คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] Shooting Star [Dan-Beam] [SF] Shooting Star [Dan-Beam] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ธ.ค. 58 / 20:12


Shooting star

 

“เฮ้ย แดน เดี๋ยวพอพี่สั่งเริ่มปุ๊บแกก็จูงมือน้องเค้าวิ่งมาเลยนะ แล้วพวกเอ็กตร้าก็จะปะปนไปด้วย แล้วระหว่างจูงมือกันวิ่งก็มองตากัน ยิ้มหวานๆ ให้กันเต็มที่เลย แบบมีความสุขมากกก อะไรงี้นะ แล้วพอถึงตรงนั้นเอ็กตร้าก็จะหายไปหมด แกก็กอดน้องเค้าจากด้านหลังแล้วก็พูดไปตามบทเลย”

 

“ได้พี่” แดนพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปยังจุดที่ปอยที่ทำหน้าที่ผู้กำกับได้ซักซ้อมไว้เมื่อครู่

 

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่เขาและทีมงานยังคงถ่ายซีรี่ส์เรื่องใหม่ที่เพิ่งแอบเปิดกล้องกันอย่างเงียบๆ แข่งกับเวลา และฉากสุดท้ายของคืนนี้กำลังจะเริ่มต้น สถานที่เป็นถนนแห่งหนึ่งที่ขอปิดการจราจรหนึ่งเลนได้เพียง 5 ชั่วโมง และมันกำลังจะหมดลงในอีกไม่นาน

 

“5 4 3 2 Action!!

 

สิ้นคำสั่งเริ่มจากผู้กำกับ แดนจูงมือตัวประกอบที่มาเล่นบทหญิงสาวที่เขารักวิ่งปะปนกับคนอื่นไปบนถนนที่ถูกเซตให้มีร้านขายของคล้ายตลาดนัดที่มีผู้คนเดินขวักไขว่

 

 แต่เทคแรกเกิดผิดพลาดเมื่อเขาเกือบสะดุดล้ม

 

“ขอโทษครับ อีกรอบนะพี่”

 

เทคสองตัวประกอบสาวเบรกไม่ทันจนชนกับแดน

 

เทคสามจับมือกันเดินผิดคิวไปชนกับคนอื่น

 

เทคสี่จึงต้องเกิดขึ้น

 

!!!

 

“เฮ่ย มายังไงเนี่ย!

 

จู่ๆ ตัวประกอบสาวที่มาเล่นบทหวานโรแมนติกด้วยก็สะดุ้งเฮือกเบาๆ พร้อมพึมพำทำท่าทางเหมือนหลบตาใครอยู่ แดนทันสังเกตเห็นอาการผิดปกตินั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่เขาเองจะแอบสะดุ้งเหมือนกันเมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนมองพวกเขาอยู่หลังทีมงาน

 

..มาตอนไหนวะเนี่ย..

 

“อ้าว พี่บีมมาไงครับ..”

 

เสียงหนึ่งทักทายกับบีมแต่แดนไม่มีเวลาหันไปมองแล้วเมื่อผู้กำกับสั่งให้พวกตัวประกอบที่พากันตื่นเต้นกับการปรากฏตัวของบีมให้กลับมามีสมาธิกับงานต่อเพื่อทำงานให้ทันเวลา เขาก็เช่นกัน

 

..แต่แว่บๆ เหมือนพี่บีมมองมาที่เขาแบบขวางๆ นะ มองแรงมากอ่ะ หืออ..

 

 

 

 

 “เฮ้ย แดน พี่อยากได้อารมณ์แบบรักมากกว่านี้อ่ะ แต่ก็เขินมากๆ แต่ก็กล้าอ่ะ”

 

 “ยังไงของพี่วะ อ่ะ..เอ่อ...ครับๆ ได้ๆ” แดนกำลังจะเหวี่ยงกับคำสั่งงงๆ ของผู้กำกับแต่เหลือบตาไปเห็นบีมที่นั่งกอดอกไขว่ห้างทำหน้านิ่งมองมาก็กลืนคำทุกอย่างลงคอได้แต่รับคำเสียงอ่อยๆ แล้วกลับมาเล่นฉากเดิมซ้ำอีกครั้ง

 

