รักนี้ป่วนหลังไมค์ ♫

ตอนที่ 2 : งานของฉัน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    6 ก.พ. 51



1

งานของฉัน

 

‘Hi! I remember u na Parfait ^^;

I’m Vincent. I wanna meet you too’

หลังจากที่ฉันส่งโปสการ์ดไปได้อาทิตย์หนึ่ง เขาก็ส่งข้อความ SMS นี้กลับมาให้ฉัน ^_^ ตอนแรกนึกว่าผีหลอกซะอีก เพราะฉันคิดว่าพวกนักร้องดังๆ ส่วนใหญ่คงไม่สนใจพวกจดหมายอะไรนี่หรอก เขาอาจจะไม่มีเวลาแม้กระทั่งฉีกมันอ่าน =_= ฉันเลยลองส่งโปสการ์ดลายกล่องนมประหลาดๆ ที่ทำเองไปให้เขาแทน

แล้วมันได้ผล!! วินเซนต์อ่านมันแล้วก็จำฉันได้ด้วย (ฉันคิดว่าน่าจะได้) เขาเคยเป็นเพื่อนสมัยเด็กก่อนที่ฉันจะย้ายมาที่พิษณุโลก เขากลายเป็นนักร้องดังแนวพังค์-ร็อคหรือสักอย่างนี่ละ และฉันคิดว่าวงของเขาดังมากเลยด้วย (ซึ่งฉันไม่เคยคิดมาก่อนจริงๆ ว่าเจ้าเปี๊ยกฝรั่งแก้มแดงนั่นจะดังได้ปานนี้)

ที่มหาลัยของฉันมีสาวกพวกเขาอยู่เต็มไปหมดเลย ฉันเห็นเขาจากในทีวีช่องเคเบิ้ลแพงๆ หรือไม่ก็พวกรายการ MTV ดังๆ ที่ไปสัมภาษณ์พวกเขา (และฉันฟังไม่ออกสักนิด v.v) ฉันได้ข่าวจากเพื่อนที่เป็นแฟนพันธ์แท้ของวงวินเซนต์ว่าพวกเขากำลังจะเปิดคอนเสิร์ตที่เมืองไทยตามคำเรียกร้องของแฟนๆ ชาวไทยในเร็วๆ นี้

แต่ฉันไม่กล้าโทรกลับไปหาเขาหรอกนะ มันเหมือนกับการตามตื้อนักร้องดังอะไรแบบนั้นเลย อีกอย่างเขาอาจยังไม่เชื่อก็ได้ว่าฉันคือพาร์เฟ่ต์ -_- ฉันก็ไม่มีอะไรมายืนยันด้วย (นอกจากโปสการ์ดลายกล่องนมห่วยๆ -_-) อาจกลายเป็นยัยแอบอ้าง สวมรอยซะงั้น -O-;

แถมหมอนั่นก็ดูท่าจะยุ่งๆ มากด้วย ฉันเห็นเขาออกรายการทีวีทุกวันเลยละ -O- ถ้าเขาพร้อมเมื่อไร คงติดต่อมาเองละมั้ง ความจริงคือฉันก็ไม่หวังอะไรมากอยู่แล้ว ฉันดีใจที่เขากลายเป็นนักร้องดังระดับโลก รู้สึกภูมิใจยังไงไม่รู้ที่เคยได้เป็นเพื่อนกับเขา T.T แต่ดูฉันซิ...ตอนนี้ฉันเป็นแค่เด็กฝึกงานต๊อกต๋อยอยู่เลย (._.)

“พาร์เฟ่ต์!!

