Medico Z เซย์เดนกับสาวใสข้างบ้าน

ตอนที่ 10 : Stop trynna steal my heart away

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    4 พ.ค. 56

9

 

Stop trynna steal my heart away

หยุดพยามขโมยหัวใจฉันสักที

 

#วันเสาร์

ฉันตื่นในช่วงสายๆ นอนเล่นสักพักแล้วก็ตัดสินใจลุกจากเตียงสักที เมื่อเดินไปเปิดม่านฉันก็เจอเซย์เดนกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงของห้องตัวเอง เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนขายาวและโบกมือทักทายนิดหน่อย ฉันโบกมือกลับแล้วก็ตระหนักได้ว่าตัวเองโชคดีชะมัดที่ได้อยู่บ้านติดกับคนที่ตัวเองชอบ ได้เจอเขาทุกๆ เช้าแม้จะเป็นวันหยุดโรงเรียนก็ตาม โฮะๆ ^_^ ต่อมาเขาก็ชูมือถือขึ้นแล้วก็ชี้นิ้วไปที่มันเป็นเชิงบอกให้เช็คข้อความดู เพียงเท่านั้นฉันก็เข้าใจความหมาย หมุนตัวไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนหัวนอนขึ้นมาดู

 

วันนี้มีนัดติวที่บ้านอัพ เธอจะไปด้วยกันมั้ย’

 

นัดติวเหรอ ฉันนึกภาพไม่ออกแฮะว่าพวกเขาจะนัดกันอ่านหนังสือได้จริงๆ

 

ไม่รู้สิ ขอคิดดูก่อน’

 

ฉันพิมพ์ตอบกลับไป อันที่จริงบ้านเราก็อยู่ใกล้กันมากนะ แต่ถ้าจะคุยกันให้รู้เรื่องจริงๆ ด้วยระยะระหว่างห้องฉันกับห้องเซย์เดนก็ต้องตะโกนกันสักหน่อย พวกเราก็เลยส่งข้อความผ่านทางไลน์แทนที่จะปลุกชาวบ้านละแวกนั้นให้ตื่นมาฟังด้วย

 

ทำไมล่ะ เยลเป็นคนติวน่ะ’

 

เยลติวให้งั้นเหรอ -_-^ นั่นล่ะยิ่งต้องขอคิดดูก่อนเข้าไปใหญ่เลย คนที่ไม่แตะหนังสือเลยอย่างนายนั่นเนี่ยนะจะมาสอนเพื่อน อัจฉริยะไม่ได้เกิดมาจากความว่างเปล่านะยะ มันก็ต้องเกิดจากการเรียนรู้ ค้นคว้า ศึกษามาก่อนซิ ต่อให้เยลฉลาดปราดเปรื่องจริงแต่ถ้าเขาไม่เคยอ่านหนังสือเลย (ฉันไม่เคยเห็นเลยล่ะ สาบาน!) ฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะมีอะไรมาสอนเพื่อนได้

 

ฉันอ่านเองดีกว่า :) อีกอย่างเราไม่ได้เรียนเหมือนกันทุกตัวนะ’

 

นั่นเป็นความจริง ฉันลงเรียนคล้ายๆ กับห้องเด็กศิลป์ในสายสามัญ มีวิชาคำนวณอยู่บ้างที่ดูว่ายากหน่อย แต่พวกเซย์เดนน่ะลงวิชาวิทย์คณิตสายโหดกันเป็นส่วนใหญ่เลยทีเดียว (ฉันยังทึ่ง) ที่จริงพวกนักเรียนห้องหนึ่งกับสองของโรงเรียนก็จะเป็นพวกหัวกะทิของโรงเรียนทั้งนั้น (ฉันถึงไม่ได้อยู่ห้องนั้นไงล่ะ -_-)

 

ก็ได้ แต่อย่าแปลกใจนะถ้าฉันคะแนนเยอะกว่าเธอ ;P ’

 

เมื่อได้อ่านข้อความที่เขาส่งมา ฉันก็ทำปากเบะแบบหมั่นไส้ใส่คนตรงกันข้าม อีกฝ่ายหัวเราะนิดหน่อยและนั่นพลอยทำให้ฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้ด้วย

เธอไปหาอะไรกินเถอะ!”

