3rd Love ทุ่มรักเต็มร้อย เทใจไม่มีกั๊ก

ตอนที่ 3 : Renaissance

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

2

Renaissance

-การเกิดใหม่-

 

ฮึ่มๆๆๆ!!

คิดถึงเรื่องเมื่อวานแล้วเซ็งไม่หาย ต่อไปนี้ฉันจะเลิกทำตัวกระดี๊กระด๊าวิ่งเข้าหาผู้ชายอีกแล้ว T^T ฮือๆ หน้าแตกไม่มีชิ้นดี แถมเกือบทำให้ตระกูลอันสูงส่งต้องด่างพร้อยเสียหายซะแล้ว โชคดีนะที่เรื่องรถป๊าไม่ว่าอะไรสักแอะ แถมยังบอกว่าฉันไม่เจ็บตัวก็ดีแล้ว แต่แม่สิ ตามสวดฉันตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้...ยันวินาทีสุดท้ายก่อนฉันจะเข้านอน TT__TT

“เออนี่อาปิงปิง”

“ว่าไงคะเฮียกลาง”

“วันนี้เราว่างหรือเปล่า พอดีเฮียจะไปดูการแสดงเดี่ยวไวโอลินของลูกชายหน่อย อยากให้ช่วยไปเฝ้าแกลลอรี่น่ะ”

“เอ่อ...แต่ปิงปิงไม่ค่อยรู้เรื่องศิลปะนะคะ

“เอาน่า!! แค่ไปนั่งเก็บตงเก็บตังค์ให้หน่อย เผื่อมีแขกคนใหญ่คนโตมาด้วย ให้พวกพนักงานมันออกไปต้อนรับก็จะดูไม่ค่อยดี”

สุดท้ายฉันยอมตกปากรับคำ เพราะเห็นแก่หลานชายแสนฉลาดที่จะเป็นสายเลือดแห่งความภาคภูมิใจในภายภาคหน้าหรอกนะ กระซิกๆ (เป็นความหวังแทนน้าด้วย)

(แม่สั่งให้) คนขับรถมาส่งฉันยังแกลลอรี่ซึ่งเป็นร้านขายภาพศิลปะขนาดใหญ่ ถือเป็นอีกหนึ่งกิจการของตระกูลฉัน แกลลอรี่แห่งนี้เปิดขายภาพของพวกนักวาดที่มีชื่อเสียงโด่งดังกับพวกนักวาดหน้าใหม่ที่ยังโนเนมอยู่ โดยทางเราจะแบ่งเปอร์เซ็นต์กับพวกนักวาดที่นำภาพมาฝากขายเอง สำหรับภาพของพวกนักวาดที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากๆ จะไม่ค่อยมีวางขายแล้วล่ะ เพราะพวกคนรวยส่วนใหญ่ต่างพากันมาแห่ซื้อไปสะสม และหากลูกค้าต้องการภาพอะไรเป็นพิเศษ ยังสามารถจ้างนักวาดผ่านทางเราซึ่งเป็นตัวกลางในการติดต่อกับพวกนักวาดได้ แถมยังมีห้องขนาดใหญ่เปิดให้เช่าสำหรับจัดนิทรรศการภาพวาด ภาพถ่าย บลาๆๆๆ ซึ่งตอนนี้คนจองคิวแน่นเอี๊ยดตลอดทั้งปี

“วันนี้คุณปิงปิงมาดูแลแทนเหรอคะ”

“พอดีเฮียหลี่ไปดูลูกชายเล่นดนตรีที่โรงเรียนน่ะ”

“ตายจริง...”

