เรือนฤทัยที่รัก (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,271 Views

  • 87 Comments

  • 885 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    41

    Overall
    7,271

ตอนที่ 12 : ๑๒ หากเราต้องจาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

๑๒

                บัดนี้สองปีเลยผ่าน คุณปลื้มอายุยี่สิบสอง เรียนจบคณะแพทยศาสตร์ ดั่งใจมุ่งหวัง สวมชุดพระราชทานปริญญาบัตร ในมืออุ้มใบจบการศึกษา มีเจ้าพระยาปิติ ยืนอยู่ด้านข้าง ยิ้มขึงขัง พรั่งพร้อมไปด้วยเหล่าสหายของคุณปลื้ม เข้ามาร่วมถ่ายภาพด้วย บ้างถือช่อดอกไม้ บ้างถือลูกโป่งสวรรค์ยิ้มสดใสให้ช่างภาพ

                เจ้าพระยาบรรเจิดปรากฏตัว พร้อมลูกสาวและลูกชาย คือหนูโสมและคุณศรันย์ที่ควงแหม่มฝรั่งภรรยาเข้ามาในลานจัดงานของมหาวิทยาลัยยกมือไหว้ท่านเจ้าคุณ พร้อมมอบช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้คุณปลื้ม คนหน้าสวยมองร่างเหมาะสมของครูศรันย์และภริยา ด้วยใจร้าวราน แต่จำต้องฝืนยิ้มรับช่อดอกไม้นั้น แทบไม่สนใจฟังด้วยซ้ำในตอนที่เจ้าพระยาบรรเจิด แนะนำหนูโสมให้เขารู้จัก อ้ายดีที่บัดนี้โตขึ้นกลายเป็นเด็กแปดขวบ เริ่มมีโครงเค้าหล่อเหลาเด่นชัด ยืนทำนิ่งอยู่ข้างคุณปลื้ม แอบลอบมองสีหน้าไม่สู้ดีนักของคนหน้าสวย

                แน่ล่ะว่าไม่มีใครเห็นสีหน้านั้นนอกจากอ้ายดีผู้สังเกตสังกาแทบทุกอิริยาบถของคุณปลื้มเสมอ

                ท่านเจ้าคุณดูจะส่งแรงใจให้หนูโสมอยู่มาก แต่ดูเหมือนว่าหนูโสมก็ทักทาย ให้คุณปลื้มไปตามมารยาทเท่านั้น ส่วนคุณปลื้มดูไม่ใส่ใจหนูโสมเลย คล้ายมองข้ามไปเสียเฉยๆ

                บัดนี้อีดวงเติบโตเป็นสาวอายุสิบหก สวมชุดไทยงามจนน่าตะลึง วิ่งเข้ามาสมทบ ยกมือสวัสดีครูศรันย์ผู้มีพระคุณ ด้วยเพราะเขา เด็กสาวจึงสามารถสอบเทียบเข้าเรียนในโรงเรียนได้ อีดวงเข้ามายืนเคียงข้างอ้ายดี เพื่อให้ช่างภาพถ่ายรูปหมู่รวมญาติ หนูโปรดเดินเข้ามากับคุณนม คว้ามืออีดวงไปจับไว้ บัดนี้อายุแปดขวบเท่าอ้ายดีแล้วสวมใส่ชุดไทยนพเก้า ปัดแก้มแดง น่ารักสมวัย

                “เห็นว่าอาทิตย์หน้าจะไปอังกฤษ ตื่นเต้นหรือไม่”

                “นิดหน่อยขอรับ” 

                อ้ายดียืนเงี่ยหูฟังผู้ใหญ่คุยกัน ใบหน้าหมองเศร้า ด้วยรู้ดีว่า อีกไม่นานคุณปลื้มต้องเดินทางไปเมืองนอก ตามที่ได้ให้คำมั่นไว้กับท่านเจ้าคุณ กลัวเหลือเกินว่าเมื่อไปอยู่ต่างแดนแล้ว คนหน้าสวยจะหลงลืมตน อยากตามไปด้วยก็อยาก แต่ด้วยรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ด้วยตนเองก็ยังเด็ก ครุ่นคิดมากนักจนใจสั่น มือเล็กจับชายชุดคลุมของคุณปลื้มไว้ ก้มหน้านิ่งๆ จนอีดวงมองอย่างสงสัย แต่ไม่คาดคั้นอะไร เพียงจับใบหน้าหล่อเหลานั้นเชิดขึ้น แล้วบีบคางมนเบาๆด้วยรักใคร่แต่ต้องตกใจไม่น้อยที่เห็นน้ำใสๆ ไหลออกจากดวงหน้า

                “อ้ายดีเอ็งร้องไห้ทำไม”

                เสียงของอีดวงค่อนข้างดังทีเดียว จนคนหน้าสวยหันมามอง ก็เห็นร่างเล็กวัยแปดขวบ ที่เขาเฝ้าถะนุถนอมมานาน บัดนี้กำลังสะอื้นตัวสั่น ใบหน้านั้นอยู่ในมือของอีดวงที่กำลังทำหน้าตระหนก

                คุณปลื้มหันตัวมาหาอ้ายดี ก้มตัวลง ย้ายใบหน้าเล็กนั้นมาจากมืออีดวง เช็ดน้ำใสจากตานั้นเบาๆ อ้ายดีไม่สบตาเขาเลยด้วยซ้ำ เพียงมองผลุบต่ำที่พื้น มือเล็กกำแน่น วางแนบลำตัว

                “อ้ายดีร้องเพราะพี่ปลื้มหรือเปล่า”

