Perfect Match แฟนฉัน! รับประกันความเพอร์เฟ็กต์

ตอนที่ 4 : พี่เสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    2 ธ.ค. 56


 

3

พี่เสือ


 

#หอใน

หลังจากรายงานตัวที่ซุ้มพร้อมกับรับป้ายชื่อเรียบร้อย รุ่นพี่ก็ปล่อยทุกคนกลับได้เพราะพรุ่งนี้จะเป็นวันกิจกรรมรับน้องเต็มรูปแบบ ใครมีธุระอะไรก็รีบจัดการให้เสร็จซะ ฉันเลยนั่งรถไฟฟ้าจากคณะวิทยาการ เอ๊ย คณะบริหารฯ กลับมาที่หอใน (ฉันน่ะเรียกถูกมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่พวกรุ่นพี่ก็พาเรียกผิดอยู่เรื่อย แบบว่าคณะฉันเพิ่งเปลี่ยนชื่อมาเป็นคณะบริหารไง) ซึ่งพี่น้ำอ้อยกับคนขับรถได้รออยู่ก่อนแล้ว และเนื่องจากฉันตัดสินใจมาเรียนที่นี่แบบฉุกละหุก ไม่ได้จองหอทำเรื่องทำราวอะไรสักอย่าง เลยต้องมานั่งแกร่่วรอให้ผู้จัดการหอหาห้องให้ก่อน T_T (ถ้าใช้อำนาจท่านพ่อนะ กริ๊กเดียวก็ได้ห้องล่ะ เชอะ) ซึ่งที่จริงก็มีคนจองหอไม่ทันแบบฉันเยอะแยะเลยนะ แต่ว่าพวกนางก็ถามๆ แล้วก็จับกลุ่มกันเอง ถ้าครบสี่คนเมื่อไหร่ก็ลงชื่อเข้าห้องได้ แต่ฉันซึ่งมาคนเดียว เอาผ้าปิดหน้าปิดตายังกับชะนีเป็นโจร... เลยไม่มีใครมาชวนไปร่วมแชร์ห้องเลยค่ะ สงสัยกลัวโดนปล้นมั้ง ฮือ

เธอ! ยังไม่มีห้องอยู่หรือเปล่า ห้องเราขาดคนหนึ่งพอดี"

โอ๊ะ!! ฟ้ายังมีตา

ยะ...ยังเลยจ้ะ"

เราชื่อหนุงหนิง อยู่คณะบริหาร ถ้าเธอยังไม่ได้ห้องก็มาแชร์รวมกับเรามั้ย ขาดคนหนึ่งพอดิบพอดีเลย"

อะ..เอ่อ ได้จ้ะ!!!"

เฮ้ย มีคนมาชวนฉันไปแชร์ห้องด้วยอ่ะ ชะนีเหมือนโจรก็ยังได้รับการต้อนรับ โอ้มายก๊อด... ฉันรักมหาลัยนี่จังเลย ที่นี่เป็นแหล่งสะสมคนดีแน่ๆ เลย

งั้นลงชื่อตรงนี้เลยจ้ะ”

เพื่อนใหม่ท่าทางใจดียื่นกระดาษมาให้ ฉันเลยรีบกรอกชื่อตัวเอง แล้วก็...รหัสนิสิต... แปดตัว.. โอ้.. จำไม่ได้อ่ะ เลขตั้งแปดหลักใครจะไปจำได้ภายในชั่วโมงเดียวอ๊ะ แอบดูโพยก่อนนิสส...

เธอชื่อ... จู! โอ้ ชื่อแปลกดีนะ ป้ายรถเมล์แบบนี้แปลว่าเรียนสาขาทัวร์ใช่มั้ย"

ใช่จ้ะ"

ฉันตอบรับ เหลือบมองป้ายของหนุงหนิงเป็นรูปเรือสำเภา มีขนาดเล็กกว่าป้ายชื่อเล็กน้อย (ชื่อหนุงหนิงยาวกว่าฉันตั้งเยอะยังเขียนพอเลย ส่วนของฉันน่ะ อีแค่คำว่า N'จูเนี่ยร์ เนี่ย เขียนไม่พอได้ไงฟะ คุณพี่เสือนี่ใจหมาชัดๆ)

มาจากจังหวัดไหนเหรอเนี่ย"

กะ..กรุงเทพจ้ะ"

มิน่าล่ะ พูดเสียงภาคกลางชัดเชียว คลุมหน้าแบบนี้เป็นอิสลามเหรอ"

ปะ...ปล่าว"

อ้าว แล้วคลุมทำไมอ่ะ ร้อนตับจะแตกแบบนี้"

เวร ตอบไงดีอ่ะ... หรือจะโชว์หน้าตัวเองไปเลย

เฮ้ย ไม่ได้!! ขืนเปิดเผยตัวตนตอนนี้ เพื่อนต้องไม่ให้แชร์ห้องด้วยแน่ๆ นางต้องกลัวฉันแล้ววิ่งหนีแหงๆ

เอ่อ เซ็นเสร็จแล้วจ้ะ"

อ๊ะ ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปส่งใบให้ผู้จัดการหอให้นะ เธอก็ย้ายของเข้ามาได้เลย"

"ง่ายจัง นี่เราได้ห้องแล้วเหรอ"

"อ้าว ก็ใช่นะสิ รออยู่นี่แป๊ปนะ"