“มีอะไรเหรอ”

“คือเจ้าสัวหมิงน่ะค่ะ วันนี้เขาเข้ามาทวงภาพที่สั่งไว้ค่ะ”

“แล้วทำไมไม่ให้เขาไปล่ะ”

“ภาพที่สั่งไว้ยังไม่มาส่งน่ะสิคะ สงสัยนักวาดที่ชื่อ ปฏิการเบี้ยวงานอีกแล้ว”

“หมอนี่อีกแล้วเรอะ =_=”

ฉันถามเสียงฉุน แม้ไม่ค่อยรู้ความเป็นไปในแกลลอรี่แห่งนี้สักเท่าไหร่ แต่เฮียกลางเคยเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ ว่าภาพของนักวาดที่ชื่อ ปฏิการกำลังได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ตอนเขาออกผลงานใหม่ๆ ลูกค้าต่างพากันแย่งกันซื้อภาพวาดของเขาไปเก็บสะสม เฮียกลางบอกว่าเขาเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์ขั้นเซียน ออกผลงานได้ไม่ถึงครึ่งปีตอนนี้ดังเป็นพลุแตกแล้ว ทำไมนะรู้สึกว่าพอเขาดังแล้วชักจะจองหองพองขนเสียจริง นอกจากจะชอบส่งภาพไม่ตรงเวลาแล้วยังชอบเรียกค่าตอบแทนแพงเว่อร์ๆ อีกต่างหาก

“อาหมวยปิงปิง!! ภาพที่สั่งไว้ยังไม่ได้อีกเหรอ!!

เสียงเข้มใหญ่ดังมาทางด้านหลัง ฉันรีบหมุนตัวหาเจ้าสัวหมิงผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามทันที เพราะเจ้าสัวหมิงเคยเป็นลูกค้าของป๊า เขาเลยรู้จักฉันตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ เลยล่ะ

“สวัสดีค่ะเจ้าสัวหมิง”

“อั๊วมารอนานแล้วนะ ถ้าวันนี้ไม่ได้ภาพที่สั่งไว้ อั๊วจะไม่มาที่แกลลอรี่แห่งนี้อีกต่อไป บอกนักวาดยังไงกัน หรือว่ามันมันเบี้ยวงาน!!”

“เจ้าสัวใจเย็นๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวปิงปิงติดต่อให้นะคะ นี่...แล้วเธอโทรลองหาคุณดรีมหรือยัง

ฉันหันไปถามยัยพนักงานที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นหลังจากได้ยินเสียงตะคอกของเจ้าสัวหมิง ความจริงฉันชินแล้วล่ะ -_-; เพราะนิสัยคนจีนน่ะชอบอีโล้งโช้งเช้งเสียงดังแบบนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

“โทรแล้วค่ะ แต่คุณดรีมไม่ยอมรับสาย”

“ฉันจะให้เฮียหลี่ไล่ทั้งมัน ทั้งไอ้นักวาดที่ชื่อปฏิการบ้าบออะไรนั่นออกให้หมด คอยดู!

ลืมเล่าถึงผู้ชายที่ชื่อดรีมไปเลย มันเป็นเหมือนญาติสนิทของฉันคนหนึ่ง และเป็นหุ้นส่วนของแกลลอรี่แห่งนี้ด้วย ที่สำคัญ!! มันเป็นคนนำภาพของไอ้นักวาดที่ชื่อปฏิการบ้าบออะไรนั่น (ตอนนั้นยังไม่มีชื่อเสียงเล้ยยย) มาวางที่แกลลอรี่ รู้สึกว่าเขาสองคนจะเป็นเพื่อนสนิทกัน (แต่ฉันไม่เคยเจอหน้าไอ้นักวาดนั่นนะ) ดรีมเคยบอกจะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดเองถ้าไอ้นักวาดที่ชื่อปฏิการส่งงานช้าหรือเบี้ยวงาน

แต่ตอนนี้มันหายหัวไปไหนเนี่ย!! ช่วยมารับผิดชอบแทนเพื่อนแกเดี๋ยวนี้!! ก่อนที่เจ้าสัวหมิงจะฆาตกรรมช้านน!!

“เจ้าสัวหมิงนั่งรอสักครู่นะคะ เมื่อสักครู่ปิงปิงโทรไปหานักวาดให้แล้ว เขากำลังนำภาพมาส่งค่ะ

ใช่ ฉันโกหก -_- คอยดูนะ ถ้าวันนี้ไม่ได้ภาพ ฉันจะบอกให้เฮียกลางไล่มันออกไปเลย

“หนูจ๋า ช่วยอธิบายความหมายของภาพนี้หน่อยสิ”

ฉันหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาพนักงานที่จะมาให้คำอธิบายแก่ยัยป้าจอมยุ่ง แต่ทุกคนต่างกำลังแฉดๆ ฉอดๆ กับลูกคนคนอื่นๆ อยู่ ทำไมวันที่ฉันเข้ามาดูแลแกลลอรี่แห่งนี้แทนเฮียกลางมันถึงได้วุ่นวายแบบนี้!!