“ค่า อยู่นี่ค่า”

“มานี่เร็ว ไอ้เครื่องเสียงนี่เป็นอะไรอีกแล้วก็ไม่รู้”

“ได้ค่า -O-“

ฉันรีบวิ่งไปดูที่ห้องเครื่องเสียง ฉันเรียนอยู่ปีสี่แล้วละ ปีนี้เป็นปีสุดท้ายและฉันก็ต้องมาฝึกงานหนึ่งเทอมที่กรุงเทพฯ ฉันเรียนเกี่ยวกับนิเทศศาสตร์ เลยขอมาฝึกงานที่บริษัทเกี่ยวกับด้านบันเทิงอย่างค่าย GMW แต่งานที่ฉันทำแต่ละอย่าง ไม่ค่อยเกี่ยวกับที่เรียนเลยจริงๆนะ

“พี่เปิดยังไงเสียงมันก็ไม่ออกอะ ช่วยหน่อยซิ”

“เดี๋ยวลองดูให้นะคะ ^^;”

ก็อย่างที่เห็น... ฉันคอยมาซ่อมนู่น ซ่อมนี่ตลอด -_-; เกี่ยวกับนิเทศจริงๆ เลยเนอะ

“พี่ต่อสายสลับสีกันค่ะ คราวนี้ลองเปิดดูอีกครั้งนะ”

พี่สตาร์ฟหญิงพยักหน้าแล้วก็ลองเปิดเพลงดู แต่มันก็ไม่ติด ฉันหมุดตัวคลานเข้าไปในดงสายไฟแล้วก็ควานหาสายอะไรต่อมิอะไรนี่ดูว่ามีอะไรผิดปกติ

“น้องพาร์เฟ่ต์ พี่รู้แล้วละ ทำไมมันยังไม่ดัง”

“อย่าบอกนะว่าไม่ได้เสียบปลั๊ก”

“(._.)(-_-)(._.)”

น่ารักจริงๆ เล้ย เฮ้อ -_-=3

“พาร์เฟ่ต์!! อยู่ไหน มาดูนี่หน่อยซิ ไฟไม่ยอมติดเลย”

“ค่า! ไปเดี่ยวนี้ละคะ”

ฉันคลานออกมาแล้วก็วิ่งไปอีกห้องตรงกันข้ามซึ่งเป็นห้องเก็บอุปกรณ์จำพวกสายไฟ พี่พนักงานกดสวิทช์ไฟเปิด-ปิดรัวๆ ราวกับจะบรรเลงเปียโนให้ฉันฟังงั้นละ เดี๋ยวได้ลัดวงจรตายกันทั้งตึกแน่ -_-;

“สงสัยหลอดมันขาดแล้วละคะ ติดๆ ดับๆ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“เหรอ เออ...งั้นเปลี่ยนหลอกไฟได้มั้ยละเรา”

“สบายมากค่า ^^;”

ฉันเรียนนิเทศศาสตร์มาจริงๆ นะ

“เออ งั้นฝากเปลี่ยนให้ด้วยนะ! เอ้อ...รถพี่รู้สึกเบรกมันไม่ค่อยดีเลย เลิกงานแล้ววานดูๆ ให้พี่หน่อยได้มั้ย”

“ได้จ้า ^^”

พี่สตาร์ฟคนนั้นตบบ่าฉันแล้วพูดขอบอก ขอบใจแล้วก็หายไปทำงานต่อ และในขณะที่ฉันกำลังเปลี่ยนหลอดไฟ แล้วก็ทำความสะอาดพื้นที่มีแต่เศษหลวด

“พาร์เฟ่ต์!! เดี๋ยวเตรียมกระติกน้ำให้พร้อมด้วยนะ”

“ได้ค่า!”

“พาร์เฟ่ต์ ไปแกะสายไฟที่มันพันกันหน่อยนะ”

“ได้ค่า!”

เฮ้อ...นี่ละการฝึกงานของฉัน -_-=3

 

13.30 น.

นี่เป็นเวลาพักกินข้าวของฉัน เฮ้อ.. วันนี้งานยุ่งชะมัด แต่ข่าวดีคือกลางวันนี้วงของวินเซนต์จะมาอัดรายการที่นี้ >_< ฉันจะได้เจอเขาแล้ว เพื่อนที่ไม่ได้เจอมาตั้งสิบปี เขาคงจำฉันไม่ได้แหงๆ แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่ฉันรู้ว่าไอ้เปี๊ยกแก้มแดงตาสีฟ้ายังมีความสุขดี ฉันก็พอใจแล้วละ

“เตรียมขอลายเซ็นไว้หรือยังไอ้เพฟ”

“ขอใครเหรอ?”

