2nd Love หนุ่มเฮ้วสาวเปรี้ยว รักเดียวโดนใจ

ตอนที่ 2 : แรกพบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    14 ม.ค. 64

1

แรกพบ สบตา O_O

 

ไอ้เปรี้ยว แกแน่ใจนะว่าขับรถแข็งแล้ว

เพื่อนชายแต่ใจหญิงถามฉันพลางมองอย่างไม่ไว้วางใจ =_=

ไม่ต้องกลัว ฉันจะชนเสาไฟฟ้าทุกต้นที่ขับผ่านเล้ยยย

อ้าว ยัยนี่! รถฉันนะโว้ยยย

กรี๊ดดด! ยังมีหน้ามาเรียกว่ารถอีกเหรอ มันเหมือนเศษกระป๋องวิ่งได้ชัดๆ

ฉันโวยวายออกมาอย่างเหลืออด รถคันนี้มันวิ่งได้ยังไงวะเนี่ย -O- อันบีลีฟเอเบิ้ลมาก เชื่อไม่ได้โว้ยยย! เบรกก็โคตรฝืด เกียร์ก็ชอบชักกระตุก ไม่อยากจะเชื่อว่านังป่องมันเคยขับรถสภาพแบบนี้จากเชียงใหม่ไปลำปางได้ด้วย

โธ่ๆๆ ยัยเปรี้ยว มีเบาะให้นั่ง มีกระบะหลังให้แบกสัมภาระของแกมานี่ถือเป็นบุญท่วมหัวแล้วนะ

นังกะเทยหมูป่องว่าอย่างลำเลิกบุญคุณ เออ ฉันยอมเงียบปากก็ได้ฟะ เพราะของที่อยู่ท้ายกระบะกว่าครึ่งล้วนเป็นสมบัติพัสถานของพจมานเองค่ะ แฮ่ๆ -_-;;

ขับดีๆ นะแก ฉันจะพักสายตาสักหน่อย เดี๋ยวฉันจะได้เจอผู้ชายเป็นพันคนแล้ว โฮ่ะๆ >_<

มันบอกพร้อมกับปรับเอนเบาะลงด้วยท่วงท่ามีจริตจะก้าน ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายที่อยากกลายร่างเป็นผู้หญิงจะสามารถทำอะไรได้น่าสยดสยองปานนี้ =_=

ทำไมมองงั้นยะ! ท่าฉันเซ็กซี่อะดิ

“ถ้าอยากให้คนอื่นมีชีวิตอยู่ต่อไป ได้โปรดอย่าทำท่าแบบนั้นอีกนะ T^T”

ชิ ยัยขี้อิจฉา -O- นี่! พอถึงสุโขทัยแล้วปลุกฉันด้วย ว่าจะเติมแป้งน่ะย่ะ

เออ!

ฉันรับปากเสียงห้วนแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถกระบะเส็งเคร็งนี่ต่อไป การขับรถคันใหญ่ๆ ทำให้ฉันต้องใช้สมาธิมากเลยทีเดียว ยิ่งเป็นรถส่งตรงจากนรกแบบนี้ด้วยแล้ว ฉันต้องตั้งใจประดุจกำลังทำข้อสอบ O-Net ที่ชวนไปเฝ้าพระอินทร์เป็นอย่างมาก =_=

ฉันหันไปมองข้างๆ นังกะเทยเพื่อนรักกำลังหลับสนิทอยู่ นอนอ้าปากอย่างเดียวไม่พอ มันยังมีน้ำใจส่งเสียงกรนนรกแตกออกมาด้วย ต่อหน้าพ่อแม่ตัวเอง...มันคือลูกป่องผู้ห้าวหาญ ต่อหน้าฉัน...มันคือกะเทยซกมก วิปริต และหน้าด้านสุดๆ -_- ด้วยความที่กิจการของพ่อแม่มันยุ่งสุดขีด ฉันคิดว่าคงไม่มีครอบครัวไหนยุ่งเท่าครอบครัวมันอีกแล้วในเชียงใหม่ บ้านมันมีไร่ชาเขียวด้วยนะ -O- ด้วยเหตุและประการทั้งปวงที่ฉันว่ามา พ่อแม่มันจึงปล่อยให้ลูกชายตัวเองเอาไอ้รถซังกะบ๊วยนี่ขับมาที่มหาลัยซะเลย เพราะคงไม่มีปัญหาอะไรแล้วหลังจากที่มอบตัวกับมหาลัย ส่วนครอบครัวฉันน่ะเหรอ... ตอนนี้แม่ไปอยู่ที่ไทเปเรียบร้อยแล้ว

อ้อ! ลืมบอกไปว่าฉันกับป่องเป็นนิสิตชั้นปีหนึ่ง เฟรชชี่เข้าใหม่ ปิ๊งๆ มีประกายวิ้งวับเลยทีเดียว +O+ เราเป็นเด็กเชียงใหม่ซึ่งอยากเปลี่ยนบรรยากาศมาเรียนที่อื่นบ้าง จึงเลือกกระโดดดึ๋งมาเรียนมหาลัยที่เมืองสองแคว เพราะดูหนังเรื่องตำนานสมเด็จพระนเรศวรฯ มากเกินไป เราเลยตามมาช่วยรบถึงที่นี่เลยล่ะ อุวะฮ่าๆๆๆ (หรือคนแต่งย้ายมา? -_-;;)

บรื้น~

เอาล่ะ ขับเลยสุโขทัยแล้ว ฟู่! รอดได้โดยตำรวจไม่เรียก (ฉันไม่มีใบขับขี่ T^T) แถมไม่หลงด้วยนะเนี่ย โฮ่ๆ ไม่เสียแรงที่ขับรถส่งใบชาทุกวัน ก๊ากๆๆๆ ฉันหันไปปลุกป่องเมื่อเราเข้าเขตพิษณุโลกกันแล้ว แต่มันกลับเอา Teen ยันตัวฉัน พอฉันเขกกะโหลกมันคืนบ้าง นังกะเทยนี่เลยย้าย Teen ขึ้นมาถีบหน้าฉันแทน =_=^

หน้าช้านนนนนน!