เย่ะ! >_< หนุงหนิงเอาใบไปส่งให้ผู้จัดการหอแล้วก็กลับมาพร้อมกับกุญแจห้องให้ฉัน เธอช่วยนำทาง แถมยังช่วยพี่น้ำอ้อยและลุงคนขับรถขนสัมภาระของฉันขึ้นหออีกต่างหาก พระเจ้า... คนต่างจังหวัดนี่ช่างน้ำใจงามเหลือเกิน ฉันซึ้งอะ ที่จริงนางไม่ต้องช่วยก็ได้ใช่มั้ยล่ะ ไม่ใช่ธุระสักหน่อย ชีวิตฉันไม่เคยเจอใครมาช่วยยกของให้ฟรีนะ ไม่นับคนงานที่บ้านเพราะว่าได้ค่าจ้าง อย่างไปโรงแรมทีไรฉันก็ยัดแบงค์ห้าร้อยให้ทุกที แล้วแบบนี้ฉันต้องให้เงินหนุงหนิงหรือเปล่าเอ่ย

ถึงห้องแล้วจ้ะ"

แอ๊ด!

เมื่อประตูห้องเปิดออก ความรู้สึกของฉันที่พุ่งสูงด้วยความแฮปปี้ก็ดิ่งตกฮวบทันทียังกับผีถูกถีบลงเหว

พระผู้มีพระภาคเจ้า..เป็นพระอรหันต์!!!

ฉัน....แทบจะคุกเข่าลงไปร้องไห้ตรงนั้น ฉันมาบำเพ็ญทุกรกิริยาที่นี่หรือเปล่าคะ

เอ่อออ คะ..คุณหนะ...เอ๊ย จูเนียร์ หนูอยู่ได้แน่เหรอจ้ะ มันออกจะ.."

พี่น้ำอ้อยกระซิบถามเสียงเครียด.. ฉันกลืนน้ำลายแล้วก็มองสภาพห้องพักอย่างหวาดผวา ถ้านอนที่นี่ครบปีฉันต้องสำเร็จเป็นพระอรหันต์แน่ๆ

เข้ามาซิ เตียงเธออยู่ติดหน้าต่างนะ"

เธอชวนแต่ฉันไม่กล้าเข้า! ภายในห้องประกอบด้วยสี่เตียงเดี่ยวตั้งอยู่คนละมุมห้อง และมีโต๊ะเขียนหนังสือกับตู้เสื้อผ้าคนละอัน

แค่นั้น...แค่น้านนนน T[]T

ฉันมองหาเครื่องปรับอากาศ แต่ก็พบเพียงพัดลมเพนดานหมุนติ้วๆ จะตกใส่หัวปีไหนก็ไม่รู้

แงงง ทำไงดี แอร์ไม่มีแบบนี้ ฉันจะนอนได้ยังไง!!

เปลี่ยนใจมั้ย... ยังทันนะคุณ...เอ๊ย จูเนียร์"

นั่นสิ! กลับลำทันหรือเปล่า เธอจะอยู่ได้เหรอจูเนียร์ ภาพห้องนอนเตียงสี่เสาคิงไซส์ โคมไฟระย้า ม้านแดงขลิบทอง พรมหนาหนุ่ม โต๊ะแป้งสุดอลังการนั่นสว่างวาบอยู่ในหัว พอมาเปรียบกับที่นี่...ขอเป็นลมดีกว่า แอ้ก!

อ้าว เข้ามาสิจู ไม่ชอบเหรอ!!”

มีใครชอบด้วยเหรอเธอ TOT

เออ ขอโทษนะที่ลืมบอกไปว่าห้องนี้ไม่มีแอร์ แต่เราว่าเปิดพัดลมก็พอแล้วนะ เย็นออก"

ตรงไหนนนน! ฉันว่าถ้าปล่อยนกแพนกวิกไว้ที่นี่ห้านาที...หงายท้องตายแน่ๆ ร้อนดั่งนรก!

มาๆๆ รีบเข้ามาจัดของเถอะ คุณลุงกับคุณน้าจะได้พักผ่อนสักที"

หนุงหนิงที่แสนดีต้อนฉันเข้ามาในห้องแล้วก็จัดแจงเปิดตู้ เปิดลิ้นชักอย่างกระตือรือร้น พี่น้ำอ้อยมองหน้าฉันด้วยความกังวลปนไม่แน่ใจ ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าพี่เลี้ยงคงคิดว่าฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้แน่ ฉันไม่เถียงค่ะ แง T_T เพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะนอนที่นี่ได้ยังไง เตียงเดี่ยวแข็งๆ ในห้องพัดลม พื้นปูกระเบื้อง...

เฮ้ย หน้าจูไปโดนอะไรมา ทำไมมีตุ่มขึ้นเต็มไปหมดเลย O_O”

เฮือก!! ผ้าคลุมหลุดค่ะ กรี๊ดดด!! ฉันรีบจับชายผ้าขึ้นมาปิดหน้าปิดตาอย่างเร่งด่วน เพื่อนคงกำลังตะลึงกับใบหน้าเละเทะของฉันแน่ๆ นี่คงต้องโดนไล่ให้ไปอยู่ที่อื่น...

