เรือนฤทัยที่รัก (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,270 Views

  • 87 Comments

  • 885 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    40

    Overall
    7,270

ตอนที่ 7 : ๗ คุณครูศรันย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

                “คุณนมขอรับ”

                แม่นมที่กำลังคุมพวกบ่าวผู้ชายกวาดสนาม รีบเงยหน้าทำฉงน เห็นเป็นชายร่างสูงโปร่ง ใส่แว่นกรอบเงิน สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสุภาพ ถือกระเป๋าเอกสารสี่เหลี่ยม ยืนยิ้มบางๆ ยกมือสวัสดีตนเองอยู่นอกรั้ว แม่นมจึงรับไหว้ ครั้นเมื่อพิจารณาดูแล้ว แม่นมก็ไม่คุ้นเท่าไหร่ว่าเคยพบหน้ากันมาก่อนหรือไม่

                “ผมคือคุณครูที่นัดไว้”

                แม่นมร้องอ๋อ รีบวิ่งปรู้ดไปเปิดรั้วให้ชายหนุ่มเข้ามา อีดวงที่นั่งเล่นอยู่ที่ม้านั่งไม่ไกล ชะเง้อมองมาที่ผู้มาใหม่ หล่อเหลาก็จริง แต่เห็นแล้วก็ไม่ได้ใจสั่นอะไร แน่ล่ะอีดวงไม่ใช่เด็กบ้าผู้ชาย

                อีดวงแม้อายุสิบสี่แล้ว แต่ยังเรียนไม่จบการศึกษาขั้นพื้นฐาน โรงเรียนที่เคยเรียนก็เป็นโรงเรียนวัด อยู่ในความอุปถัมภ์ของหลวงตาและญาติโยม จนกระทั่งอายุเข้าเก้าขวบก็เลิกเรียน ด้วยมารดาเห็นว่าเสียเวลาทำมาหากิน คุณปลื้มเห็นว่าอีดวงก็ดูฉลาด ขาดก็แต่ปรับพื้นฐานการศึกษา และหากจะเข้าไปเรียนที่โรงเรียนตอนนี้ก็กลัวจะตามเพื่อนๆรุ่นเดียวกันไม่ทัน จึงจ้างคุณครูมาสอนแทน ตามแนวทางของการศึกษานอกโรงเรียน

                “เธอคงเป็นหนูดวง”

                “เจ้าค่ะ” อีดวงยกมือไหว้ คุณครูรับไหว้ยิ้มอ่อนโยน

                “มานี่ค่ะ นมเตรียมสถานที่ไว้ให้แล้ว”

                แม่นมนำทั้งคู่เข้าไปในเรือน

                “ไม่ต้องเกรงใจนะครู มีอะไรเรียกนมใช้ได้เลย”

                “ขอรับ แล้วนี่ไม่มีใครอยู่หรือขอรับ บ้านเงียบเชียว”

                “ไม่มีค่ะครู อยู่กันแต่พวกบ่าว ท่านเจ้าคุณไปราชการ คุณปลื้มไปมหาวิทยาลัย ส่วนพวกเด็กๆ ก็ไปโรงเรียน” แม่นมหมายถึงหนูโปรดและอ้ายดี ที่ท่านเจ้าคุณช่วยจัดการเป็นธุระ ฝากฝังอ้ายดีไว้กับครูใหญ่ เรียนที่เดียวกับหนูโปรด เหมือนการจับปูใส่กระด้งเดียวกัน ด้วยอ้ายดียังเด็ก สามารถเข้าเรียนชั้นประถมต้นได้โดยง่าย ไม่ต้องมีการสอบเทียบชั้นอะไร เพียงแค่มีค่าแป๊ะเจี๊ยะนิดหน่อยเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าหักเอาจากมรดกของคุณปลื้ม 

                “เชิญขอรับครู”

                อ้ายเนียนเชิญครูนั่งที่โต๊ะอาหาร ที่บัดนี้แม่นมนำผ้าปูโต๊ะ และเชิงเทียนออกไปแล้ว เหลือเพียงโต๊ะโล่งว่าง ที่เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับการเรียนการสอน ด้วยอีดวงก็เป็นเพศหญิง จะดูไม่ดีหากอยู่ในห้องปิดมิดชิด สองต่อสองกับครูผู้ชาย แม่นมนำของว่าง และน้ำลอยดอกมะลิ เข้ามาให้คุณครูและอีดวง

                คุณครูจึงเลือกนั่งที่เก้าอี้ข้างอีดวง เปิดสมุด ยื่นดินสอให้เด็กสาว ไม่รอช้า เริ่มต้นด้วยวิชาคณิตศาสตร์

                “หนูดวงรู้จักบัญญัติไตรยางศ์หรือไม่”

                “ไม่เจ้าค่ะ”

                “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะสอนให้”

                เมื่อเวลาผ่านไปจนเย็น คุณครูจึงลากลับ แต่ก็เดินสวนกับคุณปลื้ม ที่ไปรับหนูโปรดและอ้ายดีกลับจากโรงเรียนพอดี คุณปลื้มพบหน้าครูศรันย์ก็ชะงัก ใบหน้าแดงก่ำ เผลอจับมืออ้ายดีแน่นอย่างลืมตัว อ้ายดีเงยใบหน้าเล็ก ขึ้นมองคนหน้าสวย สลับคนหน้าใหม่ตรงหน้าอย่างซื่อใส

                “ไม่เจอกันเสียนานนะน้องปลื้ม”

                “พี่ศรันย์”

