รักนี้ป่วนหลังไมค์ ♫

ตอนที่ 24 : เราไม่สามารถหนีจากความรักได้ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 เม.ย. 51

ฉันผลักประตูเข้าไป พบว่าขิงกำลังนอนดูทีวีอย่างสบายอกสบายใจ หมอนี่อ้วนขึ้นสามกิโลแหน่ะ ฮ่าๆๆ (แต่ก็ยังผอมอยู่ดี -_-) ก็เพราะเอาแต่กินนอน ไม่ได้ออกไปไหนเลยไงล่ะ

“ซื้อดอกกุหลาบมาทำไมน่ะ” เขาถาม

“ซื้อมาให้นายกินมั้ง”

“งั้นช่วยเด็ดกลีบใส่ถ้วยด้วยนะ ฉันจะกิน -_-”

กวน Teen เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ความสัมพันธ์ของฉันกับขิงไม่เลวร้ายเหมือนสมัยตอนที่เขาฟื้นขึ้นมาจากอุบัติเหตุใหม่ๆ ตอนนี้เราคล้ายจะเป็นเพื่อนกันได้แล้วล่ะ ^^ เขายังบอกให้ฉันพยายามช่วยเอาเบอร์พยาบาลสาวอกสะบึมนั่นมาให้ได้เลย =_=

“วันนี้ฉันช่างมีความสุข”

“เรื่องที่นายจะได้ออกจากโรพยาบาลน่ะเหรอ”

“ใช่ แล้วก็จะได้ไม่ต้องเจอหน้าเธอแล้ว”

“...”

“เธอไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ เหรอ ที่ต้องมาอยู่ใกล้ๆ คนที่ชอบตู่ว่าเป็นแฟนตัวเอง =_=”

“...”

“เธอธรรมดาจะตาย ฉันคบเธอลงไปได้ยังไงตั้งห้าปี เล่นของป่ะเนี่ย -O-”

ฉันยิ้มออกมา แม้จะรู้สึกโหวงเหวงไปบ้าง แต่มันก็ถึงเวลาแล้ว...ฉันส่งดอกกุหลาบให้ขิงที่ยื่นมือมารับมันอย่างงงๆ ฉันเอื้อมมือไปถอดต่างหูที่ข้างขวา มันคือตัวอักษรตัว K แล้วส่งคืนให้เขา

“ของนาย...รับไปสิ”

“ฉันให้ไอ้นี้เธอด้วยเหรอ”

“ใช่... มันย่อมาจากชื่อภาษาอังกฤษของนาย -_- นายบังคับให้ฉันใส่”

-O-”

“ขิง...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ขอบคุณที่ให้ความรักกับฉัน รวมทั้งสิ่งของอีกจิปาถะแปดร้อยที่นายยกให้ฉันมา ฉันจะทยอยส่งคืนให้นายทั้งหมดนะ ^^

“มันผ่านมือเธอแล้ว ฉันไม่อยากได้คืน =_= สยอง”

“แต่มันหลายตังค์อยู่นะ -O-”

“ฉันรวย”

-_- เออ ไอ้ลูกร้านทอง

“แล้วฉันจะบอกพ่อกับแม่ยังไงเรื่องเธอกับฉัน พวกเขาเอาแต่กรอกหูอยู่ทั้งวันว่าเธอคือแฟนที่ดี และจะเป็นคู่หมั้นของฉัน = =”

“นายก็บอกสิว่าเจอคนที่ดีกว่าฉันไปแล้ว สาวๆ สวยๆ อึ๋มๆ มีเยอะแยะ >_<

“...-O-”

“ขิง...ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ”

“ฉันไม่ตายก่อนเธอหรอก”

“อย่ากินเหล้าหนักนักล่ะ แล้วฉันรู้ด้วยว่านายแอบสูบบุหรี่เป็นประจำ วันหลังถ้าฉันเห็นอีก ฉันจะบอกแม่ของนาย ^_^”

“ยัยนี้เนี่ยะ!! จะไปไหนก็รีบไปเลย เดี๋ยวพ่อแม่ฉันมาจะถามอีกว่าเธออยู่ไหน มันน่ารำคาญ!”

