงห๊ะ ไอ้โรคจิต!

^_^ คนถูกว่ายังคงยืนยิ้มไม่สะทบสะท้าน

“ไอ้นี่นิ ถ้าจะบ้าจริงๆ คนเขาด่ายังมายืนยิ้มอีก มิน่า นายถึงไม่ค่อยเข้าเรียน ที่แท้ก็บ้านี่เอง แล้วทำไมวันนี้โรงบาลบ้าถึงปล่อยนายออกมา ทำตัวปัญญาอ่อนใส่คนอื่นได้วะ!”ฮงกิสถบใส่คนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์

^_^” คนถูกว่ายังคงยืนยิ้มเหมือนเดิม

“โธ่เว้ย!!!” ฮงกิกำหมัดแน่หมายจะต่อยลงไปที่ใบหน้าหล่อคมของคนตรงหน้าแต่ทว่า คนตรงหน้าไวกว่า รับหมัดของฮงกิได้แล้วยังรวบตัวฮงกิมากอดอีกตะหาก

“ไอ้บ้า ปล่อยนะเว้ย!!”ฮงกิแหกปากและดิ้นให้อีกคนนั้นปล่อยเขาแต่ก็ไม่เป็นผล

“ถ้าไม่ปล่อย นายจะทำไมฉัน หือ อี ฮงกิ” ใบหน้าคมพูดเบาๆใกล้ๆหูของฮงกิแถมยังขโมยหอมแก้มฮงกิไปหนึ่งทีอีกด้วย

“นาย!!! ปล่อยฉันนะจงฮุน ปล่อย!!” ฮงกิตกใจนิดๆ กับการกระทำของอีกคน แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากยังคงดิ้นแล้วแหกปากเหมือนเดิม

“ทำเป็นสะดีดสะดิ้งนะฮงกิ ทำไมฉันหอมแก้มนายไม่ได้รึไง มากกว่านี้ยังเคยทำมาแล้วเลย อย่าบอกนะว่านายลืมไปแล้วว่า นายเป็น เมีย ของฉันน่ะ ฮงกิ!” คำพูดของจงฮุน ทำให้การกระทำของฮงกิหยุดนิ่งไป

“ว่าไงที่รัก^^”เมื่อเห็นอีกคนนิ่งไป เขาคงพูดจี้จุดฮงกิพอดี เลยทำให้คนดื้อหยุดนิ่งไป และจงฮุนก็พูดเรียกสติฮงกิอีกครั้งพลางเอามืออีกข้างที่ไมได้ใช้กอดฮงกิ เลื่อนมาลูบแก้มของฮงกิเบาๆ

“ฉันไม่ใช่ที่รักของ นาย ปล่อยฉัน ฉันจะไปเรียน!” ฮงกิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่แสดงสีหน้าใดๆทำให้จงฮุนต้องยอมคล้ายกอดฮงกิ

“ทำไมถึงพูดจาไม่มีเยื่อใยกับฉันแบบนั้นล่ะ”

“.....”ฮงกิไม่พูดอะไรทำท่าจะเดินหนีแต่จงฮุนก็รั้งแขนของฮงกิไว้เสียก่อน

“อย่าเดินหนีฉันนะ”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน”

“ฉันเป็นผัวนายนะ!

“เหอะ! ผัว ผัวงั้นหรอ กล้าพูดนะ ต่ำที่สุด!”ฮงกิพูดพร้อมทั้งทำสีหน้ารังเกียจอีกคน

“ใช่ ฉัน เป็น ผัว นาย และ นายก็เป็น เมีย ของ ฉัน ฮงกิ!

“หรอ เหอะ ! นายไม่ควร เอาเรื่องของ อดีต มาคิดรวมกับเรื่องของปัจจุบันนะจงฮุน!

“แสดงว่านายก็ยอมรับว่านายเป็นเมียฉัน”

“ใช่! ฉันยอมรับว่าฉันเป็นเมียนาย!...” เมื่อได้ยินฮงกิพูดอย่างนี้ทำให้จงฮุน ยิ้มกริ่มแต่ไม่ทันที่จงฮุนจะยิ้มได้นานฮงกิก็พูดต่อขึ้นมา

“แต่มันก็แค่อดีต ...แล้วฉันก็ไม่เอาเรื่องของอดีตมาคิดรวมกับเรื่องของปัจจุบันด้วย ตอนนี้ นายกับฉันมันก็เป็นแค่ได้เพื่อนร่วมชั้นกันเท่านั้นแหละจงฮุน! แล้วกรุณาปล่อยมือฉัน ฉันจะไปเรียน”