“เจ้าสัวหมิงรอก่อนนะคะ ปิงปิงขอตัวสักครู่... คุณป้าเชิญค่ะ สงสัยภาพไหนเหรอคะ”

ฉันถามด้วยน้ำเสียงไพเราะ ขณะที่หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น กรี๊ดดด >_< ลืมไปซะสนิทเลย ฉันไม่รู้เรื่องศิลปะเลยสักกระจิ๊ด แล้วจะอธิบายให้ใครฟังได้ยังไง แง ป๊าช่วยด้วย!! แม่ช่วยด้วย!!

“ภาพนี้ล่ะหนู ป้าชอบมากเลย มันดูสวยแปลกตามากกว่าภาพอื่นๆ มากๆ เลย”

เอ๊ะ!! ตรงนี้มันเป็นซุ้มรวมผลงานภาพของนักวาดชื่อดังนี่ ภาพพวกนี้ไม่ได้เปิดขายนี่นา เราแค่นำมาประดับโชว์เฉยๆ (เพื่อให้รู้ว่าแกลลอรี่ของเราดังแค่ไหน ถึงขนาดมีนักวาดเจ๋งๆ ส่งภาพมาให้ประดับโชว์) ฉันมองลายเซ็นที่ประทับอยู่ตรงมุมขวาล่างสุดของภาพที่ยัยป้าจอมยุ่งชื่นชอบ

เห ของไอ้นักวาดปฏิการบ้าบออะไรนั่นอีกแล้ว O_O!!

แถมภาพนี้... มัน...กรี๊ดดดดดดดดด!! อย่างกับภาพโป๊ไม่มีผิด

“สวยจังเลย ป้าชอบจริงๆ นะ ยืนมองเป็นชั่วโมงยังไม่รู้สึกเบื่อเลย ป้าชอบงานของนักวาดคนนี้ เขาลงสีอิ่มเอมแสดงถึงความมั่นอกมั่นใจในการกล้าวาดภาพแนวนี้”

แหงสิยะ!! คนไทยไม่ค่อยวาดอะไรโจ๋งครึ้มแบบนี้หรอก ขออธิบายหน่อยละกัน ภาพนี้มีชื่อว่า ‘Virgin Rock’ เป็นภาพของชายหญิงในสภาพกึ่งเปลือยเปล่ากำลังแสดงความรักด้วยการตระคองกอดกันอย่างหวงแหน  ใบหน้าของทั้งสองอยู่เกือบชิดติดกันราวกับสองร่างกลายเป็นแฝดสยามก็ไม่ปาน หญิงสาว (หน้าอก) อวบอิ่มอยู่ภายใต้อาณัติของชายหนุ่มร่างกำยำแข็งแรงสมส่วน สีหน้าของทั้งสองต่างอยู่ในอารมณ์ล้ำลึก (อารมณ์ราคะแน่ๆ) โดยเฉพาะสีหน้าของฝ่ายหญิงทำเอียงอายเล็กน้อย ขณะที่ฝ่ายชายใช้มืออีกข้างดึงผ้าที่คลุมขาอ่อนของเธอออก

 “หนูรู้มั้ยว่านักวาดคนนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอะไร แล้วมันเป็นศิลปะแบบไหนกัน”

ฉันไม่รู้!! -^- ภาพแนวนี้ไม่เห็นจะน่าสนับสนุนเลย เกิดพวกเด็กๆ มาเห็นเข้าพวกเขาจะคิดยังไงกัน มันไม่งามเลยจริงๆ อย่างกับภาพประกอบนิยายโรมานซ์ไม่มีผิด

“ว่าไงจ้ะ แม่หนู”