                อ้ายดีไม่ตอบ แค่เพียงพยักหน้าครั้งเดียว คนหน้าสวยจึงขบคิด ก่อนร้องถาม

                “เพราะพี่ปลื้มต้องไปอังกฤษใช่ไหม”

                อ้ายดีไม่ตอบอีกแล้ว เพียงพยักหน้าครั้งเดียวเท่านั้นแต่นั่นก็ทำให้คนหน้าสวย รู้ถึงความในใจของเด็กน้อยไม่ยาก คุณปลื้มดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่น อ้ายดีจึงร้องหนักขึ้นกว่าเก่า คราวนี้สะอื้นจนตัวโยน มือบางจึงลูบหลังอ้ายดี ปากร้องเพียงแต่คำว่าโอ๋ๆๆ จนเจ้าพระยาปิติกรอกตามองบนด้วยรำคาญใจ

                วงแตกทันทีที่คุณปลื้มทิ้งทุกอย่างและอุ้มอ้ายดีออกไป เจ้าพระยาปิติเท้าเอวมองตามลูกชาย ก่อนหันมาสบตาเจ้าพระยาบรรเจิดที่มองมายังสหายรักสลับว่าที่ลูกเขยด้วยสงสัย แต่เจ้าพระยาปิติมิมีดอกคำตอบจะให้ เพียงมองภาพนั้นคงประจักษ์แก่ใจได้แล้วกระมัง ว่าคุณปลื้มรักอ้ายเด็กคนนั้นกว่าใคร

                คุณปลื้มอุ้มอ้ายดีมานั่งที่สระน้ำใหญ่ในมหาวิทยาลัย อ้ายดีกอดร่างนั้นไว้ สะอื้นจะเป็นจะตาย ด้วยกลัวหน้าสวยจะหายไป คุณปลื้มลูบหลังคนตัวเล็ก จับเหวี่ยงเบาๆไปมาจนหยุดร้อง คนหน้าสวยถอนกอดจากอ้ายดี สบตาแดงก่ำนั้นก่อนใช้มือเรียวบางนั้นเช็ดน้ำตาเบาๆ อ้ายดีมองใบหน้านั้นนิ่ง แล้วก็ร้องไห้ขึ้นมาอีก ร้อนถึงคุณปลื้มต้องเริ่มต้นกอดปลอบใหม่อีก

                “อ้ายดีคงเสียใจมากที่คุณปลื้มต้องไปแล้ว”

                อีดวงเดินจูงมือหนูโปรดเข้ามา พร้อมด้วยคุณนม พี่สาวก้มตัวลงช่วยคุณปลื้มลูบหลังเด็กน้อย

                “ไม่ไปไม่ได้หรือขอรับ” อ้ายดีพูดออกมาในที่สุด สะอื้นหนักน่าสงสาร

                คุณปลื้มยิ้มอ่อนโยน ลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ แววตานั้นเศร้าสร้อย ด้วยเขาเองปฏิเสธท่านเจ้าคุณไม่ได้ ด้วยเคยให้คำมั่นกับเจ้าพระยาปิติเอาไว้แล้ว หนูโปรดเข้ามากอดคุณปลื้มไว้ ด้วยไม่อยากให้พี่ชายต้องจากไปไกลเช่นกัน ภาระจึงตกอยู่ที่คนหน้าสวยด้วยต้องปลอบใจทั้งคนซ้ายและคนขวา

                คุณนมมองภาพนั้นสะเทือนใจ นั่งนิ่งงันไม่พูดจา มองไปยังสระน้ำข้างหน้า ดวงอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าราวกับส่งสัญญาณให้ทราบว่า ความอบอุ่นแห่งวันกำลังจะลาจากไป

                อ้ายเนียนวิ่งทำท่าจะเข้ามาตามทุกคนกลับขึ้นรถ เนื่องจากท่านเจ้าคุณไปรอที่รถเป็นที่เรียบร้อย ยังไม่ทันจะเอ่ยปาก ก็ชะงักงันมองภาพคุณหนูๆตระกองกอดกันเพื่ออำลาก็สะท้อนใจ หากทว่าคุณนมมองมาเห็นอ้ายเนียนพอดี จึงแจ้งให้คุณหนูๆทั้งหลายรับทราบ คุณปลื้มจึงลุกขึ้น จูงมือคนตัวเล็กทั้งคู่ ข้างละคน

                เมื่อกลับมาที่รถ จึงเห็นท่านเจ้าคุณนั่งหน้าตึงด้านหลังคนขับ แต่คุณปลื้มไม่ใส่ใจ เขาขึ้นนั่งที่เบาะหน้าข้างอ้ายเนียน นำอ้ายดีขึ้นตัก ส่วนหนูโปรดให้เป็นหน้าที่ของอีดวงนำขึ้นตักไป นั่งขั้นกลางระหว่างท่านเจ้าคุณกับคุณนมที่เบาะหลัง เมื่ออ้ายเนียนนั่งประจำที่ รถจึงแล่นออกจากมหาวิทยาลัยกลับเรือนเจริญทรัพย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #85 Benagaltwins (@Benayummy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:06
    เอ็นดูอ้ายดี
    #85
    0
  2. #61 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 21:46
    หมั่นไส้ท่านเจ้าคุณ
    #61
    0
  3. #53 gummyworm (@gummyworm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 14:35
    อายุปูนนี้แล้วเอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่ระวังแก่ตัวไปลูกหลานจะไม่มีใครอยากอยู่ด้วย โอ๊ยย อิน5555
    #53
    0
  4. #43 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:26
    ร้องไห้ตามเเล้ว
    #43
    0
  5. #23 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:51
    จะไปแล้วเหรอ
    #23
    0