ฉันถามอิ๊ด เพื่อนร่วมฝึกงานผู้ชายที่สนิทกันพอสมควร หมอนี่ก็น่าสงสารเหมือนกัน เพราะเรียนการตลาดมา วันๆ เลยได้แต่ไปขนของขึ้นรถ T^T

“อ้าวก็วงฮาล์ฟ-คาสท์ไง -.- ฉันจะแอบโดดงานมาขอดูตัวจริงด้วย ปลื้มมานานแล้ว”

ฉันยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ โฮ..วินเวนต์นี่ดังน่าดูแฮะ

“เชิญแกเถอะ ฉันขอชมห่างๆ ดีกว่า”

ไอ้อิ๊ดมองฉันอย่างหมั่นไส้ที่ไม่ตื่นเต้นอะไรเลย ความจริงฉันกับมันมีรสนิยมฟังเพลงไม่เหมือนกันเลย ฉันฟังได้ทุกอย่าง ทุกแนว แต่อิ๊ดมันไม่ฟังหมอลำ ลูกทุ่ง หรือพวกเพื่อชีวิตอะไรแบบนี้หรอก มันบอกว่ามีแต่คนแก่ๆ เท่านั้นที่ฟัง -_-; แต่สงสัยเป็นเพราะฉันมาจากบ้านนอกละมั้ง =_=;

“พาร์เฟ่ต์!! อยู่ไหน มานี่เร็ว! มาช่วยเตรียมเซ็ทฉากหน่อย”

“ได้ค่า!!”

ฉันรีบตอบรับ อ๊าย! หมดเวลาพักแล้วเรอะเนี่ย ไอ้อิ๊ดมองฉันอย่างสยองๆ เมื่อเห็นฉันยัดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก มันเลยรีบส่งแก้วน้ำให้ด้วยความสงสาร

“ผู้ชายคนไหนเห็นแกกินข้าวแบบนี้ เขาคงหนีแกหมดแน่เลยวะ -O-“

“แค่กๆๆ ก็ไม่เห็นแกจะวิ่งหนีฉันเลยนี่ -.-“

“นั่นซิ น่าแปลก เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย โอ้ววว TOT

“แค่กๆๆ เป็นบ้าอะไรของแกวะ ฉันไปละนะ”

ฉันบอกพร้อมกับลุกขึ้นยืนและโยนกล่องโฟมลงถังขยะ

“เฮ้ย แกมีแฟนหรือยังวะ”

“แล้วแกคิดว่าไง ^^

ฉันย้อนถาม พลางเอาหนังยางเก่าๆ มัดรวบผมเพราะเริ่มรู้สึกร้อน

“ถ้าไม่มีใครเอา แกคบฉันได้นะเว้ย ฉันยอมลดตัว วะฮ่าๆๆ”

“โธ่! ไอ้บ้า คบกับแกก็ผีหลอกแล้ว เตะซะเลยดีมั้ยเนี่ย ไปละนะ!”

ฉันผลักหัวอี๊ดจนเกือบจะจุ่มลงไปในกล่องข้าว =w=; ฉันเลยรีบวิ่งเข้าไปในตัวตึกก่อนที่จะถูกมันเตะคืน

“ไปช่วยพี่เขาจัดไฟ จัดฉากเร็ว รู้สึกนักร้องจะมาถึงเร็วกว่ากำหนดนะ”

ทันทีที่ผู้จัดการเจอหน้า -O-; ฉันก็ถูกสั่งให้ไปช่วยจัดไฟและจัดฉากอย่างรีบเร่งทันที และภายในไม่ถึงยี่สิบนาทีทุกอย่างก็เสร็จเกือบหมดแล้ว เหลือแค่จัดสีไฟให้ดูอ่อนลงเพื่อให้รับกับฉากเท่านั้น

“นั่น..พวกเขามาแล้ว”

“พะ...พูด ไม่ออกเลยวะ”

“....”