                “นี่คงจะเป็นหนูโปรด” ครูศรันย์ลูบผมหนูโปรด เธอเงยหน้ามอง ยกมือสวัสดี แล้ววิ่งเลยผ่านไปหาอีดวงอย่างคิดถึง

                “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ”

                คุณปลื้มสอบถาม ด้วยความสงสัย ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาเป็นฉาก สมัยก่อนตอนที่คุณปลื้มยังเล็ก จำได้ว่าตอนนั้นเจ้าคุณพ่อยังไม่ได้ยศเป็นเจ้าพระยา คุณพ่อมีเพื่อนคนสนิทอยู่คนหนึ่ง มักมาเยี่ยมเยียนที่บ้าน โดยทุกครั้งจะต้องนำเอาคุณศรันย์มาด้วยเสมอ คุณศรันย์โตกว่าคุณปลื้มห้าหกปี ครั้นคุณปลื้มถึงวัยเข้าเรียนชั้นประถมศึกษา คุณศรันย์ก็เรียนชั้นมัธยมศึกษา ครั้นคุณปลื้มก้าวขึ้นสู่ช่วงมัธยมศึกษา คุณศรันย์ก็ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ประเทศอังกฤษ พบรักกับแหม่มคนหนึ่งที่นั่น จัดงานเสียใหญ่โต ท่านเจ้าคุณก็เคยนำภาพให้เขาดูอยู่

                “พี่กลับมาได้สองเดือนกว่าแล้ว” ครูศรันย์ว่า

                “อ๋อ คุณคือคุณหนูคนนั้นนั่นเอง”

                แม่นมเดินมาจับไหล่ร่างสูง จับหันซ้ายขวา จับโดนกล้ามเป็นมัดก็ร้องอู้หู เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา คือเจ้าตัวเล็ก ที่ชอบแอบมาเล่นซนในครัวหล่อน มิน่าเล่า ชายผู้นี้จึงเรียกนางถูกว่าคุณนม ตั้งแต่พบหน้ากันครั้งแรก ครูศรันย์ยิ้มเขิน

                “คุณนมเจ้าคะ ท่านเจ้าคุณกลับมาแล้ว”

                “ย่ะ อยู่ทานอาหารกันก่อนสิเจ้าคะ” แม่นมหันไปทำตาขวางใส่สาวรับใช้ ก่อนหันมายิ้มหวานให้คุณศรันย์ ที่หัวเราะแห้งๆให้นางอย่างเกรงใจ

                “คุณปลื้มเจ้าคะ จับคุณศรันย์ไว้อย่าให้ไปไหน เดี๋ยวนมกลับมา”

                แม่นมเดินลงจากเรือน เพื่อไปต้อนรับท่านเจ้าคุณเข้ามา ทิ้งให้คุณปลื้ม ยืนประหม่า มองหน้าคุณศรันย์สลับมองพื้นไปมาอยู่นาน คุณศรันย์เห็นคุณปลื้มไม่พูดไม่จา จึงหันมาหาอ้ายดี นั่งลงทักทายเด็กน้อยที่ทำหน้าบึ้งตึงแปลกๆ

                “หนูคงจะเป็นอ้ายดี”

                อ้ายดีไม่พูดด้วย เพียงเงยหน้าขึ้นมองคนหน้าสวย ด้วยหวงแหน ไม่ชอบเลยที่คุณปลื้มคุยกับนายคนนี้ ดวงหน้าหล่อเหลา แถมยังตัวสูงกว่าเขาอีก ครั้นเห็นอ้ายดีไม่พูดด้วย คุณศรันย์จึงทึกทักเอาเองว่าหนูน้อยไม่กล้าสนทนากับคนแปลกหน้า เขาจึงไม่ว่าอะไร แต่คุณปลื้มทำตาถลนใส่ อ้ายดีจึงจำใจยกมือขึ้นสวัสดีคนตรงหน้า คุณศรันย์จึงหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยขบขันทีท่านั้นของคนทั้งสอง

                ไม่นานนัก เจ้าพระยาปิติเดินนำบ่าวไพร่มาที่เรือน เดินไป ปลดกระดุมคอเสื้อ และให้แม่นมช่วยปลดแขนเสื้อให้อีกแรง ด้วยอึดอัด หันมาเห็นคุณศรันย์ไกลๆ จึงเดินเข้ามาทักทายทันที

                “ไง พ่อศรันย์”

                “สวัสดีขอรับท่านเจ้าคุณ” คุณศรันย์ลุกขึ้นจากอ้ายดี ยกมือไหว้คนสูงวัย

                “เข้าไปทานข้าวด้วยกันสิ ไม่ต้องเกรงใจ ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อเสียหน่อยแล้วจะมาทานด้วย”

                “ขอรับคุณท่าน”

                คุณศรันย์เดินตามเจ้าพระยาปิติเข้าเรือนไป บ่าวผู้หญิงดูครื้นเครงเป็นพิเศษ ด้วยมีคนหล่อเหลามาทานข้าวที่เรือน แม่นมจึงทำตาแข็ง แผ่รังสีอำมหิต เชิงไล่ให้กลับไปหลังเรือนเพื่อช่วยงานครัว บ่าวผู้หญิงจึงทำหน้าหงอย เดินคอตกตามกันไป คุณปลื้มมองตามหลังคุณศรันย์ ก่อนหันมามองใบหน้าเล็กที่จับจ้องเขาอยู่ อ้ายดีนั่นเอง ทำหน้ามุ่ยอย่างไรแปลกๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #58 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 21:31
    มีหวงๆๆๆ
    #58
    0
  2. #38 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:04
    หึงเเต่เด็ก
    #38
    0
  3. #18 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:33
    มีหวงแต่เด็ก555
    #18
    0