เอ๊ะ... ซึ่งนั่นก็ดี กลับบ้านที่กรุงเทพเลยก็แล้วกัน บ๊ายย

เฮ้ย...ไม่ต้องเครียดขนาดนั้น โทษทีนะปากเราไวไปหน่อย แต่เห็นแล้วอดถามไม่ได้"

มะ..ไม่เป็นไร"

ไปหาหมอหรือยัง หน้าแพ้อะไรหรือเปล่าทำไมตุ่มมันขึ้นเยอะขนาดนั้นอ่ะ"

อะ...เอ่อ แพ้สารเคมีน่ะ"

มิน่า....ไงก็หายไวๆ นะ สู้ๆๆ"

หนุงหนิงบอกแล้วก็ชูกำปั้นขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของเธอทำให้ฉันเริ่มรู้สึกดีขึ้น เพราะอย่างน้อยเจ้าตัวก็ไม่ได้รังเกียจฉันอย่างออกนอกหน้านอกตา แต่ก็เหมือนเพื่อนๆ แก๊งชะนีล่าฝันและพี่แม็กนั่นละ ทุกคนก็จะทำเป็นให้กำลังใจฉัน แต่พอสบโอกาสก็รีบตีตัวออกห่าง...

มีอะไรให้เราช่วยจัดมั้ย ของจูเยอะเหมือนกันนะเนี่ย"

เอ่อ นี่เจ้าตัวเสนอจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ นั่นหมายความว่าเธอจะต้องอยู่ร่วมห้องกับคนหน้าเละอย่างฉันเป็นปีเลยนะ เธอยินยอมโดนฉันหลอกหรือไง

นี่ เราอยู่ห้องนี้ได้จริงๆ เหรอ"

อ้าว ก็จริงดิ ทำไมจะไม่ได้อ่ะ"

เธอไม่กลัวเราเหรอ -_-;;”

กลัวทำไม มีอะไรต้องกลัวเหรอ”

หน้าเราไง หน้ากลัวออก"

เนี่ยเหรอน่ากลัว แค่เนี้ยอะนะ!!"

หนุงหนิงบอกเสียงสูง แววตาซื่อๆ ทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ได้โกหก อะไรบางอย่างทำให้ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่เหมือนพวกชะนีล่าฝัน เธอแต่งตัวธรรมดาๆ ไม่ได้แต่งหน้า ไม่ได้ทำผม ไม่ได้ขาววิ้งหรือดูร่ำรวยอะไรสักนิด แต่เธอกลับมีความจริงใจในแบบที่ฉันไม่เคยสัมผัสจากเพื่อนคนอื่นเลย ความรู้สึกในใจฉันมันบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับเด็กผู้หญิงคนนี้ชะมัด

หนุงหนิงเป็นคนดีจัง...”

โอ๊ย ดีเดออะไร ธรรมดานั่นล่ะ เราก็พูดไปตามความจริง เราว่ามันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นนะ เราเคยเจอน่ากลัวกว่านี้อีกแล้วเขาก็ยังหายดีจนเกือบเป็นปกติด้วยนะ เพราะฉะนั้นจูก็ต้องหายแน่ๆ อย่าเศร้าไปเลยนะ"

ฉันยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าไม่ได้ยิ้มมาเป็นพันชาติแล้วละมั้ง

นี่ไง การย้ายมาอยู่ที่นี่ทำให้ฉันได้รู้จักคนดีๆ เพิ่มมาอีกหนึ่งคนแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่ควรจะรีบถอดใจใช่มั้ย อุตส่าห์ถ่อมาตั้งไกล ขอท่านพ่อและคุณหญิงแม่มาอย่างยากลำบาก แถมเฮียสองก็ยังไม่ได้เจอเลย... เอาวะ!! ตายเป็นตาย ลองดูสักครั้งหน่อยเว้ย

น้าอ้อย... จูจะอยู่ที่นี่แหล่ะ ขนของเข้ามาเลยค่ะ"

ฉันบอกอย่างเข้มแข็ง!

คะ..คุณ เอ่อ..หนูแน่ใจเหรอลูก!”

แน่ค่ะ!!”

ห้องพัดลมนะคะ!!”

จะห้องพัดลมก็พัดลมวะ!! ไฟท์!!

เตียงแข็งนะคะ"

ยิ่งกว่าศิลานักปราชญ์ฉันก็จะนอน

คุณ...”

ขนเข้ามาค่ะ!!”

มายก๊อดเนส! ฉันรู้สึกตัวเองเท่ชิบเป๋ง


 

#วันต่อมา

โอเคว่า...ฉันว่าฉันโง่อ่ะ ไม่เท่แล้ว -_-; ถึงจะเจอคนดีที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่ดีหรือเปล่าเอ่ย

ฉันว่าหนุงหนิงเป็นหนึ่งในล้านจ้ะ


 

'หนุงหนิง ไปเอาใครมาอยู่อ่ะ หน้าเค้าเป็นอะไรก็ไม่รู้ น่ากลัว'

'ใช่ๆๆ ยังกับคนเป็นเอดส์เลย พวกเราจะติดเชื้อโรคด้วยหรือเปล่า ทำไมไม่ปรึกษากันก่อนพาใครมาอยู่เพิ่ม'

'บ้า จูแค่แพ้สารเคมี ไม่ได้เป็นเอดส์สักหน่อย พวกเธอคิดมากไปหรือเปล่า'