“ไอ้ป่องงง ตื่นเดี๋ยวนี้ ตื่นมาให้ฉันฆ่าแกเดี๋ยวนี้นะ!”

ฉันแหกปากเสียงดังพลางเอาผ้าเช็ดรถฟาดใส่มันแบบไม่ยั้งมือ แต่แล้ววว...

ตึง~ เอี๊ยด~ แกร๊ก~ ปี๊ด~

O_O

อ๊ากกก >_< หัวฉันกระแทกเข้ากับพวงมาลัยเพราะเหยียบเบรกกะทันหัน

“เจ็บโว้ยยยยยย TT^TT”

ฉันตะโกนออกมา ตะ...แต่ฉันขับรถชนอะไรสักอย่างใช่มั้ย T[]T!

ฝุ่นจากดินลูกรังค่อยๆ จางหายไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือรถคันสวยสีดำสนิทซึ่งพุ่งแฉลบเข้าข้างทางไปแล้วเรียบร้อย ไฟหน้าของรถคันนั้นแตกละเอียดเมื่อชนกับต้นไม้ที่อยู่ริมถนน O_O: แต่ส่วนที่เหลือไม่น่าเป็นอะไรมาก... (มั้ง)

เหวยยย! OoO;; มีรอยถลอกจากการถูกขูดเป็นทางยาวประมาณสิบเซนติเมตรที่ประตูด้านข้างคนขับ!

ฉันพยายามตั้งสติและภาวนาขอให้เจ้าของรถคันนั้นไม่เป็นอะไร ไม่นะ! ฉันขับรถชนทั้งๆ ที่ตัวเองไม่มีใบขับขี่ ถ้าเกิดฉันต้องติดคุกล่ะ O[]O ใครจะมาประกันตัว ฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย แล้วแม่จะยอมบินจากไทเปกลับมาไทยงั้นเหรอ ไม่มีทางมาแน่นอน! (T^T) แม่ไม่กลับมาแน่ แม่คงเลือกให้ฉันอยู่ในคุกแทนที่จะเสียเงินบินกลับมา งานยังไม่ทันได้ทำเข้าที่ แม่จะเอาเงินที่ไหนบินกลับมาที่นี่ล่ะ T[]T

เวรเอ๊ย!”

เสียงสบถดังลั่นออกมา ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูลงมาจากรถคันนั้น

ตะโกนเสียงดังแบบนี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง รอดแล้วๆ ฉันไม่ได้ฆ่าคนตาย ^O^ แต่ท่าทางเขาจะหัวเสียมากเลยล่ะ -_-;; พอดีกับที่นังกะเทยหมูป่องสะดุ้งตื่นขึ้นมาทำท่าจะแหกปากร้อง ฉันเลยเอาผ้า (เช็ดรถ) อุดปากมันไว้ซะก่อน

ไอ้เอี้ยว...อับอ๊ดอนอ๋ออะ!” (ไอ้เปรี้ยว ขับรถชนเหรอวะ)

อย่าเสียงดังสิวะ แกอยู่ที่รถก่อนนะ T^T”

ฉันบอกพลางผละจากปากมันไปเปิดประตูลงมาจากรถเพื่อออกไปพบกับความหายนะที่เพิ่งสร้างขึ้น T_T ผู้ชายคนนั้นตัวสูงมากๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแคระส่วนเขาเป็นสโนไวท์ทันที =_=;; เขามีผิวขาวจนคนเหนือแต๊ๆ อย่างฉันยังอับอาย นี่ขนาดมองแค่แผ่นหลังของเขานะเนี่ย โคตรเท่เลยอะ >_<

เวรเอ๊ย! ไฟหน้าแตกหมดเลย

ฉันสะดุ้งเฮือกกับเสียงที่ดังปานโทรโข่งของพวกผู้ใหญ่บ้าน สุ้มเสียงของเขาท่าจะโมโหมากเลยอะ เขาเดินสำรวจรอบรถตัวเองอย่างพิถีพิถันราวกับกำลังมองหาสมบัติล่ำค่า บ่งบอกว่าหมอนี่ต้องเป็นคนที่รักรถมากแน่นอน แล้วฉันทำอะไรกับรถเขาเนี่ย -_-;;

เช็ดดด! สีถลอก

เขาโหยหวนทันทีที่เห็นรอยถลอกนั่น ฉันกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น และแอบก้าวถอยหลังช้าๆ แม้แผ่นหลังเขาจะดูดี แต่ใบหน้าอาจจะห่วยแตกเหมือนพวกโจรห้าร้อยก็ได้ แถมท่าทางเขากำลังโกรธจัดขนาดนั้น เกิดวิ่งมาบีบคอฉันจะทำยังไงล่ะ ฉันเพิ่งสิบแปดเองนะ ยังไม่มีสามีเลย T_T ที่สำคัญฉันไม่มีเงินจ่ายค่าซ่อมรถให้เขาด้วย

ซื้อใบขับขี่มาหรือไงวะ!”

