Medico Z เซย์เดนกับสาวใสข้างบ้าน

ตอนที่ 7 : Everything Has Changed

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    3 ก.ย. 63

6

Everything Has Changed.

เปลี่ยนไปทุกอย่าง

 

เอาล่ะนักเรียนทุกคน โปรดอยู่ในความสงบและฟังที่ครูจะพูดต่อไปนี้....”

ฉันปาดเหงื่อที่ไหลอาบแก้มเป็นครั้งที่ห้า ตาทั้งสองข้างหยีเป็นเม็ดก๊วยจี้เพราะต้องพยายามเพ่งมองไปที่เวทีท่ามกลางแสงแดดสว่างจ้าแบบนี้ กว่านักเรียนทุกคนจะมารวมตัวกันที่สนาม กว่าจะเข้าแถวตามชั้นเรียน กว่าทุกอย่างจะเป็นเรียบร้อย...ปาเข้าไปเกือบสิบโมงเช้าแล้ว! แดดกำลังเริ่มระอุเลยเชียวล่ะ ฉันเห็นเซย์เดนอยู่ในแถวห้องสองกับเพื่อนๆ ของเขา ทั้งที่นักเรียนมีเกือบพันคนแต่กลุ่มของพวกเซย์เดนกลับโดดเด่นประหนึ่งมีลำแสงวิบวับออกมางั้นล่ะ พวกเขาหัวเราะร่วนแล้วก็พูดคุยอะไรท่าทางสนุกสนานอยู่ตลอดเวลาเลย

นั่นไงหกเทพลิโอนาร์ด อยู่กันครบเลย! อ้า...นับว่ายังเป็นเรื่องดีอยู่บ้างที่ต้องมาเข้าแถวกลางแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้”

นิดบอกแล้วก็มองไปที่กลุ่มของเซย์เดนอย่างปลาบปลื้มปนหลงใหล อันที่จริงสาวๆ อีกหลายคนก็มีอาการแบบเดียวกับนิด

ครูจะไม่พูดอะไรจนกว่าพวกคุณจะเงียบเสียงลง ถ้าชอบยืนตากแดดกันแบบนี้ก็เชิญตามสบาย”

น้ำเสียงโหดๆ ของครูที่หน้าเวทีทำเอานักเรียนทุกคนหยุดพูดแล้วก็หันไปสนใจที่หน้าเวทีแทนอย่างจริงจัง ภายในหนึ่งนาทีทั่วสนามก็เงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่เลย

ขอบคุณมาก เอาล่ะ...เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อเช้านี่ครูได้รับรายงานจากแม่บ้านว่ามีกลุ่มนักเรียนที่ไร้หัวคิด แอบไปเตะบอลในห้องทดลองวิทยาศาสตร์! อุปกรณ์ทดลองและทีวีภายในห้องได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก!”

โอ้...ฉันไม่คิดว่าจะมีคนไปเตะบอลในห้องเรียนวิทยาศาสตร์ทั้งๆ ที่โรงเรียนก็มีสนามฟุตบอลออกจะเยอะแยะขนาดนี้ หรือพวกเขาชอบความท้าทายโดยการเตะบอลข้ามสิ่งกีดขวางอย่างพวกหลอดแก้ว โหล บีกเกอร์ =_=

ความคิดที่พิเลนเรื่องนี้ยังพอรับได้ แต่การแอบขโมยเงินของชมรมวิทยาศาสตร์ที่เก็บเอาไว้ในล็อกเกอร์และของมีค่าอื่นๆ ในห้องนั้น นี่เป็นเรื่องที่โรงเรียนรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด! เพราะฉะนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี่เราจะไม่มีวันปล่อยผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น โรงเรียนสามารถจัดหาอุปกรณ์และชดเชยค่าเสียหายให้กับนักเรียนและชมรมวิทยาศาสตร์ได้ แต่พฤติกรรมอันเลวร้ายของนักเรียนกลุ่มนี้จะต้องถูกกำราบให้เด็ดขาด...”