“ไม่! นายไม่เข้าใจฉันฮงกิ ฉันรักนายได้ยินมั๊ยฮงกิ ฉันยังรักนาย รักมากๆด้วย”จงฮุนว่าแล้วดึงฮงกิไปกอด

“ถ้านายรักฉันจริง ตอนนั้นนายคงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกจงฮุน!”ฮงกิพูดเรียบๆและผลักจงฮุนออก

“อย่าเป็นแบบนี้ อย่าเย็นชา อย่าพูดไม่มีเยื่อใยกับฉันได้มั๊ยฮงกิ ฉันไม่อยากให้นายเป็นแบบนี้”

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้หล่ะ”ฮงกิว่าแล้วหันหลังให้อีกคน

“ฉันอยากได้ฮงกิที่น่ารักของฉันกลับมา ได้มั๊ยฮงกิ”

“ฮงกิที่น่ารักของนาย มันตายไปตั้งแต่วันที่นายทำร้ายจิตใจเขาแล้วหล่ะ!”พูดเสร็จฮงกิก็เดินหนีจงฮุนออกมาทิ้งให้จงฮุนยืนทำหน้าเศร้าอยู่คนเดียว

“ทำไมนายไม่คิดจะฟังเหตุผลฉันบ้างนะฮงกิ...”

.....................

สองอาทิตย์ก่อน......

20.30น. ณ หน้าห้องพักของจงฮุน

“คิก จงฮุนต้องตกใจแน่เลยวันนี้ที่เรามาหา อิอิ” ฮงกิยืนหัวเราะคิกๆอยู่ที่หน้าห้องของจงฮุนคนรักของเขา

 

“อ๊ะ เจ็บนะ เบาๆหน่อยสิ”

“นี่ก็เบาแล้วนะอดทนหน่อยสิ”

“อะ เจ็บ”

“อดทนอีกนิดนะ ใกล้แล้วๆ”

 

เสียงสองเสียงที่ดังขึ้นในห้องของจงฮุนทำให้ฮงกิตกใจ เขาจำได้ว่าหนึ่งในเสียงนั้นคือเสียงของจงฮุนแน่

“ปังๆๆๆๆๆ!!!!” ฮงกิทุบประตูรัวๆ หวังว่ามันคงไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด จงฮุนไม่มีทางนอกใจเขา

“มาแล้วครับๆๆ” จงฮุนเดินมาเปิดประตูห้องให้คนที่ค๊อกประตูห้องเขารัวๆ เมื่อจงฮุนพบว่าเป็นฮงกิก็ตกใจนิดๆที่วันนี้ฮงกิมาหาเขา แต่ก็ยิ้มออกมาเพราะเขาก็คิดถึงฮงกิอยู่พอดี

“จะ จงฮุน….”ภาพที่ฮงกิเห็นนั้นคือ จงฮุน เปลื่อยท่อนบน สิ่งที่เขาได้ยินเมื่อกี้มัน ......

“อื้ม ก็ฉันน่ะสิ เป็นไรไป” จงฮุนพูดด้วยสิหน้ายิ้มแย้ม ยิ้มแย้มหรอจงฮุน เมื่อกี้นาย....

“เลว!!!”ฮงกิตบหน้าจงฮุนหนึ่งทีแล้ววิ่งหนีออกมาก จุก เจ็บ ทำไมจงฮุนทำกับเขาแบบนี้……..

“ฮงกิ เดี๋ยว ฮงกิ นี่มันอะไรเนี่ย!!”จงฮุนสถบอย่างไม่เข้าใจ ฮงกิเป็นอะไร อยู่ดีๆก็มาตบหน้าเขา เขายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย

“พี่ฮุนมีไรหรอ?”เสียงของเด็กที่อยู่ในห้องของจงฮุนเดินออกมาถามพี่ชายตัวเอง

“พี่ก็ไม่รู้ แล้วนี่จะเดินมาทำไมไม่เจ็บแผลแล้วรึไง เดี๋ยวพี่จะโทรให้ซึงฮยอนมารับเรามินฮวาน”

“ง่ะ พี่อะ -^-

………………..