ยังไม่ได้สอบเลยจ้ะ T^T ฉันตอบในใจ

จะชดใช้ยังไง!”

O_O

เขาหันมาถามฉันด้วยท่าทางฉุนเฉียว สาบานได้ว่าฉันเกือบจะวิ่งกลับไปที่รถแล้วล่ะ แต่พอเห็นใบหน้าเขาเท่านั้นพลันสะกดฉันให้อยู่นิ่ง OoO! โฮกกก คนบ้าอะไรวะโคตรหน้าตาดีเลย คิ้วเข้มๆ ที่ขมวดอยู่บนใบหน้าขาวปิ๊งแบบนั้นต้องทำให้มนุษย์เพศหญิงสั่นสะท้านแน่นอน ตาเรียวคมแบบคนมีเชื้อจีนคู่นั้นฉายแววว่าเขาต้องเป็นคนเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจแน่ๆ >_< ไหนจะจมูกที่โด่งสุดๆ นั่นอีก...

ที่สำคัญ ดูเหมือนอายุเขาไม่น่าจะห่างจากฉันเท่าไร โอ๊ยยย กรี๊ดดด โคตรฮอตเลยวะผู้ชายคนนี้ >O<

จ้องหาอะไรวะยัยสมองลิง ไหนบอกมาสิ ว่าจะชดใช้ฉันยังไง!”

อ้าว ทำไมปากปีจอแบบนี้อะ =_=

ประโยคที่หมอนี่พ่นออกมา ทำลายความประทับใจที่ฉันมีต่อใบหน้าอันหล่อเหลานี่ลงอย่างราบคาบ

ว่ายังไง! ยืนเอ๋ออยู่ได้ ขับรถประสาอะไรวะ รู้มั้ยว่ารถของฉันมันราคาเท่าไร แล้วไฟหน้าที่แตกน่ะมันแพงแค่ไหน นี่ยังไม่นับรอยถลอกอุบาทว์ๆ ที่ประตูด้านข้างนั่นอีกนะ!”

เขาตะโกนใส่หน้าฉันไม่หยุดหย่อน ขณะที่ฉันได้แต่แหงนหน้ามองเขาอย่างไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี -O-พอเห็นฉันไม่พูด เขายิ่งทำท่าจะโมโหหนักเข้าไปอีก

เป็นใบ้หรือไงวะ! ว่าไง จะเอายังไง จะเรียกประกันหรือทำอะไรก็พูดมาสิวะ!”

รถกระบะเส็งเคร็งของนังป่องมันมีประกันที่ไหน T^T ถึงมีมันก็คงขาดไปแล้วล่ะ รถคันนี้น่ะแม่มันซื้อมาตั้งแต่สมัยท่านยังสาวยังสวยอยู่เลย

ทำไมเธอไม่พูดฮะ!”

เขากระแทกเสียงถามอีกครั้ง หน้าหล่อๆ นั่นช่างโหดเหี้ยมอำมหิตจับจิตจับใจ TOT ทำไงดี ฉันไม่มีเงินชดใช้ค่าเสียหายให้เขาเสียด้วย ดูจากรูปการณ์นี้ ยังไงซะฉันก็เป็นฝ่ายผิดแบบเต็มสิบเลยง่ะ เล่นขับรถไปเบียดอีกเลนนึงคราวนี้เป็นไงล่ะ เฮายะหยังลงปายยย T_T

ไฟหน้าที่แตก ค่าซ่อมสี่พันเจ็ด ไหนจะค่าลงสีกับแวกซ์ใหม่รอยถลอกนั่นอีก รวมแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นแน่ๆ เธอจะเอายังไงวะ!”

หนึ่งหมื่นนน! O_O

ฉันเบิกตาโพลง หนะ...หนึ่งหมื่นเลยเหรอ! นี่มันรถหุ้มทองคำหรือไงฟะ! แวกซ์บ้าแวกซ์บออะไรกัน เอาขี้ผึ้งทาแทนไม่ได้หรือไงยะ เงางามเหมือนกันแหละ

ขืนเธอยังไม่ยอมพูดอะไร ฉันจะเรียกตำรวจให้มาจัดการละกัน

เฮ้ย ไม่ได้นะ! ฉันไม่มีใบขับขี่ด้วย ไม่ได้โว้ยยย เรียกตำรวจไม่ได้นะ >O<

ทำไงดีๆๆๆ

เขาเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จิ้มตัวเลขสามตัวที่น่าสยดสยองงง หนึ่ง-เก้า-หนึ่งอย่างช้าๆ

คิดสิเปรี้ยวววววว!

เซียงจางมากั่วอุ้ยจ๋าน่าซึม!”

ฉันโพล่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ถลาเข้าไปจับมือเขาที่กำลังใช้นิ้วจิ้มตัวเลขสามตัวนั้นอยู่ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดออก

ใช่! ใช่แล้วๆ ฮ่าๆๆๆ แกล้งทำเป็นชาวต่างชาติ ฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องไงล่ะ

ชวนป๋วยปีแป่กอ (ตราลูกกตัญญู แง T^T)

ภาษาอะไรวะ =_=^”

เขาทำหน้าเหมือนมองสัตว์ประหลาดก่อนจะสะบัดมือเขาออกจากมือฉันอย่างรังเกียจ -_-

“มิซูบิชิฮอนด้าชินมัยฮานามิ”

ฉันโพล่งภาษามั่วเท่าที่หัวสมองนึกออก รู้สึกอายจนแก้มตัวเองเหมือนจะขยายแตกออก T_T/// อดทน! ต้องอดทนเพื่อความอยู่รอด ถ้าฉันแกล้งฟังเขาพูดไม่รู้เรื่อง หมอนี่คงเอาเรื่องไม่ได้แน่ๆ >_< อย่างน้อยเขาคงไม่ขูดรีดกับชาวต่างชาติหรอกมั้ง และท้ายที่สุดเขาก็ต้องเหนื่อยใจยอมล่าถอยไปโดยไม่คิดค่าเสียหาย

ตกลงจะเอายังไงเนี่ย เสียเวลานะโว้ย!”