เขาเอามือป้องปากแล้วตะโกนเบาๆ ฉันพยักหน้าเหมือนเข้าใจแล้วก็เดินลงที่ห้องครัว ไม่แน่เราอาจจะเจอกันด้านล่างอีกก็ได้ อย่าลืมนะว่าบ้านฉันกับเขามีทางเชื่อมติดกันแล้ว เท่ากับเราสามารถไปมาหาสู่กันได้ตลอดเวลาโดยไม่มีขอบเขต

คุณส่งคำตอบเรื่องทุนให้เขาไปหรือยังที่รัก”

ยังเลยค่ะ”

แล้วคุณจะตอบพวกเขาว่า...”

ฉันคงปฏิเสธค่ะแซม”

ไม่นะเปิ้ล! คุณคิดให้ถี่ถ้วนก่อนสักนิดเถอะ นี่เป็นโอกาสที่ดีมากจริงๆ และไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับโอกาสนี้ผมไม่อยากให้คุณพลาดมันไปเลยที่รัก”

 “ฉันทิ้งลูกไปตั้งเป็นปีไม่ได้หรอกค่ะ”

ฉันหยุดเท้าที่กำลังจะตรงเข้าไปในห้องครัวเมื่อได้ยินประโยคนี้จากคุณแม่ นี่มันเรื่องอะไรกัน สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจแอบฟังพวกท่านคุยกันต่อที่หลังกำแพงแทนที่จะเดินเข้าไปในครัว

ผมก็อยู่นี่ทั้งคนนะเปิ้ล ผมจะดูแลลูกตอนที่คุณไม่อยู่เอง”

ฉันรู้ค่ะ... แต่ว่าตั้งแต่แพนเจียเกิดมา ฉันไม่เคยอยู่ห่างลูกเกินหนึ่งวันเลยด้วยซ้ำ แล้วจะให้ฉันไปอยู่ที่อังกฤษเป็นปี...”

บางครั้งมันก็จำเป็นนะเปิ้ล”

นี่ไม่ใช่เรื่องจำเป็นค่ะ ฉันเรียนที่ไทยก็ได้”

แต่ทุนนี่...”

เราจะไม่คุยเรื่องนี้กันแล้วค่ะแซม ฉันตัดสินใจแล้ว อีกอย่างคุณเองก็ยุ่งอยู่กับการสอนที่มหาวิทยาลัย คุณไม่มีเวลาว่างมากพอจะดูแลลูกหรอก”

เปิ้ล ผมก็พ่อของแพนเจียนะ ลูกสำคัญกว่าทุกสิ่งอยู่แล้ว”

แพนเจียต้องการการดูแลแล้วก็ใส่ใจมากกว่าเด็กคนอื่น เพราะฉะนั้นฉันจะไม่มีวันทิ้งลูกไปไหนเด็ดขาด”

คุณพ่อพยายามทักท้วงต่อแต่คุณแม่ก็ยืนยันแบบเดิมอย่างชัดเจน แม้แต่ฉันก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของคุณพ่อดังมาถึงตรงนี้เลย... เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองคือภาระแสนน่าเบื่อของครอบครัว คุณแม่คงกำลังได้รับทุนอะไรสักอย่างให้ไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ แต่ท่านก็เลือกที่จะปฏิเสธโอกาสดีๆ แบบนั้นเพราะว่าไม่สามารถทิ้งฉันไปไหนได้ ถึงแม้ฉันจะอยากบอกให้คุณแม่ติดสินใจรับโอกาสนี้ก็ตาม... แต่ตัวฉันกลับไม่มั่นใจเสียเลยว่าจะมีชีวิตอยู่อย่างไรโดยไม่มีคุณแม่คอยอยู่เคียงข้างเหมือนอย่างที่ผ่านมา... ฉันรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่มีความเข้มแข็งเอาซะเลย ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจฉันมันก็ไม่ได้เรื่องทั้งนั้น ฉันถอนหายใจ หมุนตัวเดินไปที่ฝั่งตรงข้ามกับห้องครัว พอรู้ตัวอีกทีฉันก็เดินใจลอยมาถึงสวนหย่อมหลังบ้านซะแล้ว...

