ตอนที่ 15 : ๑๕ ฝังรอยแรกจูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

๑๕

                “ดื่มมากไปแล้วกระมัง” คุณหมอปลื้มมองอ้ายดีที่รินแชมเปญใส่แก้ว แก้วแล้วแก้วเล่า สักพักด้วยคงไม่ทันใจคนร่างสูงเขาจึงยกขึ้นยกซดทั้งขวดแทน อ้ายดีหน้าแดงไปหมด ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ มองเห็นคุณหมอปลื้มแล้วก็อารมณ์ดีผิดธรรมดา นี่กระมังที่เขาว่ากันว่าเมื่อคนเมา ก็มักไม่มีสติ

                “แค่นี้ไม่มากไปหรอก”

                “อ้ายดีเมาแล้ว” คุณหมอปลื้มวางแก้วไวน์ไว้ข้างตัวก่อนเข้ามาดูอ้ายดี ที่บัดนี้หัวร่ออย่างเดียว

                “อย่ามาจับตัวกระผม”

                “ยังจะดื้อ”

                คุณหมอปลื้มยอมแพ้ เพียงมองร่างสูงนั้นหัวเราะเหมือนคนบ้า ก่อนทำท่าจะอาเจียน จึงอาเจียนลงที่โคนต้นไม้ ร้อนถึงคุณปลื้มต้องตามไปลูบหลังให้อีก อ้ายดีผลักคุณปลื้มออก แต่ตัวเองก็เซไปไม่มีแรง มึนไปหมด

                “คุณปลื้มขอรับ เนียนว่าพาอ้ายดีขึ้นเรือนเถอะขอรับ” อ้ายเนียนที่เดินผ่านมาพอดี รีบเข้ามาช่วยลูบหลังคนร่างสูง ที่ปัดมือเปะปะ ตัวเอียงไปมา ด้วยนึกว่ามือนั้นเป็นของคุณหมอปลื้ม

                คุณหมอปลื้มเพียงพยักหน้า เหนื่อยหน่าย อ้ายเนียนจึงลูบหลังคนตัวสูงจนอาเจียนออกหมด ดูท่าจะสร่างเมานิดๆแล้ว ไม่หัวเราะอีกแล้ว แต่ฟุบหลับแทน ดีที่อ้ายเนียนจับคอเสื้อไว้ทันพอดี มิเช่นนั้นใบหน้าหล่อเหลาคงจ่อจมไปกับกองอาเจียนตัวเอง อ้ายเนียนหิ้วปีกคนตัวหนักเอาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างมีบ่าวอีกคนมาช่วยไว้ ในขณะที่คุณปลื้มเก็บขวดแชมเปญและแก้วของอ้ายดี นำไปวางไว้ที่โต๊ะ ให้บ่าวผู้หญิงช่วยกันจัดการ

                คุณนม หนูโปรด และคุณดวงเห็นสภาพอ้ายดีตอนที่ถูกพาเข้าเรือนมาก็ตกใจ คุณดวงไม่เคยเห็นอ้ายดีดื่มจนเมาไร้สติขนาดนี้ จึงเข้ามาช่วยบ่าว เดินนำขึ้นไปยังห้องนอนของอ้ายดีที่บัดนี้ย้ายแล้ว ไม่ได้นอนห้องเดิม

                “คุณปลื้มลงไปต้อนรับแขกเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวทางนี้ดวงดูแลเอง”

                คุณดวงเกรงใจคุณหมอปลื้มจะแย่แล้ว ด้วยคอยดูแลอ้ายดีตั้งแต่เด็กจนโต ซ้ำน้องชายหล่อนก็ชอบสร้างแต่ปัญหา ให้คนหน้าหวานต้องตามดูแลตลอดคุณหมอปลื้มจึงมองร่างนั้น หลับสนิทบนเตียงทั้งชุดหล่อ ก่อนลอบถอนหายใจกลับลงไปที่งาน