ซิมจ๋าไทจงเฮงเต้หลิวอี้เฟย ลี้กิวฮวงเจ้าอย่าหวัง

เลิกพูดอะไรมั่วๆ แบบนั้นนะ!”

หมอนี่ตะคอกเสียงดังมาก จนฉันสะอึกพูดไม่ออก O_O ภายในอีกไม่กี่วินาทีเขาจะต้องหักคอฉันแน่ๆ เลยขืนฉันยังแกล้งพูดแบบนี้ T^T ทว่าฉันพยายามตีหน้าซื่อต่อไปอีก

เมื่อไม่มีเงิน...จึงทำให้คนเรากล้าทำอะไรได้ขนาดนี้ T T

อะ...ไอ...คัมมม...ฟรอมโคเรียนนน

ฉันพยายามเลียนแบบพวกนักท่องเที่ยวเกาหลีที่ชอบพูดภาษาอังกฤษ พวกเขามักออกสำเนียงและทำกระเดียดไปทางพวกตะวันตกสุดฤทธิ์ -_-; เคยเจอนักท่องเที่ยวเกาหลีอยู่คนหนึ่งบนดอยสุเทพ ตอนนั้นเขาพยายามแนะนำตัวกับฉันเพื่อจะถามทางไปห้องน้ำ และด้วยความไม่รู้ ฉันเลยชี้ไปที่ถังขยะ... (เอ่อ กรุณาอย่าคิดต่อ)

แอม...โคเรียนนน

อะไรนะ มาจากเกาหลีเหรอ

ไอ้...ปะ...เปรี้ย...

เสียงนังป่อง โอ้ว ไม่นะ!

ฉันบอกให้แกนั่งอยู่บนรถไม่ใช่เหรอ นังกะเทยพันธุ์โคถึก T^T อย่าเรียกชื่อฉันนะ ห้ามหลุดคำว่าเปรี้ยวออกมาเด็ดขาด >_< ไม่งั้นหมอนี่รู้แน่ๆ ว่าฉันเป็นคนไทย คนเกาหลีที่ไหนจะชื่อเปรี้ยววว เอ๊ะ หรือจะมียูนอึนเปรี้ยว กรี๊ดดด มีมั้ยนะ =O=

โอ๊ยยย กดดัน ทำไงดีๆ

ยัยเปรี้ย... โอ๊ะโอ OoO!”

“-O-“

นังป่องอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างยิ่งกว่าคราใด ฮ้า! >_< ขอบคุณที่กะเทยอย่างมันบ้าผู้ชาย!

เซียงมี่...อ่า...แจจุงป่อง อิชางกาเชยยย

ฉันพูดมั่วพลางทำท่าเหมือนแนะนำนังป่องว่าเป็นเพื่อนฉันด้วยท่าทีกระตือรือร้น =_= มันมองฉันอย่างงงๆ แต่ด้วยความที่เราเป็นเพื่อนกันมาสิบแปดชาติ เพียงฉันส่งหางตาไปยังสภาพรถหรูของหมอนี่ที่จอดเจิมกับต้นไม้ข้างทางเท่านั้นแหละ นังป่องพลันพยักหน้าเข้าใจทุกอย่างเสร็จสรรพ

จะเอายังไงดีวะ -_- เนี่ยเหรอคนเกาหลี จริงปะเนี่ย

เขาถามพลางมองจ้องนังป่องและฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ โอ้ยยย อย่าใช้แววตาแบบนั้นมองมาที่ฉันนะ -_-;; แล้วห้ามนึกเอะใจว่าทำไมสาวเกาหลีถึงแต่งตัวบ้านนอกนัก เอ่อ บ้านนอกไม่พอ หน้าตาเหมือนเด็กดอย แถมแอบๆ มอซอด้วย v_v

“เนี่ยนะคนเกาหลี -_-^”

เยสๆ แอมโคเรียนนน

นังป่องรีบบอกพร้อมกับตบอกตัวเองรัวๆ ว่ามันเนี่ยล่ะคือกะเทยเกาหลีแน่นอน

อ้าว เฮ้ย! O_O นี่เท่ากับมันไปตอบคำถามของหมอนี่ได้น่ะสิ กรี๊ดดด

เฮ้ย! ทำไมฟังภาษาไทยออกวะ

โนๆ โนนนเวย์

นั่นไง! ไปตอบเขาอีกทำไมล่ะ โธ่ นังกะเทยโง่เอ๊ย TT^TT ฉันรีบบีบแขนนังป่องแรงๆ เพื่อให้มันรู้ตัว ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะมองเราสองคนด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจซะแล้ว

“=_=”

คิบอมซงแทนโซจีซับ

โดโด มีเรโดเร... -_-;; มากวางจุ้งโบเบ๋

ฉันหันไปพูดกับนังป่อง โอ้ว เยี่ยมมาก มันรับมุกได้ดีเลยทีเดียว T^T แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนมันท่องตัวโน้ตเลยล่ะ ทีตอนเรียนวิชาดนตรีทำไมแกถึงอยากร้องหมอลำฟะ =_=

เวรเอ๊ย! ซวยชะมัด ดันมาเจอพวกต่างด้าวเหรอเนี่ย เกาหลี? ชิ! หน้าอย่างกับเอเลี่ยนอพยพ

เขาสบถใส่และด่ารัว สงสัยนึกว่าฉันฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องจริงๆ มั้ง -_- ขอโทษ...ชัดเจนทุกคำค่ะ

“Can you speak English?”