ป้าขา หนูไม่รู้ แงงง แต่พอหันไปมองหน้าคุณป้าคนนี้ซึ่งกำลังรอคอยคำตอบจากปากฉันอย่างใจจดใจจ่อแล้วจะให้ฉันหลบหลีกที่จะไม่พูดอะไรเลยคงมิได้

“เอ่อ หนูคิดว่า...นักวาดคนนี้อาจจะได้รับแรงบันดาลใจมาจากการดูหนังโป๊มั้งคะ เหมือนภาพจะสื่อไปทางเรื่องลามกยังไงไม่รู้ เอ๊ะ หรืออาจจะเป็นรักต้องห้าม”

คุณป้าจอมยุ่งอ้าปากหวอ

“มันอาจเป็นศิลปะตามแบบยุคมืดมัวทางกามอารมณ์... โลกสมัยนั้นเลยมืดมนไปหมด

“ฮ่าๆ”

ใครหัวเราะอะไรยะ

“แถมภาพยังออกแนวฝรั่งจ๋ามากเลยนะคะ มองจากการแต่งตัวบวกกับองค์ประกอบของฉากสิคะ”

“ฮ่าๆๆ”

หัวเราะหาพระแสงอะไรยะ!! ฉันหันขวับไปหาต้นตอของเสียง ก่อนจะพบกับ... O_O!!

คุณเนื้อคู่ ม่ายยย!! ไม่ใช่ อีตาบ้านิสัยไม่ดี ที่เอาแต่ยิ้มๆ แถมยังฟ้องคุณตำรวจจราจรว่าฉันคือคนที่ทำให้เขาขับรถชนท้าย เขากำลังเอียงคอน้อยๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้ฉันที่จ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง เขาถืออะไรไม่รู้แต่ลักษณะเหมือนกรอบรูปสี่เหลี่ยมที่แขวนอยู่ในแกลลอรี่แห่งนี้ มันถูกห่อไว้ด้วยกระดาษสีน้ำตาลเป็นอย่างดี

“หัวเราะอะไรยะ แล้วนายมาทำอะไรที่นี้ไม่ทราบ

“มาเก็บค่าเสียหายมั้งครับ ^^”

“จะบ้าเหรอ!!” ฉันแผดเสียงทันที ฉันมีประกันชั้นหนึ่งนะยะ จะมาเรียกร้องค่าเสียหายทำไม ประกันฉันจ่ายให้ไปแล้วไง เขายิ้มให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินมาเบียดระหว่างฉันกับคุณป้าจอมยุ่ง เขาแหงนหน้ามองภาพสัปดนนี่แล้วยิ้มออกมาเผยให้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง

“ภาพนี้สวยจังเลยนะครับคุณป้า

“แต่...มันลามกหรือสัปดนเกินไปเปล่าพ่อหนุ่ม” คุณป้าจอมยุ่งถามขึ้นก่อนจะหันมามองหน้าฉันอย่างเกรงๆ

“ไม่หรอกครับ ลามกหรือสัปดนตรงไหนกัน โปรดอย่ามองด้วยความอคติเลย มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ หากมองว่ามันไม่งาม เราอย่าทำตามสิครับ ^_^

อย่าเอาภาพแนวนี้มาโชว์ในที่สาธารณะต่างหากเล่า!!

เขามองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ ฉันเลยชักสีหน้าใส่

“พวกเด็กๆ ไม่สมควรมาเห็นภาพนี้ พวกผู้ใหญ่ด้วยเหมือนกัน เห็นแล้วชวนคิดลามก ก่อให้เกิดปัญหาตามมาชัดๆ

“แปลว่าคุณกำลังคิดอะไรทะลึ่งๆ อยู่แน่ๆ เลย -O-“

“เปล่าสักหน่อย!!” ฉันรีบออกตัว หมอนี่กลับหัวเราะ (อีกครั้ง) แล้วมองไปที่ภาพด้วยสายตาหลงใหล ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“นี่ไม่ใช่ภาพแบบยุคมืดมัวทางกามอารมณ์อะไรหรอกนะครับ ตัวนักวาดน่าจะได้รับแรงบันดาลใจมาจากการเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ และเกิดความประทับใจการก้าวกระโดดของคนในยุคเรอเนสซองซ์ เลยเลือกที่จะทำผลงานออกมาตามแบบศิลปะในยุคสมัยนั้นซึ่งถือเป็นยุคแห่งการเกิดใหม่ หลังจากที่ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของคริสตจักรมาเป็นเวลานานหลายทศวรรษ หรืออาจเรียกได้ว่า ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยานั่นเอง ^^

“จริงเหรอพ่อหนุ่ม...”