“ผู้กำกับเค้าสั่งคัทเลิกกองไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่เลิกกอดกันอีก” เสียงเย็นๆ ดังขึ้นข้างตัวตอนที่แดนกำลังสวมบทบาทชายหนุ่มที่กำลังดีใจและมีความสุขที่ได้สมหวังกับความรักโอบกอดหญิงสาวไว้แนบแน่น เขาลืมตาแล้วรีบผละออกมาจากตัวประกอบสาวอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นบีมมายืนอยู่ตรงหน้า

 

“เฮ้ย สั่งคัทตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่ได้ยินอ่ะ” มองเลิ่กลั่กไปทางทีมงานก็แทบกุมขมับเมื่อเห็นทีมงานกำลังช่วยกันเก็บข้าวของเคลียร์สถานที่ ส่วนผู้กำกับก็ส่งยิ้มกวนเบื้องล่างมาให้

 

..ไอ้พี่ปอยเล่นกูแล้ว~..

 

“นานล่ะ ออกมาได้ล่ะไอ้แสบ” บีมคว้าไหล่หญิงสาวไว้แล้วลากตัวออกมา

 

“เฮ้ยๆ พี่บีมทำอะไรน้องเค้าอย่างงั้น แล้วทำไมไปเรียกน้องเค้างั้นเล่า!” แดนคว้ามือบีมที่อยู่ตรงต้นคอหญิงสาวไว้ แต่แทนที่หญิงสาวผู้โชคร้ายจะตกใจกลับหัวเราะร่วนให้บีมถลึงตาเข้าใส่

 

“ไอ้แสบเนี่ยแฟนคลับพี่ เคยเจอกันแล้วด้วย แสบมากกกก” เน้นเสียงประโยคสุดท้ายอย่างเน้นๆ

 

“โอ๊ย ขี้หวงอ่ะพี่บีม”

 

“อยากโดนบีบคออีกไง๊ ยังไม่กลับอีก” บีมตวัดเสียงใส่หญิงสาวที่เอ่ยแซวและหัวเราะเขา แต่คราวนี้ยิ่งเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งคนโดนไล่และแดน

 

 

 

 

 “กลับดีๆ นะครับ แล้วเจอกันคิวหน้าจ๊ะ” แดนเอ่ยลาหญิงสาวตัวประกอบที่กำลังจะกลับบ้าน

 

“ยังต้องเจอกันอีกเหรอ ตัวประกอบไม่ใช่เหรอเรา” บีมเอ่ยขัด



“เป็นตัวประกอบ แต่ฉากสวีทกับแฟนพี่เยอะมากกกก” หย่อนระเบิดเสร็จหญิงสาวก็ต้องรีบวิ่งปร๋อขึ้นรถทันที เพราะหนีมะเหงกอันโตที่กำลังจะฟาดลงมาบนหัว

 

“กลับยังครับบอส” หนึ่งเดินมาเรียกแดนหลังจากที่ทุกอย่างถูกเคลียร์เรียบร้อยและสตาร์ทรถไว้รอแล้ว

 

“แล้วตกลงพี่มายังไงฮะพี่บีม”

 

“ขับรถมา พอดีถ่ายละครเสร็จกำลังจะกลับบ้าน แล้วบังเอิญผ่านมาพอดี....” ..เห็นนายก็เลยลงมาดู.. บีมไม่ได้พูดประโยคหลังออกไปแต่น้ำเสียงท้ายประโยคดูเบาๆ แต่อาการหลบตาทำให้แดนพอมองออก

 

“อ๋อเหรอออ เฮ้ย หนึ่ง งั้นนายขับรถพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปรถพี่บีม”

 

“ไปรถพี่ทำไมแดน ก็เดี๋ยว...”

 

“ก็เดี๋ยวกลับบ้านกันไงฮะ ป้ะ กลับกันเถอะ” แดนจูงมือบีมข้ามถนนไปขึ้นรถอีกคนพร้อมทำหน้าที่เป็นพลขับให้หน้าตาเฉย

 

 

 

“ไอ้แสบนั่นมาเล่นละครให้นายได้ไง” นั่งเงียบกันมาพักใหญ่ บีมก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนากับคำถามคาใจ แดนอมยิ้มจนลักยิ้มโผล่ ที่เงียบมาตั้งแต่ขึ้นรถนี่เพราะกำลังคิดหึงอยู่หรือเปล่านะ

 