เสียงพูดคุยอื้ออึงเริ่มดังในหมู่นักเรียน

ใครวะ”

คิดได้ไงขโมยของ”

สงสัยไม่มีเงินมั้ง”

โรงเรียนนี้มีแต่ลูกคนมีตังค์ทั้งนั้น ทำไมถึงมีขโมยได้นะ”

ทุกคนต่างพึมพำกับเพื่อนของตัวเอง แม้แต่ฉันก็ยังแอบเห็นด้วยกับบางความคิดเห็นเลยล่ะ เพราะค่าเทอมโรงเรียนนี้...นับเลขศูนย์ที่ตัวท้ายกันไม่หวาดไม่ไหวเลยล่ะ อย่างน้อยนี่ก็ช่วยคัดกรองนักเรียนในโรงเรียนได้ว่าส่วนใหญ่ต้องพอมีฐานะบ้าง

ออกไปก็โง่เต็มทน โดนทันบนแน่นอนอ่ะ เผลอๆ โดนไล่ออกจากโรงเรียนด้วยซ้ำ”

นักเรียนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ครูได้กล่าวออกไปนี้ จงออกมามอบตัวที่หน้าเวทีเดี๋ยวนี้”

ใครจะไปออกวะ”

นั่นสิๆๆ”

ทุกคนเงียบ!!!”

นักเรียนทุกคนปิดปากสนิทเมื่อเจอเสียงโหดขั้นสูงสุด

วันนี้นักเรียนทุกคนในโรงเรียนก็จะต้องนั่งตากแดดแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีผู้ออกมารับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น”

โห!!”

เฮ้ย อะไรวะ!”

ฉันไม่ได้ทางกันแดดมาด้วยนะ กรี๊ดดด!!”

ถ้าหากนักเรียนกลุ่มนั้นยังพอมีสปิริตอยู่บ้าง หากมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและไม่ต้องการให้เพื่อนร่วมโรงเรียนต้องเดือดร้อนแทนแบบนี้ ครูขอให้ออกมามอบตัวที่หน้าเวทีตั้งแต่ตอนนี้”

แล้วถ้าพวกมันไม่ออกมาละคะ แบบนี้เราไม่ต้องนั่งตากแดดจนเกรียมเหรอ!”

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ กับเวทียกมือขึ้นแล้วก็ถามเสียงดัง

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง พวกเราทุกคนก็จะได้รู้กันในตอนนี้ล่ะว่านักเรียนกลุ่มนั้นไม่คู่ควรกับการให้อภัยใดๆ ทั้งสิ้น โรงเรียนจะดำเนินการลงโทษขั้นสูงสุด”

ถ้าพวกมันไม่ยอมมอบตัวแล้วโรงเรียนจะเอาพวกมันมาลงโทษได้ยังไงครับ!”

ไม่ต้องห่วง โรงเรียนจะแจ้งตำรวจเพื่อให้สืบหาตัวผู้กระทำผิดมารับโทษ นักเรียนทุกคนคงทราบว่าโรงเรียนมีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ในหลายจุด และครูเชื่อว่าหากได้มีการสอบถามและสืบค้นจากผู้เห็นเหตุการณ์อย่างจริงจังแล้ว ตำรวจจะต้องหาตัวนักเรียนกลุ่มนั้นได้แน่นอน”

เสียงฮือฮาดังไปทั่วทั้งสนาม ทั้งหมดต่างเฝ้ารอให้ผู้กระทำผิดออกมามอบตัวสักที

แต่ผ่านมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีใครออกมาสักคน... -_-;

ฉันว่าพวกนั้นไม่ออกมาแน่ แล้วนักเรียนทั้งโรงเรียนก็ต้องตากแดดฟรี”

นิดบอกอย่างเซ็งๆ แล้วก็เอาผ้าเช็ดหน้าคลุมหัวไว้

เจีย เธอโอเคหรือเปล่า ทำไมหน้าดูซีดๆ จัง”

มะไม่เป็นไรหรอก”

ฉันบอกแล้วก็ปาดเหงื่อที่แก้มออกอีกครั้ง รู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายร้อนมากกว่าปกติ ฉันอยากจะเข้าไปนั่งในที่ร่มใจจะขาด แต่คนอื่นๆ ก็ยังยืนตากแดดกันทั้งโรงเรียน ฉันจึงรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอภิสิทธิ์ที่จะได้เข้าไปในร่ม ใครๆ เขาก็ร้อนกันทั้งนั้นแหละว่ามั้ย

เฮ้ย! ไอ้พวกเลวเอ๊ย! ออกมาสักทีสิวะ รู้มั้ยว่าคนอื่นเขาร้อนจะตายโหงแล้วนะเว้ย ทำชั่วแล้วยังมาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีกเหรอฟะ!”

นักเรียนชายคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนเวทีแล้วตะโกนใส่ไมค์ด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว พวกครูรีบลากเขาลงมาก่อนจะไล่ให้กลับไปยืนในแถวตามเดิม

ฉันว่าการที่พวกครูทำแบบนี้ นอกจากจะกดดันผู้กระทำผิดด้วยการเอานักเรียนทั้งโรงเรียนเป็นเครื่องต่อรองแล้ว ยังถือเป็นการลงโทษแบบประจานอยู่ในทีอีกด้วย เพราะการต้องออกไปมอบตัวที่หน้าเวทีนั่นถือว่าเป็นการเปิดเผยตัวตนต่อคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด แน่นอนว่าต้องเกิดผลกระทบตามมาแน่ๆ ฉันว่านี่คือการลงโทษที่โหดร้ายกว่าการทำทัณฑ์บนเสียอีก พวกเขาจะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นขโมย อยู่ตรงไหนของโรงเรียนก็ถูกมอง ทำอะไรก็ไม่มีใครไว้ใจ

แต่ถ้าพวกที่ทำผิดไม่ยอมออกมาล่ะก็...คำพูดของคุณครูได้บอกอย่างชัดเจนแล้วว่าจะไม่มีการให้อภัยโดยเด็ดขาด ซึ่งคงหมายความว่าต้องโดนไล่ออกและดำเนินคดีสูงสุดตามกฎหมาย เท่ากับพวกเขาต้องเลือกระหว่างทนยอมรับสายตาติฉินของคนทั้งโรงเรียนหรือโดนไล่ออก แถมยังถูกดำเนินคดี อืม...ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะเนี่ย

ฉันหลับตาแล้วก็พยายามคิดนู่นคิดนี่ต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้ตัวเองยังมีสติ ไม่เช่นนั้นในวินาทีใดวินาทีหนึ่งข้างหน้าฉันจะต้องล้มพับไปแน่ๆ

ซะ...เซย์...มาทำอะไรที่นี่เหรอ...”

เมื่อกี้นิดว่าไงนะ อ้า...ฉันพยายามลืมตาขึ้น แต่กลับเห็นเพียงแสงเลือนลาง หูทั้งสองข้างเริ่มอื้อ ได้ยินเสียงลมดังหวิวๆ อยู่รอบตัว...

เฮ้! แพนเจีย”

“...”

ฉันได้ยินเสียงของเซย์เดนอยู่ไม่ไกล แต่ทว่าสติของฉันหลุดหายไปแล้ว

ทุกคนหลีก!”

เฮ้ย! มีคนเป็นลม!”

“จริงอ่ะ ใครอ่ะ!

 

 

 

ห้องพยาบาล

ฉันค่อยๆ ลืมตาแล้วก็พบว่าตัวเองอยู่ในสีขาว มีเตียงว่างๆ ตั้งอยู่อีกหลายเตียงในห้องนี้ สักครู่ฉันก็นึกออกว่ามันคงเป็นห้องพยาบาลนั่นล่ะ เพราะว่าสมัยอยู่โรงเรียนเก่าฉันก็โดนหามเข้าไปนอนบ่อยๆ แล้วห้องพยาบาลโรงเรียนไหนก็คล้ายๆ กันทั้งนั้นราวกับนัดกันตกแต่ง ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น

เฮ้ๆๆ ไม่ต้องรีบลุก นอนอยู่แบบนั้นล่ะ”

ฉันหันไปหาต้นเสียงแล้วก็พบว่าเป็นเซย์เดนนั่นเอง เขานั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่าง ตัวอยู่อีกฝั่งแต่หน้าหันมาทางนี้ ดูแล้วน่าหวาดเสียวยังไงชอบกล

ทำไมนายไปนั่งอยู่ตรงนั้นล่ะ เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก!”

