คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF] BTS รูปถ่ายของ "เรา"

โดย mayujee

เรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องแรกของเค้านะ อาจจะแต่งได้ไม่ดีไม่ถูกใจ ยังไงก็ฝากติชมด้วยนะค้าบบ

ยอดวิวรวม

1,036

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,036

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ค. 57 / 12:44 น.
นิยาย [SF] BTS ٻ¢ͧ "" [SF] BTS รูปถ่ายของ "เรา" | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เหลือเวลาไม่เกินสองเดือน  แล้วผมจะทำยังไงดี 
ถ้าหาก ถึงวันนั้น แล้วผมจะเป็นยังไง
พวกมันจะเป็นยังไง....

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 57 / 12:44


เช้านี้สงบดีนะ อากาศเริ่มจะหนาวแล้วหละ วันนี้ผมตื่นเร็วไปหน่อย เลยได้มีโอกาสยืนดูพระอาทิตย์ขึ้นกะเค้าบ้าง ผมยืนดูจนแดดเริ่มแรงขึ้นแล้วจึงเข้าไปอาบน้ำ คงใกล้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว ผมไม่อยากให้คนอื่นๆ รอ  ที่นี่คือบ้านที่ผมและเพื่อนซื้อไว้บนภูเขา พวกผมอยู่ที่นี้ด้วยกัน  สนิทกันมากรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ 
“ตึงๆๆ เฮ้ยยย ไอวี แม่งมาช่วยกันบ้างเซ่!!!!  ไอโฮปจะฆ่ากูแล้ววววว  มึง ไอวี เว้ยยยย”   อ่าเสียงมารความสุขของผมหละ มันเป็นงี้ประจำ ที่เจโฮปกับจีมินจะแย่งขนมกันแล้วคนใดคนนึงก้อจะวิ่งมาให้ผมช่วย 
“ข้าวเช้าเสร็จแล้วววววว เลิกเล่นแล้วมาตั้งโต๊ะเข้าสิพวกนายอ่ะ” หึหึ นี่ก้อคิมซอกจินเป็นเสมือนแม่ (บ้าน) ของพวกเรา ทำทุกอย่างตั้งแต่อาหารจนเรื่องความสะอาด ถึงจะจู้จี้ไปหน่อยแต่มันก้อเป็นคนดีนะ
“กินข้าวเสร็จไปเล่นน้ำกันมั้ยพวกเรา วันนี้อากาศกำลังดีเลย อยากเล่นน้ำๆๆ” จอนจองกุก ร่าเริงทุกสถานการณ์ สดใส และยังเป็นคนช่วยผมห้ามทัพไอเจโฮปกับจีมินอีก ถึงมันจะกวนตีนผมบ่อยก้อเถอะ
“เฮ้!!  ชูก้า จะมานอนอะไรตรงนี้วะ ไปกินข้าวไป๊ ลุกๆๆ” ชูก้าหรือมินยุนกิจอมขี้เกียจนอนขดตัวอยู่ข้างโซฟา กับแรปม่อนผู้ที่มีความเป็นผู้ใหญ่ในตัวสูงมากกก มันทั้งคู่ โคตรจะสนิทกันมากก และก้อเป็นคนประเภทรู้ใจคนอื่นซะด้วย 
“วี เป็นไรวะ นั่งเหม่อๆ ไม่หิวข้าวไง??”  นั้นไงหละผมยังคิดไม่ทันจบไอเพื่อนจอมรู้ดีอย่างแรปม่อนก้อขัดผมซะแระ
“อ่อ ป่าวๆ คิดไรนิดหน่อย ว่าแต่กินเสร็จแล้วไปเล่นน้ำกันนะเว้ย ไม่ได้เล่นนานหละ กูอยากเล่น”
“คิดเหมือนกูเลยวี อยากไปเล่นน้ำวะ ว่าไง??”
“ไปดิๆ  นานๆครั้ง”  จินเสนอด้วยท่าทางเด็กๆที่ไม่เหมาะกับตัวมันเลย 5555
“ก้อได้วะ งั้นรีบกินกันดิ จะได้ไปเตรียมของกัน” แรปม่อนสั่งหละครับบ  ดูท่ามันเองก้ออยากเล่น
“เฮ้ยย  ไอหมูจีแม่งง ชิ้นนั้นของกูนะเว้ยย”  “ เมื่อเช้ามึงแย่งขนมกูอ่ะ อันนี้กูเอาคืน”  แย่งกันอีกหละ ไอพวกนี้  
“ไอโอป เอาของกูนี่กูไม่ค่อยหิว ” จริงๆผมกินไม่ลงมากกว่า ไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมไม่อยากแตะอาหารเลย