สวนด้านหลังบ้านถูกตกแต่งให้ร่มรื่นสวยงามกว่าตอนที่ฉันมาถึงที่นี่ใหม่ๆ มาก ยิ่งเมื่อเอารั้วระหว่างบ้านฉันกับบ้านเซย์เดนออกแล้วก็ทำให้พื้นที่ก็ยิ่งกว้างขวางขึ้นหลายเท่า ฉันนั่งลงที่ม้านั่งหินอ่อนข้างๆ บ่อน้ำเล็กๆ เฝ้าคิดเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก อยากทำอะไรได้มากกว่านี้... แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกล้าพอมั้ย

ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่ล่ะ”

ฉันแหงนหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ว่า จะเป็นใครไม่ได้นอกเสียจากเพื่อนบ้านที่ร่วมแชร์สวนกับฉัน... เซย์เดนนั่นเอง เขาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนั่นเอง เจ้าตัวดูดีเอามากๆ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์อย่างนี้ ฉันรู้สึกว่าเขาสูงกว่าทุกที ดูเป็นผู้ชายมากกว่าตอนที่พวกเราใส่ชุดนักเรียนที่ให้ความรู้สึกเหมือนเรายังเป็นเด็กๆ

ฉันไม่ได้เข้ามาเดินเล่นที่สวนนี่สักพักแล้ว ดูดีขึ้นตั้งเยอะเลย”

ต้องยกความดีให้แม่ของเธอนั่นล่ะ น้าเปิ้ลสั่งให้คนสวนทำจนออกมาสวยได้ขนาดนี้”

งั้นเหรอ...”

แล้วถ้าคุณแม่ไม่อยู่ ใครจะดูแลที่นี่กันล่ะ เฮ้อ....

มีอะไรหรือเปล่าแพนเจีย”

น้ำเสียงนั่นเจือด้วยความเป็นห่วงจนทำให้ผู้ฟังรู้สึกดีขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ไม่นี่”

โกหก ดูจากหน้าเธอฉันก็รู้แล้ว”

หน้าฉันก็เป็นปกตินั่นล่ะ -_- ว่าแต่ตัวนายเถอะ ไหนว่าจะไปติวกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ”

ก็กำลังจะไป แต่แวะมาถามว่าเธออยากกินขนมอะไรมั้ย จะได้แวะซื้อเข้ามาให้”

ฉันส่ายหน้าไปมา ยิ้มขอบคุณสำหรับน้ำใจของเขา

นายรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไปถึงบ้านเพื่อนเลท”

ฉันจะไป แต่ต้องรู้ก่อนว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เธอทำหน้าหงอยๆ แบบนี้อีกแล้ว”

ฉันกำลังจะอ้าปากบอกว่าไม่มีอะไร แต่เซย์เดนจ้องฉันเขม็งราวกับจะบอกว่า 'เลิกโกหกได้แล้วยัยบ๊อง' สุดท้ายฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ เปิดปากเล่าเรื่องที่ได้ยินจากในห้องครัวให้เขาฟัง ให้ตาย! ฉันจะต้องบอกทุกเรื่องในชีวิตให้อีตานี่ฟังเลยหรือเปล่าเนี่ย T_T

แล้วเธอจะเศร้าทำไมล่ะ กลัวคิดถึงแม่เหรอ”

แล้วหมอนี่ก็ถามฉันเอาตรงๆ โต้งๆ ไปเลยทีเดียว

ลูกแหง่นี่นา ^_^”

นี่!!”

ฉันไม่ได้เล่าให้นายมาทับถมฉันต่อนะยะ TOT

นายไม่เข้าใจหรอก บางทีคุณแม่อาจจะต้องอยู่ที่นู้นตั้งหลายปี นั่นน่ะนานมากเลยนะ”

เหมือนตอนที่คุณพ่อเรียนต่อนั่นล่ะ ฉันแทบไม่ได้เจอท่านตั้งเป็นพักใหญ่ๆ แหน่ะ แล้วคราวนี้ก็จะเป็นตาคุณแม่งั้นเหรอ ไหนพวกท่านบอกว่าพวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วไม่ใช่เหรอ ฮืออ T^T

เธอบอกว่าน้าเปิ้ลได้ทุนเรียนปริญญาโทจากที่อังกฤษใช่มั้ยละ ถ้าจำไม่ผิดก็เรียนแค่ปีเดียวเองนะ”

จริงเหรอ”

อื้อ แล้วถ้ามันเป็นโอกาสที่ดี...”

ฉันรู้! ฉันรู้ว่าฉันควรสนับสนุนคุณแม่ให้รับทุนนี่...”