เพราะนี่เป็นห้องพยาบาลยังไงล่ะ”

ก็เข้ามานั่งด้านในสิ ฉันกลัวนายจะหงายหลังลงมาชะมัด”

ยัยบ๊อง นี่มันห้องฝั่งผู้หญิง ผู้ชายจะเข้าไปได้ยังไงล่ะแล้วก็เป็นห่วงตัวเองก่อนดีกว่า”

อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง นี่แปลว่าเขาแอบมาดูอาการฉันล่ะสิท่าเลยต้องปีนมาทางหน้าต่างแบบนี้ คิดแล้วฉันก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

อาการเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง ซิสเตอร์บอกว่าเธอแค่เป็นลมแดดน่ะ ฉันเลยยังไม่ได้โทรหาแม่ของเธอ”

โอ๊ย อย่าโทรนะ! ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”

แน่ใจนะ”

ล้านเปอร์เซนต์ แค่แดดร้อนมากไปหน่อยเท่านั้นเอง เฮ้อ น่าขายหน้าชะมัดที่ดันมาเป็นลมต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนแบบนี้ ฉันคงดูไม่จืดแน่ๆ เลย”

ไม่หรอก ฉันว่าเธอเป็นลมก็ดีนะ เพราะตอนที่ฉันอุ้มเธอออกไป ใครต่อใครก็พากันตกใจเอะอะโวยวายกันใหญ่ ไอ้พวกที่ทำผิดก็ลุกขึ้นมาสารภาพเฉยเลย สงสัยคงจะกดดันนั่นล่ะที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนแบบนี้ ฮ่าๆ พอได้ตัวคนผิดครูก็ปล่อยพวกเราจากสนามทันที แถมยังงดเรียนจนถึงบ่ายครึ่งด้วยล่ะ

เอ่อ กลายเป็นว่าการสลบเหมือดของฉันเป็นตัวเร่งให้นักเรียนที่ทำผิดออกมารับผิดชอบซะงั้น คนอื่นๆ ก็ได้รอดพ้นจากการโดดแดดย่างไปด้วย จะดีใจดีมั้ยเนี่ย

เมื่อกี้นายบอกว่าอุ้มฉันออกไปงั้นเหรอ ทำไมนายถึงมาอยู่แถวห้องเรียนฉันได้ล่ะ”

ฉันถามเมื่อนึกขึ้นได้ เพราะเซย์เดนอยู่แถวห้องสอง จำได้ว่าเขายังยืนหัวเราะเฮฮากับกลุ่มหกเทพลิโอนาร์ดบลาๆ อะไรนั่นอยู่เลยนี่นา

ฉันเห็นเธอแวบเดียวก็รู้แล้วว่าอาการไม่ดีเลยรีบเดินมาหา แต่พอไปถึงเธอก็จะล้มทั้งยืนซะแล้ว”

แฮ่ะๆ ขอบใจนะ ว่าแต่ฉันตัวหนักหรือเปล่า”

หนักมาก เธอตัวเล็กนิดเดียว แต่ทำไมหนักได้ขนาดนั้นอ่ะ ไส้ตันหรือเปล่าเนี่ย”

นี่!”

ล้อเล่น ฮ่าๆ เหมือนอุ้มลูกแมวไปห้องพยาบาลต่างหาก”

ฉันพยายามมองเขาเหมือนไม่พอใจ แต่ก็ทำได้ไม่นาน สุดท้ายก็หัวเราะออกมาจนได้

แพนเจีย วันหลังถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนแบบนั้นอีกรู้มั้ย คนอื่นเขาเป็นห่วงนะ”

“...”

ถึงเขาจะใช้คำว่า คนอื่นเขาเป็นห่วง แต่ฉันก็รู้อยู่ในใจว่าคนอื่นที่ว่านั่นก็คงเป็นเขานั่นล่ะ ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่ รู้สึกหัวใจเต้นเร็วขึ้นอีก ความสุขไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง การถูกใครสักคนเป็นห่วงและใส่ใจนี่มันดีชะมัด

เอ้อ ว่าแต่เธอรู้มั้ยว่าทำไมใครๆ ถึงคิดว่าเราเป็นญาติกัน”

อะไรนะ”

ตอนที่ฉันอุ้มเธอเข้ามา ซิสเตอร์บอกว่า พาญาติเธอไปห้องพักผู้หญิงเลยเซย์เดน น่ะ ฟังตอนแรกฉันก็งงๆ นิดหน่อย แต่ตอนนั้นต้องรีบพาเธอไปที่เตียงก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก”