พี่สตาร์ฟหยุดจัดไฟ (ในขณะที่ฉันมุ่งมั่นทำอยู่คนเดียว -_-;) แล้วหันไปจ้องอะไรสักอย่างด้านหลัง ฉันเหลียวไปมองมั้ง วันนี้มีถ่ายแบบโป๊เรอะ -..-

“รบกวนด้วยนะครับ ^O^”

เสียงสดใสเจือสำเนียงฝรั่งดังกังวานใสไปทั่วห้องอัด

ราวกับทุกอย่างเหมือนหยุดเคลื่อนไหว.. พวกเขามีพลัง..

ทั้งสี่คนในชุดโทนสีดำสไตล์พังค์ๆ เดินเข้ามาช้าๆ ในท่วงท่าสบายๆ แต่พวกเขามีประกาย

มีพลังของศิลปินที่แผ่ออกมาอย่างเข้มแข็ง..

“ชะ...เชิญเลยครับ สไตล์ลิสต์มาดูแลหนุ่มๆ พวกนี้เร็ว!”

ผู้กำกับสั่ง สไตล์ลิสต์สาม-สี่คนรีบเข้ามาดูแลและพาเข้าไปห้องแต่งหน้าด้วยอาการกุลีกุจอสุดฤทธิ์ -O- ฉันมองวินเซนต์แบบผ่านๆ เพราะไม่กล้าจ้องมาก ดูจากด้านข้างแล้ว หน้าเขาไม่ค่อยเปลี่ยนไปเท่าไรเลย แต่ส่วนสูงนี่ อะโหยๆ พูดไม่ออกเลยอะ พรุ่งปรี๊ดจนฉันเทียบไม่ติด (ฉันเคยสูงกว่านะ!!)

ในที่สุดการถ่ายทำรายงานก็เริ่มขึ้น ฉันยืนห่างออกมาหลบมุมลึกๆ เพราะว่าคนแทบทะลักเลยละ ใครก็อยากเห็นตัวจริงวงนี้ทั้งนั้นเลยวุ้ย -.,- และตอนนี้พิธีกรหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มกำลังสัมภาษณ์พวกเขาด้วยอาการกระดี๊กระด๊าเหมือนปลากระดี่ไม่มีผิด  ปกติความสะดีดสะดิ้งของเธอจะอยู่ในระดับพอรับได้ แต่วันนี้พุ่งกระแทกปรอทไปเลย แบบเจ๊งบ๊งอะ =_=^

“คัท!! เชอร์รี่ อย่าตื่นเต้นมากไปซิ ค่อยๆ ถามซิ

ใจจริงผู้กำกับคงอยากพูดว่า เชอร์รี่ อย่าแรดมากไปซิมากกว่า

“รู้แล้วค่า -_-“

เธอกระแทกเสียงตอบแล้วก็หันไปยิ้มเยิ้มให้ผู้ชายทั้งสี่คน (สองในสี่คนของวงนี้ทำหน้าเหม็นเบื่อไปแล้ว) ฉันแอบมองวินเซนต์อีกครั้ง โห..เจ้าเปี๊ยกนั้นยังน่ารักเหมือนเดิมเลยแฮะ ตาของเขาสีฟ้าอ่อนสดใส แต่รู้สึกว่าจะมีหนังหนา หน้าทนน่าดูนะ ถึงได้กล้าไปเจาะคิ้ว ระเบิดหูแบบนั้น ไม่กลัวเจ็บเรอะ -_-;

“กลับมาเมืองไทยคราวนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ >_<”

“ดีครับ ที่นี้เหมือนบ้านของเราอีกที่หนึ่ง ^^

“แล้วรู้สึกยังไงกับแฟนๆ ชาวไทยบ้างคะ >O<”

“คัทๆๆ !! เชอร์รี่ ผมขอให้เป็นธรรมชาติกว่านี้ได้มั้ยครับ แล้วก็เลิกถามคำถามงี่เง่าแบบนั้นได้แล้ว”

“งี่เง่าอะไร แล้วนี่ก็ธรรมชาติที่สุดแล้วนะ!

