รักนี้ป่วนหลังไมค์ ♫

ตอนที่ 4 : หนีเลย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    12 ก.พ. 51






จริงซิ! เขาเป็นถึงนักร้องดังเลย.. มันจะเป็นอะไรมั้ยนะ ออกมากินข้าวกับผู้หญิง(?) แบบนี้

“เธอว่าตอนนี้มีแต่คนมองเราปะ”

“ใช่ -O-”

ฉันตอบทันที แปลว่าหมอนี่คงรู้สึกได้นะ ก็ดูยัยเด็กนี่ซิ เธอเกาะกระจกร้านแบบตุ๊กแกแล้วเพ่งสายตามองมาที่โต๊ะเราเลยนะ O_O

“ฮ่าๆๆ”

แล้วเราก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน พร้อมกับกระดกน้ำใส่ปาก มันแปลกๆ แฮะ

“มันจะเป็นข่าวมั้ย ถ้าพวกเขาเห็นนายมากินข้าวกับผู้หญิงสองต่อสองที่สยาม”

ฉันถามด้วยความกังวลนิดๆ วินเซนต์กระแอมกระไอแล้วก็ทำเสียงประดุจนักข่าวว่า

“ข่าวด่วน! วินเซนต์ นักร้องดังคั่วสาวนอกวงการชาวไทย!!”

“มันจะไม่เป็นความจริงใช่มั้ย”

“จริง -O-“

…..

“ฮ่าๆๆ -_-;;”

แล้วเราก็ตลกออกมา เริ่มแห้งแล้งอย่างไรชอบกล

“ปกติแล้วนายต้องเคยมีข่าวแบบนี้ใช่มั้ย”

“เอ่อ... ฉันไม่รู้สื่อที่นี้จะทำยังไง อาจจะเข้ามารุม... -O-

รุมเลยเรอะ...

“ฮ่าๆๆ -_-;;”

แล้วเราก็ประสานเสียงหัวเราะกันอีก

“แล้วสาวที่มากับนายพวกนั้น ไม่ลงหน้าหนึ่งใช่มั้ย”

“เอ่อ...ถ้าเป็นพวกหนังสือ Gossip หรือไม่ก็หนังสือพิมพ์บันเทิงละก็..หน้าหนึ่งแหงๆ เลย -O-;;”

ฉันไม่อยากขึ้นหน้าหนึ่งนะว้อย...

“ฮ่าๆๆ -_-;;”

ฉันม้วนเส้นสปาเก็ตตี้แล้วยัดมันเข้าปากให้ได้มากที่สุด เพราะรู้สึกทะแม่งๆ ในใจว่าจะไม่ได้กินมันแล้ว เขาเลยหัวเราะออกมาเมื่อเห็นฉันยัดสาปาเก็ตตี้คำใหญ่เท่ากำปั้นเข้าปาก -O- แต่เขาก็ทำตามฉันเหมือนกัน -_-

โดยไม่ได้นัดหมาย พวกเรารีบยัดมันเข้าไปในปากเหมือนกับพวกตายอดตายอยากอะไรแบบนั้น

“ไหน! ไอ้วินเซนต์กับสาวบาร์อะไรนั่นอยู่ไหนเหรอ

เฮ้ย! อะไรนะ สาวบาร์เรอะ หมายถึงฉันนะรึ

“เราเตรียมฟิล์มไว้ป็นกระตักเลยเนี่ย”

“รู้สึกว่าจะอยู่ในร้าน BCY นะ!! แล้วไอ้ร้านนี้มันก็อยู่....”

O_O ฉิบเป๋งแล้วไงละ!! ไอ้พวกนี้มันเห็นฉันแล้ว ฉันเป็นสาวบาร์! สาวบาร์ที่ควงนักร้องวงดัง

“นั่นไง!! ไปขอถ่ายรูปและสัมภาษณ์เร็วเข้า!

ไม่ ไม่มีทาง!!

“ไปเร็ววินเซนต์!!”

ฉันคว้ากระเป๋าตังค์เขาที่วางอยู่บนโต๊ะและโยนแบงค์ร้อยไว้สามใบเป็นค่าอาหาร (เยอะไปมั้ยนะ) แล้วก็ลากวินเซนต์ออกจากร้านซึ่งสวนทางกับพวกนักข่าวที่กำลังจะกดชัตเตอร์พอดีเลย >O< ฉันกระชากม้วนทิชชู่ออกมาแล้วก็ปิดหน้าตัวเองไว้

ฉันไม่อยากขึ้นหน้าหนึ่งนะ ไม่เอานะ!! พ่อส่งฉันมาฝึกงาน ไม่ใช่ฝึกขึ้นหน้าหนึ่งนะ กรี๊ดด

แชะๆๆๆ!!