“เป็นไรวะวี ไม่สบาย??  ปกติมึงกินเยอะนะเว้ย”  ไอชูก้าแม่งง  สังเกตจัง
“เออวะ เมื่อกี้ก้อเหม่อๆ มีไรป่าววะ ตั้งแต่กลับมาจากตรวจร่างกายเนี่ยมึงแปลกๆวะ”  ไอจองกุกนี่แม่งก้อขี้สงสัยจริ้งง
“ไม่มีวะ หมอบอกว่ากูอ้วน ลดกินของทอดๆมันๆบ้างก้อดี 55555” ผมโกหกหละ
“อันนี้กูเห็นด้วย ว่ากินของมันๆเยอะไม่ดี แต่กูว่ามึงไม่อ้วนนะ หุ่นดีจะตาย”  ไอม่อนที่พูดกับผมแต่ปากก้อกินไม่หยุด
“แหวะ  หุ่นไอวีโคตรรดี”  หุ่นกูดีกว่ามึงเยอะไอหมู 
“รีบกินข้าวเหอะนา จีมินนี่” ผมตัดบทขี้เกียจทะเลาะกันหละ ไม่ได้ขี้เกียจหรอก แต่เพราะผมรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย จริงๆนะ แค่นิดหน่อย
.
.
.
.
ผมนั่งมองพวกมันที่มาถึงน้ำตกก้อกระโดดลงน้ำกันเป็นลิงเชียว  มันยังเช้าอยุ่เลย ถึงผมจะอยากเล่นเท่าไหร่แต่ก้อยังไม่อยากลงไป  
“ไอวีไม่ลงไปเล่นอ่ะ สนุกนะ” จองกุกเดินขึ้นจากน้ำมาคุยกะผมหละ
“เดี๋ยวลงไป กุอยากถ่ายรูปก่อนวะ ลงไปดิเดี๋ยวถ่ายให้” ผมถ่ายรูปพวกมันทุกคนเอาไว้ทั้งถ่ายเดี่ยว คู่ ถ่ายเป็นหมู่ ถ่ายทีเผลอหรือถ่าแม้กระทั่งกระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้า โขดหิน ปลา ตะไคร่น้ำ แปรงสีฟัน ฝาชักโครกที่ไอม่อนทำแตก 555 ผมถ่ายทุกอย่างเก็บไว้ ถ่ายรูปผมกับเพื่อนๆเมื่อเช้าผมก้อถ่ายนะตอนกินข้าว แล้วยังแอบถ่ายตอนจองกุกกะจีมิน นอนท่าประหลาดๆ รูปจินตอนทำกับข้าวกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ดูเข้ากัน (?)  ผมเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปหละ เพราะรูปถ่ายมันบอกอะไรเราได้หลายอย่างเวลาที่เราคิดถึงมันเราก้อหยิบมันมาดูก้อแค่นั้น และผมก้อยังชอบเขียนไดอารี่ด้วย บันทึกทุกอย่างด้วยลายมือของผม ความทรงจำของผม…เหมือนตอนนี้ รูปที่ผมถ่ายออกมามีแต่รอยยิ้มของทุกๆคน รอยยิ้มที่แสนจะสดใสและรอยยิ้มพวกนี้มันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะเก็บเอาไว้มากที่สุดทุกคนกำลังสนุก  รอยยิ้มของพวกเขา ช่างสดใส มีเสน่ห์ และร่าเริง ดวงตาของพวกเขาฉายแววความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน 
ผมเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ จนเริ่มเหนื่อยกะจะเดินกลับไปเล่นน้ำแต่ผมเกิดอาการแปลกๆ
“ อึกก!  ปวด  ทำไมปวด แบบนี้  อึก ”
.
.
.
.
“วีหายไปไหนวะ ”   “เฮ้ยไอม่อนบอกไอวีให้มาเล่นน้ำดิวะ คงมัวแต่ถ่ายรูปอยู่นั้นหละ” ชูก้า
“เออ เดี๋ยวกูไปตามเอง จะขึ้นไปกินน้ำด้วย”
“ไอวีมันแปลกๆ ปกติมันต้องโดดลงน้ำคนแรกดิ”  จองกุกขี้สงสัย
“เออ ตั้งแต่มันกลับมาจากตรวจร่างกายนะมันซึมๆไปวะบ้างทีก้อสนุกมากจนเกินไปป่ะ”  จีมินนี่
“คงไม่มีไรหรอกถ้ามีมันก้อคงบอกแล้วสิ” จินคนโลกสวย
“น่านนนดิ แต่ไอวีมันโลกส่วนตัวสูงวะ ไปเค้นคอถามมัน มันก้อไม่บอกหรอกถ้ามันไม่อยากบอกอ่ะ”       เจโฮป พูด