เขาเปลี่ยนมาถามฉันด้วยภาษาสากลอย่างภาษาอังกฤษ ฉันลังเลที่จะตอบดีหรือไม่ตอบดี ทำเป็นมึนๆ ไม่รู้เรื่องไว้เป็นดีที่สุดนั่นล่ะ เขาไม่รอคำตอบนอกจากจะรัวภาษาอังกฤษใส่ฉันที่ยืนอ้าปากหวอเหมือนคนโรคจิตไปแล้ว

-O-

You must pay compensation(เธอต้องจ่ายค่าเสียหาย)

“=O=”

ฉันต้องทำอะไรนะ?

Although you are a foreigner.“ (ถึงจะเป็นคนต่างชาติก็เถอะ)

“=_=;;” (อันนี้แปลไม่ออก)

Tell me your telephone number, I will contact you later (เอาเบอร์เธอมา แล้วฉันจะติดต่อไปทีหลัง)

แม้จะแปลออกบ้างไม่ออกบ้าง (ส่วนใหญ่คือแปลไม่ออก ยอมรับไปสิเปรี้ยว) แต่ฉันรู้ว่าประโยคหลังคือการขอเบอร์โทรศัพท์ แน่นอนว่าเขาไม่ได้นึกพิศวาสฉันหรอก คงขอไปเพื่อจะได้โทรตามตัวฉันให้มาจ่ายค่าเสียหายง่ายขึ้น

เอ่อ ซีโร่ เอ๊กกก เซเว่น

นังป่องร้องกระดี๊กระด๊า บิดตัวหมุนสามรอบ และรีบบอกเบอร์มือถือของตัวเองเต็มที่ =_= แต่ฉันกระโจนไปปิดปากก่อนที่มันจะบอกครบหมดทุกตัว

Tell me!”

โนเวย์! >_<

เนโกะจั้มดงบันชินกินเอสเจซารังแฮโย

ฉันมั่วอีกพลางส่ายหัวสุดแรงพร้อมโบกไม้โบกมือแสดงความไม่เข้าใจที่หมอนี่พล่ามออกมาแม้แต่นิดเดียว อะไรที่เสียเงินฉันไม่เอาทั้งนั้น ม้ายยย ม่ายยย -O-

Tell-me-your-telephone-number.

หมอนี่พยายามบอกทีละคำช้าๆ อย่างอดทน ทำไมเขาถึงมีความพยายามที่จะเอาเงินจากฉันมากขนาดนี้เนี่ย! เพิ่งดื่มบาวแดงเข้าไปหรือไง ถึงสู้ทรหดไม่ถดถอยแบบนี้ T^T

Tell-me...

หุงคากัมซวงปุงก๋าตาละล่า

ฉันส่ายหน้าดิ๊กแล้วพ่นภาษามั่วใส่เข้าไปอีก ดูเหมือนว่าหมอนี่จะหมดความอดทนแล้ว เขาระเบิดเสียงใส่หน้าฉันทันที

ปัดโธ่เว้ย! เอาเบอร์เธอมาสิวะ ไม่เคยเรียนหนังสือหรือไง ประโยคง่ายๆ แค่นี้ก็ฟังไม่ออก โง่อะไรนักหนาเนี่ย!”

=_=;; โอ๊ย เจ็บปวดโว้ย ทำไมฉันต้องมายืนทนฟังคำด่าทอของไอ้หน้าตี๋นี่ด้วยฟะ โมโหๆ แต่แสดงออกไม่ได้! และในวินาทีนี้เอง เสียงโทรศัพท์มือถือของใครคนหนึ่งก็ดังลั่นระงม โอ้ว ฉันสิ้นชีพแน่งานนี้ T[]T

~ตั๋วน้องเป็นสาวรุ่นราวเอ๊าะๆ หุ่นฮ่างก็เหม๊าะบ่าวมาเก๊าะมาต๋อม ~

นังป่องหันมายิ้มให้ฉันแหยๆ กรี๊ดดด ใครโทรมาหามันตอนนี้ฟะ! นังป่องรีบยัดมืออันอวบอูมเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนที่ฟิตจนก้นแทบปริ แล้วโทรศัพท์มือถือรุ่นใช้แทนซากกะเบือก็โผล่ออกมาพร้อมกับเสียงริงโทนเพลง เปิดใจสาวแต ที่ฮิตกระฉ่อนไปทั่วภาคเหนือ

เอามือถือมานี่!”