“ไอ้บ้า ไอ้บ้าๆๆ ฮึก นายเองไม่ใช่รึไงที่ผิดน่ะ นายหักหลังฉัน ฮือๆๆ ไอ้บ้า”ฮงกินั่งร้องไห้อยู่คนเดียวที่สวนย่อมของโรงเรียน

“ทำไมนายต้องทำแบบนี้ นายจะมาพูดอะไรตอนนี้ ฮือๆๆ นายไม่ได้รักฉันแล้วจะมาพูดแบบนี้ทำไม!T^T

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันรักนาย” อยู่ๆก็มีเสียงคุ้นๆของอีกคนดังขึ้นมา

“นะ นายย” เมื่อฮงกิหันไปมองก็เห็นจงฮุนนั่งอยู่ข้างๆเขา

“ร้องไห้ทำไม”จงฮุนว่าแล้วเอื้อมมือจะเช็ดน้ำตาให้ฮงกิ แต่ฮงกิก็ปัดมือของจงฮุนออก แล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง

“อย่ามายุ่งกับฉัน จะไปไหนก็ไป!

“ฉันไม่ไปจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง!

“งั้นฉันไปเอง!”ฮงกิพูดเสร็จก็เตรียมจะลุกแต่จงฮุนก็รั้งฮงกิไว้

“ฟังฉันก่อนได้มั๊ย ฟังฉันอธิบายก่อน ถ้านายฟังฉันแล้วฉันผิดจริง ฉันจะไม่มากวนใจนายอีก”

“จำเป็นหรอ”

“ฮงกิ....”จงฮุนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ เขาแค่อยากอธิบายให้ฮงกิฟังว่าวันนั้นมันไม่มีอะไร ฮงกิเข้าใจผิด และเขาก็รักฮงกิ รักมาก

“30วิ”

^_^

“29วิ”

“อะ คือวันนั้นนายเข้าใจผิดนะ สิ่งที่นายได้ยินมันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ แล้วที่เห็นฉันไม่ใส่เสื้อปกติเวลาฉันอยู่คนเดียวฉันก็ไม่ใส่นายก็ รู้......”

“หมดเวลา ฉันขอตัว”ฮงกิทำท่าจะเดินหนีจงฮุนอีกรอบ แต่จงฮุนก็เข้ามาขว้างไว้

“ฟังให้จบก่อนสิ”

“.........”

“ฮงกิ...”

“...........”

“ฉันขอร้อง”

“แล้ววันนั้นนายอยู่คนเดียวรึไง”ฮงกิที่เงียบอยู่นานเอ่ยปากพูดขึ้น

“ก็ไม่ได้อยู่คนเดียว....”

“ขอตัวล่ะ!

“เดี๋ยวสิ ฉันอยู่กับน้องชายฉัน วันนั้นฉันอยู่กับมินฮวาน แล้วมินฮวานก็เป็นแผล ไอ้เสียงที่นายได้ยินวันนั้นคือเสียงที่ฉันทำแผลให้มินฮวาน มันไม่ได้มีอะไรเลยนะ”

“น้องชาย?”ฮงกิเอียงคอถาม น้องชายหรอ น้องชายจงฮุนเป็นแผล อย่าบอกนะว่าเขาเข้าใจผิด

“ใช่น้องชายฉัน นายคิดว่าฉันจะมีอะไรกับน้องชายแท้ๆของตัวเองหรอ”

“ฉันไม่รู้!”ฮงกิว่าแล้วหันหลังให้จงฮุน อ๊ากกกกกก นี่เขาเข้าใจผิดจงฮุนหรอเนี่ย แง่ๆๆ ทำไงดีเนี่ย T^T

“ฮงกิยา นายเข้าใจผิดฉันนะ ฉันพยายามจะบอกนายหลายรอบแต่นายก็ไม่ฟังฉันเลย ฉันรักนายคนเดียวนะ” จงฮุนว่าแล้วสวมกอดฮงกิจากด้านหลัง

“ปล่อย!”ฮงกิยังคงวางมาดทั้งทีเจ้าตัวนั้นหายโกรธจงฮุนแล้ว และตอนนี้เขาอยากกอดจงฮุนมากๆ

“ฮงกิยา ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนะ นะ นะ หายโกรธฉันนะ”จงฮุนว่าแล้วเอาหน้าไปซบไหล่ฮงกิ

“ถ้านายยังไม่ปล่อยฉัน รับรองฉันไม่หายโกรธนายแน่!”ฮงกิว่าเสียงดุ

“ง่ะ ปล่อยก็ได้” จงฮุนทำหน้าเศร้าแล้วรีบปล่อยฮงกิทันที

“เพราะถ้านายยังกอดฉันอยู่แบบนั้น ฉันก็กอดนายไม่ได้สิ ไอ้บ้า><”ฮงกิว่าแล้วโดดกอดจงฮุนทันที