 
“ไอวีอยู่ไหนวะ ไม่ไปเล่นน้ำป่ะ วี พวกกูรออยู่นา”   เสียงแรปม่อนหละ ผมอยากจะเรียกมันจังแต่เหมือนผมจะปวดหัวเกินไปแล้ว ผมยืนไม่ไหวแล้ว  
“ไอวีอยู่นี่เอง นั่งทำไรวะ ไม่เล่นน้ำ?”
ผมเงยหน้ามองมันที่ทำหน้ายุ่งๆแบบเป็นห่วง(มั้ง) ผมยิ้มค่อยๆให้  แต่อาการปวดหัวของผมมันแรงขึ้นจนผมล้มลง ผม……อยากร้องไห้จัง
“เฮ้ยย วี เป็นไรวะ ปวดหัวหรอ จะเป็นลมหรอ พักก่อนนะ เฮ้ยๆ วี ไปหาหมอนะวี อยู่เฉยๆนะ เดี๋ยวกูพาไป” ไอแรปม่อนร้อนรนจัง แล้วยังอุ้มผมท่าเจ้าสาวอีก ถ้าเวลาปกตินี้ผมคงเตะมันตาย 555
“เฮ้ยย ม่อน ทำไรวีอ่าา เินไม่ไหวเลยอ่อ555 วีเป็นของพวกกูทุกคนนา ทำไมมึงอุ้มมาวะ เกิดไรขึ้น ตอบให้ดีเลย” เจโฮปพูดติดตลก
“เฮ้ยยพวกมึง รีบเหอะวะ วีกำลังแย่ ไปโรงบาลเร็ว ไอเจโฮปขับรถหน่อยมึงกูอุ้มวีอยู่” 
“เฮ้ย วี ไม่สบายหรอ ปวดหัวหรอวีหรือปวดท้อง ใจเย็นๆนะ ไม่เป็นไรๆ พวกเราอยู่นี่ ไปโรงบาลกันนะวี ไม่เป็นไรนะ”ออมม่าจิน(?)
“กูขึ้นไปก้อเจอมันนั่งหน้าซีดอยู่ เหมือนจะเป็นล้ม กูเลยรีบอุ้มมาเนี่ย ”
 
ตลอดเวลาที่อยู่บนรถ ผมได้ยินเสียงพวกมันพูดกับผมมั่วไปหมด แต่ผมกลับทำได้แค่นอนปวดหัว อยากจะลืมตามองหน้าพวกมันแต่ก้อทำไม่ได้ ไอชูก้าขี้แยก้อเอาแต่ร้องไห้กับอกผม ไอจีมินก้อกุมมือผมไว้แน่นจนเจ็บแต่ผมก้อไม่ได้ปฏิเสธนะ แรปม่อนก้อยังคงอุ้มผมด้วยท่านั้นแม่จะนั่งอยู่ก้อตามแต่แรงโอบที่แขนของมันทำให้ผมรู้ว่ามันเป็นห่วงผมแค่ไหน เสียงบ่นของจินที่นั่งอยู่ข้างหน้าเสียงของจินที่เคยมั่นคงตอนนี้ มันสั่นเครือ จนผมอยากร้องไห้ เจโฮปขับรถได้เปรี้ยวมาก ถ้าเป็นเวลาธรรมดาพวกผมคงบ่นมันหูแฉะ มันคงรีบมาก 
 