เธอรู้จักสไกป์หรือเปล่า ไม่ก็เฟสทามส์ เธอเห็นหน้าแม่ได้ทุกวันทุกเวลาเลยนะ”

ฉันมองเซย์เดนแล้วก็เชิดปากขึ้นเหมือนไม่พอใจที่เขากำลังสบประมาทว่าฉันเป็นพวกโลเทค! ทำไมฉันจะไม่รู้จักโปรแกรมพวกนั้นล่ะยะ เพียงแต่ว่า... บางทีมันก็อาจจะไม่พอ เพราะเราไม่สามารถกอดคนตรงหน้าผ่านจอกระจกได้นี่นา

หรือฉันจะย้ายไปเรียนที่อังกฤษพร้อมคุณแม่ดี”

ไม่เอา”

เซย์เดนโพล่งออกมาอย่างรวดเร็ว จนฉันต้องหันไปมองหน้าเขาอย่างงงๆ ซึ่งตัวเขาก็ดูจะตกใจตัวเองเหมือนกัน หมอนี่เป็นอะไรเนี่ย -_-

คือ... เทอมหน้าเธอก็จะจบไฮสกูลแล้วใช่มั้ยละ จะย้ายไปย้ายมาอีกทำไมล่ะจริงมั้ย แล้วเธอก็เพิ่งจะย้ายมาเซนส์ลีโอนาร์ดเองไม่ใช่เหรอ”

ก็จริง U_U เฮ้อ~ ฉันไม่อยากให้ตัวเองเป็นเหตุผลที่คุณแม่ไม่ยอมรับทุนเลย แต่ฉันก็ไม่กล้าพอที่จะลุกขึ้นมาสนับสนุนอีก”

ฉันเข้าใจนะว่าเธอไม่เคยห่างแม่มาก่อน”

ฉันไม่ตอบว่าใช่หรือไม่ แต่ดูจากอาการงอแงไร้สาระนี่เขาก็คงจะรู้อยู่แล้วว่าใช่

แต่เธอไม่สามารถอยู่กับแม่ไปได้ตลอดนะแพนเจีย สักวันเธอก็จะต้องไปอยู่ที่อื่น เธออาจจะต้องไปทำงานไกลๆ สักวัน ไม่ก็แต่งงาน”

แหม...นั่นมันอีกตั้งนาน”

ช้าหรือเร็วสักวันเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้นใช่มั้ยละ บางที...นี่อาจจะเป็นโอกาสที่เธอจะได้เติบโตและรู้จักดูแลตัวเองสักที ว่ามั้ย”

นายกำลังจะบอกว่าที่ผ่านมาฉันพึ่งพาแต่แม่เหรอ TOT”

ไม่ใช่อย่างนั้น...ฉันแค่อยากให้เธอแน่ใจว่า เธอจะไม่เสียใจทีหลังที่ไม่ลุกขึ้นมาสนับสนุนแม่ของตัวเอง เธอจะต้องไม่เสียใจจริงๆ นะที่น้าเปิ้ลไม่ได้ทุนครั้งนี้ และสาเหตุที่ว่านั่นก็เพราะท่านไม่อยากทิ้งเธอไปไหน เพราะถ้าเธอไม่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ เรื่องนี้จะติดอยู่ในใจเธอไปอีกนานนะแพนเจีย”

“...”

อีกฝ่ายพูดถูก ฉันรู้ซึ้งอยู่แก่ใจว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญที่ฉันอยากให้คุณแม่รับมันไว้ ท่านอยากเรียนต่อมาตลอดเรื่องนี้ฉันรู้ดีที่สุด แต่ถ้าฉันเป็นสาเหตุให้ท่านไม่รับโอกาสครั้งนี้ ฉันคงจะต้องนึกเสียใจแล้วก็โทษตัวเองว่าเป็นภาระของครอบครัวอย่างไม่จบสิ้นแน่ๆ ถูกของเซย์เดน... ฉันคงจะเสียใจไปจนวันตายที่ต้องกลายมาเป็นตัวถ่วงของคุณแม่

แต่ถึงฉันช่วยสนับสนุนให้คุณแม่รับทุนจริงๆ ถ้าท่านไม่รับล่ะ”

เซย์เดนฟังแล้วก็ยิ้มออกมานิดหน่อย

เสียงของเธอจะมีความหมายต่อน้าเปิ้ลอย่างที่เธอคาดไม่ถึงเลยล่ะแพนเจีย”

งะ..งั้นเหรอ แต่ถ้าคุณแม่ยังเป็นห่วงฉันอยู่ดีล่ะ...”

บอกท่านว่าเธอจะเป็นเด็กดี จะทำตัวเองให้แข็งแรง กินข้าวเยอะๆ กินยาทุกเม็ดตามที่หมอสั่ง จะโทรหาท่านทุกวัน....”