                เที่ยงคืนแล้ว งานเลี้ยงจึงเลิกรา เห็นคุณดวงลงมาจากชั้นสอง สมทบกับคุณหนูโปรด คุณหมอปลื้มจึงถามถึงอาการคนร่างสูง คุณดวงจึงแจ้งให้ทราบว่า ได้เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า และปล่อยให้หลับไปแล้ว คุณหมอปลื้มจึงวางใจ

                แขกเหรื่อกลับจนหมดเรือน คุณหมอปลื้มยืนเคียงข้างท่านเจ้าคุณ สวัสดีแขกคนสุดท้าย ก่อนเดินกลับขึ้นเรือน อาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนเป็นชุดนอน เปิดโคม อ่านหนังสือสักหน่อย จนตีสอง จึงตัดสินใจเดินเข้าไปดูอ้ายดีที่ห้อง คนร่างสูงนอนสงบอยู่บนเตียง ไม่รู้เรื่องที่คุณหมอปลื้มเข้ามาหา

                คุณหมอปลื้มนั่งลงที่ข้างตัวอ้ายดี ก่อนยกมือขึ้นลูบเรือนผมนั้นเบาๆ รักใคร่เหมือนเดิม ยังห่วงเหมือนเดิม แต่แสดงออกมากไม่ได้ ด้วยกลัวไม่งาม เหลือบไปเห็นที่ข้างตัวอ้ายดี มีหนังสือนิทานที่เขาเคยทำให้ร่างสูงเมื่อตอนเด็กๆ เห็นอากัปกริยาที่ร่างสูงไม่ยอมให้คนหน้าสวยแตะต้อง ก็นึกสงสัย อยากรู้ว่าอ้ายดีแอบซ่อนอะไรไว้ เขาจึงเปิดออกดู

                แต่เมื่อเปิดออกดูถึงกับหน้าถอดสี เมื่อภาพภายในหาใช่เนื้อหานิทาน แต่เป็นสมุดภาพอีกเล่มหนึ่ง ที่ปกหน้าเหมือนกับปกหนังสือนิทานที่เขาทำไว้ทุกอย่าง พลันความทรงจำก็คืนกลับมาหลายฉาก ในตอนนั้นเขาได้รับมอบสมุดเปล่าสองเล่ม มาจากคุณศรันย์วัยเยาว์รบเร้าให้คุณปลื้มวาดภาพเหมือน ด้วยรู้ว่าเจ้าพระยาปิติส่งเสียให้คุณปลื้มเรียนวาดภาพกับอาจารย์ชั้นครู คุณศรันย์จึงหาซื้อสมุดภาพมาสองเล่ม ให้คุณปลื้มวาดรูปคุณศรันย์ไว้เล่มหนึ่ง ส่วนอีกเล่มหนึ่งคนหน้าสวยเก็บไว้ปล่อยว่างอย่างนั้น ยังไม่ทราบจะนำไปทำอะไร จนกระทั่งมาเจออ้ายดี เขาถึงได้นำสมุดเปล่าๆนั้นมาวาดนิทานให้เด็กน้อย

                พลันเข้าใจทุกอย่าง ว่าทำไมอ้ายดีถึงทราบได้ว่าเขาหลงรักคุณศรันย์ ด้วยเพราะสมุดภาพนั้นถูกแอบซ่อนไว้อย่างดี สมุดภาพที่มีแต่รูปของคุณศรันย์ทุกหน้า

                “ตอนเด็กๆคุณนมบอกให้กระผมเจียมตัว ให้ไปขอทานไกลๆหน่อย คุณปลื้มจะได้ไม่ต้องนำกระผมกลับมาที่เรือนอีก”

                อ้ายดีลืมตาขึ้นมอง เห็นร่างของคุณหมอปลื้มเปิดดูสมุดภาพนั้น ด้วยคงต้องปล่อยเลยตามเลย ด้วยป่านนี้คนหน้าสวยคงรู้อยู่แล้ว ว่าเพราะเหตุใดอ้ายดีถึงได้ล่วงรู้ถึงความในใจที่คุณหมอปลื้มมีต่อคุณศรันย์

                “อ้ายดี”

                “คนอื่นมีตั้งมากมาย ทำไมถึงช่วยกระผม”