“ก็ได้ๆ ไม่เห็นต้องไล่เลยนี่นา ยังไงฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว T_T”

ฉันบอกพร้อมกับยกเป้ขึ้นมาสะพาย ฉันมองขิงอย่างเต็มตาอีกครั้ง... ต่อไปฉันต้องคิดถึงหมอนี่แน่ๆ

“ละ...แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน”

“ฮั่นแน่!! สนใจเรื่องของฉันขึ้นมาแล้วใช่มั้ยล่ะ โฮะๆๆ -v-”

“เปล่า เผื่อว่าถ้าเกิดอยากได้ของคืน -_- จะได้ไปตามถูก

“ฮ่าๆๆ ฉันฝึกงานเสร็จแล้วจะกลับไปอยู่กับพ่อ ยังไงเราก็คนบ้านเดียวกัน ถ้านายอยากเจอฉันก็แวะมาที่อู่ซ่อมรถของพ่อก็ได้”

“ที่พิษณุโลกใช่มั้ย”

“อ่าฮะ...พรหมพิรามไง

“แถวบ้านนอก -_-”

เออ ไอ้เด็กในเมือง =_= บ้านขิงอยู่ในเมือง บ้านเขาเปิดร้านทอง มีเก้าสาขา กรี๊ดๆๆ!! =_= (หมั่นไส้)

“ถึงเราจะไม่เจอกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เป็นห่วงนายนะ ฉันจะส่งโปสการ์ดให้นายทุกๆ เดือน จะถามข่าวคราวของนายอยู่เสมอ ฉันอยู่ข้างๆ นายตลอดนะ เพียงแต่นายไม่เห็นฉันเท่านั้นเอง”

“อยากจะอ้วก ไม่ต้องส่งมา ฉันจะฉีกมันทิ้ง =_=”

“ก็แล้วแต่นายสิ ฉันแค่อยากส่งให้ นายไม่อ่านก็ได้...นายจะฉีกทิ้งก็ได้ แต่นายห้ามไม่ให้ฉันส่งให้นายไม่หรอก -O-“

“ขยะชัดๆ...”

^^”

-_- มองอะไร ไม่ต้องมายิ้มทุเรศๆ แบบนั้นด้วย”

“เราคงได้เจอกันอีกทีตอนงานรับปริญญาปีหน้า”

“เธอเรียนจบด้วยเหรอ -_-”

ทำไมทุกคนจะต้องพูดแบบนี้อยู่เรื่อยเลย v.v เอาเถอะ…เห็นมั่วๆ ซั่วๆ แบบนี่ แต่ฉันได้เกียรตินิยมอันดับโคตรห่วยของรุ่นนะ แง T^T

“ฉันไปนะ...”

“อื้อ...จะไปก็ไป”

“ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ...”

“เลิกขอโทษสักที พูดแต่คำนี้อยู่ได้ น่ารำคาญ”

“ฉันทำผิดต่อนายมากมาย ฉันเลยต้องขอโทษนายเยอะๆ ไงละ”

ฉันบอกเบาๆ แล้วก็ขยับเข้าไปหาขิง โน้มตัวลงไปและประทับจูบเบาๆ เป็นครั้งสุดท้าย สิ้นสุดแล้วความรักอันยาวนานตลอดห้าปี... แม้ว่าขิงจะไม่อยากเจอฉันแล้ว หรือไม่อยากมองหน้าฉัน แต่สำหรับฉัน

เขาคือคนรักคนหนึ่งของหัวใจ ถึงจะไม่ใช่ในฐานะนั้น...แต่เขาก็ยังเป็นคนสำคัญที่สุด

มันจะเป็นแบบนั้นเสมอ...และตลอดไป

“ลาก่อนขิง...ฉันรักนายเสมอนะ”

“...”