“มันเกร็งผิดธรรมชาติต่างหาก เฮ้อ!! …เอาละ..พักสิบนาที

ยัยพิธีกรนั้นจ้องเขม็งไปที่ผู้กำกับเพราะถูกฉีกหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก

“พาร์เฟ่ต์เสิร์ฟน้ำด้วย!

เสียงคำสั่งจากพี่สตาร์ฟดังลั่นทันที ฉันเลยรีบยกถาดน้ำไปให้ทุกคนในกองถ่ายดื่มอย่างรู้งาน

“ผมขอน้ำด้วย แก้วหนึ่ง”

วินเซนต์บอกพลางกระดิกนิ้วเรียกฉัน เหมือนเขาเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสี่ขาน่ารักให้เข้าไปใกล้ -_-;; แต่พวกนักร้องเขาไม่มากินน้ำกับพวกตาร์ฟไม่ใช่เหรอ

“วินเซนต์จะไปทานร่วมกับพวกสตาร์ฟได้ไงคะ”

นั่นไง! ยัยเชอร์รี่ร้องแล้วก็โบกมือไล่ฉันให้ไปไกลจากรัศมีของเธอ แต่วินเซนต์กลับลุกขึ้นมาแล้วเดินตรงมาหยิบแก้วน้ำจากถาดในมือฉันซะเอง

“ขอบคุณฮะ ^^”

ฉันยังไม่ได้ทำไรเลยนะ ขอบคุณทำไมรึ -.- แต่ก็ช่างเถอะ ฉันเลยได้มองหน้าเขาใกล้ๆ ด้วย รู้สึกแผลที่ตกจากต้นไม้หายไปแล้วเรอะ ศัลยกรรมแน่นอน!

“เฮ้ย! เอามาให้ฉันด้วย ขอแก้วหนึ่ง”

“ฉันด้วย”

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่วมวงที่ร้องขอน้ำ วินเซนต์ชอบทำเวลาเขาคิดอะไรอยู่ เป็นมาตั้งแต่เด็กเลยละ

“โอเค! งั้นเอาไปทั้งถาดเลยละกัน -O-

“อื้อ ^^;”

ฉันส่งถาดแก้วน้ำให้เขา ยัยเชอร์รี่มองฉันด้วยความไม่พอใจ เมื่อพบว่าไม่มีใครต้องการน้ำจากแก้วน้ำไฮโซในมือหล่อนแล้ว แต่ดูเหมือนวินเซนต์จะไม่ได้เอะใจอะไรเลยแฮะ

ฉันเดินเข้าไปเก็บถาดแล้วแก้วน้ำคืนจากพวกเขา วินเซนต์วางมันลงแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากหยิบมือถือขึ้นมากดเล่น สงสัยเขาคงจำฉันไม่ได้แล้วละ หน้าฉันมันก็สุดแสนจะธรรมดาอยู่ด้วยT^T

ไม่เป็นไรๆ...นายดูมีความสุขดีฉันก็โอเคแล้ว ^^

ติ๊ดๆๆ

ฉันเดินไปเก็บถาดน้ำ พร้อมกับหยิบมือถือที่หน้าจอไร้สีขึ้นมาดูเมื่อสีเสียงร้องเตือน มีข้อความหนึ่งฉบับเข้ามาและมันทำให้ฉันเกือบปล่อยถาดใส่หัวผู้กำกับ

‘u’re Parfait ? ’

O_O ฉันหันกลับไปมองที่วินเซนต์ทันที เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่กลับจ้องไปที่โทรศัพท์...และยิ้ม

“พาร์เฟ่ต์ ไปดูห้องอุปกรณ์แล้วหยิบกล้องกับฟิล์มอีกตัวมาหน่อยซิ”

“ได้ค่า!!”

ฉันตอบรับไปโดยอัตโนมัติ พลางกดส่ง sms ตอบกลับไปว่า

‘Yes!’

ฉันหยิบกล้องพร้อมฟิล์มออกจากห้องอุปกรณ์ด้วยหัวเต้นระทึกขึ้นมานิดหน่อย...