                คุณหมอปลื้มเองก็ตอบคำถามนั้นไม่ได้ ไม่รู้ด้วยเพราะสงสาร หรือเพราะอะไร แต่จะให้เขาปล่อยอ้ายดีอีดวงไว้กับแม่ใจร้ายผู้นั้นแล้วเพียงมองอยู่เฉยๆ ไม่ได้ดอก

                “รู้หรือไม่ว่ากระผมคิดอย่างไรต่อคุณ”

                คุณหมอปลื้มกัดริมฝีปากบาง มองนิ่งใบหน้านั้น เห็นยังแดงอยู่ก็คิดว่าเมาแน่ จึงไม่ได้ถือสา แต่คุณหมอปลื้มหน้าขรึมอยู่ดี จะบอกว่ารู้ก็ไม่กล้า แต่ถ้าหากบอกไปว่าไม่รู้ประเดี๋ยวคนตรงหน้าจะหาว่าเขาโกหกอีก

                “คิดว่าคงรู้แล้ว” เมื่อไม่ตอบ คนร่างสูงจึงตอบเสียเอง ผุดลุกขึ้นนั่งช้าๆ เผชิญหน้ากับคนหน้าสวย ที่บัดนี้นั่งนิ่งไม่ไหวติง มองอ้ายดีที่บัดนี้คงอดใจไม่ไหวแล้ว ถึงได้บรรจงจูบเขาแบบนี้ อ่อนโยน นุ่มนวล และหวานปนขมด้วยรสแชมเปญ แต่ก็มีกลิ่นอาเจียนแปลกๆ

                คุณหมอปลื้มนิ่งงัน ตัวแข็งทื่อ จับแขนอ้ายดีที่กอดเขาอยู่ ใจเต้นตึกตัก อื้ออึงไปหมด แปลกใจตัวเองเสียด้วยที่ไม่ขัดขืน ยอมให้อ้ายดีแสดงออกถึงความนัยน์ ได้โดยง่าย แบบนี้ หรือร่างกายของเขาจะทรยศหัวใจเสียแล้ว

                อ้ายดีถอนริมฝีปากจากคนหน้าสวย ดึงตัวคุณหมอปลื้มเข้ามากอดไว้ ใบหน้าหล่อเหลาเกยไหล่คุณหมอปลื้ม คนหน้าสวยเองใจเต้นแรงดังกลองรัวตี ไม่ผลักออก แต่ก็ไม่ยอมกอดตอบ ด้วยตกใจไม่น้อยอยู่ นี่หรือไม่ที่เรียกว่าจูบแรก ไม่เห็นเหมือนอย่างที่เขาคิดไว้ ด้วยรวดเร็ว งุนงง และเมามาย

                คนร่างสูงรัดร่างคุณหมอปลื้มไว้แน่น ด้วยคงไม่มีสติ แต่เชื่อสิ ถ้าตื่นนอนขึ้นมา แล้วเจอร่างของคนหน้าสวยถูกตัวเองกอดเสียแน่นในตอนเช้า อ้ายดีต้องเสียสติไปเลยแน่ คุณหมอปลื้มบัดนี้ตัวแข็งทื่อจะขยับร่างออกก็ไม่ได้ ด้วยสู้แรงคนร่างสูงไม่ไหว จึงได้เพียงฟังเสียงอ้ายดีกรนเบาๆ ครุ่นคิดคนเดียว สงสัยอยู่เหมือนกันว่าที่อ้ายดีทำลงไปนั้น เพราะว่าฤทธิ์สุรา หรือเพราะว่าหัวใจสั่งให้กระทำ      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #64 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 21:56
    อั๊ยย่ะ .. กลับมาเจอกันวันแรกก็จูบซะแล้ว
    #64
    1
  2. #46 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:40
    เพราะหัวใจมันต้องการ
    #46
    0
  3. #26 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 23:04
    แหมมมมมมมม
    #26
    0
  4. #6 Narayar (@Narayar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 12:20
    ได้จูบแล้ววว
    #6
    0