แค่นี้คุณแม่ก็จะไปรับทุนอย่างไม่มีอะไรให้ห่วงใช่มั้ย”

ฉันพูดอย่างดีใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีคุณแม่คอยประคับครอง น้ำใสๆ ก็รื้อขึ้นมาที่ขอบตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ T_T

บอกน้าเปิ้ลว่าฉันจะช่วยดูแลเธอเอง”

“...”

ฉันหันไปมองเซย์เดน เขาสบตากับฉันราวกับจะยืนยันสิ่งที่ตัวเองพูดเมื่อกี้

นายอย่าทำเหมือนฉันเป็นไม้วิ่งผลัดได้มั้ย ทำยังกับว่าคุณแม่วิ่งมาส่งฉันให้นายถือไปวิ่งต่อยังงั้นล่ะ”

ฮ่าๆ ถ้าเป็นแบบนี้จริง ฉันจับไม้นี่ให้แน่น แล้วก็จะดูแลมันไปจนกระทั่งส่งต่อให้คนที่ไว้ใจได้เลยล่ะ”

ฉันเหมือนหมดคำพูดไปชั่วขณะ... สบตาคมคายสีเทาอ่อนนั่นราวกับต้องมนต์ เกลียดที่ต้องยอมรับว่าฉันเชื่อทุกอย่างที่เซย์เดนพูด พอเขาบอกว่าฉันจะทำได้ ฉันก็จะรู้สึกว่าตัวเองทำได้จริงๆ บอกว่าให้เชื่อใจเขา ฉันก็เชื่อทุกคำที่เขาพูดอย่างไม่มีข้อแม้ ความกลัวมากมายที่เคยมีกลับถูกขจัดปัดเป่าไปด้วยคำพูดไม่กี่คำของเขา...

แพนเจีย! มาอยู่ที่นี่เอง ลูกยังไม่ได้ทานข้าวเลยไม่ใช่เหรอ”

เสียงคุณแม่ดังมากจากภายในบ้าน มันเหมือนระฆังช่วยชีวิตก่อนที่ฉันจะจมลงไปในทะเลสาปสีเทาอันสวยจับใจนั่น หัวใจฉันเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อค้นพบว่าตัวเองสบตากับเขานานแค่ไหน อีกฝ่ายเองก็ไม่หันหนีไปไหนด้วย

เอาละ ฉันจะไปติวกับเพื่อนล่ะนะ ตอนเย็นจะมาถามผลว่าเป็นยังไงมั่ง”

อะ.. อื้อ”

พยายามเข้าล่ะ”

เซย์เดนบอกแล้วก็ยิ้มที่มุมปาก ภาพนั่นแทบจะกระตุกหัวใจให้หลุดออกมาจากขั้วซะให้ได้ ฉันมองตามแผ่นหลังจนกระทั่งเขาหายลับไปจากสายตาเหมือนคนบ้าที่ยิ้มอยู่คนเดียว

วันหลังลูกลงมาจากห้องก็น่าจะมาหาแม่ก่อนนะรู้มั้ย แม่หลงนึกว่าเรานอนไม่ตื่นอยู่ตั้งนาน”

ขอโทษค่า แฮ่ะๆ”

ลูกอยากจะทานอะไรดี แม่จะได้ทำให้”

คุณแม่สอนหนูทำดีกว่าค่ะ”

ท่านหันมามองอย่างแปลกใจ แต่ฉันยิ้มกริ่ม

หนูควรหัดทำอะไรๆ เองบ้างน่ะค่ะ หนูโตแล้วนี่นา”

โอ้... ลูกแม่น่ารักจริงๆ”

เผื่อคุณแม่จะไม่อยู่ด้วย”

โอ้ย แม่ไปไม่ไปไหนหรอกจ้ะ แม่จะอยู่กับลูกสาวของแม่ไปตลอดเลยเนี่ยละ ^_^”

ไม่ค่ะ... หนูอยากให้คุณแม่รับทุนไปเรียนต่อที่อังกฤษ คุณแม่ต้องไปนะคะ”

เคร้ง

เสียงตะหลิวล่วงลงจากพื้น คุณแม่มองฉันด้วยความงุนงงระคนตกใจ

หนูอยากให้คุณแม่ไปจริงๆ ไม่ต้องห่วงหนูหรอก หนูดูแลตัวเองได้ คุณพ่อก็อยู่ทั้งคน”

แพนเจีย...”