 “อืม ไม่รู้เหมือนกันครับ เป็นการตัดสินใจของเดย์กะพี่ปอย เรื่องนี้ผมมีหน้าที่แค่แสดงอย่างเดียวนะ”

 

“แล้วต้องเข้าฉากด้วยกันอีกเยอะมั๊ย”

 

“ไม่เยอะหรอกครับ คิวหน้าบทเค้าก็โดนรถชนเดี้ยงหมดบทหมดคิวล่ะฮะ นางเอกตัวจริงรอเข้าฉากอยู่ ฮ่า”

 

“สมน้ำหน้าไอ้แสบเอ๊ย!” บีมหัวเราะอย่างสะใจ

 

“แฟนคลับตัวเองนะนั่น” แดนส่ายหัวแล้วอดหัวเราะกับท่าทางอีกคนไม่ได้ บีมไม่ตอบได้แต่หันมายิ้มกว้างให้อย่างอารมณ์ดีขึ้น

 

“ละครโรแมนติกเหรอ”

 

แดนลอบมองเสี้ยวหน้าที่เปล่งปลั่งของคนชวนคุยด้วยหัวใจที่พองโต หลังจากวันงานทำบุญให้บิ๊กเขาก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกครั้งไวขนาดนี้ เพราะรู้ว่าช่วงนี้ภารกิจของอีกคนก็ยุ่งวุ่นวายไม่แพ้กับเขา แต่ถามว่าคิดถึงไหม ตอบเลยว่าคิดถึงมาก อยากเจอหน้าไหม อยากเจอมาก แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะไลน์ไปหาอีกคนก็ยังไม่เคยเปิดอ่านจนถึงบัดนี้ จะให้โทรไปหาในเวลาที่เขาว่างยามดึก มันก็ไม่ใช่เวลาที่อีกคนจะสะดวกคุยกับเขาอยู่ดี มันเลยกลายเป็นความเงียบระหว่างเราสองคนไปโดยปริยาย

 

“ดราม่ามากกว่านะครับ”

 

“เหรอ เมื่อกี้ไปขอปอยดูบทเหมือนจะมีแต่ฉากโรแมนติก”

 

“เดี๋ยวนี้มีแอบเช็คงานผมด้วย” แดนแกล้งแหย่ดูอาการของอีกคนเล่น แล้วก็หัวเราะเมื่อเห็นอีกคนลุกลี้ลุกลนแก้ตัวเป็นพัลวัน

 

“เปล่าซะหน่อย ก็บทมันวางอยู่ตรงหน้าก็เลยขอหยิบมาดูแป๊บเดียวเท่านั้นเอง” แป๊บเดียวแต่สายตาสแกนฉากโรแมนติกเจอแทบทุกฉากนะ

 

“ฮึ ฮึ หึงผม หรือหวงแฟนคลับครับ”

 

“ไม่อะไรทั้งนั้นล่ะ! อยากทำอะไรก็ทำไปเลย” บีมสะบัดหน้าหนีอีกคนอย่างเคืองๆ

 

“ฮ่า โอ๋ โอ๋ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ออกจะดีใจด้วยซ้ำที่แฟนยังหึงยังหวงผมอยู่บ้าง นึกว่าพี่จะไม่สนใจผมซะแล้วนะฮะ เงียบไปเลย”

 

“..ไม่ค่อยว่างน่ะ มีถ่ายละครสองเรื่องแล้วก็..”

 

“รู้แล้วครับ ผมรู้ความเคลื่อนไหวพี่ตลอดแหล่ะ” แดนขัดขึ้นก่อนที่อีกคนจะพูดจบ คว้ามือมาบีบกุมไว้ให้รู้ว่าเขาเข้าใจ

 

“คิดถึงนะครับ” บีมยิ้มรับคำนั้นก่อนจะตาโต

 

“เออ คืนนี้เค้าว่ามีดาวตกนี่นา”

 

“งั้นไปหาที่นอนดูดาวตกกันนะฮะ”

 

“จะไปไหน” แดนไม่ตอบแต่เลี้ยวรถไปคนละทางกับทางกลับบ้านบีม

 

 

 

“คืนนี้จะไปนอนที่เรือนไทยนะ” ทันทีที่จอดรถเสร็จแดนสั่งความประโยคเดียวสั้นๆ แต่เรียกรอยยิ้มล้อเลียนจากหนึ่งที่รออยู่ได้ทันที แดนชี้หน้าคาดโทษก่อนจะจูงมือบีมเดินอ้อมอีกทางเพื่อไปสู่บ้านเรือนไทย