'เธอรู้ได้ยังไง ถ้าเค้าโกหกขึ้นมาพวกเราไม่ซวยเหรอ'

'แล้วจูเค้าจะโกหกทำไมอ่ะ สมัยนี้มันไม่มีโรคร้ายอะไรที่ติดได้จากการสัมผัสหรอกน่า ดูหนังเกินไปหรือเปล่า'


 

รูมเมทสองคนที่เหลือบ่นกับหนุงหนิงระนาวในขณะที่ฉันเข้าห้องน้ำ สงสัยกลัวว่าฉันจะไม่รู้มั้งว่าถูกรังเกียจเลยพูดซะเสียงดังลั่นเชียว ทำแบบนี้ไม่เห็นต่างอะไรกับการด่าต่อหน้าเลยว่ามั้ย ถึงฉันจะเริ่มชินแล้วที่ถูกรังเกียจแบบนี้ แต่ก็อดปลวดแปลบไม่ได้อยู่ดี... ที่ไหนๆ ก็ไม่ต้อนรับคนที่รูปลักษณ์ภายนอกน่ารังเกียจเนอะ พอไม่สวยเราก็เหมือนไม่ใช่คน ถูกเขาด่าว่าสารพัด นี่คือความจริงของโลกที่ฉันได้พิสูจน์(ด้วยหน้า)ตัวเองมาแล้ว

ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนั่งถอนหายใจอยู่หน้ากระจกอยู่เป็นชั่วโมง มองใบหน้าตัวเองที่เต็มไปด้วยตุ่มเล็ก ตุ่มน้อย ตุ่มใหญ่ยังกับคนโดนเอาหนามทุเรียนฟาดแล้วหน้าติดเชื้อมางั้นล่ะ ไม่มีวี่แววของคุณหนูจูเนียร์เลยสักนิด ให้บอกใครๆ ว่าฉันเคยสวยจนผู้ชายหันมามองกันเป็นแถบละก็.. เขาคงจะหัวเราะกันจนฟันคุดหลุดออกจากเงือกแหงๆ ก็สมควรแล้วที่ฉันจะเป็นแค่ 'น้องจู' ไม่ใช่จูเนียร์อีกต่อไป ยัยคุณหนูพันล้านได้ตายไปแล้ว เหลือแต่ปลวกเน่าๆ นั่งเศร้าอยู่ในส้วมนี่ล่ะ เฮ้อ~~

คืนนั้นฉันออกจากห้องน้ำเอาตอนที่รูมเมททุกคนหลับไปหมดแล้ว ล้มตัวลงนอนบนเตียงที่แข็งยังกับศิลาอาถรรพ์ของแฮร์รี่พอตเตอร์ มันช่างนิ่มเสียจนฉันข่มตานอนไม่หลับ ห้องนอนที่ไม่มีแอร์นี่ช่างร้อนประหนึ่งอยู่ในขุมนรก ฮืออ TOT อยากกลับบ้านแล้ว...

ไม่ ไม่นะ!! ยังกลับไม่ได้ เธอต้องสู้สิจูเนียร์ นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเองนะยะ สู้เพื่อเฮียสองหน่อย

จู ไปกันยัง!”

จ้ะๆ"

ฉันตอบหนุงหนิงแล้วก็ดึงผ้ามาคลุมหน้ามาปิดเอาไว้ แอบคิดว่าบางทีฉันควรจะเอากรรไกรมาตัดผ้าให้เป็นรูตรงจมูก จะได้หายใจได้สะดวกหน่อย ฉันกลัวจะตายก่อนหน้าหายเหวอะหวะน่ะสิ

ไม่ต้องเอาผ้าคลุมหน้าขนาดนั้นหรอกจู เราว่าคลุมแบบนี้มันแปลกๆ นะ ยังกับอยู่กลางทะเลทรายงั้นล่ะ เคยดูฟ้าจรดทรายหรือเปล่า โคตรเหมือนโจรที่ปล้นพระเอกนางเอกอ่ะ"

ระ...เหรอ แต่มันไม่ดีมั้ง...คนจะกลัวเราหรือเปล่า"

มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนะ ส่วนใครจะปากพล่อยก็ช่างมันเหอะ ขอให้มันเป็นแบบนี้บ้างก็แล้วกัน จะได้รู้ว่าคนที่เป็นเค้ารู้สึกยังไง"

ฉันมองหนุงหนิงอย่างชั่งใจว่าจะถอดผ้าคลุมหรือไม่ถอดดี แต่พอเห็นนางส่ายหัวไปมาเหมือนไม่เห็นด้วยที่ฉันจะทำตัวเป็นเป็นชะนีโจรแบบนี้ เอาวะ! ฉันตัดสินใจปลดออกซะให้มันรู้แล้วรู้รอด เป็นไงเป็นกัน! (เรื่องของเรื่องคือฉันหายใจไม่ค่อยออกด้วย) รูมเมทสองคนที่เหลือมีอาการตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของฉันอีกครั้ง แต่พวกนางก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ไปเถอะ เดี๋ยวจะสายนะ"

