เรือนฤทัยที่รัก (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,258 Views

  • 87 Comments

  • 887 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    28

    Overall
    7,258

ตอนที่ 3 : ๓ อีแม่ใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

                “ไอ้ดี!! มานี่!! มาหากู!!” คนถือขวดเหล้าตวาด เด็กน้อยสั่นระริก ในขณะที่คุณปลื้มจับไหล่เด็กน้อยไว้ไม่ให้ไป

                แม่กำไล มองเหยียดคุณปลื้ม ก่อนเห็นสายตามาดร้ายมาจากแม่นม และสาวรับใช้ ที่เตรียมพร้อมออกศึกแทนนายเต็มที่ แม่นมคันไม้คันมือ อยากตบเต็มแก่

                “ยังไง!!ไอ้ดี!!มึงจะมาไม่มา!!

                “นี่ อีขี้เมา มึงพูดกับลูกมึงดีๆก็ได้ เห็นหรือไม่มันสั่นไปหมดแล้ว” แม่นมว่า

                แม่กำไล ซดเหล้าดังอึก ก่อนหันมามองคนแก่ที่กำลังมองมาด้วยสายตาตำหนิ

                “เป็นแค่ขี้ข้าอย่าเสือกเรื่องของชาวบ้าน!!

                “เอ๊ะอีนี่!!” คุณปลื้มจะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว เนื่องจากแม่นมเดินฉับๆ แปบเดียวก็ถึงตัวแม่กำไล เงื้อมือตบนางหน้าหัน จนอีดวงรีบเข้าไปห้าม สาวน้อยวัยสิบสี่กอดขาแม่นมไว้ แล้วใช้ตัวบังคั่นกลางระหว่างมารดาบังเกิดเกล้า กับหญิงรับใช้สูงวัยผู้หวงแหนศักดิ์ศรี แม่กำไลที่โดนตบ ใช้ฝ่ามือจับหน้าตัวเอง หันมองหน้าแม่นมอย่างเคืองแค้น

                “เป็นขี้ข้าก็ยังดีกว่ามึงละกันอีแม่เลว ให้ลูกมานั่งขอทาน!!” เมื่อตบไม่ได้ แม่นมก็จะด่าให้เจ็บ

                “ลูกกู กูจะทำอะไรกับมันก็ได้!!พวกมึงมาเสือกอะไร!!

                อีดวงก็อีดวงเถอะ ตอนนี้ก็เริ่มจะเอาไม่อยู่แล้ว นางเกลียดอยู่แล้วคนช่างเถียง ยิ่งเป็นคนเมาแล้วด้วย คุณนมเธอช่างเกลียดนัก ผลักอีดวงให้กระเด็นพ้นทางเท่านั้น จึงเอื้อมมือไปจิกหัวคนขี้เมาขึ้นมาไว้ในมือ ขวดเหล้าตกพื้นแตก ในขณะที่โดนหญิงรับใช้สูงวัยตบจนสร่าง ส่วนสาวรับใช้ที่อุ้มคุณหนูโปรดไว้ในมือ จะส่งเสียงเอาใจช่วยเกินงามก็ไม่ได้ จึงรีบย่อตัว มาหาอ้ายดี ใช้มือปิดตาคุณหนูโปรดกับอ้ายดีคนละข้าง ด้วยกลัวเด็กๆ จะเห็นภาพความรุนแรง

                “พอเถิดขอรับคุณปลื้ม ผมขอล่ะขอรับ” ชายเจ้าของร้านยาดอง วิ่งเข้ามากราบแทบเท้าคนหน้าสวย

                เมื่อเห็นหน้า คุณปลื้มจึงจำได้ทันทีว่าชายผู้นี้คือคุณทองดี คนเคยสนิทของเจ้าพระยาปิติ เห็นว่าสมัยก่อนคุณทองดีนั้นเฝ้าตามรับใช้ท่านเจ้าคุณอยู่บ่อยครั้ง ตั้งแต่ยังเป็นเพียงข้าราชการชั้นกลาง ไม่เด่นดังอะไร จนกระทั่งพ่อของเขาได้ยศใหญ่ คุณทองดีจึงลาออกไป เห็นว่าจะออกมาทำธุรกิจส่วนตัว

                “พอแล้วนม” คุณปลื้มว่าคำเดียว แม่นมจึงยอมเลิกรา นางปล่อยมือจากคนขี้เมา ก่อนหายใจฮึดฮัด ด้วยคงจะเหนื่อยที่ต้องออกแรงบู้ สาวรับใช้จึงวิ่งมาพยุง แต่แม่นมก็ทำเก่ง สะบัดออก