 

“ไหนบอกว่าหลังนี้เด็ดอยู่ไง นี่มันดึกแล้วจะไม่มากวนเค้าเหรอ”

 

“วันนี้ไม่อยู่หรอกฮะ พี่เด็ดเค้าพาแฟนไปดูดาวตกกันที่บ้านเชียงรายน่ะ พี่รอแป๊บนะ”

 

แดนเดินหายเข้าไปในห้องปล่อยบีมไว้กับบรรยากาศเรือนไทยในยามค่ำคืนที่ทำให้รู้สึกจิตใจสงบและสบายขึ้นมาอย่างมาก เขาไม่เคยได้ขึ้นมาชั้นบนของเรือนไทยหลังนี้เท่าไหร่อย่างมากก็ขลุกตัวอยู่ในห้องอัดที่บ้านอีกหลังนึงแค่นั้น ยิ่งในเวลาค่ำคืนอย่างนี้ด้วยแล้วยิ่งไม่เคย เพิ่งจะรู้บรรยากาศเรือนไทยในยามค่ำคืนแบบนี้มีเสน่ห์แบบนี้นี่เอง และที่ดีไปกว่านั้นคือ

 

“อากาศดีจัง ท้องฟ้าก็เห็นดาวชัดเลย”

 

“โรแมนติกสุดๆ เลยใช่มั๊ยล่ะฮะ” อ้อมกอดที่อบอุ่นกับน้ำเสียงนุ่มๆ ปรากฏขึ้นเรียกรอยยิ้ม หันหลังกลับไปมองก็เห็นกองผ้าห่มกับหมอนวางพร้อมอยู่บนตั่งไม้สักหลังกว้างที่เจ้าของบ้านมีไว้นั่งเล่นรับแขกกลางลานบ้านเรียบร้อยแล้ว

 

“นี่จะกินเหล้าด้วยเหรอ ไม่เอาอ่ะ พรุ่งนี้ไม่ทำงานหรือไง” บีมเบ้ปากบ่นเมื่อเห็นถาดเครื่องดื่มที่วางอยู่ใกล้กันมีขวดเหล้าปะปนอยู่กับกระป๋องน้ำผลไม้

 

“วันนี้บรรยากาศดี เลยนึกอยากดื่มนิดหน่อยแค่พอให้นอนหลับสบายครับ ถ้าพี่ไม่ดื่มเหล้ากับผมก็มีน้ำผลไม้ไว้ให้นะ” แดนดันหลังให้อีกคนมานั่งพร้อมยื่นน้ำผลไม้ให้อย่างเอาใจเมื่ออีกคนปฏิเสธที่จะดื่มเหล้าด้วยกัน

 

“ตามใจ อย่าเมาจนเรื้อนลุกไม่ไหวล่ะกัน พี่ไม่หามพาเข้าไปนอนในห้องหรอกนะ ให้นอนตากน้ำค้างให้เข็ด”

 

“ไม่หรอกน่า ผมอยากกินเหล้าแล้วมีพี่มานั่งเฝ้าผมแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะครับ”

 

“ห๊ะ ทำไม”

 

“ก็อยากเห็นพี่ตามใจให้ผมกินเหล้า แต่ก็ยังบ่นแล้วก็นั่งเฝ้าผมด้วยความเป็นห่วงไง”

 

“แหวะ น้ำเน่า! อยากกินก็กินเงียบๆ ไปเลย ไม่ต้องพูดแล้ว”

 

บีมเอนตัวลงนอนมองท้องฟ้าอย่างสบายใจ ท้องฟ้ากระจ่าง พระจันทร์สวย ดาวระยิบเต็มท้องฟ้า อีกไม่นานคงมีดาวตกมาประดับท้องฟ้าให้ยิ่งสวยขึ้นอีก

 

“นั่นไง ดาวตก เสียดายไม่ได้ถ่ายรูป กล้องมือถือมันถ่ายไม่สวยอ่ะ นู่นๆ ก็มีอีก” บีมชี้ชวนให้คนข้างๆ แหงนมองท้องฟ้าอย่างตื่นเต้น แต่ก็ต้องชะงักเลิกคิ้วเป็นคำถามเมื่อเห็นอีกคนกำลังมองมาที่เขาแทนดาวบนฟ้า