คุณแม่รับทุนเถอะนะคะ ^_^”

 

 

#สองอาทิตย์ต่อมา

ฉันมองเครื่องบินที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าช้าๆ อยู่บนท้องฟ้า คุณแม่คงอยู่บนเครื่องบินลำนั้นและมันกำลังพาท่านมุ่งหน้าไปสู่ลอนดอน ฉันปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเงียบๆ นับถือตัวเองที่ชะมัดที่ไม่ร้องไห้กระจองงองแงตอนออกมา T^T นี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนต้องห่างกันเป็นพันๆ ไมล์อย่างนี้ และไม่ใช่แค่เพียงวันสองวัน แต่เป็นเวลาตั้งหนึ่งปีเชียวนะ! อย่างที่เซย์เดนบอกว่าเมื่อคุณแม่ได้เสียงสนับสนุนจากฉัน ท่านก็ตัดสินใจยอมรับทุนจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของอังกฤษที่นานๆ ทีจะมีสักหนและไม่ได้มอบให้ง่ายๆ กับทุกคนด้วยล่ะ ฉันดีใจจริงๆ ที่คุณแม่ได้รับเกียรติขนาดนี้ ^_^

แม้วันสุดท้ายก่อนจะขึ้นเครื่องคุณแม่ก็เกิดเป็นห่วงฉันเสียจนจะยกเลิกทุกอย่าง แต่ฉันก็ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยดี ฉันจะดูแลตัวเองและจะไม่ทำให้ใครๆ ต้องเป็นห่วง ส่วนคุณพ่อเองก็รับปากคุณแม่อย่างแข็งขัน แถมยังอดบ่นน้อยใจคุณแม่ไม่ได้ว่าทำเหมือนไม่ไว้วางใจกันบ้างเลย ฮาๆ ยังไงฉันก็ลูกสาวคนเดียวของท่านทั้งคนนี่เนอะ อีกทั้งน้าบุ๋ม อลอนโซ่ กระทั่งเซย์เดนก็ต่างก็รับปากจะช่วยดูแลฉันระหว่างที่คุณแม่ไม่อยู่อย่างแข็งขัน ท่านคงวางใจได้ระดับหนึ่งนั่นล่ะ

มาถึงเรื่องชีวิตของฉันเวลานี้บ้างดีกว่า ตอนนี้ฉันอยู่ในช่วงปิดเทอมสองแล้วล่ะ การสอบไฟนอลก็ผ่านไปด้วยดี (มั้ง) ฉันไม่ค่อยมีกระจิตกระใจจะอ่านหนังสือนี่นา คุณแม่ก็จะไม่อยู่แล้วด้วย ฉันเลยใช้เวลาอยู่กับท่านเป็นส่วนใหญ่ เรียนรู้งานบ้านเล็กๆ น้อยๆ บ้าง (แต่สุดท้ายคุณแม่ก็ตกลงใจที่จะจ้างแม่บ้านแทน เพราะกลัวว่าลูกสาวจะพังบ้านราบเป็นหน้ากลอง เหอๆ -_-; ) เรามีคืนปาร์ตี้สาวๆ ติดกันทั้งอาทิตย์ (จนคุณพ่อบ่นว่าเมื่อไหร่จะมีปาร์ตี้สามีภรรยาบ้าง ฮ่าๆ) ส่วนเซย์เดน... ถ้าเขาว่างเมื่อไหร่ก็จะแวะมาทักทายฉันตลอด แต่เขาคงเห็นละมั้งว่าที่ผ่านมามันเป็นช่วงเวลาของแม่กับลูกสาวที่ใกล้พลัดพรากจากกัน U_U เขาเลยโผล่มาแว่บเดียวแล้วก็ดอดออกไปหาเพื่อนๆ ตัวเองแทน อ้อ! เซย์เดนเพิ่งไปสอบใบขับขี่มาด้วยล่ะ เมื่อวานน่ะฉันอยู่ในโหมดเศร้าๆ ที่คุณแม่กำลังจะไปอังกฤษแล้วเชียว แต่พอเห็นเขาถอยรถชนกระถางต้นไม้แตกกระจายแล้วน้าบุ๋มออกมาวีนระเบิดเท่านั้นล่ะ ฉันก็ขำก๊ากจนลืมตัวเลย

แพนเจียหนูโอเคนะจ้ะลูก”

น้าบุ๋มหันมาถามเมื่อเห็นว่าฉันทำเสียงอะไรคิกคักอยู่คนเดียว ตาบวมเพราะร้องไห้นะแต่ปากเหมือนคนกำลังจะระเบิดหัวเราะ

หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ ^_^”