“...”

“พาร์เฟ่ต์...”

“หืมม?”

“บางที...ฉันก็เหมือนจะรู้แล้วว่าทำไม...ฉันถึงคบผู้หญิงที่ก่งก๊งอย่างเธอได้ตั้งห้าปี...”

“...”

“เธอเป็นผู้หญิงที่ดี...”

“...”

“ถึงเราจะไม่ได้คบกัน...แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ ใช่มั้ย...”

“ใช่... เพราะฉันรักนาย... นายจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ^^”

“ฉันก็รักเธอ...”

ฉันมองขิง เราสบตากันอยู่เนิ่นนาน... น้ำตาฉันไหลออกมาช้าๆ ด้วยความซาบซึ้งในหัวใจ ความรักของเรามันมีค่ามากมายเหลือเกิน เราไม่สามารถตัดขาดและเดินหนีจากมันไปได้ แม้ฉันกับขิงจะจบกันไปแล้ว

แต่ความผูกพันได้พันธนาการเราทั้งคู่เอาไว้

ความรัก...ความห่วงใยต่อกันจะเป็นเช่นเดิม

 

18

เราไม่สามารถหนีจากความรัก

 

หนึ่งปีผ่านไป...

ฉันเกลียดการแต่งหน้า ฉันเกลียดการทำผม ฉันเกลียดทุกอย่างที่ว่าด้วยเรื่องของการเสริมสวยยย TOT

“หล่อนต้องถ่ายรูปหลังรับปริญญาเสร็จอีกนะยะ จะปล่อยให้ตัวเองกระเซอะกระเซิงแบบนี้ได้ไง”

ยัยแนนนี่กำลังพยายามจับฉันแต่งหน้าและทำผมอีกรอบ T^T นายเอ๊ย...ยัยนี่คือเพื่อนกระเทยพันธุ์บึกที่ออกมาอาละวาดไล่ต้อนถ่ายรูปกับผู้ชายที่ใส่ชุดครุยสีขาวหล่อๆ เก็บไว้เป็นคอลเล็คชั่นของมัน

“ครั้งเดียวในชีวิตของแกนะ แต่งเนื้อแต่งตัวให้มันดีๆ หน่อย!”

“รู้แล้วๆๆ เสร็จหรือยังล่ะ”

ยัยแนนนี่จับหน้าฉันไว้ แล้วก็เอาลิปสติกสีแดงน่ากลัวนั่นละเลงปากฉัน =_= อีนี่ จะฆ่าฉันใช่มั้ย แง

“เอาล่ะ เสร็จแล้ว >_< ปากแกดูน่าเจี๊ยะดีวะ”

“ทำไมต้องสีแดง TOT”

“เพราะมันทำให้ขิงอยากจุ๊บแกไงล่ะ”

“บ้าเหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าขิงกับฉันเป็นเพื่อนกันแล้ว =_=”

“นังโง่!! แกจะยอมเป็นเพื่อนกับขิง หนุ่มหล่อบ้านรวยนั่นได้ยังไง T^T แค่เพราะความจำเสื่อม แกก็เอาไม้ฟาดหัวกลับคืนมาซะก็สิ้นเรื่อง!”

ได้ข่าวว่าถ้าฉันทำแบบนั้นคงได้ไปอยู่ในคุกแหงๆ T_T

“เอาน่า...เป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว...ขิงเป็นเพื่อนฉันน่ะดีที่สุด”

“เกิดมาฉันไม่เคยเห็นใครโง่เท่าแกเลย =_=

“งั้นนี่คงเป็นบุญของแกแล้วล่ะ”

“ชิ! ไปๆๆ เตรียมตัว ป่านนี้เค้าถ่ายรูปกันหมดไปล้านม้วนแล้ว แกยังไม่ได้ถ่ายสักแอะเลย -_-