 

“แววตาตื่นเต้นของพี่มันระยิบระยับสวยกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าอีก” แดนตอบมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่คนฟังกลับหัวเราะออกมา “พี่อ่ะ ผมจริงจังแล้วพี่จะหัวเราะทำไมเนี่ย”

 

“ก็พูดไรน้ำเน่าทำไมเล่า เมาแล้วเหรอ”

 

“แค่ครึ่งแก้วเองเนี่ยนะ ไม่เมาหรอก”

 

“พักนี้มาสายซึ้งนะเรา”

 

“ส่วนพี่ก็จะไปสายฮา ชีวิตลั้นลามีความสุขมากสินะฮะ”

 

“ก็ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรนี่ ชีวิตแฮปปี้” แดนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกระดกเหล้าทีเดียวหมดแก้ว แล้วล้มตัวลงนอนตะแคงมองหน้าอีกคน

 

“แกล้งพูดยั่วผมทำไม ผมยังนอยด์ไม่หายเลยนะ”

 

“ก็ไปง้อถึงญี่ปุ่นแล้วไง ทำไมยังไม่หายนอยด์อีกฮึ”

 

“แต่มันไม่ใช่รอบนั้นนี่ กว่าพี่จะไปหาผมได้ ปล่อยให้ผมแพ้เค้านี่” น้ำเสียงเหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่แพ้หน้าตาที่ดูยู่ๆ

 

“แล้วจะเอาชนะคะคานกันไปทำไมล่ะ ถามพี่กันสักคำมั๊ยเนี่ย นี่ทำตัวไม่ถูกแล้วนะ ถ้างอนบ้างจะง้อมั๊ยล่ะ” บีมถอนหายใจอย่างนึกกลุ้มที่ดูแต่ละคนจะเอาแต่ใจกับเขากันเหลือเกิน ..เอาใจไม่ถูกแล้วนะ!

 

“โอ๋ๆๆ ง้อสิคร้าบ ก็พี่เป็นแฟนผมนี่ ใช่ป่ะล่ะ ใช่มั๊ยยยย” โน้มตัวลงหาแล้วแกล้งพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ใส่เล่นให้โดนเบือนหน้าหนี

 

“อ..อือๆ..ใช่”

 

“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะหายนอยด์นะ”

 

“อ้าว..แล้วต้องทำไงถึงจะหายนอยด์ล่ะ อย่างอนกันเลยน๊า นะ แดนน” บีมเอานิ้วจิ้มลงไปแก้มที่มีรอยบุ๋มนั้นย้ำๆ ทำเสียงง้องอนแล้วยิ้มให้ทำเอาคนถูกง้อใจเต้นแรงกับความน่ารัก คว้ามือขาวนุ่มที่กำลังหยิกแก้มให้เขายิ้มกว้างๆ มาไล่งับเบาๆ ไปทีละนิ้วแถมด้วยจูบอีกฟอดใหญ่

 

“ตามใจผม รักผมให้มากๆ ก็พอฮะ เพราะผมก็เอาแต่ใจกับพี่แค่คนเดียวเท่านั้นแหล่ะ” จมูกโด่งแหลมละเลียดหาความหอมนวลจากแก้มใสเรื่อยลงไปซุกไซร้ซอกคอสูดดมความหอมจากกลิ่นกายที่คิดถึงวนกลับขึ้นมาที่แนวคางและหยุดที่ริมฝีปากอิ่ม

 

จูบรสแอลกอฮอล์จางๆ ขมแต่หวาน ฉุนแต่หอมชวนให้ลืมตัวเผลอไผลเปิดโอกาสให้ลิ้นซุกซนรุกล้ำกวาดเก็บความหวานและแลกเปลี่ยนสัมผัสที่โหยหาอย่างหนำใจเมื่อไม่มีการต่อต้าน


..ซะที่ไหน

 

“อ๊ากกกก พี่บีม ผมเจ็บบบบ เจ็บ..เจ็บ..” แดนร้องลั่นเมื่อโดนอีกคนบีบข้อมือแล้วเอาไพล่หลัง สาเหตุน่ะเหรอ ก็แค่ล้วงเข้าไปในเสื้อแล้วลูบผิวนุ่มๆ ลื่นๆ นั้นไปทั่วพร้อมๆ กับจูบก็เท่านั้นเอง