อ้อ”

เธอพอจะรู้มั้ยว่าทำไมทุกคนคิดแบบนั้น”

เอ่อ...แฮะๆ ฉันบอกเพื่อนไปว่าเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนะ ข่าวมันคงกระจายไปทั่วน่ะ”

ขนาดพวกอาจารย์ยังเชื่อเลยเหรอ  ฉันชักจะรู้สึกผิดแล้วแฮะ

อ้าว แล้วทำไมถึงบอกไปแบบนั้นล่ะ”

ก็เพราะนายนั่นล่ะ! นายบอกว่าไม่ให้บอกใครว่าบ้านเราติดกันนี่นา พอคนอื่นซักมากเข้าฉันก็เลยบอกว่าเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

อ่อ แบบนี้นี่เอง”

คงไม่เป็นไรใช่มั้ย” ฉันถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงลังเลนิดๆ เพราะเขาอาจจะไม่อยากเป็นญาติกับฉันก็ได้ใครจะไปรู้ ขนาดบ้านติดกับฉันเขายังไม่อยากให้บอกใครเลย

ไม่เป็นไรหรอก ดีซะอีก เราก็เหมือนญาติกันจริงๆ นะเธอว่ามั้ย แม่เธอกับแม่ฉันสนิทกันอย่างกับเป็นพี่น้องกันแท้ๆ งั้นล่ะ ถือว่าเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็คงไม่ผิดหรอก”

ฉันอยากจะขานรับว่าเห็นด้วย แต่กลับมีอะไรบางอย่างหยุดเสียงที่กำลังจะเปล่งออกไป

พี่น้อง? เราเหมือนเป็นพี่น้องกันงั้นเหรอ

ไม่เอานะ...

มีเสียงกระซิบเล็กๆ ดังขึ้นมาอยู่ข้างหู

ที่จริงแล้วฉันก็รู้สึกเหมือนเธอเป็นน้องสาวยังไงยังงั้นเลยนะ ถ้าเมื่อสักสิบกว่าปีก่อนแม่ฉันยอมมีน้องอีกสักคนก็คงจะดี ฉันฝันว่าจะได้มีน้องมาตลอดเลยรู้มั้ย แล้วถ้าเป็นเด็กผู้หญิงก็คงจะเหมือนกับเธอแหงๆ เลย ตัวเล็กๆ ผมเป็นลอนเหมือนตุ๊กตาแบบนี้ ต้องน่ารักมากแน่ๆ

น่าตลกชะมัด พอเขาพูดว่ารู้สึกเหมือนเป็นพี่เป็นน้องกันจริงๆ ฉันกลับไม่ชอบใจงั้นเหรอ แพนเจีย! นี่เธอลืมไปหรือเปล่าว่าเธอเป็นคนเริ่มเองนะ! เมื่อสิบวินาทีที่แล้วเธอยังกังวลว่าเขาจะไม่อยากเป็นญาติเธอเลย แต่ทำไมวินาทีนี้เธอถึงอยากจะถอนคำพูดนั้นซะละ ทำไมล่ะ

เฮ้อ คิดแล้วก็เศร้าชะมัด เพราะแม่ฉันไม่อยากท้องอีกแล้ว =_= แถมยังบอกกับฉันตอนประมาณเจ็ดแปดขวบว่า ลูกไม่ต้องมีน้องหรอก แม่ขี้เกียจเลี้ยงเด็กอีกคน เหลือเชื่อมั้ยล่ะแม่ฉัน

“...”

เฮ้...เธอโอเคหรือเปล่า ทำไมเงียบไปล่ะ”

ปละ...เปล่า ฉันคิดว่าฉันจะนอนพักสักหน่อยน่ะ”

ฉันบอกเสร็จก็เอนตัวลงไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม แม้ภายนอกฉันจะแสดออกมาไม่แตกต่างไปจากเดิมเท่าไรแต่ภายในใจกลับมีเสียงตะโกนที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกหน่วงที่หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดมันเอาไว้

โอเค ถ้างั้นฉันไม่กวนแล้วกัน พักผ่อนเถอะนะน้องสาว ฮ่าๆ”

ไม่ ไม่เอาน้องสาว!