ฉันพยักหน้าแล้วก็เดินตามหนุงหนิงออกจากห้อง นี่เพิ่งเป็นเวลาหกโมงครึ่งเอง ปกติฉันไม่เคยตื่นเวลาแบบนี้หรอก แต่เพราะวันนี้เราต้องไปทำกิจกรรมรับน้องแต่เช้าไงล่ะ เออ เอาล่ะซิ...ความกังวลเริ่มก่อขึ้นอีกแล้ว ไปไหนแล้วจ้าไอ้ความมั่นใจเกินร้อยสาวน้อยคนเก่งน่ะ ฮือ T__T ถ้าวันนี้คนอื่นๆ เห็นหน้าแย่ๆ ของฉันแล้ว... พวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไงนะ จะวิ่งหนี จะกรีดร้อง หรือจะเอาน้ำมนต์สาดฉันหรือเปล่า ไม่ได้เอาอะไรมาคลุมหน้าเลยนะเนี่ย เธอเป็นคนมั่นใจเนอะจูเนียร์

รุ่นพี่นัดที่ลานจอดรถใช่มั้ย เดินไปไม่ไกลนี่เอง"

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก มีหนุงหนิงอยู่ด้วยนี่ดีจังแฮะ เด็กใหม่อย่างฉันที่ไม่รู้ว่าที่ไหนเป็นที่ไหนเลยพลอยสบายไปด้วย ว่าแต่เธอก็เก่งเนอะ รู้ไปหมดทุกอย่างยังกับคนอยู่มาก่อนแล้วงั้นล่ะ

ว้าววว รุ่นพี่มารอเต็มเลย ตื่นเต้นเนอะ!”

อื้อ!!

เด็กคนอื่นๆ ก็ทยอยมาต่อสมทบเรื่อย ท่าทางแต่ละคนง่วงหงาวหาวนอนไม่แตกต่าง แต่สิ่งที่ทุกคนเป็นเหมือนกันคือเมื่อเดินผ่านฉัน พวกเขาจะหยุด หันกลับมามองใหม่แล้วก็สะดุ้ง...

เย้ยยย!! O_O”

น่ากลัวอ่ะ หน้าไปโดนอะไรมาอ่ะเธอ"

ระเบิดเหรอ"

อี๋!! นั่นตุ่มหนองหรือตุ่มสิวอ่ะ ทำไมเต็มหน้าเลย"

ผู้หญิงอะไร ไม่รักษาความสะอาดที่หน้าเหรอ"

โอ....ความอายแล่นวาบไปทั่วหน้า แงงงง TTOTT

ฉันไม่พร้อม...ฉันไม่พร้อมจะให้คนยืนวิจารณ์ใบหน้าฉันแบบนี้ ฉันยังเข็มแข็งไม่พอนะ

พอที กะ...กลับบ้านเลยละกัน

ไอ้พวกบ้า!! เลิกมองเพื่อนฉันสักที เค้าแพ้สารเคมีเลยเป็นแบบนี้ต่างหาก พูดมากระวังเข้าตัวนะ!"

หนุงหนิงพูดเสียงดังแล้วก็ไล่พวกที่จ้องหน้าฉันออกไปห่างๆ แต่เสียงพูดก็เริ่มดังอื้ออึงไปทั่วฉัน คนเริ่มแห่กันมารุมดูยังกับเพิ่งเห็นไคจูโผล่ออกมาจากเปลือกรอยแยกโลก ฉันจะโดนตีนเยเกอร์มั้ยเนี่ย แง T^T ฉันรีบก้าวถอยหลัง... ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเพื่อจะโทรหาพี่น้ำอ้อย ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว... ฉันทนไม่ไหวหรอก มันมากเกิน!!

เค้าเป็นโรคร้ายหรือเปล่า แล้วเราจะติดมั้ยอะ น่ากลัวอะ"

เออ หน้าเละอ่ะ"

ยังกับผีเลย"

ผีลำยองหรือเปล่า"

กรี๊ด.... TOT ฉันจะไม่ทน!! พอกันทีไอ้ความคิดบ้าๆ ที่อยากจะมาอยู่ที่นี่ ฉันมันโง่ที่คิดอะไรตื้นๆ แบบนี้ หลบอยู่ในคฤหาสน์ดีๆ สบายๆ ดันไม่ชอบ สาระแนออกมาจากถ้ำให้เขาล้อเลียน ถ้าเกิดโดนรุมขับไล่ขึ้นมา...โอ้ ไม่น่ะ!! ฉันกลัวแล้ว

หน้าสวยนักหรือไง ด่าคนอื่นว่าหน้าเละยังกับผีอ่ะ -_-"

เสียงทุ้มที่เหมือนกับเคยได้ยินมาก่อนดังแทรกมาจากทางด้านหลัง เมื่อหันไปมองฉันก็พบว่าเป็น...พี่เสือ!! เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งๆ แต่ดวงตาคมกริบนั่นจ้องไปที่กลุ่มเด็กผู้หญิงด้านข้างฉัน

ไหน ก็ไม่เห็นสวยอะไรเลยนี่หว่า ทำไมกล้าด่าคนอื่นว่าเค้าหน้าเละอ่ะน้อง"

เอ่อ...คือ...”

อายป่ะ วิจารณ์คนอื่นแต่ไม่ได้ดูสภาพตัวเองเลยเนี่ย"

งะ...”