คุณป้าจอมยุ่งครางออกมาเบาๆ ทั้งหมอนี่กับยัยป้าคนนี้ต่างจ้องภาพ (โป๊) ตาเป็นมันเลย ราวกับกำลังดื่มด่ำความสวยงามแบบลามกและสัปดนกันอยู่ =_=

“แล้วทำไมต้องวาดเป็นภาพแนวนี้ด้วยล่ะ ถ้ามีฝีมือดีขนาดนี้น่าจะวาดแนวอื่นบ้างสิ หินผา กาดาบ ท้องฟ้า ป่าเขาลำเนาไพรที่สวยงามมีตั้งเยอะแยะ”

“ถ้าวาดภาพพวกนั้นมันไม่แสดงถึงความหลุดพ้นน่ะสิ ปกติแล้วศิลปะในยุคแรกๆ จัดเป็นศิลปะที่อุทิศให้กับศาสนา มักวาดภาพเรื่องราวที่เกี่ยวกับพระเยซู พิธีกรรมต่างๆ และปวงเทพกันเสียมากกว่า... รวมทั้งสีหน้าของบุคคลในภาพส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าเดียว ไม่แสดงอาการเป็นทุกข์ใดๆ ทั้งสิ้น เพราะถือเป็นเรื่องต้องห้าม แต่หลังจากเข้าสู่ยุคเรอเนสซองส์ ศิลปะไม่ได้มีเพื่อแค่ศาสนา แต่มีเพื่อนทุกคนบนโลก... จะวาดเพื่อใครก็ได้ จะแสดงสีหน้าอย่างไรก็ได้... เน้นความสมจริงสมจัง ลองสังเกตแววตาของชายหญิงในภาพนี้ ดูสีหน้าที่เขาและเธอแสดงออกมาสิ... คุณไม่รู้สึกถึงความรักของทั้งสองบ้างเหรอ”

ทำมาเป็นรู้ดี เชอะ!! ฉันแอบเปะปากเล็กน้อย -^- แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ภาพ Virgin Rock เอ๊ะ พอมองนานๆ แล้วเหมือนมีอะไรบางอย่างมาดึงดูดนะ มันต้องเป็นภาพผีสิงแน่ๆ เลย T_T สายตาของฉันเหมือนต้องมนต์สะกด ยามที่มองใบหน้าของชายหญิงในภาพนี้ แววตาของเขาและเธอที่ทอดมองกันทำให้ฉันเชื่อว่าความรักของทั้งสองมีอยู่จริง และมันเปี่ยมล้นเข้าถึงหัวใจฉัน รู้สึกอิ่มเอมไปหมด...

กรี๊ดดด!! ฉันเกิดอารมณ์เข้าถึงศิลปะเหรอ ช่วยด้วยยย T^T

“คุณเริ่มรู้สึกแล้วใช่มั้ยล่ะ”

“ไม่เลยย่ะ วันนี้ฉันโกหกบ่อยจริงๆ ทำไมฉันรู้สึกอายๆ ยามที่คุณป้าจอมยุ่งมองมาที่ฉัน อ๊ายยย คุณป้าคนนี้ต้องสมเพชฉันแน่เลยที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่ดันพูดบรรยายเป็นต่อยหอยแบบนั้น ยุคมืดมัวทางกามอารมณ์บ้าบออะไรนั่น สรุปว่ามันไม่ใช่ภาพเกี่ยวกับเรื่องบ้าเซ็กซ์สักหน่อย

“ฉันยังไม่เชื่อที่นายพูดหรอกนะ นายไม่ใช่นักวาดภาพนี้สักหน่อย เป็นแค่เด็กส่งภาพไม่ใช่เรอะ”