“หนีไปแล้ว! ตามไป ถ่ายหน้าให้ได้ทั้งคู่เลย”

ทั่กๆๆๆ

“แฮกๆๆ ทำไมเธอต้องพาฉันวิ่งหนีพวกนักข่าวด้วย”

“ไม่รู้ซิก แฮกๆๆ ฮ่าๆๆ แต่อันดับแรกเลยคือฉันไม่อยากขึ้นหน้าหนึ่งนะ”

แชะๆๆ

“หยุดนะ!! พวกเราแค่ขอถ่ายหน้าคุณสองคนเท่านั้นเอง”

ชายที่ถือกล้องตะโกนไล่หลัง แกจะบ้าเรอะ! ถ่ายติดหน้าฉันก็จบเห่นะซิ ฉันไม่อยากดังด้วยวิธีนะ

แชะๆๆๆ

เสียงชัตเตอร์รัวไม่หยุด โอ๊ย พวกเขาจะถ่ายไปทำอะไรละ ในเมื่อมันเห็นแค่ข้างหลังนะ ไอ้พวกนี้ไม่รู้จักเสียดายเงินหรือไงหะ! วินเซนต์วิ่งไปแล้วก็หัวเราะไปด้วย (เขาตลกแล้วบอกว่าฉันเหมือนมันมี่ -_-) เขาจับมือฉันแน่น เราวิ่งเข้าไปในห้างสรรพสินค้า วิ่งสวนกับผู้หญิงและผู้ชายที่มองวินซนต์กันตาค้าง แล้วก็ถามซ้ำๆ ว่านั้นใช่วินเซนต์วงฮาล์ฟๆ อะไรนั่นหรือเปล่า พวกเราก็ช่างเหมือนพวกคนบ้า ใครคิดออกมั้ย ทำไมพวกเราเอาแต่หัวเราะก็วิ่งลกๆ ไปเรื่อยๆ

“ฮ่าๆๆ แฮ่กกๆๆ”

“ถามหน่อย แฮกๆๆ มันมีอะไรน่าตลกเนี่ย ฮ่าๆๆ”

“คิกๆๆ ไม่รู้ซิ แต่ฉันตลกนะ แฮกๆๆ >O<

วินเซนต์หัวเราะด้วยท่าทางเหมือนเด็กๆ ใบหน้าเขาดูสนุกสนานเหมือนกับวันวานที่เราเคยเล่นวิ่งไล่จับกัน ฉันและเขาวิ่งห้อวนไปมาอยู่ในสโตร์ขายเสื้อผ้า พวกนักข่าวบันเทิงก็ยังคงตามและพยายามจะถ่ายรูปหน้าฉันกับเขาให้ได้แบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“ฉัน..แฮกๆๆ อยากพัก”

“แฮ่กๆๆ ตรงไหนดีละ >_<”

“วิน...เซนต์...ฉัน ไม่ไหวแล้ว...”

แล้วเขาก็เบรกกระทันหันจากนั้นก็กระชากฉันเลี้ยวเข้าไปในห้องลองเสื้อของผู้ชาย อ๊ายย...ห้องลองเสื้อเนี่ยนะ >O< วินเซนต์ผลักฉันเข้าไปในห้องๆ หนึ่ง โชคดีที่ไม่มีใครเดินสวนออกมา พวกเขาไม่เห็นหรอกใช่มั้ยว่าฉันมีผู้หญิงเข้ามาแล้วนะ O.O

ปึง!! เขาปิดประตูเรียบร้อยแล้ว ฉันยืนพิงผนังห้องพลางหายใจหอบแฮกๆ เหมือนหมา

“ฉันไม่ได้สนุกแบบนี้นานแล้ว ฮ่าๆๆ >O<”

“เหรอ สนุกจริงๆ ฮ่าๆ -_-“

“เธอเป็นคนพาฉันวิ่งมาเองนะ ห้ามบ่น”

เขาเถียงพร้อมกับบู้ปากแก้มป่อง ผู้ชายอะไรวะ หน้าตาหวานจังเลย หมอนี่หน้าหวานแบบนี้มาแต่เด็กแล้วละ ยิ่งพอมีเชื้อฝรั่งด้วยแล้ว อากาศร้อนๆ หรือตอนที่เขาเหนื่อยแก้มจะเป็นสีชมพูอ่อนๆ เสมอเลย -..- ต่อมความอิจฉาของฉันชอบกำเริบอยู่เรื่อย หมอนี่มีตาสีฟ้าอีกต่างหาก >_<