เดี๋ยวแม่ก็กลับมาแล้วนะลูก แค่เกือบปีเอง ไม่ต้องนะเศร้านะลูกนะ”

สงสัยว่าน้าบุ๋มจะคิดว่าเสียงคิกคักนั่นคือการสะกดกลั้นเสียงสะอื้นละมั้ง =_=;;

ค่ะ หนูไม่เศร้าแล้วล่ะค่ะ”

ดีมาก คนเก่งของน้า ^O^”

อันที่จริงฉันก็ไม่เศร้าเท่ากับที่ตัวเองนึกไว้นะเนี่ย เซย์เดนหันมามองฉันที่ด้านหลังเป็นระยะๆ คล้ายกับเป็นห่วงซะเหลือเกิน (เขานั่งอยู่ด้านหน้ากับน้าบุ๋มที่เป็นคนขับ) พอเขาหันมาอีกรอบเท่านั้นล่ะ ฉันเลยบอกว่าไม่ต้องหันมาแล้ว(เฟ้ย!) ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า แค่หม่ามี๊ไม่อยู่หนึ่งปีเอง T^T เย็นวันนั้นเป็นครั้งแรกที่ไม่มีคุณแม่ร่วมอยู่ที่โต๊ะอาหาร ฉันอาจจะเหงาแต่เพราะทุกๆ คนที่อยู่รายล้อม ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อ น้าบุ๋ม คุณอลอนโซ่ และเซย์เดนต่างก็ดูแลและใส่ใจฉันเป็นอย่างดีเหลือเกิน โดยเฉพาะคนหลังสุดเนี่ย...

ยาหลังอาหารกินหรือยัง”

กินแล้วค่ะ”

ฉันยังไม่เห็นเธอหยิบกระปุกยาออกมาเลยนะ”

จริง -_- ว่าแต่เขารู้ได้ยังไงเนี่ย

ฉันมองเธออยู่ตลอดนั่นล่ะ ไหนบอกว่าจะทำตัวเป็นเด็กดีไง ไม่ทันไรก็ดีแตกซะแล้ว”

ฉันก็แค่ลองอำนายเล่นเท่านั้นเอง”

เซย์เดนส่ายหัวเหมือนเอือมๆ แล้วก็รินน้ำใส่แก้ว

เอ้า ดื่ม!”

แต่ว่า...”

เดี๋ยวนี้”

โหดยิ่งกว่าแม่ T_T

 

 

 

 









 

คุยกันเล่นๆ

ฮัลโหลลล ไม่น่าเชื่อว่านี่ก็จะสองอาทิตย์แว้วววที่เมมาอยู่อังกฤษ ไวมากๆๆ ต้องเริ่มเขียนนิยายแล้ว เพราะเดี๋ยวส่งไม่ทัน  ต่อจากเรื่องนี้คิดว่าจะเริ่มอัพยูเคบอยให้อ่านกันนะ รอติดตามเด้ออออ

มาว่าเรื่องเซย์เดนกันก่อน เรมินวาดปกเสร็จแล้ว ฮุเล่! แอบเห็นนิดๆ แบบว่าสวยมาก เดี๋ยวรอภาพเต็มละกันเนอะ ตื่นเต้ววววจังเลย >O< ขอบคุณสำหรับโปสเตอร์นะคะ สำหรับคนที่ส่งมาให้ น่ารักเว่ออออร์ >O<

หนังสือน่าจะออกกลางเดือนนี้ ยังอยากอัพอีกหลายตอนเลย เพราะฉะนั้นถ้ากระแสดี เดี๋ยววันอาทิตย์หรือจันทร์จะอัพให้อีก ไม่ต้องรอถึงอาทิตย์หน้าละ เพราะว่าที่นี่มี long weekend น่าจะหาเวลามาอัพนิยายให้ได้อีกตอน เพราะฉะนั้นช่วยกันส่งกระแส ส่งฟีดแบคนะก๊ะ ม๊วฟฟฟฟฟ