“ฮะ ฮงกิ....”จงฮุนตกใจกับการกระทำของฮงกิ แต่ก็ต้องยิ้มในเวลาต่อมา ฮงกิหายโกรธเขาแล้ว

“ฮึก ไอ้บ้า ฮือๆๆ ทำไมไม่บอกให้ไวกว่านี้ รู้มั๊ย ฉันจะตัดใจจากนายอยู่แล้วนะ”

“นายตัดใจจากฉันไม่ได้หรอก ฉันรู้ เพราะนายรักฉัน^^

“ฮึก ฮือๆๆๆ ไอ้บ้า ไอ้คนนิสัยไม่ดี ฮือๆๆๆๆTOT

“อย่าร้องสิ เดี๋ยวไม่สวยนะ^_^”จงฮุนบอกฮงกิด้วยรอยยิ้มพลางเช็ดน้ำตาให้

“ถ้าไม่สวยแล้วจะไม่รักหรอ * *?” เด็กน้อยฮงกิกลับมาแล้วววววว

“รักสิ นายจะเป็นยังไงฉันก็รักเพราะนายเป็นเมียฉัน^^

“ไอ้บ้า ฉันไม่ได้เป็นเมียนาย>//<”ฮงกิเขินจนหน้าจะเป็นญาติกับมะเขือเทศอยู่ลอมล่อ

“อืม....จะว่าไป นายโกรธฉันมาตั้ง2อาทิตย์แน่ะ บางทีนายอาจลืม เดี๋ยววันนี้จะทบทวนให้^^

“ทบทวนอารายยยย หยุดความคิดของนายเลย ฉันไม่มีทาง...อุ๊บ OXO” จงฮุนประกดจูบริมฝีบางของฮงกิอย่างนุ่มนวลและแสนหวาน ถึงฮงกิจะตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัวแต่ก็จูบรับจงฮุนเช่นกัน

“อื้อ!” ฮงกิตีหน้าอกจงฮุนเพื่อเป็นการบอกว่าให้พอได้แล้ว

^_^ นะ ฉันคิดถึงนายจะแย่แล้ว ไม่ได้คุย ไม่ได้กอด ไม่ได้หอม ไม่ได้จูบ ไม่ได้......กับนายมาสองอาทิตย์เลยนะ”

“ไม่เอา ไม่ๆ><

“นะ นะ นายจะได้จำได้ไงว่า ฉันเป็น ผัวนายและนายก็เป็นเมียฉัน^^

“ไอ้บ้า พูดไรของนายเนี่ย!!>///<

“พูดเรื่องจริงอะ จะว่าไป ไหนๆก็ไม่ได้เข้าเรียนแล้วโดนไปตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า^^”จงฮุนว่าพร้อมทั้งอุ้มตัวของฮงกิขึ้นมา

“จงฮุน ไม่เอา ฉันจะไปเรียนปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ>////<

“อื้ม....จะว่าไปนายเข้าใจผิดฉันทั้งๆทีฉันไม่ได้ทำอะไรผิด...คงต้องจัดชุดใหญ่เป็นการลงโทษซะแล้ว^.,^

“ไอ้บ้า ไอ้หื่น ปล่อย ไม่เอา!!!!!!!!!!><

“คงจะไม่ได้หรอกจ๊ะเมียจ๋า ป่ะ ๆ ไปห้องผัวกันนะ แล้วเดี๋ยวเราไปทำเรื่องสนุกๆกัน^^

“แอร๊กกกกก ไม่เอา!!!!!!!!!!!!!!! จงฮุนไอ้บ้า ไอ้หื่นปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะเว้ยยย ไม่ไป ม่ายยยยยT^T” และแล้วฮงกิก็ถูกจงฮุนลากมาที่ห้องจนได้

“ฮงกิจ๋า ถึงเช้าเลยนะ คิดถึงมากๆ^.,^

“ม่ายยยยยย ไอ้หื่น ไอ้ผัวบ้า ไม่เอา!!!!!!!TOT

>3< จุ๊บ”

>////////////////<

“โอเค ตกลงตามนั้นนะที่รัก เรามาเริ่มกันเลยเนอะ^.,.,^ สิ้นเสียงพูดของจงฮุนทั้งคู่ก็บรรเลงบทรักกัน........

 

 

XXXXXX NC XXXXXXX


 
-----------------------------------
ตัดดดดดดๆๆๆๆๆ

คึคึ หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ^^ จุ้บๆ

 

ผลงานทั้งหมด ของ mayrisung

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น