หมอนี่มองโทรศัพท์มือถือของนังป่องตาเป็นมันเลยทีเดียว ก่อนจะขยับตัวเข้าหาโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นทันทีราวกับมันเป็นของรักของข้า ม้ายยย ม่ายยย ไม่นะ >_< เขาจะเอามันไปไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ฉันนึกในใจพลางกระโจนเข้าไปแย่งโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นกับไอ้ตี๋ที่คาดว่าจะกระเดือกโทรโข่งเข้าไปเป็นอาหารว่าง

พอคิดๆ ไปช่างน่าสมเพชอย่างไรไม่รู้ ทำไมเด็กวัยรุ่นสามคนถึงได้พยายามอย่างบ้าคลั่งเพื่อแย่งไอ้โทรศัพท์มือถือราคาสามพันกว่าบาทกันข้างถนนนอกตัวเมืองพิษณุโลก =_= ไม่มีอะไรสร้างสรรค์กว่านี้แล้วเหรอ TOT

หึ...แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง

อ้าวเฮ้ย! หลุดมือไปแล้ว

“TOT”

ในที่สุดหมอนี่ก็คว้าโทรศัพท์มือถือของนังป่องไปจนได้ โธ่ นังกะเทยอ่อนแอ แกลืมกำพืดตัวเองไปได้ยังไง ทั้งๆ ที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ T^T ปล่อยให้เขาเอาโทรศัพท์มือถือของแกไปได้ไงฟะ แบบนี้เขาก็มีช่องทางติดต่อฉันแล้วสิ

ฉันพยายามจะคว้าโทรศัพท์มือถือของนังป่องคืน เพียงแค่หมอนี่ชูมันขึ้นสุดแขน ฉันกลายเป็นมนุษย์แคระที่พยายามตะกุยตะกายคว้ามันจากคุณชายสโนไวท์ (หมอนี่แหละ -_-) ทันที เขากดปุ่มนู่นนี่บนโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้น ผ่านไปหลายวินาทีแต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเลยตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมมาให้ ฉันเลยได้ยินเสียงสุภาพสตรีท่านหนึ่งที่ได้ยินบ่อยกว่าเสียงแม่ตัวเองเสียอีก...

[ขออภัยค่ะ จำนวนเงินในระบบของท่าน ไม่เพียงพอต่อการใช้งาน กรุณาเติมเงิน...]

O_O เงินหมด อุ๊ยๆๆๆ แบบนี้ก็โทรออกไม่ได้นะสิ ฮ่าๆๆๆ ก๊ากๆๆๆ

โหย เงินหมด! ทุเรศชิบ

ฮ่าๆๆๆ อยากจะหัวเราะให้เล็บหัก ฮี่ๆๆๆ -v- โทรออกไม่ได้ แถมฉันไม่ยอมบอกเบอร์ นายจะทำเยี่ยงไรได้นอกจากปล่อยตัวฉันไป อะโฮ่ๆๆ

บอกเบอร์มา!”

ซารังแฮโยโยโยเยเย่! ^O^”

ฉันแกล้งพูดมั่วต่อไปก่อนจะลอบยิ้มอย่างนางมารร้าย อะโฮ่ๆๆๆ

~คุณสุดสวยครับ รับสายกิ๊กด้วยครับ~

เย้ย! O_O

“หึๆ -_-“

กรี๊ดดด >O< เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดังลั่นระงม เวรเอ๊ย! ใครมันโทรมาตอนนี้วะ อย่าให้รู้เชียวแม่จะแช่งให้เป็นหมันเลยนี่ T^T เขาหัวเราะในลำคอพลางเขยิบเข้าประชิดตัวฉัน ก่อนจะพยายามเอื้อมมือมาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงฉันให้ได้

ยัยตัวดี! เอามือถือเธอมานี่นะ

โน...โนววว!”

หมอนี่เข้ามาแย่งโทรศัพท์มือถือโดยไม่สนว่าเราสองคนอยู่ในท่าทางเหมือนกำลังกอดรัดกันกลางถนนดินลูกรัง

เอามานี่นะ!”

กรี๊ดดดดดด

มันเกินไปแล้วนะ =O=+ ขนาดป่องวิ่งเข้ามากอดหมอนี่แล้วพยายามดึงเขาออกจากฉัน (เอ๊ะ มันทำเพราะอยากกอดคนหล่อหรือเปล่า) แต่เขาก็ไม่ยอมผละตัวออกเลยสักนิด TOT หน้าของฉันฝังติดอยู่กับแผงอกของเขา ได้กลิ่นโคโลญจ์อ่อนๆ ที่เขาใช้ด้วยอ่า กรี๊ดดด ไอ้หน้าตี๋จอมโหด แกลวนลามฉันอย่างแรงเลยนะ T^T

ทนไม่ไหวแล้ววว!

“ปล่อยนะไอ้กะเทยบ้า อย่ามากอดโว้ยยย!”

เขาหันไปด่านังป่องเสียงดัง และในจังหวะนี่เอง ฉันรวบรวมลมปราณเหมือนตอนอาม่ารำไทเก๊ก ค่อยๆ ย่อตัวลงก่อนจะกระโดดเอาหัวเสยคางไอ้ตี๋บ้านี่ทันที

ปึก!

อ๊ากกกกกก

เขาร้องและผงะถอยหลังออกไป สำเร็จ! ฉันมองไอ้หน้าตาดีนี่ด้วยความโมโหปนหมั่นไส้ที่บังอาจมาข่มเหงกอดรัดฉันกลางถนน -v-; เลยมอบของแถมด้วยการเอาเท้าเตะเข้าให้ที่หน้าแข้งของเขาซะเลย นี่แน่ะ!

ปึก!

“อ๊ากกกกกก”

“Byeeeeee >O<!”