เสียงนั้นดังก้องขึ้นอีก มันทำให้ฉันค้นพบอะไรบางอย่าง...บางอย่างที่ฉันเพิ่งรู้แน่ชัดในวันนี้นี่เองว่ามันคืออะไร

ไว้พี่จะมารับตอนกลับบ้านนะ ^_^”

ไม่เอา! ไม่เอาแบบนี้

ฉันไม่อยากเป็นน้องสาวของเขา

ไม่อยากให้เขาคิดกับฉันในแบบนั้นด้วย

ไม่เอานะ...ไม่เอา

แต่ว่านี่จะพักแล้ว เธออยากกินอะไรสักหน่อยก่อนมั้ยแล้วค่อยนอนพัก”

เขาทำดีกับฉันอีกแล้ว.. ทั้งห่วงใยและใส่ใจขนาดนี้ แต่เพราะเขาคิดว่าฉันคือน้องสาว

ไม่เอา...ฉันไม่อยากได้แบบนี้

แพนเจีย เธอดูแปลกๆ ไปนะ รู้สึกไม่สบายอยู่หรือเปล่า”

ฉันไม่ตอบแต่กลับพลิกตัวหนีไปอีกด้านเพราะกลัวว่าเขาจะมองออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับใจฉันตอนนี้

แพน...”

ฉันเหนื่อย ขอนอนก่อนนะ”

ฉันบอกสั้นๆ แล้วก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดหัวเหมือนเป็นเกราะกำบังตัว

ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันละกันนะ ฉันอยู่แถวนี้ล่ะ”

อื้อ...”

เมื่อได้ยินเสียงกระโดดลงไปที่พื้นอีกด้านฉันจึงค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกแล้วก็พลิกตัวกลับมา มองตรงไปยังหน้าต่างที่ก่อนหน้านี้เซย์เดนเคยนั่งอยู่อย่างเหม่อลอย ตอนนี้ทุกอย่างมันชี้ชัดอยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไรไป

พระเจ้า! ฉันชอบเขา...ฉันชอบเขาจริงๆ

และคำตอบของทุกอาการที่เกิดขึ้นกับฉันเวลาอยู่ใกล้กับเซย์เดน มันคือความรักนั้นเอง ในวินาทีที่ฉันค้นพบความสวยงามและความรู้สึกของการรักใครสักคนมันเป็นแบบไหน ฉันก็หัวเราะออกมาพลางกลั้นน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นอยู่ตรงขอบตาเอาไว้อย่างสุดกำลัง ฝืนยิ้มปลอบใจตัวเองอย่างเศร้าๆ

เมื่อตระหนักได้ว่าฉันรู้ใจตัวเองในวันที่อีกฝ่ายบอกว่า...

ฉันเป็นเหมือนกับน้องสาวของเขาคนหนึ่งเท่านั้นเอง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,513 ความคิดเห็น

  1. #1503 ~*:.ChezZ[y].:* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 18:02
    เรื่องนี้พี่เมย์ดำเนินเร็วมากอ่ะ แบบ แปปเดียวรู้ว่ารักแล้ว
    บทแรกก็หวั่นไหวแล้วอ้ะ เร็วปายยยย
    #1,503
    0
  2. #1498 Biikiiz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 17:33
    จัดว่าเจ็บ !!!!!!
    ห่วงใย ใส่ใจ แต่ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

    ........
    อิน
    เจอมากับตัว 55555
    #1,498
    0
  3. #1493 สี่ เหลี่ยม ' ▽ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 15:46
    ไม่เอาๆ ไมเอาน้องสาว เขาอยากให้เป็นเเฟนกันอ่าาาาา TTOTT
    #1,493
    0
  4. #1487 ByChu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 20:16
    ไม่อยากเปนแค่น้องสาววววว
    #1,487
    0
  5. #1479 GooDYeaR =) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 18:38
    ชอบกันทั้งคู่รึเปล่า
    #1,479
    0
  6. #1471 bluepea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 17:28
    อัพเยอะๆนะชอบๆ ชอบเซย์ 555

    ปล.พี่เมย์เป็นสวิฟตี้ป่ะเนี่ย ชื่อตอนเหมือนชื่อเพลงเลย 555//ไม่เกี่ยว ขอโทษค่ะToT