 

“หยุดเลย! ไอ้หื่นเอ๊ย ไม่รู้จักดูสถานที่” บีมดันอีกคนออกห่างแล้วลุกขึ้นนั่ง

 

“งั้นเข้าห้องกัน อั่ก! เดี๋ยวก่อน! ผมพูดเล่นนนน แหม..ผมก็ไม่ได้เอาแต่คิดจะพาพี่มาทำอะไรอย่างนั้นอย่างเดียวหรอกฮะ ก็แค่เผื่อพี่จะเคลิ้มๆ แล้วปล่อยให้อะไรมันเลยตามเลย” แดนยิ้มกรุ้มกริ่มให้คนที่เพิ่งจะฟาดมือลงมาที่หลังเขาเมื่อครู่

 

“เดี๋ยวเหอะ” บีมส่งสายตาคาดโทษมาให้แต่อีกคนก็ไม่ได้สลดกลับหัวเราะเบาๆ แล้วคว้าตัวเขาไปกอดไว้

 

“พี่อธิษฐานอะไรกับดาวตกบ้างมั๊ยฮะ”

 

“หือ ไม่อ่ะ เรื่องเพ้อฝันของพวกผู้หญิงอ่ะนะ ทำไม่เป็นหรอก”

 

“ซะงั้น แล้วถ้าได้อธิษฐาน พี่อยากขออะไรมากที่สุดฮะ”

 

“อืมมม นึกไม่ออก”

 

“เคยอยากขอให้เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปบ้างมั๊ยฮะ” ถามทั้งที่ในใจรู้สึกหวั่นๆ เมื่อคิดไปถึงในอนาคตหากอีกคนไม่อยากมีเขาอยู่ในชีวิตอีกแล้ว

 

“สำหรับพี่คำว่าตลอดไปมันมีจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ยังไงพี่ก็อยากมีแดนอยู่ในชีวิตพี่ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ไม่ตลอดไปแต่เป็นตลอดชีวิตเลยได้หรือเปล่า”

 

“พี่กำลังบอกว่าจะรักผมตลอดไปอยู่ใช่มั๊ย” แดนเลิกคิ้วถาม หัวใจพองโตเมื่อเห็นแววตาที่มีความหมายที่อีกคนส่งมาให้

 

“ไม่รู้ แล้วตกลงได้หรือเปล่า”

 

“ผมรักพี่มาครึ่งชีวิตแล้ว จะรักไปอีกตลอดชีวิตทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ” อ้อมกอดที่แนบกระชับขึ้นเป็นดั่งคำสัญญาที่แลกเปลี่ยนกันว่าเราจะยังมีกันและกันไปอย่างนี้ตราบนานเท่านาน

 

 

นายไปปลูกบ้านที่เชียงรายเหรอ จะหนีพี่ไปไหน

 

ไม่ได้หนี แค่ไปหาที่ปลูกเรือนหอไว้รอพี่ไงฮะ

 

ทำเป็นพูดเล่นไป ไม่หนีจริงอ่ะ ไว้ตอนไม่มีใครจ้างเล่นละครไปปลูกไร่ชาอยู่ที่โน่นดีกว่า เลี้ยงพี่ไหวป่ะล่ะ

 

ถ้าเป็นพี่ พี่จะปล่อยให้ความรักของพี่ต้องลำบากและไม่มีความสุขหรือเปล่าล่ะครับ นั่นล่ะคำตอบของผม ความรักของผม

 

..The End..

 

Talk : ของขวัญวันเกิดย้อนหลังให้น้องสาวนะคะ กล้าเปิดเผยตัวม๊ะ ใจใจหน่อย ฮ่าาาา

 

ผลงานทั้งหมด ของ DarkSideInMind

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ฝนดาวตก
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:58

    ^_^ แดนบีมน่ารัก

    #4
    0
  2. #3 Jizz
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 13:09
    อบอุ่นมากอ่ะ ฟินสุดๆเลย ชอบประโยคสุดท้ายของพี่แดนจัง
    #3
    0
  3. #2 icethp
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 16:20
    ดีใจอ่ะ มีฟิคมาอีกแล้ววว
    #2
    0
  4. #1 iploy
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 23:47
    อ้อมกอดของแฟนพี่บีมอุ่นมากเลยค่ะ 55555
    #1
    0