โอ๊ยยย ยัย...อ๊ากกก

เขาชี้หน้าฉันอย่างอาฆาตพร้อมกับเอามือลูบหน้าแข้งที่เพิ่งถูกเตะไปด้วย ส่วนมืออีกข้างจับคางที่เป็นรอยแดงๆ อย่างเห็นได้ชัด -O-;; แล้วนังป่องก็วิ่งร่าไปที่หมอนี่ จากนั้นก็...

สุดหล่อขอทีเถอะนะ >_<”

จุ๊บบบ!

=[]=

หอมแก้มหมอนี่! วิเศษจริงๆ ฉันขับรถชนรถของเขา เตะหน้าแข้งเขา เอาหัวเสยคางเขา แถมนังป่องยังไปลวนลามเขาอีก โอ้ววว ตายแน่เลย แง T^T ถ้าเรื่องนี้ถึงตำรวจฉันติดคุกลืมดวงอาทิตย์แน่

ไอ้เปรี้ยว เร็วสิยะ ยืนทำอะไรอยู่!”

ป่องตะโกนบอกหลังจากที่มันกระโดดเข้าไปนั่งที่คนขับของรถกระบะเส็งเคร็งเรียบร้อยแล้ว ฉันรีบกระโดดตามไปติดๆ

เปรี้ยวเอ๊ย... สะใจจริงๆ ได้จุ๊บคนหล่อ แต่เราจะติดคุกมั้ยวะเนี่ย

ป่องบอกพร้อมกับเดินเครื่อง ขยับเกียร์ถอยหลังจนเกือบลงคลองที่อยู่ข้างๆ โชคดีที่มันหักพวงมาลัยทันก่อนจะกลับรถไปอีกทางอย่างรวดเร็วชนิดแบคทีเรียตามจับไม่ทัน ขนาดเจย์โชว์ยังต้องละอายกับการดริฟท์รถเกือบลงคลองของนังกะเทยเพื่อนรัก ฉันหันไปมองกระจกข้าง (ไอ้) หน้าหล่อกำลังวิ่งตามรถเรามา =[]=

เฮ้ย! ใช่คนหรือเปล่าฟะ วิ่งตามมาทำไม ไป๊ๆ นี่ไม่ใช่หนังเรื่องคนเหล็กนะ แง้ TOT

นังป่อง! เหยียบโว้ยยย ฉันตะโกนเร่งอย่างบ้าคลั่ง

โอ๊ย พยายามอยู่ หล่อขนาดนี้ทำไมมันถึกจังวะ อุตส่าห์มอบจุมพิตแห่งความตายให้แล้วนะเนี่ย

ป่องบอกอย่างร้อนรน มันใส่เกียร์มั่วซั่วจนรถกระตุกไปมาก่อนจะหยุดชะงักลงกับที่ ฉันนี่เสียวจนฉี่จะราดแล้วนะ โอ๊ย...ถ้าหมอนั่นตามมาทัน ต้องล้วงมือทะลุกระจกมาบีบคอฉันแน่ T^T

เดินเครื่องสิวะลูกพ่อ!”

ฮะ! อะไรนะ ลูกพ่อเหรอ แล้วเสียงอันเข้มแข็งมาดแมนนั่น...

บรื้นนนนนน

เยส! แกทำได้นังป่อง

ฉันตะโกนอย่างดีใจ เพราะความห้าวหาญของมันแท้ๆ ทำให้รถเดินเครื่องสำเร็จ ฉันเหลือบไปมองกระจกข้างอีกครั้ง หมอนี่ยังวิ่งตามมาพร้อมกับเสียงสบถที่คาดว่าจะดังลั่นไปทั่วพิษณุโลก เขาวิ่งมา...วิ่งมา...ก่อนจะขว้าง O_O

เกร้งงง!

รองเท้าผ้าใบข้างหนึ่งพุ่งมายังกระจกที่กั้นระหว่างส่วนที่นั่งกับหลังกระบะ TOT ปรากฏว่ากระจกไม่แตกกระจาย ทว่ารองเท้าผ้าใบข้างนั้นกลับปักคาอยู่ที่กระจก -_- โคตรแม่นจริงๆ ให้ตายเฮอะ นี่ถ้าออกแรงมากกว่านี้อีกนิด มีหวังกระจกแตกกระจายไปแล้ว นี่เขาทำเครื่องหมายกำกับเอาไว้เพื่อตามล่าฉันอีกครั้งเหรอTOT

แฮร์รี่ พอตเตอร์ได้รอยแผลเป็นรูปสายฟ้าที่หน้าผาก

แต่ทำไมฉันได้รองเท้าไนกี้จากลอร์ดโวเดอร์มอร์ล่ะ T_T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,798 ความคิดเห็น