 
“คนป่วยครับ!!!  เพื่อนผมกำลังแย่ ฮึก ช่วยที ช่วย…พะ  เพื่อน  ฮึ ก ของผม ฮึกก ที!!”  ชูก้าจอมขี้แย สะอื้นเป็นตุ๊ดเลย
แรปม่อนอุ้มผมวางลงบนเตียงฉุกเฉิน  แล้วพูดกับผมเบาๆ  “มึงต้องไม่เป็นอะไร มึงยังไม่ได้เล่นน้ำเลย มึงต้องกลับไปเล่นน้ำกับพวกกูก่อนนะวี”   5555 แรปม่อนมึง เวลามึงเศร้าเนี่ยย หน้ามึงฮาชิบเป๋งเลยย ผมหละอยากหัวเราะจริงๆ
ผมพยายามลืมตามองหน้าพวกมันทุกคน แม้ผมจะปวดหัวมาก แต่ผมก้อยังอยากเห็นหน้าพวกมัน เพื่อนของผม ผมรู้ดีว่าผมเป็นอะไร  เดือนก่อนผมไปหาหมอ เพราะผมปวดหัวบ่อยมาก หมอบอกว่าผมอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงสองเดือนแล้ว  มันรักษาไม่ได้อีกแล้ว  กลับมาถึงบ้านผมอยากจะร้องไห้ แต่ก้อไม่ ผมเห็นหน้าพวกมันที่นั่งรอกินข้าวเย็นนั้นมันทำให้ผม อยากเข้มแข็ง ไม่อยากให้ใครเป็นห่วง  ผมไม่ได้บอกพวกเขาว่าผมป่วย ผมใช้ชีวิตตามปกติ เฮฮา สนุกและมีความสุขไปกับเพื่อนๆ นั้นคือสิ่งที่ผมอยากทำ  ตอนนี้ผมเห็นหน้าเพื่อนๆผมทุกคน พวกเขา กำลังร้องไห้งั้นหรอ ไม่ ผมไม่อยากให้ทุกคนต้องร้องไห้  ผมยิ้ม ยิ้มให้เพื่อนเห็น เป็นรอยยิ้มที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ยิ้มให้พวกเขา เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนผมจะหลับไปและคงไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
 
 
 
โต๊ะอาหารวันนี้มันเงียบเกินไปแล้ว  ทุกคนไม่มีรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะเลย มันดูแย่นะ
“นี่ ทานเสร็จเราขึ้นไปที่ห้องวีกันมั้ย” จองกุกเสนอ
“ไปสิ อยากไปหามันนะ” จีมินตอบเสียงเศร้าๆ
 ห้องของวี ที่พวกเขาไม่ค่อยได้เข้ามาเท่าไหร่นั้น ทำให้พวกเขาตกใจ เพราะมันเต็มไปด้วยรูปถ่ายของพวกเขา  แทบจะทุกอิริยาบถ รูปถ่ายของพวกเขา ที่มีแต่รอยยิ้ม บางรูปก็เป็นตอนที่ทะเลาะกันบ้าง เยอะแยะไปหมด น้ำตาของพวกเขาไหลออกมาเงียบๆไม่มีใครพูดอะไร จินเดินไปที่นั่งที่เตียงหยิบสมุดบันทึกเล่มนึงที่ถูกวางไว้ใต้หมอนขึ้นมาเปิดอ่านไปเรื่อยๆในขณะที่ทุกๆคนยืนดูรูปที่วีเป็นคนถ่าย อ่านถึงหน้าสุดท้ายจินแทบจะพูดอะไรไม่ออกแต่ก็ตัดสินใจอ่านให้ทุกๆคนฟัง
"นี่..ไดอารี่ของไอวีมันหนะ เขียนถึงพวกเราแทบทุกหน้าเลยนะ แล้วดูนี่สิ หน้าสุดท้ายนะ"


มะเร็งสมองหละ หรือลูคีเมียกันนะ จำไม่ได้แล้ว หมอบอกว่าคงอยู่ไม่ได้ถึงสองเดือน อ่า ทำไงดีเนี่ย ยังไม่อยากไปไหนเลย อยากจะอยู่กับพวกแกทุกคน ไปเที่ยว ไปสนุก นั่งกินข้าว ด้วยกันอีก แต่มันจะเป็นไปได้มั้ย ขอโทษนะเว้ยที่ไม่ยอมบอกพวกแกทุกคน ไม่อยากให้เป็นห่วงงง  บางทีชั้นคิดว่าพวกแกอาจจะแอบอ่านไดอารีเล่มนี้อยู่ ก้อเลยอยากบอกว่า  แม่งงงเสือกมากกก  55555  แต่ก้อนะ เพราะพวกแกเป็นแบบนี้ เพราะจีมินนี่ไอหมูกับไอเจโฮปที่แย่งขนมกันทุกวันมันทำให้บ้านเรามีแต่เสียงหัวเราะ   เพราะจินจีมินก้อเลยกลายเป็นหมูพวกเราก้ออิ่มท้องกันทุกวัน  แม้จะมีเมนูแปลกๆมาให้ได้ชิมกันบ่อยๆก้อเหอะ  ชูก้าเพราะแกขี้เกียจเวลาเดินไปไหนก้อมักจะเห็นแกนอนเลื้อยตลอด ช่วยขยันหน่อยเถอะคุณปู่ แต่มันก้อน่ารักดีนะ คึคึ  แรปม่อน เสียงแกจะดังไปหนายยยย  เวลาพูดเนี่ยเร็วไปมั้ยพวก ยิ่งถ้าได้อยู่พร้อมกันสามคนนะเจโฮปชูก้าแล้วก้อมุง มันทำให้กูปวดหัววว  แร๊ปได้ตลอดอ่ะ  นั้นหละถ้าวันไหนมึงไม่แร๊ปนะแสดงว่ามึงป่วยชัวร์ แต่ก้อดูแลคอตัวเองด้วยนะ  จองกุก ไอเอ๋อตลอดกาลลล  โคตรขยันอ่ะมึง แต่ช่วยลดดีกรีขี้โมโหลงนิดนึงได้ป่ะ เวลาโมโหใส่กูทีไรแม่งกูต้องโดนมึงตีตลอดอ่ะ เจ็บนะ 55555  ตอนพวกมึงมาอ่านไดอารีกูเนี่ย กูคงอยู่บนฟ้าแล้วหละ กูขอโทษที่ทำให้พวกมึงร้องไห้ หรือรู้สึกแย่ ขอโทษในเรื่องที่กูทำให้พวกมึงโกรธ ขอโทษที่อยู่นานกว่านี้ไม่ได้  แต่หลังจากนี้กูหวังว่าเมื่อกูยืนดูพวกมึงลงมาเนี่ย พวกมึงจะยังเป็นแบบนี้ มีความสุข เฮฮา และร่าเริงเหมือนเดิม อ่ออ ของขวัญวันเกิดของทุกคนเนี่ยกูเบี้ยวใช่มั้ยล่าาาา จิงๆกูมีให้นะ อยู่ในกล่องสีน้ำเงินใต้เตียงหยิบเอาได้เลย มีชื่อแปะไว้  ขอบคุณนะเพื่อน สำหรับเวลาที่ผ่านมา  รักนะ
                                                                                                                        รักพวกแกนะ  
                                                                                                                       วี คิมแทฮยอง
 