เขาจำได้เหรอ จำฉันได้งั้นเหรอ..

ฉันเดินออกมาแล้วส่งมันให้กับสตาร์ฟที่กำลังวุ่นกับอะไรสักอย่าง อีกอึดใจต่อมา...มือถือของฉันสั่นอีกครั้ง...คราวมีสายหนึ่งโทรเข้ามา ฉันบันทึกเบอร์เขาไว้ มันเป็นเบอร์ของ...

‘Vincent’

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นั่งห่างจากฉันไปอีกห้าเมตร เขาอยู่ท่ามกลางฉากสีสดใส แสงสปอร์ไลท์ แล้วกล้องทุกตัว สายตาทุกคู่จับจ้องที่เขา.. วินเซนต์มองมาที่ฉัน ตาสีฟ้าที่เคยมองฉัน ตาสีฟ้าที่เคยฉายแววดีใจเมื่อฉันแบ่งขนมให้...

ฉันกดรับมันแล้วค่อยๆ ยกขึ้นแนบหู

“ฮัลโหลพาร์เฟ่ต์”

ฉันเห็นวินเซนต์ขยับปากเบาๆ แต่เสียงของเขากลับดังอยู่ที่ข้างๆ หู

“....”

“ตอบซิยัยบ้า...”

“เอาละ ผมจะเริ่มอัดใหม่แล้วนะครับ ทุกคนแสตนบายนะ!

“.....”

“เฮ้.... เธอมองฉันอยู่นี่ แต่ไม่พูดได้ไงฮะ ฉันเห็นเธอนะ เอ๋อไปแล้วเรอะ -O-

“สาม...สอง...”

“เฮ้ย..พูดดิ หรือว่าเธอจำฉันไม่ได้ฮะพาร์เฟ่ต์”

เสียงนับถอยหลังของผู้กำกับที่มาพร้อมกับเสียงของวินเซนต์

“หนึ่ง...”

“ฉันคิดถึงนายนะวินเซนต์...”

ฉันพูดคำที่ฉันคิดว่าแทนคำทั้งหมดที่อยู่ในใจฉันไป...

“สวัสดีค่ะ วันนี้เชอร์รี่อยู่กับสี่หนุ่มหล่อ เจ้าของเพลงฮิตที่คุ้นหูทุกท่านมาเป็นอย่างดีแน่ๆ และพวกเขาก็คือวงฮาล์ฟ-คาสท์...”

แล้วเสียงกรี๊ด เสียงตะโกนโวกเหวกอะไรอีกมากมายก็ตามมา

แต่เสียงที่วินเซนต์ตอบกลับมาดังชัดกว่าเสียงอื่นใด

Hey,I miss you too ^_^”

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,514 ความคิดเห็น

  1. #8495 redrabbit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:18
    สนุกมากกค่า
    #8,495
    0
  2. #8485 Ipod-MikuNi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 15:11
    >_________________วินเซนต์น่ารัก
    #8,485
    0
  3. #8454 nda21 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 13:23
    อยากเห็นหน้านางเอกจังไม่เห็นถามถึงหน้าตาเลย???
    #8,454
    0
  4. #8453 ทราย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2553 / 20:28
    ไม่เหนรูปแต่...

    พระเอกน่ารักนะ
    #8,453
    0
  5. #8446 Khondeaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 20:15
    น่ารักอ้ะ
    #8,446
    0
  6. #8435 romeo-touch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:41

    เวลาอ่านแล้วทำให้ยิ้มได้


    อย่างที่พี่เมบอกนั่นแหละค่ะ...น่ารักดี

    #8,435
    0
  7. #8425 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 / 22:40

    หนุกหนาน

    #8,425
    0
  8. #8415 เด็กวิทย์หัวฟู@-@ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 21:41

    พี่ค่ะ

    มันสนุกมากกกกกกกกกกกกก

    #8,415
    0
  9. #8412 อิงคั๊บบ ' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 19:04
    กรี๊ดด น่ารักมาก !
    #8,412
    0