                “อย่าถือสาอีกำไลเลย มันสติไม่ค่อยดี ปล่อยมันไปเถิดขอรับ” คุณทองดีว่า

                “ลุงทองดี ปลื้มไม่อยากอายุสั้น” คุณปลื้มลงไปคว้าตัวชายแก่ขึ้นมา ก่อนจะรีบยกมือไหว้

                “ปลื้มต้องขอโทษแทนคุณนมด้วยขอรับ ทำหน้าร้านเลอะเทอะ ปลื้มจะชดใช้ให้”

                คุณปลื้มคว้าถุงเงินออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ชายแก่ แต่เขาไม่รับ ใช้ฝ่ามือดันถุงผ้า กลับคืนหาคนหน้าสวยดังเดิม คุณปลื้มถอนหายใจ ด้วยรู้ว่าคุณทองดี คงจะไม่กล้ารับสินน้ำใจของตน แต่ไม่ใช่กับนางกำไล ด้วยรายนั้นเห็นเงินก็ตาพราว อาศัยจังหวะที่คุณปลื้มและแม่นมไม่ทันตั้งตัว วิ่งเข้ามาช่วงชิงเอาถุงผ้าไปจากมือคนหน้าสวย ยิ้มหัวร่องอหาย มองถุงเงิน มองหน้าคุณปลื้ม

                คุณปลื้มตัวสั่น เห็นภาพนั้นยิ่งไม่พอใจ ยิ่งเกลียดอยู่แล้วพฤติกรรมแบบนี้ แม่นมเอาแล้ว เตรียมถกแขนเสื้อจะเข้าไปตบซ้ำให้ แต่ก็ถูกเจ้านายห้ามไว้ นางจึงลดแขนลง ฮึดฮัดขัดใจ

                “แม่จ๋า เอาคืนคุณเขาไปนะ”

                อีดวงเข้าไปคว้าถุงเงินได้ แต่ก็ถูกมารดาตบสั่งสอนจนหน้าหัน อีดวงร่วงไปเลย

                “อย่ามายุ่งกับของๆกู!!

                “แม่จ๋า”

                อีดวงร้องไห้ตัวสั่น แม่นมมองภาพนั้นชักจะทนไม่ไหว ทำท่าจะเข้าไปตบอีกำไลซ้ำจริงๆเสียแล้ว แต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อเสียงของคุณปลื้มดังขึ้นมาเสียก่อน เสียงนั้นโกรธจัด แม่นมถึงกับตกใจ ตั้งแต่เลี้ยงคุณปลื้มมา ไม่เคยเห็นคุณปลื้มเกรี้ยวกราดขนาดนี้ ซ้ำคำที่เปล่งสุรเสียง ก็ดูเหมือนคิดไตร่ตรองมาแล้วอย่างดี ด้วยหนักแน่น รุนแรง และเด็ดขาดมั่นคง

                “ถ้าฉันซื้อลูกของเธอ เธอจะขายเท่าไหร่!!” คุณปลื้มตะคอกใส่นางกำไล ที่ชะงักไปเลยเมื่อได้ยินคำนั้น

                นางกำไลยิ้มกริ่ม แบบนี้ก็เข้าทางเลย คนขี้เมาที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆจากฝ่ามือของแม่นมเต็มใบหน้า หันมามองคนพูด พลางหัวเราะหยันๆ กอดถุงเงินไว้

                “เอ็งแน่ใจหรือคุณผู้ชาย”

                “แน่ใจ!!เพียงบอกมาว่าเท่าไหร่!!

                “ขอแค่เงินทองให้กูสบายไปทั้งชาติ” นางกำไลหัวเราะ มองมาสายตาเจ้าเล่ห์ ด้วยนางเห็นแล้วว่าเอ็นดูลูกนางนัก ถ้าอย่างนั้นก็จ่ายมาเสีย เอาให้เพียงพอต่อค่าทำคลอดพวกมารหัวขนนี้ ก่อนหันมามองแม่นมเสียงเย้ยหยัน “อ้อ แล้วกูก็ขอคนรับใช้สักคนด้วย เอามาใช้งานที่เรือน ทำเรือนใหม่ให้กูด้วย เอาใหญ่ๆนะ”

                มันชักจะมากไปแล้ว แม่นมหันมามองคุณปลื้ม ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าให้ปฏิเสธ แต่ไม่เป็นผล เนื่องด้วยเจ้านายลั่นวาจาแล้ว อย่างแน่วแน่เสียด้วย

                “ได้!!

                “จะเอาลูกคนไหนของกูล่ะ หรือจะเอาทั้งคู่ ถ้างั้นก็ต้องมีรถให้กูด้วยนะ เผื่อกูอยากนั่งไปไหนมาไหน”

                เกินไปจริงๆนั่นแหล่ะ แต่คุณปลื้มก็ไม่เปลี่ยนใจดอก

                “ตกลง!!