    #1,471
    0
  7. #1466 มัท (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 07:13
    ไรท์สู้ๆๆๆค่ะ
    #1,466
    0
  8. #1333 IYUN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 22:50
    อ้ออ้อย เป็นได้แค่น้องสาง สงสารพันเจีย TT
    #1,333
    0
  9. #1290 B.J. rainbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 13:55
    จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าอ่านตอนนี้แล้วรู้สึอยากร้องไห้
    สงสารแพนเจีย T^T
    เป็นไม่ได้อยากจะเข้าไปรุมเซย์เดน ทำกับแพนเจียเค้าได้ ชิๆ >_<
    #1,290
    0
  10. #1028 อามุจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:35
    แพนเจียน่าสงสารT^T
    #1,028
    0
  11. #1024 Polaris (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 16:39
    อยากอ่านไม่ไหวแล้ววว >O< แทบจะระเบิด มันอิน มันฟินมากกก อยากอ่านแบบเป็นเล่นเร็ว ๆอ่ะ มันอยากได้จนพูดไม่ถูกแล้ว ข้างในมันสั้นไปหมด เหมือนมีพลังงานบางอย่างเลยอ่ะ 555 ชอบมากค่ะ >\\< //หลงรักเลย
    #1,024
    0
  12. #996 SnowOwl (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 21:44
    หงากกกก T^T

    เจ็บอ่ะ เจอแบบนี้จุกเลย

    สงสารแพนเจีย อ๊ากกก อยากบ้าตาย!

    น้องสาวเหรอฮะ!? เปลี่ยนคำพูดเดี๋ยวนี้นะเซย์เดนT_T
    #996
    0
  13. #934 อิจุก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 18:02
    แพนเจียไฟติ้ง!! เซย์ย่า >.<
    #934
    0
  14. #922 sακurα κιss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 02:11
    ให้ตายเหอะ
    เซย์น่ารักเว่ออออออออออร์
    #922
    0
  15. #908 Hourglass (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 22:14
    แพนเจียพาหน่วงงง
    #908
    0
  16. #903 Yam_RolL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 16:32
    เซย์เดนซื่อเนอะ แงๆๆ สงสารแพนเจีย T^T
    #903
    0
  17. #899 ... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 13:42
    เซย์เดนน่ารักอ่า ><

    สงสารแพนเจีย T T



    เป็นกำลังใจให้พี่เมค่ะ

    รอซื้อเล่มจริงๆ

    #899
    0
  18. #843 Cheesesmile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 17:27
    แง พี่เมไปเรียนอย่างนี้จะมีนิยายดีออกมาให้อ่านมั้ยเนี่ย -0- จะขาดหายไปม้ายย แต่เรย์ต้องชอบแพนเจียแน่ๆ หึ-_-+
    #843
    0
  19. #797 ฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 09:57
    ดีแล้วๆ จะได้ไม่มาเจ็บทีหลัง เจ็บตอนนี้ยังกีกว่าาาาาาา
    #797
    0
  20. #796 Wanz Luvz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 07:25
    เซย์เดนอ่ะ ห้ามห่วงใยแบบน้องสาวนะ สงสารแพนเจีย ,, TT^TT
    #796
    0
  21. #795 MokonaModoki_XD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 00:06
    ทิ้งท้ายได้แบบ สงสารนางเอกน้าพี่เม~ อยากอ่านต่อแล้ววว ตอนต่อไปจะเป็นไงน้าา~><
    #795
    0
  22. #794 wawa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 00:03
    ก็ดีไงเป็นแค่น้องสาว ฉันจะได้เสียบเอง 55 5 5......ก่า ก่า กาาาา ,,,ไม่หรอก นายก็พูดไปงั้นแหละ ใช่ไหมเซย์ จริงๆแล้วก็รู้สึกเหมือนที่แพนรู้สึกใช่ไหม? :)
    #794
    0
  23. #792 ts_sunday (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:25
    ระเบิดลูกใหย๋เลยนะ สงสารหนูเเพนเจียอ๊าาาา
    #792
    0
  24. #791 Light (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 22:36
    เซย์เดนใจร้ายจังคิดกับแพนเจียแค่น้องสาวเหรอT^T

    สงสารแพนเจียจัง#กำลังอินกับนิยายพี่เมย์อยู่=.,=
    #791
    0
  25. #790 Lessbald (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 22:23
    เซย์เดนใจร้ายยย T^T
    #790
    0