"ทำไมเหรอ ด่าคนอื่นแล้วน้องสวยขึ้นเหรอครับ"

พะ...พวกหนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ แค่สงสัยเฉยๆ T/\T”

"สงสัยในใจก็ได้มั้ง ปากน่ะไม่ต้องพูดออกมาให้คนอื่นเขาเสียความรู้สึกหรอก"

ขะ...ขอโทษค่ะ"

"ขอโทษน่ะมันง่าย แต่คนฟังน่ะเขาเสียความรู้สึกไปแล้วโว้ย ไม่สวยแล้วยังปากเสียเนี่ย หาสามีไม่ได้นะพี่ขอเตือน"

....

โอ...งี๊ดกันทั้งโรงจอดรถ จะหายใจยังไม่กล้าเลยจ้า

"ส่วนพวกแกด้วย! เป็นผู้ชายซะเปล่ามานินทาผู้หญิงยังกับตุ๊ด! กลับบ้านไปเอาเลกกิ้งแม่มาใส่ไป! ฟายยยย”

...”

ทำไมๆๆ หรือจะเถียง มองหน้าแบบนี้.... ข้องใจเหรอน้อง"

....

เอ่อ...สถานการณ์อึมครึมประหนึ่งหย่อมความกดอากาศต่ำ พี่เสือช่างด่าได้แรงมาก แรงจนฉันไม่คิดว่ามันจะหลุดออกมาจากปากผู้ชายสักคนได้ ท่าทางเอาเรื่องนั่นดูโหดและเถื่อนประหนึ่งเจ้าพ่อมาเฟียในก็อดฟาร์เธอร์ก็ไม่ปาน ทำเอาแต่ละคนไปต่อกันไม่ถูก พวกเด็กผู้ชายที่ล้อเลียนฉันเมื่อกี้ก้มหน้าก้มตาไม่มองพี่เสือ แบบว่าถ้าตอนนี้ใครสอดปากเถียงขึ้นมา...มีสิทธิ์โดนกระทืบตายคาอีหนีบท่านมาเฟียแน่

ส่วนน้อง ไหน น้องเป็นผีจริงๆ เหรอ"

อ้าว ตาฉันแล้วเหรอ แงงง ทำไมฉันโดนด้วย TOT

อะ...เอ่อ อะไรนะคะ"

ฉันสบตาพี่เสืออย่างกล้าๆ กลัวๆ ใบหน้าหล่อเหลานั่นมองฉันพลางขมวดคิ้วยุ่ง

ถ้าเป็นผี ไหนหลอกสิ"

...”

เอ้า หลอกพี่หน่อยดิ เกิดมายังไม่เคยเจอผีหลอกเลย"

...เอ่อ...”

หลอกดิ บอกให้หลอกไง -_-^”

ฉันยืนเหงื่อตกไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี ฉันที่อายอยู่แล้ว ยิ่งอายหนักมากเข้าไปอีก อยากจะไปให้พ้นๆ จากที่นี่ซะ ทำไมต้องมาถามอะไรแบบนี้ด้วย ไม่เอาแล้ว ฉันจะกลับบ้านนน ฮืออ

ตกลงหลอกไม่ได้ใช่มั้ยเนี่ย ผีประสาอะไรวะ"

หนูไม่ใช่ผีนะคะ T_T"

ฉันบอกเสียงเครือ น้ำตาแทบจะทะลักออกมาอยู่รอมล่อแล้ว ฮืออ จะล้อเลียนฉันไปถึงไหนกัน! ไอ้...

เออ ก็ไม่ใช่ผีสักหน่อย แล้วจะไปแคร์อะไรที่คนอื่นพูดทำไมล่ะ"

จะไม่แคร์ได้ไงเล่า ก็ที่พวกเขาพูดมันหน้าตาฉันนี่ ฮือ! คนอย่างเขาจะไปเข้าใจอะไรล่ะ หนังหน้าพี่ดีนี่คะ!! พี่ต้องลองไปร้อยไหมให้หน้าพังอย่างหนูก่อนถึงจะเข้าใจว่ามันเป็นยังไง คนที่เคยสวย น่ารัก ไปไหนก็มีแต่คนชมกลับกลายมาโดนโห่ร้องว่าเป็นผีลำยอง ผีตานีขนาดนี้ มันเกินจะทนจริงๆ นะ มันทั้งเจ็บทั้งอายจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

พี่เสือไม่เข้าใจ...พี่ไม่ได้หน้าเหมือนหนู ฮึก หนู..หนูกลับบ้านดีกว่า"

ฉันบอกเสียงสั่น.. แล้วก็ก้าวเบี่ยงตัวผ่านพี่เสือ แต่เขากลับขวางเอาไว้

ก็ได้! งั้นพี่ถามอย่างเดียวนะ น้องคิดว่าตัวเองเป็นคนคิดดี ทำดีมั้ยครับ ถ้าใช่...งั้นไม่มีอะไรต้องอายดิ! น้องก็คน พวกที่ด่าน้องมันก็คน มันไม่ได้ประเสริฐหรือเลิศเลอไปกว่าน้องเลย แถมเราก็ได้เห็นแล้วว่าคนพวกนี้มันจิตใจต่ำกว่ามาตรฐานแค่ไหน ล้อเลียนคนที่มีปัญหา"

...”

"มันแค่โชคดีที่หน้ามันไม่เป็นอะไรก็เท่านั้น อันที่จริงหน้ามันก็ไม่ได้ดีมากด้วยซ้ำ มีใครหล่อ มีใครสวยเป็นนางฟ้าเหรอ... ก็เปล่า"

...”