ฉันรีบพูดเพื่อปกป้องตัวเองก่อนจะเหมารวมว่าเขาเป็นเด็กส่งภาพซะเลย

“อ้าว...พ่อหนุ่มเป็นแค่เด็กส่งภาพหรอกเหรอ” คุณป้าจอมยุ่งโพล่งอย่างเสียดาย

“หึๆ ครับ เป็นแค่เด็กส่งภาพ... ^^

“เชอะ แล้วทำมาเป็นพูดเยอะแยะ

หมอนี่มองหน้าฉันก่อนจะหัวเราะออกมา สรุปว่าเขาเป็นแค่เด็กส่งภาพจริงเหรอ แต่เมื่อวานเขาขับบีเอ็มเชียวนะ แต่อย่างว่า..อาจจะยืมรถคนอื่นมาขับมั้ง

“งั้นผมของตัวไปส่งภาพก่อนนะครับคุณป้า”

“เชิญเลยพ่อหนุ่ม

อึ๋ยยย!! ทำไมคุณป้าจอมยุ่งต้องตอบเสียงหวานแถมมีหัวใจต่อท้ายด้วย เขาเป็นรุ่นลูกของป้าได้เลยนะ หมอนี่ไม่เหมาะกับป้าหรอกกก (เหมาะกับหนูมากกว่า เย้ย!)

“ผมไปก่อนนะครับคุณคนสวย ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ^^”

“ฉันไม่อยากเจอนายเลยสักนิด!!”

“ทำไมล่ะ!! แต่ผมอยากเจอคุณนะครับ”

“จะไปไหนก็เชิญเลยย่ะ”

“เดี๋ยวอีกไม่เกินห้านาทีเราค่อยเจอกันใหม่นะครับ ^^”

อะไรของนายยะ!! ท่าจะบ้า นายไม่ใช่เนื้อคู่ของฉันแล้วนะ ฉันหลงรักเด็กส่งภาพ (อีกครั้ง) ไม่ได้หรอก เพราะแม่ต้องไม่มีทางยอมรับแน่ๆ T_T แม้ว่ารอยยิ้มของหมอนี่จะทำให้ฉันใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ สักขนาดไหน และขณะที่เขาเดินหายเข้าไปด้านใน (สงสัยเป็นเด็กส่งภาพจริงๆ) ฉันเลยขอแยกตัวจากคุณป้าแล้วเดินตามเขาไป

“คุณปฏิการ!! คุณปฏิการมาแล้วเหรอคะ โอ๊ย...ค่อยยังชั่วหน่อย

เสียงยัยพนักงานคนนั้น เอ๊ะ!! เขามาแล้วจริงๆ เหรอ ดีเลย!! เดี๋ยวขอต่อว่าสักหน่อย

“ไหนล่ะ!!”

ฉันถามขึ้นทันที ไม่เห็นมีใครเลยนอกจากยัยพนักงานกับเด็กส่งภาพที่มองฉันแล้วหัวเราะ

“นี่ไงคะ”

“ไหนล่ะ ฉันเห็นแต่เด็กส่งภาพเนี่ย!!

“ฮ่าๆๆๆ”

หมอนี่เป็นลูกลุงเป็ด เชิญยิ้มเรอะ เอาแต่ยิ้มแล้วหัวเราะอยู่ได้ อ้าว!! เขาหันไปคุยกับเจ้าสัวหมิงที่นั่งรอภาพอยู่ โอ๊ยยย!! อะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้วนะ

“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ส่งภาพเลท พอดีว่ามันต้องใช้เวลาเยอะ ขอโทษด้วยนะครับเจ้าสัวหมิง”

“อ้อ!! ลื้อนี่เองเหรอ นักวาดที่ชื่อปฏิการ ลื้อส่งภาพให้อั๊วะช้าไปตั้งสามวัน”

“ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ เพราะภาพที่เจ้าสัวหมิงสั่งมา ค่อนข้างวาดยากและลงสีลำบากมาก เอาเป็นว่าหากเจ้าสัวเห็นภาพแล้วไม่พอใจ ผมยินดีวาดให้ใหม่โดยไม่คิดเงินซักบาทเดียว”

“ดี!! อั๊วะอยากเห็นว่าภาพที่ลื้อวาดมาจะสวยซักแค่ไหน เปิดโชว์เลย”

เดี๋ยวๆ นะ นี่มันอะไรกัน ทำไมไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย ทำไม...ทำไมเด็กส่งภาพถึงพูดจาเหมือนตัวเองเป็นนักวาดที่ชื่อ ปฏิการงั้นล่ะ!!