“จ้องอีกแล้ว เขินนะ -.-“

“มามะเบเบี๋ มาให้ฉันขยุ้มสักที อิอิ”

“ตรงนี้เลยจะดีเหรอ เธอสะดวกเหรอ”

“ไม่มีปัญหา ฉันได้ทุกที่”

วินเซนต์ยิ้มแล้วก็สะบัดหัวหัวเขาไปมาจนเหงื่อของเขากระเด็นใส่หน้าฉัน อี๋ ไอ้เด็กสกปรก >O<

“นี่แน่ะ!! แบ่งกันสกปรกไปเลย >_<

“หยุดนะ!!

เขายังสะบัดหัวไปมา เมื่อหมาสะบัดขนอะไรแบบนั้น -O- ฉันเลยปาดเหงื่อปาดน้ำบนใบหน้าแล้วก็เอาไปป้ายใส่เสื้อผ้าของวินเซนต์บ้าง เขามองฉันแล้วแกล้งทำหน้ารังเกียจสุดๆ เหมือนคนรับไม่ได้ -_- ไอ้บ้า ที่นายยังสะบัดขนเป็นหมาเลยละ

“เขาให้ผู้หญิงเข้ามาในห้องลองเสื้อผู้ชายด้วยหรอ -O- ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงด้วยวะ”

เสียงหัวเราะคิกๆ คักๆ ของฉันหายเพราะวินเซนต์เอามือปิดปากฉัน หน้าเราอยู่ใกล้กันมากจนฉันเห็นตาสีฟ้าของวินเซนต์มีที่เงาขี้เหร่ๆ ของฉันสะท้อนอยู่ในนั้น แล้วดูตอนนี้ซิ!! หัวเขาตอนนี้กระเซอะกระเซิงเป็นนางเพิ้งไปแล้ว และนั่นทำให้ฉันหยุดขำไม่ได้ แง TOT

“อย่าขำซิ”

“อึก อ้าๆๆๆ”

(ฉันที่พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่)

“เสียงเงียบไปแล้ววะ!”

“หรือว่าผีหลอก O_O”

“แว๊กกกกกก!!”

ฉันได้ยินเสียงวิ่งทั่กๆๆ อย่างรีบเร่งจนมันหายไปในที่สุด ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ในห้องลองเสื้อผู้ชายอีกแล้ว เขาปล่อยมือออกจากปากฉันพร้อมกับยิ้มเหมือนเด็กๆ แล้วหันมาถาม

“เธอว่าพวกนักข่าวจะไปหรือยัง -O-

“น่าจะนะ.. นายไม่เคยวิ่งหนีนักข่าวเลยเหรอ”

“แหม..ฉันไม่ได้ค้าโคเคนสักหน่อย จะวิ่งหนีทำไมละ -v-“

“ความจริงคือเราไม่น่าวิ่งหนีเลยนะ โง่จังเลยแฮะ มันดูไร้เหตุผลชอบกล =_=

“ไม่หรอก ผู้หญิงบางคนอยากเป็นข่าวกับฉันเพราะพวกเธออยากดัง แต่สำหรับเธอคงไม่ใช่ละมั้ง เธอถึงพาฉันวิ่งหน้าตั้งขนาดนี้ไง ^^

วินเซนต์ยิ้มแล้วก็ถอดเสื้อนอกออก ฉันแกล้งทำหน้าเหวอทันทีแล้วก็ทำท่าหื่นๆ ใส่ด้วยการจ้องๆ มองๆ หุ่นขาวๆ ของเขา -.,- วินเซนต์เลยแกล้งทำท่าเป็นเขินอายเอามือปิดร่างกายที่เหลือแค่เสื้อกล้ามสีขาวเท่านั้น กับสร้อยเงินที่ร้อยแหวนเงินเกลี้ยงๆ เอาไว้

“อย่ามองผมอย่างนั้นครับ นี่ครั้งแรก ผมเขินนะ -.-//”

“ร่างกายของเด็กหนุ่ม!!

