เรือนฤทัยที่รัก (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,263 Views

  • 87 Comments

  • 886 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    33

    Overall
    7,263

ตอนที่ 8 : ๘ คู่หมั้นคู่หมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    17 ส.ค. 61

                “ที่จริง ฉันอยากคุยเรื่องหนูโสม”

                “ขอรับ?

                “ฉันเคยให้สัญญาไว้กับคุณบรรเจิดว่า จะให้พ่อปลื้มแต่งงานกับหนูโสม”

                ไม่เพียงคุณปลื้มสำลักพรวด แต่ทุกคนบนโต๊ะอาหารก็สำลัก เว้นเสียก็แต่หนูโปรดและอ้ายดี ที่ยังเด็กนัก ไม่เข้าใจความหมายของคำว่าแต่งงาน จึงมองหน้าคนที่สำลัก สลับมองหน้าคนพูด

                “แปลกขอรับ ไม่เห็นคุณพ่อเคยพูดถึง” คุณศรันย์หมายถึงเจ้าพระยาบรรเจิด ผู้เป็นพ่อ ด้วยรู้ดีอยู่แล้วว่าน้องสาวของเขาอย่างหนูโสม หัวสมัยใหม่แค่ไหน หล่อนต่อต้านนักกับค่านิยมการถูกคลุมถุงชน เจ้าพระยาบรรเจิดย่อมรู้ใจลูกสาวตัวเอง จู่ๆที่ไปให้คำมั่นสัญญาแบบนั้นกับเจ้าพระยาปิติ ไม่ทราบเหมือนกันว่าเจ้าคุณพ่อคิดได้อย่างไร

                “จะไปพูดถึงได้ไงล่ะ ก็ฉันขอให้เก็บเป็นความลับ”

                คุณศรันย์จะทานต่อก็กระไร มองหน้าคุณปลื้มที่ป้อนแกงจืดใส่ปากอ้ายดีเงียบๆ ทำไม่ใส่ใจที่เจ้าพระยาปิติพูดเองเออเอง ทั้งโต๊ะตอนนี้จะมีก็แต่ท่านเจ้าคุณเท่านั้น ที่หัวเราะรื่นเริงมีความสุขอยู่คนเดียว

                “อีกสองปี หลังเรียนแพทย์จบ ฉันจะให้พ่อปลื้มกับหนูโสมหมั้นกันไว้ก่อน แล้วค่อยแต่งกัน หลังพ่อปลื้มกลับจากอังกฤษ”

                “น้องปลื้มยอมไปอังกฤษแล้วหรือขอรับ” คุณศรันย์หันมองคุณปลื้ม ที่เพียงยิ้มบาง เขาไม่อยากจะเชื่อหู เนื่องด้วยคุณบรรเจิดเจ้าคุณพ่อ เคยเปรยอยู่บ่อยๆ ว่าเจ้าพระยาปิติบ่นให้ฟังอยู่เสมอ ถึงความดื้อด้านของลูกชาย ทั้งๆที่การไปเรียนต่อต่างประเทศ ก็เพื่ออนาคตที่ดีของชายหนุ่มทั้งนั้น นี่แสดงว่า คุณปลื้มยอมลดทิฐิ หันมาเชื่อฟังคำของผู้ใหญ่แล้ว ใช่หรือไม่

                “ก็ตั้งแต่มีอ้ายดี..” คนมีหนวดจะพูดต่อแต่ก็ถูกสายตากระด้างของคุณปลื้มจับจ้องมาจึงหุบปากเงียบ ทำเป็นใช้ช้อนกลางควานหาเนื้อกุ้งในน้ำแกงส้มขึ้นมารับประทาน คุณปลื้มจึงยอมเลิกรา หันมาป้อนข้าวอ้ายดีบนตักต่อไป

                “ดีแล้วล่ะน้องปลื้ม พี่เห็นด้วยนะ จะได้รู้จักผู้คนกว้างขวาง”

                คุณปลื้มยิ้มเบาบาง เริ่มเบื่อบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร ที่จับเขาเป็นประเด็นร้อนของท่านเจ้าคุณ เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย หันไปมองหนูดวง ที่บัดนี้มีร่างเล็กจ้อยของหนูโปรดอยู่บนตักเช่นกัน หนูโปรดยังอยู่ในชุดนักเรียน ผูกจุกน่ารักสองข้าง ยิ้มใสมีความสุข

                “หนูดวง วันนี้เรียนรู้เรื่องหรือไม่”

                “รู้เรื่องเจ้าค่ะ คุณครูสอนเข้าใจง่าย”

                “ดีแล้ว ถ้างั้นตั้งใจเรียนเข้า” คุณปลื้มหันมาหาคุณศรันย์ที่ยิ้มแก้มปริ

                “ปลื้มฝากด้วยนะขอรับพี่ศรันย์ เข้าปีหน้า ปลื้มจะให้หนูดวงลองสอบเทียบเข้าโรงเรียนดู”

                “ได้สิ ถ้าหนูดวงไม่เบื่อฟังพี่สอนเสียก่อนนะ”

                อีดวงหัวเราะ จะให้เขาเบื่อคุณครูได้อย่างไร ด้วยเธอเองก็อยากกลับเข้าไปเรียนตามระบบปกติเต็มแก่ อยากมีเพื่อนร่วมชั้นอย่างใครเขาบ้าง จะมีก็แต่คนตัวเล็ก ที่นั่งอยู่บนตัก แยกเขี้ยวให้ครูศรันย์อยู่ แต่ครูศรันย์มองไม่ออก เขาเพียงทึกทักเอาว่า หนูโปรดยิ้มใสให้เขา เขาจึงยิ้มตอบ