ฉันเดินตามนังกระเทยนี่ไปอย่างจำใจ วันนี้เป็นวันรับปริญญาที่เหนื่อยมาก นอกจากพิธีการที่ยุ่งยาก ซับซ้อน กินเวลาอย่างยาวนานแล้ว ฉันต้องคอบหลบรุ่นน้องที่ตั้งท่าแต่จะวิ่งเข้ามาบูมให้ฉันอีก

ไอ้บูมให้มันก็ดีอยู่หรอก แสดงความรักความเคารพและอวยพรให้รุ่นพี่

แต่พอน้องบูมเสร็จฉันต้องจ่ายเงินให้นี่สิ T^T ไม่ให้ก็ทุเรศตายเลย =_=;;

ฉันโดนไปสามสิบกว่าวงแล้วนะ หมดไส้หมดพุงจนแทบจะต้องถอดกระดุมใส่ลงไปในกล่องรับเงินของน้องๆ แล้ว ยิ่งฉันเป็นพวกรุ่นน้องเยอะด้วย -_- ฉันคิดว่าคงต้องล่อนจ้อนกลับบ้านแล้วมั้ง

“เพฟฟฟ ลูกพ่อ ไปไหนมา เร็วเข้า! มาถ่ายรูปกัน >_<”

นี่เป็นวันที่พ่อฉันดีใจที่สุดเลยก็ว่าได้ (คนอย่างฉันจบปริญญาตรี) เป็นวันแรกในรอบๆ หลายล้านปีที่พ่อปิดอู่ซ่อมรถ มีลูกน้องพ่อมาช่วยแสดงความยินดีกับฉันด้วย ที่หัวฉันมีมงกุฎดอกไม้ ที่มือก็มีตุ๊กตา ป้ายทะเบียนรถ (จบ 2551) ช่อดอกไม้อีกสารพัด ฉันถือมันราวกับว่าเป็นเด็กขายพวงมาลัยไปแล้วล่ะ T^T

“พี่เพฟ หนูเอาดอกไม้มาให้ค่ะ”

“โอ้ววว -O-”

ฉันคงต้องเอาปากคาบแล้วล่ะมั้ง TOT

“หนูคงถึงพี่เพฟมากๆ แน่เลย ไม่มีใครช่วยหนูซ่อมเครื่องแล้ว”

ชิ! ยัยเด็กพวกนี้มาจากคณะวิศวะไงละ ฉันเรียนนิเทศนะยะ แต่ยัยพวกนี้อัญเชิญฉันไปสอนเรื่องเครื่องยนต์ซะงั้น =_=

“ขอบคุณทุกคนนะ”

“มาๆๆ ถ่ายรูปกับพี่เขาเร็วๆ ลูก” (พ่อฉันเอง)

“ได้ค่า >_<”

 

ฉันถ่ายรูปราวกับเป็นนางแบบไปอีกนานแสนนาน ทั้งถ่ายกับพ่อและเพื่อนอีกเป็นสิบคณะ (คนรู้จักเยอะ T^T) ฉันเห็นขิงถูกน้องๆ ล้อมวงแล้วก็บูมให้ไม่ขาดสาย เพราะหมอนี่แจกซองละพันเชียวล่ะ (ส่วนฉันยี่สิบบาทพอ -_-) งั้นขอฉันไปบูมให้นายด้วยได้มั้ย

^^

เขายิ้มให้ฉัน...ฉันยิ้มให้เขา แต่ทำไมขิงยิ้มเศร้าจัง หรือว่าเขาหมดไปหลายหมื่นแล้ว =O=;;

“เดี๋ยวพ่อจะกลับไปจัดงานเลี้ยงที่บ้านก่อนนะลูก -.,-

พ่อถึงขนาดปิดอู่เลี้ยงเลยทีเดียว

“ได้เลยจ้า เดี๋ยวหนูถ่ายรูปกับเพื่อนเสร็จ จะให้แนนนี่ไปส่งน้า =w=”

“โอเคลูก!! วันนี้ต้องเมาแล้ว ลูกจบปริญญาโว้ยยย >O<”

ฉันกอดพ่ออีกครั้ง ในที่สุดเงินที่พ่อส่งเสียลูกสาวโง่ๆ คนนี้ก็สัมฤทธิ์ผลแล้ว ฉันกำลังเดินเอาช่อดอกไม้กับตุ๊กตาไปเก็บที่รถยัยกระเทยเพื่อนเลิฟ แต่แล้ว...