                “คุณปลื้มขอรับ ใจเย็นๆขอรับ อย่าไปเอาชนะอีกำไลมัน จะตกหลุมพรางมันได้”

                “ปลื้มตัดสินใจแล้วครับลุงทองดี” คุณปลื้มประกาศชัด ก่อนหันมาทางอ้ายดี ที่บัดนี้หลบข้างหลังพี่สาว กลัวจนตัวสั่น

                “วันพรุ่งนี้ ฉันจะมาพร้อมทนาย จะมารับลูกๆของเธอไปทันที ถุงเงินที่เธอเอาไปนั่นฉันถือว่าเป็นค่ามัดจำ ถ้าเธอไม่คืนฉันมาตอนนี้ ก็ถือว่าที่เธอจะขายลูกให้ฉัน เป็นอันตกลง!!

                “แม่คืนของๆเขาไปนะ” อีดวงทำท่าจะร้องไห้

                แต่นางกำไลไม่สน นางกำถุงเงินในมือแน่น เป็นอันตกลง อีดวงจึงรู้ชะตากรรมของตนเองแน่ชัดแล้ว ว่ามารดายอมขายตนและน้อง แลกความสุขสบายทั้งชีวิต อีดวงเดินคอตก กลับไปนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นในร้าน โดยมีน้องชายอย่างอ้ายดีตามเข้าไปด้วย คุณปลื้มมองสองพี่น้องอย่างเป็นห่วง ก่อนหันมาสวัสดีลาคุณทองดี และถอยทัพพาแม่นม สาวรับใช้ และคุณหนูโปรดกลับไปที่เรือน

                “คุณปลื้ม ไม่ปรึกษาท่านเจ้าคุณก่อนเลยหรือเจ้าคะ ถ้าจู่ๆ เอาเด็กสองคนเข้ามาในบ้าน”

                “หยุดเลยนม” คุณปลื้มหันมาดุ ระหว่างทางเดินกลับเรือน เมื่อรู้สึกตัวว่าอารมณ์เสียใส่บ่าว จึงทำเสียงอ่อนลง

                “นมก็เห็น แม่คนนั้น” คุณปลื้มหมายถึงนางกำไล ฉันไม่อยากให้เด็กต้องอยู่กับคนแบบนั้น

                แม่นมร้องเฮ้อ ก็มาถึงหน้ารั้วพอดี ทั้งหมดจึงแยกย้ายกันกลับเรือน นายก็กลับเรือนของนาย บ่าวก็กลับเรือนของบ่าว คุณปลื้มอุ้มคุณหนูโปรดกลับเข้าเรือนใหญ่ คุณหนูโปรดนิ่งไปไม่พูดไม่จา คุณปลื้มจึงจัดแจงวางคนตัวเล็กไว้ที่โต๊ะทานข้าว ที่มีใบหน้าถมึงทึงจ้องอยู่ คุณปลื้มทำหน้าเหม็นเบื่อ ก่อนร้องสั่งบ่าวผู้ชาย ให้จัดสำรับเพิ่มสำหรับตนและน้องสาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #81 Benagaltwins (@Benayummy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 12:41
    ฮือ รักคุณปลื้ม
    #81
    0
  2. #69 Jinnapat26 (@ammc456) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 01:51
    ชอบค่ะ
    #69
    1
  3. #65 หมามุ่ยน้อย (@desraou) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 09:01
    สนุกๆ สนุกขนาดนี้ทำไมเราพึ่งเหนนน
    #65
    1
  4. #56 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 21:23
    เป็นแม่ที่แย่จริงๆ
    #56
    0
  5. #50 pygmiee (@140933) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:57
    ชอบมากเลย ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #50
    1
    • #50-1 เมริญ (@maychanyapat) (จากตอนที่ 3)
      15 สิงหาคม 2561 / 22:06
      ขอบคุณมากนะคะ ปลื้มปริ่ม
      #50-1
  6. #14 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:18
    ขอบคุณค่ะ^^
    #14
    0
  7. #3 Narayar (@Narayar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 10:31
    อันนี้นิยายพีเรียดใช่ไหมคะคะ
    ช่วงร.ไหนนี่ สนุกมากกกก บรรยายดีมาก
    #3
    1
    • #3-1 เมริญ (@maychanyapat) (จากตอนที่ 3)
      5 สิงหาคม 2561 / 10:58
      อูยขอบคุณมากเลยค่ะ ช่วงประมาณ ร.5-6 ค่ะ
      #3-1