แควก~ เสียงกระดาษสีน้ำตาลที่ห่ออะไรไว้ไม่รู้แต่ลักษณะเหมือนกรอบรูปที่แขวนอยู่ในแกลลอรี่แห่งนี้ถูกฉีกออก และทันทีที่ภาพซึ่งอยู่ในกรอบรูปนั้นปรากฏสู่สายตา เจ้าสัวหมิงถึงกับมองตาค้างไม่กะพริบ ภาพหงส์ที่มีเงาทอดออกมาเลือนๆ เป็นหญิงงามจนทำให้ลมหายใจต้องสะดุด หงส์ตัวนั้นบินร่อนอยู่เหนือมังกรสีทองที่ผลุบขึ้นมาจากก้อนเมฆสีเหลืองนวลจากแสงของพระอาทิตย์ยามเย็น

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“...”

“ไม่ชอบเหรอครับ... ถ้างั้นผมจะวาดให้ใหม่ละกัน”

หมอนี่ว่าพลางทำท่าจะเก็บภาพนี้ แต่เสียงเข้มใหญ่ร้องห้ามไว้ก่อน

“ไม่!! อั๊วะชอบภาพนี้ วิเศษ!! วิเศษมาก ลื้อทำได้ดีมาก!! ฮ่าๆ”

เจ้าสัวหมิงดึงภาพจากมือหมอนี่มาถือไว้เองแล้วมองมันอย่างหลงใหล ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆ ฉันรอดจากการถูกมาเฟียแก๊งใหญ่ถล่มแล้ว เจ้าสัวหมิงยิ้มอย่างพอใจพลางกอดภาพอย่างหวงแหน แล้วท่านก็ยกพลกลับทันทีโดยที่ฉันไม่ทันได้ล่ำลา ขณะที่ยัยพนักงานพูดกับเด็กส่งภาพว่า

“เงินอีกครึ่งหนึ่งจะโอนเข้าธนาคารให้พรุ่งนี้นะคะ”

“ขอบคุณมากครับ ^^”

“อ้อ...ตายจริง!! ดิฉันลืมแนะนำคุณปิงปิง น้องสาวคนสุดท้องของคุณหลี่เจิ้นให้คุณสามรู้จัก”

“โอ๊ะ...นั่นสิครับ ผมกำลังรออยู่เลย นับเป็นบุญของเด็กส่งภาพอย่างผมที่ได้รู้จักกับน้องสาวของคุณหลี่เจิ้น ผู้มีพระคุณให้ผมนำภาพมาขายที่แกลลอรี่แห่งนี้ตั้งแต่ยังเป็นมือสมัครเล่น”

“ไหนบอกว่าตัวเองเป็นแค่เด็กส่งภาพ!!”

“เด็กส่งภาพอะไรล่ะคะ คุณสามดังจะตาย คุณปิงปิงก็พูดไป... เอ่อ คุณสามเป็นนักวาดที่ชื่อปฏิการค่ะ ^_^ แล้วคุณสามคะ นี่คุณปิงปิง น้องสาวคุณหลี่เจิ้น วันนี้มาดูแลแกลลอรี่แทนพี่ชายค่ะ”

ยัยพนักงานพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนิดหน่อยที่ฉันตะคอกใส่เขาแบบนั้น หมอนี่เป็นสามีหล่อนเหรอยะ ถึงมีการไม่พอใจแทน ที่สำคัญเขาเป็นคนบอกฉันเองนะว่าตัวเองเป็นเด็กส่งภาพ เอ๊ะ!! หรือว่าฉันพูดเองฟะ -_-;

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณปิงปิง โลกกลมเนอะ”

“...”