                เมื่อทานอาหารเสร็จ แขกจึงขอตัวกลับ เจ้าพระยาปิติแจ้งให้คุณปลื้มขับรถไปส่งคุณศรันย์ที่บ้าน ด้วยอยากให้ลูกชายทำตัวดีกับพี่เขยในอนาคต คุณปลื้มแอบทำหน้าเหม็นเบื่อ ไม่ชอบเลยการถูกบังคับให้ทำตามใจ แต่เขาก็ต้องทำตาม ด้วยคุณศรันย์เองก็หาใช่คนห่างไกล

                จะมีก็แต่คนตัวเล็ก ที่แอบเดินตามเขามาที่โรงรถเงียบๆ เป็นคุณปลื้มที่หันมาเห็นเข้า มองซ้ายมองขวาไม่เห็นแม่นม ทั้งที่อุตส่าห์แจ้งให้ทราบแล้วว่า ให้ดูแลนำคนตัวเล็กไปอาบน้ำอาบท่าด้วย คุณปลื้มจึงอุ้มคนร่างเล็ก ทั้งที่ยังสวมชุดนักเรียนอยู่  จับมานั่งหน้าข้างคนขับเสียเลย คุณศรันย์มองมางงๆ ย้ายไปนั่งเบาะหลังเองก็ได้

                อ้ายเนียนเปิดรั้วบ้านให้รถออกได้ และปิดประตูรั้วตามเดิม กลับมาเก็บจานชามของนายในเรือนใหญ่ไปล้าง ส่วนคุณนมก็ตามหาอ้ายดีเสียยกใหญ่ อ้ายเนียนจึงแจ้งว่าเห็นออกไปกับคุณปลื้มคุณศรันย์ตะกี้ แม่นมจึงโล่งใจ

                “แม่จ๋า”

                ด้วยระหว่างทางกลับบ้านของคุณศรันย์ ต้องผ่านเรือนของนางกำไล อ้ายดีจึงได้เห็นเรือนหลังใหญ่ ที่ถูกปลูกสร้างแทนเพิงหมาแหงนเก่าๆหลังเดิม มีนางกำไล ที่บัดนี้มีคนรับใช้คนหนึ่งคอยพัดวีที่หน้าชานบ้าน นั่งจับกลุ่มดื่มเหล้ากับพวกผู้ชายหลายคน นางกำไลบัดนี้สวยสะพรั่ง แต่งกายด้วยผ้าเนื้องาม มองมาเห็นคนตัวเล็กในรถของบ้านเจริญทรัพย์ก็จำได้ทันที แต่แสร้งไม่สนใจ นางหันไปสรวลเสเฮฮากับสหายในวงเหล้าตามเดิม

                คุณปลื้มหันมองไปก็เห็นอย่างที่คนตัวเล็กเห็น ด้วยสงสารจับใจจึงร้องให้อ้ายดีมานั่งที่ตัก แม้ว่าเขาจะต้องขับรถไปด้วย แต่คุณปลื้มไม่สนใจ คุณศรันย์มองคนทั้งคู่ ก่อนมองออกไปนอกรถ เก็บความสงสัยไว้เงียบๆ เริ่มเข้าใจบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้ว

                เด็กน้อยกอดคนหน้าสวย จนหลับไปก็มาถึงหน้าบ้านของคุณศรันย์พอดี แต่ก่อนจะลงรถ มีสองล้อเครื่องคันหนึ่งปาดหน้า คนขับใส่หมวกกันกระแทกสีดำ เป็นชายร่างสูง ในขณะที่สาวคนซ้อน ใส่หมวกกันกระแทกที่ศีรษะเช่นกัน คุณปลื้มจึงไม่เห็นหน้า แต่เดาไม่ยากว่าหล่อนวัยใกล้เคียงกับเขา ด้วยสวมชุดนิสิต นุ่งกระโปรงทรงสอบสั้นจู๋ รวบขา โน้มตัวใช้แขนกอดหลังคนขับจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน คุณศรันย์เห็นดังนั้นก็อารมณ์ขึ้น ด้วยหล่อนนั้นแหล่ะ คือหนูโสม น้องสาวของเขา

                “ยัยโสม บอกแฟนเธอด้วย ขับรถให้มันดีๆหน่อย”

                หล่อนลงจากมอเตอร์ไซค์ ได้ยินเสียงพี่ชายก็ทำเฉย ถอดหมวกกันกระแทกออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยว ไม่รู้ร้อนหนาว เมื่อมองมาที่รถ เห็นคุณปลื้มจ้องตอบด้วยสีหน้างุนงง หล่อนเองก็ตกตะลึง ด้วยความหล่อเหลาของเขา หากทว่าน่าเสียดาย มีลูกแล้ว หล่อนทึกทักเอาเองเนื่องด้วยเห็นร่างอ้ายดีนอนหลับอยู่บนตัก

                คุณศรันย์ปิดประตูรถ ก่อนโบกมือลาคุณปลื้ม ที่ยกมือไหว้สวัสดีเขา คุณปลื้มมองดูสาวตรงหน้า ผ่านกระจกรถ รู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างรุนแรง นี่น่ะหรือ คือสาวที่เจ้าคุณพ่อจัดหาให้

                คุณปลื้มจึงถอยรถออกห่างจากเรือนหลังนั้นแทบจะในทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #59 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 21:34
    อย่าไปสนใจค่ะคุณปลื้ม
    #59
    0
  2. #39 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:08
    ไม่ชอบค่ะ ไม่ถูกชะตา
    #39
    0
  3. #19 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:38
    อย่าหลงชอบดีนะทีไม่ถผุกละตา อิอิ
    #19
    0