“งะ..ฉันกลัวเธอแล้วจริงๆ นะ ยัยพาร์เฟ่ต์ลามก T_T”

ฮ่าๆ แล้วเราก็ตลกกันอีก วันนี้เส้นตื้นจริงๆ เลย ทำไมตลกทุกอย่างที่ขวางหน้าเนี่ย วันนี้ฉันตลกจนปวดกล้ามเนื้อท้องไปแล้ว ถ้าตลกขนาดนี้ กล้ามจะขึ้น พุงจะสลายไปมั้นะ -.- วินเซนต์โยนเสื้อนอกใส่หัวฉัน กลิ่นน้ำหอมของเขาลอยคลุ้งอยู่บนหัวฉันเรียบร้อย

“ฉันควรเอาพันหัวตัวเองเอาไว้ใช่มั้ยเนี่ย แต่ดีกว่าเอาทิชชู่นั่นละ ”

วินเซนต์ยิ้มแล้วก็ยักคิ้วข้างเดียวเป็นเชิงตอบ เฮ้ย! ยักคิ้วข้างเดียว ทำได้ไง O_O^

“นายยักคิ้วข้างเดียวได้ตั้งแต่เมื่อไรฮะ”

“ก็ตั้งแต่วันที่เธอมาทำอวดฉันนั่นละ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ไปฝึกยักคิ้วข้างเดียวที่หน้ากระจกทุกวันเลย จนแม่หาว่าฉันเป็นบ้าไปแล้ว T^T”

ฉันยิ้มก่อนจะจัดการเอาเสื้อนอกของเขาพันรอบหัวตัวเอง ฉันคือเจ้าหญิงงามที่ต้องพรางโฉม

“ฉันดูเหมือนเจ้าหญิงภาระตะมั้ย”

ว่าแล้วฉันก็ทำท่าเพ้อๆ ด้วยยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วก็มองไปเบื้องบนราวกับกำลังขอให้อะไรสักอย่างให้ตกลงมา (ที่ไม่ใช่ขี้นะ)

“คิกๆ เธอดูเหมือนผู้อพยพหนีระเบิดอะ”

“เชอะ! -_-“

วินเซนต์ยังไม่ยอมหยุดขำ เขาหัวเราะจนน้ำตาไหล =_= เออ หัวเราะเข้าไป วันหลังฉันไม่ทำท่าแบบนั้นแล้ว เริ่มอายแล้วนะ

“โอเค! เราจะออกไปแล้วนะ ^O^”

“ฉันพร้อมชาติกว่าแล้ว”

ฉันบอกอย่างมุ่งมั่น -_-

“เราจะวิ่งไปลานจอดรถนะ”

“ไปสักทีเหอะ”

ปึง!! วินเซนต์กระชากประตูออกพร้อมกับดึงมือฉันให้วิ่งตามไปด้วย คราวนี้เราสวนทางกลับผู้ชายที่เข้ามาลองเสื้อ พวกเขามองเราด้วยความตกใจ O_O แต่ฉันกับวินเซนต์วิ่งบ้าพลังออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“เฮ้ย! นั่นไง อยู่นั้น ไปถ่ายรูปเร็วๆ”

ยังไม่ไปกันอีกเรอะ เฮอะ แต่ฉันมีระบบป้องกันภัยได้ด้วยผ้าขี้ริ้ว เอ้ย! เสื้อนอกสุดหรูของวินเซนต์แล้วนะยะ ตลอดทางที่วิ่ง สาวๆ หรือแม้แต่ผู้ชายก็ยังมองวินเซนต์ตาค้าง

“นี่มันนักร้องนำวงฮาล์ฟคาสท์ใช่มั้ยวะ =O=

“วินเซนต์แน่เลย กรี๊ดๆๆๆ >_<”

ใช่!! ใช่ๆๆๆ เขานี่ละ เขากำลังลากอีบ้าที่มีผ้าคลุมหัวอย่างฉันเพื่อหนีนักข่าวเนี่ยละ T^T เราผ่านร้านรวง ผ่านผู้คนมากมาย ทั้งเหนื่อย ทั้งหอบ แต่ก็ยังมีหน้ามาตลกได้อีก

และในที่สุดเราก็มาถึงลานจอดรถ สำเร็จ!

“นี่รถนายเหรอ O_O”

“ยืมของบริษัทมานะ ขึ้นเร็ว!”

จะ..จากัวร์ รถของจากัวร์ ฉันไม่เคยนั่งเลย ฉันกำลังจะนั่งรถของจาร์กัวร์งั้นรึ มะ..มือสั่นแล้ว

“เลิกทำท่าตะลึงอึ้งแตกสักที ขึ้นรถ พวกเขามากันแล้วนะ!”