 
 
 
 
 
จิน กับผ้ากันเปื้อนลายเจ้าหญิงสีชมพูเจ็ดชุด  แรปม่อนกับหูฟังอีกเจ็ดกล่อง  เจโฮปกับรองเท้าสีสันสดใสเจ็ดคู่  จีมินกับกระเป๋าเป้เจ็ดใบ  ชูก้ากับเสื้อกันหนาวเจ็ดตัว  จองกุกกับหมวกสไตล์ฮิพเจ็ดใบ  
 
“เจ็ดหรอ สมเป็นคิมแทฮยอง ไม่อยู่แล้วยังจะทำให้พวกเราร้องไห้อีกนะ” จองกุก
“พวกเราเจ็ดคน รักกันตลอดไป นายได้ยินอยู่ใช่มั้ย คิมแทฮยอง” เจโฮปพูดน้ำตานองหน้า
“พวกกูคิดถึงมึงนะ รักมึงนะ ไอบ้าวี ไอบ้าคิมแทฮยองงง!!!!”  จีมิน
"มึงเป็นสโตกเกอร์ไงวี ถ่ายรูปไว้ขนาดเนี้ยะ แล้วพวกกูจะซื้ออัลบั้มมาเก็บไว้อย่างดีเลย เชื่อสิก้อมันเป็นรูปถ่ายของพวกเรานิ" จิน
"มึง ชาติหน้าเกิดมาเป็นเพื่อนกับพวกกูอีกนะวี รู้มั้ย ไม่มีมึงแล้วมันเหงานะ ไม่มีมึงแล้ว พวกกู...อยากให้มึงอยู่กับพวกกูอีกนะวี" แรปม่อน
"มึง แม่งทิ้งพวกกูได้ลงคอหรอวี คอยดูนะ ถ้ากูได้เจอมึงเมื่อไหร่ กูจะปล้ำมึงเลย ฮึก ไอ เชี่ยวี มึงอ่ะใจร้าย ชะมัดเลย ฮืออ" ขี้แยเหมือนเดิมม เลยชูก้า

เสียงตะโกนของพวกแกนี่มันดังจริงๆ
นี่สินะ ที่เรียกว่า เพื่อนนะ ….
 
………………………….จบ……………………………
 
 
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ mayujee จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 kimtaehyun
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 10:52
    น้ำตาไหลไปเจ็ดหยดเลยอะเศร้ามาก
    #5
    0
  2. #4 หนูผ่านมาค่ะ
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 14:40
    TT0TT ฮืออออ เรื่องมันเศร้าหนู
    #4
    0
  3. #3 Maamaporr
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 22:59
    아파~~TOT
    #3
    0
  4. #2 TAETAE_MEIJI10
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 20:09
    ฮรือออ ร้องไห้เลยอ่ะ TT

    #2
    0
  5. วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 12:27
    ซึ้งอ่ะ อ่านไปร้องไห้ไป T^T
    #1
    0