“ไม่ทราบว่าไปหาหมอมาหรือยังครับ รู้สึกว่าอาการประสาทจะยังไม่ค่อยดีขึ้นเลยนะครับ เมือสักครู่ถึงได้อธิบายงานของผมผิดๆ ถูกๆ แบบนั้น ผมเสียใจนะครับ”

ฉันแอบพูดไม่ออกไปชั่วขณะ... ยุคมืดมัว บ้าเซ็กซ์... โอ๊ยย อยากเอาปี๊ปคลุมหัว

“ผมไม่โกรธหรอกครับ แต่ผมเป็นห่วงคุณปิงปิงจริงๆ อย่าลืมไปหาหมอนะครับ ^_^”

“ส่งภาพเสร็จแล้วก็กลับไปสิ!!”

“ใจร้ายจัง กลับก็ได้... แล้วอย่าลืมมาบดขยี้ผมนะคร้าบบบ”

“นี่!

“ผมยังรออยู่เสมอ”

“กรี๊ดดดดดด!!! นายกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,624 ความคิดเห็น

  1. #4614 childrenlover (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 14:45
    ตำรวจที่ไหนพูดแบบนี้บ้างอ่ะ
    ผมว่าคุณผู้หญิงคงมีปัญหาเรื่องระบบประสาทแล้วละครับ ผมคงต้องขอยึดใบขับขี่ของคุณเอาไว้แล้ว เพราะคุณอาจมีสภาพจิตไม่ปกติ ทำให้ภาวะการตัดสินใจแย่ลง อาจจะส่งผลเป็นอันตรายต่อผู้ใช้รถใช้ถนนอีกก็ได้นะครับ ขอใบขับขี่ด้วยครับ 

    พูดหาเรื่องแล้วยังฉลาดเกิ๊นนน
    แค่สงสัยในความไม่สมจริงค่ะ
    #4,614
    0
  2. #4605 อมยิ้ม :D (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 21:24
    นุกค่ะ



    ขอบคุนที่ลงนะค๊ะ ^^
    #4,605
    0
  3. #4599 dekza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2554 / 15:54
    ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    มว๊ากกกกกกกกกกกก

    เลยค่ะ
    #4,599
    0
  4. #4597 แฟนคลับ may112 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 10:51
    ชอบค้ะๆ ปลื้มมากๆเรื่องนี้

    ขอบคุนที่ลงให้นะคะ
    #4,597
    0
  5. #4581 BL.Namsom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2553 / 18:35
     น่ารักที่สุดค่ะ
    #4,581
    0
  6. #4559 jinny-panda (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2552 / 16:39
    สนุกมากๆเลยค่ะ *O*
    #4,559
    0
  7. #4553 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 / 21:51
    หนุกหนานมากมาย
    #4,553
    0
  8. #4547 Airichan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2552 / 16:14
    หนุกมากมายค่า
    #4,547
    0
  9. #4543 yesung lovely (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 01:35
    หนุกมากเลยนะคะ
    #4,543
    0
  10. #4522 max to 62 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2552 / 13:19

    เรื่องนี้ก็หนุกนะคะ   

    อัพ

    #4,522
    0
  11. #4517 นู๋ชมพู่//- -// (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2552 / 15:51

    คราย บอกว่า นิยาย  พี่เม ห่วย

    ม่าย   จิ๊งงงงงงงงงงง

    ไม่ จิง คร้า   สนุก มากชอบทุกเรื่อง เลยอิอิ

    #4,517
    0
  12. #4512 คนๆหนึ่ง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2552 / 17:19
    นิยายพี่ตังเมไม่ห่วยซะหน่อยแต่...โคตรสุดยอดดดดดดดดดด(อย่าว่าตัวเองดิ)
    #4,512
    0
  13. #4487 เมทัล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2551 / 08:42
    ยัยหนูห้า  บ้าไม่ไหวแล้ว
    #4,487
    0
  14. #4485 pinkie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2551 / 21:57
    อ่านแล้วๆ สนุกคะๆๆ
    #4,485
    0