  1. #13793 newjakphet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 19:10
    ไม่ว่าจะอ่านกี้ครั้งก็สนุกเหมือนเลยค่ะ
    #13,793
    0
  2. #13756 Iturlek (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:32
    สนุกๆ อ่านแล้วชอบเลย^^
    #13,756
    0
  3. #13752 ByChu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 09:07
    ฮาอ่า หน้าตาอย่างกะเขมรอพยพ
    #13,752
    0
  4. #13751 Y_Sharp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 20:00
    ฮามากเลยพี่เม ขำๆ
    #13,751
    0
  5. #13750 Pl99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 09:33
    เขมรอพยพ.....55555+
    #13,750
    0
  6. #13745 annabokb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 20:51
    รักพี่เมที่สุด ฟุดๆเลยค่า
    #13,745
    0
  7. #13744 วนัชญา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 15:04
    เฮียสองชื่อจริงชื่ออะไรหรอค้ะ ไม่รู้อ่ะ รู้สามเฮีย แต่ไม่รู้เฮียสอง
    #13,744
    0
  8. #13739 Ichisa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 17:48
    พระเอกชื่ออะไรนะ 
    #13,739
    0
  9. #13735 อิจุก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 13:09
    ฮาาาา เฮียสองโหดอ่ะ 555555555555555555 
    #13,735
    0
  10. #13723 cha-chumie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 23:19
     ขอบคุณค้าบ
    #13,723
    0
  11. #13719 f.e.r.n.love (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 22:41
    นิยายพี่เมมันส์อะชอบมา้ก>///<
    เเต่ก็ไม่มีมาครอบครองซักทีเเงงงงง คือได้เเต่ยืมอ่านของเพื่อน
    ได้เงินไปโรงเรียนวันละ 50บาท เอง(ข้าว20บาท น้ำ10บาท ค่ารถ
    6บาท~ O.O)น่าสงสารเน้อเเงงงง
    เเต่ก็จะพยายามค่ะพี่เมเพื่อให้ได้นิยายมาครอบครง อุวะฮะฮ่า ^[]^ มันต้องเป็นของข้า ต้ิองมีสักวันต้องมีสักวัน~ ~ (เป็นไรของมัน  =_=!!!!)
    ซักวันหนูก็จะมีนิยายของพี่เมเองนะค่ะ 
    #13,719
    0
  12. #13718 f.e.r.n.love (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 22:41
    นิยายของพี่เมมันส์มากค่ะ

    หนูอยากเเต่งนิยายในเด็กดีบ้างอะัทำยังไงเหรอค่ะพี่เม^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 กันยายน 2554 / 22:43
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 24 กันยายน 2554 / 12:51
    #13,718
    0
  13. #13709 Numkhing Chiczz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 16:21
     ชอบมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก นิยายของตระกูลเฮียเนี่ย สนุกจริงๆ ไม่มีเบื่อเลยยนะ เนื้อหาใกล้เคียงความจริงดีค่ะ ชอบๆๆๆ
    #13,709
    0
  14. #13702 มือปราบมาร (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2554 / 13:37
    หนุกหนานสุดหูรูด
    เปรี้ยวรั่วได้อีก
    #13,702
    0
  15. #13674 รักพี่เมย์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 20:23
    ตอนนี้แค่เห็นชื่อ พี่เมย์ ก้อซื้อแว้วววว

    มันหนุกมากมายค่ะ
    #13,674
    0
  16. #13672 Lจ้าXญิJแห่Jรัตติกาล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 22:29
    ฮา แตก >0<

    พี่เมย์ แต่งทำไมนิดเดียวอ่ะ = 0 ="

    อ้อ เปรี้ยว ตลกดี อ่ะ

    55+ คนเกาลี 55

    พูดอะไรไม่รู้ ก๊ากกกกกกกก ขำกลิ้ง
    #13,672
    0
  17. #13664 กุ๊ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 09:02
    เอามาอ่านเเล้วมันมากอ่ะพี่่่





    เเต่งเยอะๆเลยติดตามอยู่คร่าาา







    สุนกอย่างเเรง ซึ้งมากกก





    สู้ๆๆน่ะค่ะ
    #13,664
    0
  18. #13663 กล้วยอบเนย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:32

    รัก เฮีย 2 ที่สุดดด เฮีย 2 หนุกสุดๆ แล้วค่ะ ^^

    #13,663
    0
  19. #13650 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 / 20:54
    เรื่องเฮียๆฮาทุกเรื่องเลย
    #13,650
    0
  20. #13646 เนขย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 14:15
    พี่เมค่ะ....หนูชอบนิยายพี่เมมากกกก เมื่อกี้อ่านจนขี้มุกไหนเเล้ว (หัวเราะจนมูกไหล)หนูชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกนิยายพี่เม
    #13,646
    0
  21. #13634 jj_joobjoob (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2552 / 20:12

    คิคิ
    เรื่องนี้แจงก็อ่านมาสามรอบแล้วด้วย 
    อิอิ
    ไม่ได้เวอร์นะคะพี่เม
    อ่านจริง
    บรรดาเฮียๆ
    แจงชอบเฮียสองที่ซู๊ดดดดดดดด
    (ไร้ซึ่งเหตุผล)

    ไปแว้ววววววว

    #13,634
    0
  22. #13624 F @ n G (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2552 / 15:23

    อ่านเฮีย 1 กับ 3แล้ว

    เฮียสองยังมิได้อ่านเลย

    #13,624
    0
  23. #13622 kamoui (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2552 / 19:09

    อยากแต่งนิยายเก่งเหมือนพี่เมจัง^^

    อ่านแล้วขำไปด้วย

    เรื่องนี้ออมอ่านมาสองสามรอบแล้วค่ะ

    ก็ยังตลกอยู่อ่ะนะ :))
    ออมก็แต่งนิยายอยู่เหมือนกัน
    แต่ว่ามีคนวิจารณ์มาว่าออมแต่งยังไม่ชัดเจน

    ก็ยัง งงๆ ไม่รู้จะแก้ตรงไหน T^T
    อยากได้คำติชมให้มากกว่านี้

    เพื่อปรับปรุงตัวเองอ่ะค่ะ ^^

    #13,622
    0
  24. #13620 noomint (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2552 / 09:28
    อายแทน
    #13,620
    0
  25. #13607 เคธคร้าบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2552 / 10:32
    อยากอ่าน เฮีย1 อะ
    #13,607
    0