เสียงเตือนพร้อมเสียงสตาร์ทรถจากัวร์ -.- ทำให้ฉันเลิกเพ้อแล้วกระโดดขึ้นฝั่งด้านข้างวินเซนต์ ทันทีที่ฉันปิดประตูรถเขาก็เหยียบคันเร่งพุ่งไปข้างหน้าทันที O[]O ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่เลย ฉันกำลังหนีผู้ร้าย ทำไมตำรวจถึงต้องหนีผู้ร้ายละ งั้นฉันเป็นโจรเรอะ -v-;

            บรื้นนนนน

วินเซนต์ขับรถจาร์กัวร์ ขอเน้นอีกครั้งนะคะว่ามันคือจาร์กัวร์ -.- ไฟสวยมากเลยคะขอบอก ฉันเคยเห็นลูกค้าขับมาเข้าอู่แล้วพ่อฉันเปลี่ยนน้ำมันเครื่องให้ มันสวยจนฉันละสายตาไปไม่ได้เลย +O+ ฉันนั่งจ้องมันจนกระทั่งเจ้าของรถเป็นห่วงว่าจะถูกโจรกรรมหรือไม่ -_-;; แล้วดูตอนนี้ซิ ฉันกำลังนั่งมันอยู่!! ฉันถูไถคอนโซลส่วนหน้าไปมาเมื่อเห็นว่ามันมีฝุ่นเกาะเล็กน้อย ส่วนวินเซนต์มองฉันแล้วก็ตลก -_- มีอะไรน่าขำนักหนายะ

“มันไม่ใช่รถเธอนะ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้”

“จะรถใครก็เถอะ แต่ฉันปลื้ม จบ!”

แล้วฉันก็ถูๆๆ ไปอีก วินเซนต์เลยปัดมือฉันออก กึ่งรำคาญกึ่งขำ

“พวกนี้ก็ยังอุตส่าห์ตามมาอีกนะ”

วินเซนต์บอกพร้อมกับมองกระจกหลังไปด้วย

“แปลว่าพวกเราวิ่งหนีได้ยอดเยี่ยมมาก พวกเขาถ่ายไม่ติดหน้าเลย >_<”

“แต่แบบนี้ไม่ดีเลยนะ ตื้อขนาดนี้ -_- ฉันคงแวะไปส่งเธอที่บ้านไม่ได้ เดี๋ยวพวกนั้นตามถูกแล้วจะยุ่ง”

“ไม่เป็นไร ฉันไปบ้านนายก็ได้”

“เอางั้นเหรอ แต่ฉันไม่ได้พักคนเดียวนะ บริษัทจัดเป็นบ้านพักเดี่ยวให้พวกฉันอยู่ด้วยกันทั้งวงนะ-.-

“ไม่ต้องคิดมาก ไปเลยไอ้น้องชาย!!”

“โอเค ^-^”

แล้วฉันก็รู้สึกได้ว่าวินเวนต์เหยียบคันเร่งจนท้องไส้ฉันบิดมวน -_-; ฉันคิดว่าไม่ได้มีแค่นักข่าวแล้วละที่ตามเรา ฉันว่าตำรวจก็เริ่มขับตามด้วยเพราะขับรถเร็วเกินเหตุ และที่สำคัญ เราแหกด่าน =_=

วี่ว้อ~

นั่นไงละ ผู้ยังไม่ทันขาดคำเลย v.v

“ทำไมตำรวจถึงตามเราด้วยละ ฉันทำอะไรผิด-O-“

ถามซื่อๆ เลยเนอะ

“ยังมีหน้ามาถามอีก นายเหยียบจนมิดด้ามแหกด่านมาแบบนั้นนะ T_T”

“โอ้...นั่นด่านเหรอ ฉันอ่านไทยไม่ออกนี่นา แต่น่าสนุกแฮะ -v-;

“ไม่เห็นสนุกเลย นายต้องจ่ายค่าปรับนะ!