อย่าใส่ใจคำพูดของคนที่ไม่ได้หวังดีกับเราดิ น้องจะเลือกเก็บคำพูดของคนพวกนี้มาทำให้ต้องเสียใจเสียใจหรือจะก้าวต่อไปข้างหน้า คิดสิครับ..."

ฉันรู้สึกว่ามืออุ่นๆ หนักๆ ของผู้ชายตรงหน้ากำลังวางลงบนหัวของฉัน

เขาตบลงเบาๆ สองสามที... ตอนนั้นเองน้ำตาของฉันก็ไหลลงมาแหมะๆ ไม่รู้ว่าเพราะความอบอุ่นที่ไหล่ผ่านมือของเขา หรือเพราะน้ำหนักที่เขาทุบหัวฉันกันแน่ T_T ไม่ก็อาจจะทั้งสองอย่าง...

"จะกลับบ้านเหรอ กลับไปแล้วได้อะไรครับ"

...”

ฉันเงียบ เพราะรู้คำตอบดีว่ากลับไปก็ไม่ได้อะไรเลยนั่นล่ะ... ก็แค่ปลอดภัย ไม่มีใครมาล้อเลียนอีก แต่แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ...

อยู่นี่มีอาจารย์ มีรุ่นพี่ทั้งคณะดูแล มีคนคอยด่า มีคนคอยจัดการพวกปากหมาให้อีกต่างหาก ค่ายคณะข้าวฟรี น้ำฟรี รถก็ฟรี โปรโมชั่นแบบนี้นะครับน้องจู... หาไม่ได้ที่บ้านครับ มีที่นี่เท่านั้นพี่บอกได้เลย”

...”

ใครด่าน้องเดี๋ยวพี่ถีบปากให้ สัญญาเลย อย่ากลับเลยนะ"

ฉันไม่รู้ว่าหัวเราะออกมาดีมั้ยกับโปรโมชั่นที่เขาเอามาล่อใจ พี่เสือเป็นคนรู้จักพูดอะไรกวนๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งด้วยเหรอ เขาทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ทำให้ฉันเหมือนไม่ได้ยืนสู้อยู่ตามลำพังคนเดียว ราวกับว่าฉันเริ่มมีทีมหนุนอยู่ด้านหลัง

น้องไม่กลับแล้วเว้ย สนุกกันต่อ!”

ปุปๆ

พี่เสือตบลงมาที่หัวอีกสองสามก่อนจะเดินไปตีกลองเล่นกับเพื่อน ชั่ววินาทีต่อมาบรรยากาศโดยรอบก็กลับมาคึกคักเหมือนเดิม...แต่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ ซึบซับทุกประโยคของพี่เสือลงไปในใจ ฉันตระหนักและคิดได้แล้วว่าฉันเสียใจเพราะคำพูดของคนอื่น คนที่ไม่หวังดีกับฉัน คนที่มองแค่ใบหน้าฉันมาตั้งนาน ทำไมเราถึงไปแคร์และปล่อยให้คำพูดพวกนั้นมาทำร้ายตัวเองด้วยนะ ฉันมีดี ฉันเป็นคนสวย ฉันรวย และจิตใจฉันก็ดีด้วย...

จูก็อย่าไปสนใจคำพูดแย่ๆ พวกนั้นเลยนะ สู้ๆ เราอยู่ข้างจูเสมอนะ"

อื้อ ขอบใจนะหนุงหนิง"

ฉันยิ้มพร้อมกับปาดน้ำตา หนุงหนิงยิ้มแล้วก็ตบบ่าฉันเบาๆ เหมือนจะส่งกำลังใจให้

ใช่แล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองรู้สึกแย่เพราะคำพูดของคนอื่นอีก ฉันจะไม่ถอย ฉันจะไม่หนีกลับบ้าน

ฉันจะยืนหยัดสู้เพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

short talks ก่อนนะ เวลาจะมาลงนิยายทีไร มีเหตุให้ยุ่งมาเขียนเต็มๆ ไม่ได้ทุกที / ขอบคุณที่ช่วยดูคำผิดให้นะคะ 5555 อายจัง / ขอบคุณเด็กในพื้นที่ที่เข้ามาช่วยแก้เรื่องรถไฟฟ้าของมอนะคะ เลิกเป็นรถโดเรมอนซะละ ส่วนคณะวิทยาการเปลี่ยนชื่อเป็นบัญชีฯ ทราบแว้วค่า / สุดท้ายขอคนละเม้นนะ ตั้งใจจะลงนิยายให้อ่านเยอะๆ แบบไม่กั๊กเลย อ่านแล้วแสดงตัวสักนิดค่า จะได้อัพต่อไป