เม112

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,512 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1495 สี่ เหลี่ยม ' ▽ (@wanicha-28) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 16:06
    ดีซะอีกเจีย ได้เเม่ใหม่ที่หล่อ 5555+
    #1495
    0
  3. #1482 GooDYeaR =) (@premanid-28) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 19:08
    เซย์แอบชอบเจียรึเปล่า เฉลยหน่อย
    #1482
    0
  4. #1469 มัท (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 07:55
    ไรท์สู้ๆๆๆค่ะ
    #1469
    0
  5. #1424 อดิภา จัง (@1826) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:40
    เซเดนส์น่ารักจัง อยากมีผู้ชายแบบนี้บ้าง เซเดนส์มากับชั้นก็ได้นะ ชั้นก็ขี้โรคเหมือนแพนเจียเหมือนกัน555 ล้อเล่น
    #1424
    0
  6. #1335 IYUN (@alliyun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 23:05
    เซย์เดน เป็นผู้ชายที่น่ารักมากเลย 
    #1335
    0
  7. #1283 house_kwan (@house_kwan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 10:41
    เซย์เดน ให้กำลังใจดีจังเลย ^^
    #1283
    0
  8. #1258 wawa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 20:23
    เซย์,,,,,เซย์เดนนน>< ทำไมน่ารักจัง พ่อแพนก็น่ารัก อิอิ
    #1258
    0
  9. #1216 123 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 16:36
    หลงเซย์แล้ววววว >
    #1216
    0
  10. #1176 น้องแอนนี่จัง (@anny_410) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 13:28
    สู้ๆค่ะพี่เม ชอบเรื่องนี้มากกกกกก น่ารักแบบใสๆดี มาอัพไวๆนะคะ
    ^___^
    #1176
    0
  11. #1175 me too (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 11:53
    อ๊ายยย! >o<

    เซย์น่ารักกก

    เป็นห่วงเป็นใย เขิลล
    #1175
    0
  12. #1174 fa-fa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 11:14
    สู้ๆ นะค่ะ ^.,^ มาอัพ j-boyให้ด้วยน้าาา
    #1174
    0
  13. #1173 mook (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 23:02
    อยากเจอกันเพื่อยเซยอีกจัง 5555
    #1173
    0
  14. #1172 Iมารเด็กD (@pop_xing) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 19:54
    ปลายเดือนก็ออกละ รอๆๆๆๆๆ ^^
    #1172
    0
  15. #1171 Iมารเด็กD (@pop_xing) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 19:54
    ปลายเดือนก็ออกละ

    รอๆๆๆๆๆ ^^
    #1171
    0
  16. #1169 Taew-Tipvarin (@leasbian-taew) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 19:10
    ผู้ชายของพี่เมย์อะ...น่ารักทุกคน
    อ่านแล้ว>>>ใจละลายเลยแหละ
    รออัพต่อนะค่ะ❤
    #1169
    0
  17. #1167 Four (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 17:22
    กรี๊ดดดด!!! เซย์เดนนายจะน่ารักไปแล้วววว หลงรักเซย์เดน 5555
    #1167
    0
  18. #1164 .thiennypjk ' (@pimtian) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 15:48
    เหยย เซย์เดนน่ารักไปนะ -//-
    #1164
    0
  19. #1163 TiCCTOX (@free4life) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 15:40
    เซย์น่ารักเกินไปปปปปปปปปปปปป
    ขอได้มั้ยผู้ชายแบบนี้ ไปหาที่เซเว่นจะมีขายมั้ย อยากได้ๆๆ
    #1163
    0
  20. #1162 som~~som (@som--m) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 14:45
    ชอบจัง^^

    โหดยิ่งกว่าแม่T^T
    #1162
    0
  21. #1160 Ichitephone (@ichitephone) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 13:56
    โหดยิ่งกว่าแม่อีก = =
    #1160
    0
  22. วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 13:51
    กรี๊ดพี่เมย์ เซย์น่ารักเกินปายยยยย มิหวายยย
    แค่นี้ก็หลงจะตายละะะ แพนเจียเข้มแข็งหน่อยน่า
    มีเซย์อยู่ทั้งคนนะ 5555555 ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ
    พี่เมย์ รออยู่น้า ไฟท์ติ้งง
    #1159
    0
  23. #1158 mobile (@mappy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 13:05
    เซย์น่ารักมากกก
    #1158
    0
  24. #1157 Wanz Luvz (@narakstory) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 13:00
    เรื่องนี้เค้าชอบมากก ก ~  เรื่องอื่นก็ต้องสนุกด้วยแน่ ๆ เลย ,, ^___^
    #1157
    0
  25. #1155 holym2m (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 12:06
    แหมมม เซย์...แอบชอบแพนเจียหมือนกันล่ะสิ 55555 น่ารักมากเลยค่ะ ป้นกำลังใจให้นะคะพี่เม รอซื้อเรื่องนี้อยู่ จะไปสอยตั้งแต่วันแรกที่วางแผงเลย >.
    #1155
    0