เกาะดีๆ นะ ซิ่งแล้วน้องสาว

วินเซนต์ผิวปากอารมร์ดีด๊ามาก เขาขับปาดซ้าย ปาดขวาเลี้ยวซอยนู้น ออกซอยนี้ไม่ยอมหยุด แล้วความเร็วนี่ไร้การบันยะบันยังเสียนี่กะไร -_- หัวฉันกระแทกไปมากับกระจกรถจนฉันเป็นห่วงว่ากระจกมันจะแตกหรือเปล่า

“ดูเหมือนเราจะสลัดพวกเขาหลุดแล้วละ”

“โอ้โห เก่งจังเลย -_-“

แปะๆๆๆ ฉันตบมือให้เขาด้วย สาบานเลยว่าตำรวจจดเลขทะเบียนรถได้เรียบร้อยแล้วละ แล้วบุคคลที่เดือดร้อนต่อไปก็คือเป็นบริษัทเพลงของหมอนี่ซินะ -_- คราวนี้ถ้าขับออกไปไหน ถูกจับแหงๆ

“ข้างหน้านี่ละ จะถึงแล้ว ^^”

“ดีจ้ะ ^_^;”

ฉันยิ้มตอบเขาแห้งๆ เพราะหลังจากถูกกระแทกที่หัวไปเกือบสามสิบหกที บวกด้วยการขับเร็วชนิดมองหมาชี่ไม่ทัน ผลรวมคือฉันอยากจะอ้วกขึ้นมาแล้วไง ไม่นะ..โกโก้ แพงนะ..แก้วละร้อยนะ

“ถึงแล้วคร้าบ...พาร์เฟ่ต์”

ฉันเปิดประตูแล้วก็วิ่งออกไปพุ่งอ้วกไปด้วย วินเซนต์เดินตามมาลูบหลังแล้วก็หัวเราะไปด้วย

“ท้องแล้วๆๆ -O- ตั้งชื่อลูกเราว่าเวฟแล้วกัน ผสมชื่อฉันและเธอ >_<”

“ฉันจะ...อ้วกกกกก ใส่หน้านาย....โอ้กกก”

“อยากให้ลูกชื่ออ้วกหรอ ไม่ไหวมั้ง >_<”

ถึงเวลาอันเป็นสมควรแล้ว...

“โอ้กกกกกกกกก”

ขออ้วกจงสถิตอยู่ที่เจ้า!

“ทำไมต้องแหวะใส่รองเท้าฉันละพาร์เฟ่ต์ แง TT_TT”





++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปล. มาลงไวหน่อย ฮ่าๆๆ -w- มีหลายคนสงสัยใคร่รู้หลายอย่างมาก คือแบบออกมาอย่างนี้ไม่เป็นข่าวเหรอ?? คือมันก็เป็นไง แต่เมยังลงไม่ถึงไง น้องๆ รีบสงสัยมาก ฮ่าๆๆ คือใจเย็นนะ แบบว่ามันเป็นนิยายลงเน็ต มันไม่สามารถตอบความสงสัยได้ทันทีไง ถ้าเป็นหนังสือละก็ จะแบบอ่านตอนต่อไป ก็รู้เลย ไรเงี้ย -..- ก็ใจเย็นกันนิด เด็กไทยใจร้อนจริงๆ ฮ่าๆ

แล้วก็ อย่างให้มองหมวดนิยายเรื่องนี้ให้ดี มันยังอยู่รักหวานแหวว เพราะฉะนั้นตอนจบต้องดีแน่ละ เมไม่ได้บอกจบโหดเลยนะ ฮ่าๆๆ เมว่าเมเคาะข้อความถูกแล้วนะ คือ

กลางจนจบเรื่อง คือมันโหดพอสมควร ไม่ใช่จบโหด T^T อยากบอกเรื่องพล็อตมันเรียบๆ แต่ว่ามันมีฉากเล่นอารมณ์เยอะมากอะ สุข เศร้า บลาๆ ทั้งหลายแหล่ที่ระดมใส่ตั้งแต่ช่วงกลางอะ T^T สงสารทั้งคู่เลย ก๊ากกก ยังแย้มบอกไม่ได้อะ เดี๋ยวไม่ช็อค ฮ่าๆๆ คือเมแต่งไปได้ไกลพอสมควรแล้ว (แต่ก็ไม่มาก T^T) ขอบอกว่าไม่มีใครตายหรอกอย่ากังวล

เจอกันตอนหน้าจ้ะ

เม112

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,514 ความคิดเห็น

  1. #8497 kkkkk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 11:47
    55555555555555555+

    ท้องแข็งเลย

    สนุ๊กมากจร้า

    #8,497
    0
  2. #8496 Jach The Ripper (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 17:07
    ชอบค่ะ หาอ่านตั้งนาน ^^
    #8,496
    0
  3. #8463 ปลายฟ้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 18:34
    หนุก ๆ
    #8,463
    0
  4. #8427 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 / 22:51
    55555555555+
    #8,427
    0
  5. #8393 นักฆ่าเลือดเย็น (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 18:27

    5555+หนุก

    #8,393
    0