ปล. ต้นฉบับกำลังพิจารณา ไม่รู้อีพี่เสือจะแรดเกินไปมั้ย

เม112

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,949 ความคิดเห็น

  1. #9934 may_phonsuda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 06:51
    ชอบพี่เสือและจูเนียร์มากๆๆ
    #9,934
    0
  2. #9809 Janny-magic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 19:32
    ชอบมาก พี่เสือเท่มากค่ะขอบอก 555 สู้ๆนะค้าา
    #9,809
    0
  3. #9786 เด็กเสี่ยไค exo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 09:19
    พี่เสือหล่อมว๊ากกกกกกกกก
    #9,786
    0
  4. #9780 Pinkypink F. H. Hamada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:30
    พี่เสือออ แค่เปิดก็อย่างเท่แล้ววว><
    #9,780
    0
  5. #9748 Waterlilly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 12:47
    ซึ้งมากอ่ะ พี่เสือ
    #9,748
    0
  6. #9743 Mint Suphattra Chaiyarat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 15:49
    ฮือๆ TOT ซึ้งมากกับคำพูดที่พี่เสือพูดกับจู(เนียร์)
    #9,743
    0
  7. #9738 เฟิส (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 17:11
    เป็นไปได้มั้ยค่ะพี่เมย์ที่จะเอาอันที่ลบมาลงใหม่อยากอ่าน
    #9,738
    0
  8. #9683 jnaincek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:40
    กรี๊ดดด พี่เสือมากกค้าา ^_^
    #9,683
    0
  9. #9392 F @ n G (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:19
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!
    พี่เสือน่ารักอ่ะ!!
    #9,392
    0
  10. #9294 mnkyr' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:52
    ผู้ชายงี้ไม่มีใครโลก ..TOT
    #9,294
    0
  11. #9226 minigirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:28
    สนุดมากคร่าาาา 
    #9,226
    0
  12. #9177 swant.pt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:32
    สุดๆ พี่เสือออออ
    #9,177
    0
  13. #9161 mabulice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:59
    อ่านเรื่องนี้เเล้วขอบอกว่าตรงกับตัวเองมาก
    มันเหมือนกับเราเลยอ่ะ ตอนเเรกหน้าเนียนมากเนียนโคตรไม่มีสิวหรือผื่นเลย 
    เเต่อยู่ๆเราก็เเพ้ฝุ่นอะไรงี้อ่ะ หน้างี้ตุ่มขึ้นเต็มเลย น่าเกลียดมาก  ไม่กล้ามองหน้าสบตาใครเลย เพื่อนมันก็ล้อกัน บอกว้าน่าเกลียดอย่างโน้นน่าเกลียดอย่างนี้
    เราก็โคตรเศร้าอ่ะ เเต่ตอนนี้หายเรียบร้อยเเล้ว หน้ากลับมาเนียนเหมือนเดิมเเล้วววว
    เพราะฉะนั้นจูเนียร์ก็สู้ๆนะเดี๋ยวมันก็หายไปเองเเหละ^___^
    #9,161
    0
  14. #9111 The_sun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 05:15
    โห้ พี่เสือพูดซะ ผมยิ้มตามเลยอ๊ะ ><
    #9,111
    0
  15. #8834 ลิเคียวร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 18:40
    ผู้ชายดีๆแบบนี้มันใช่มาก  พี่เสือสุดยอดค่า
    #8,834
    0
  16. #8754 Nellar-s (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 19:49
    ยังคงดีกรีความมันไม่มีตก สนุกมากก ดอดรีไรท์นิยายตัวเองมาเพื่อการณ์นี้โดยเฉพาะ พี่เมย์เป็นนักเนิยายหวานแหววคนเดียวที่ผมอ่านและตามอ่านทุกเรื่อง นอกนั้นไม่เคยแตะ ไม่ชอบอ่านแนวนี้ครับ แต่พอเป็นพี่เมย์แต่งนี่กี่ร้อยเรื่องก็อ่าน สู้ๆ ครับ สร้างผลงานออกมาเยอะๆ ผมหวังใจอยากอ่านไปจนแก่ มือไม่ด้วนอย่าหยุดเขียนนิยายนะครับ
    #มายกู๊ดเนสครับ ไม่ใช่มายก๊อดเนส แต่ถ้าจงใจก็ไม่เปนไรครับ
    #8,754
    0
  17. #8714 ซินเนีย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 13:55
    ชอบพี่เสือออออออ
    #8,714
    0
  18. #8711 HelloNana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 13:15
    โดน...
    #8,711
    0
  19. #8612 ของ' ขวัญ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 22:22
    ToT สงสารจูเนียร์จังงงงงง
    #8,612
    0
  20. #8593 snowbam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 21:40
    ชอบที่พี่เสือด่าว่าให้กลับไปเอาเลกกิ้งแม่มาใส่ ไปฟายยย ได้อารมจุงงง
    #8,593
    0
  21. #8379 ladymewmew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 09:25
    แงงง พี่เสือ พี่ใจดีจัง แต่สะดุดตรงคำที่ว่า"เดี๋ยวก็หาสามีไม่ได้หรอก" นะเนี่ย
    #8,379
    0
  22. #8307 IM.Hyesu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 05:12
    ฮืออออออออ T^T ผู้ชายอย่างพี่เสือจะหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้อีกสักคนมั้ยยยยยยยยยยยยย
    #8,307
    0
  23. #8235 ★ Light (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 14:01
    กรี๊ดดดด พี่เสือจะสุดยอดเกินไปแล้วค่ะ
    โหดมาก โฮรก
    #8,235
    0
  24. #8233 V.I.P. Angel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 13:37
    คำพูดพี่เสือโดนใจมากเลยค่า ><
    #8,233
    0
  25. #8232 บอสระอิว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 13:00
    คำคมพี่เสือแบบ เอื้ออออออ // สองกระจก // กระจกแตกดังเพล้ง // (-_-) ขอบคุณคำคมพี่นะครัช
    #8,232
    0