“นั่น!! พี่พาร์เฟ่ต์ขวัญใจชาวมหาลัย ไปบูมให้พี่เขากันเถอะ กรี๊ดด >O<”

เฮ้ย O_O ฉันไม่มีตังค์จ่ายพวกแกแล้วนะ กรี๊ดดด นังรุ่นน้อง!! ฉันหมดตัวแล้ว!

ฉันวิ่งหน้าตั้งแม้ว่าจะใส่รองเท้าคัทชูสูงสองนิ้วอยู่ ถกกระโปรงขึ้นเพื่อให้เผ่นได้ถนัด ฮือๆๆ ฉันไม่มีตังค์จ่ายแล้ว ไม่ต้องมาร้อง ไม่ต้องมาบูมให้ฉัน =O=!!

“ล้อมให้ได้ๆๆ >_<”

โธ่ ไอ้รุ่นน้องบ้า T^T ฉันวิ่งหอบพวงมาลั เอ๊ย ช่อดอกไม้กับตุ๊กตาหมีหนีสุดชีวิต (ปกป้องเงินยี่สิบบาทมาก) ยัยกลุ่มเด็กคณะสังคมแสนสวยนี่กำลังจะล้อมฉันได้แล้ว

ไม่! ไม่ได้ ไม่มีตังค์

“เธอวิ่งหนีทำไมน่ะ -O-”

..เอ๊ะ...เอ๊ะ.. นะ..นี่มัน

 

 

 

ง่วงโคตร แง้  TOT

*เงา.. ออกมารายงานตัวด้วยค่า จะจบแล้ว ออกมา คัมม่อนๆๆ

**เร่งอ่านนะคะ จะลบเรื่องแล้ว เพราะเดี๋ยวถ้าแจ่มใสอัพหนังสือลงเวปเมื่อไร เมต้องลบทันทีนะก๊ะ

***อีกหนึ่งตอนจบแล้วจ้า ตามอ่านในเล่มอย่างที่บอกไว้นะคะ คือมันจบจริงๆ เหลือแค่บทส่งท้ายเล็กๆ น้อย ถ้าไม่อ่านคิดว่าไม่มีผลอะไร (คนอยู่ต่างประเทศสบายใจได้นะคะ)

 

เม112

ปล* บอกแล้วว่าใกล้ลบนะคะ ถ้าไม่อ่าน แล้วเมลบก่อน ห้ามมาด่าเมนะ =_=

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,514 ความคิดเห็น

  1. #8474 >>JIB (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 10:10
     ไม่น่าลบเลยย TT^TT
    #8,474
    0
  2. #8470 ^0^tangMo^0^ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 09:02
     นี่พี่ค่ะ-*-
    ทำไมลบไปตั้งหลายตอนเลยอ่ะ
    นู๋อยากอ่านอ่ะT^T
    #8,470
    0
  3. #8466 ปลายฟ้า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 18:46
    อ่าน ๆ
    #8,466
    0
  4. #8443 picture (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 19:25
    เม้นแล้วค่า

    ฮ๊า~~ โชคดีที่มาอ่านทัน

    >< สนุกมากเลยค่ะ
    #8,443
    0
  5. #8437 illusion8 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:16
    สนุกดีค่ะ...................
    #8,437
    0
  6. #8389 reapink (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 19:07
    เม้นแล้ว=*=
    #8,389
    0