[Yaoi] Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย! [Boy's Love]

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 29 โกรธแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,091 ครั้ง
    23 พ.ค. 61


ตอนที่ 29 โกรธแล้วนะ

 

 

 

เฌอแตม

 

            ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะมาร้องไห้เพราะมีคนไม่ต้องการ ไม่ใช่เพราะมั่นใจว่าไม่ถูกทิ้ง แต่เพราะผมควรจะเคยชินกับความรู้สึกแบบนี้แล้วต่างหาก ในเมื่อตอนสิบขวบ ผมก็ถูกพูดใส่หน้าว่าเป็นแค่ตัวภาระที่ทำให้แม่ลำบาก แถมตอนที่แม่แต่งงานใหม่ ผมก็ถูกตีตราว่าเป็นแค่คนอื่นในครอบครัวใหม่ของแม่

 

            ผมไม่มีสถานที่ให้กลับไป และรู้ดีว่าไม่เป็นที่ต้องการของครอบครัวไหนทั้งนั้น

 

            ไม่มีที่ให้ตัวตนของผมแทรกอยู่ที่ไหนเลย

 

            ทว่า ผมก็ไม่เคยร้องไห้โวยวายให้ใครเห็น ผมแค่เก็บมันเอาไว้ในใจ กล้ำกลืนไว้ในอก แต่ทำไมกันล่ะ เพียงแค่พี่ไค คนที่ผมเปิดใจให้ไม่นานบอกว่าผมเป็นต้นเหตุให้พี่เขารู้สึกลำบากใจ ทำนบน้ำตาก็พังทลาย หัวใจเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

            ตอนถูกพูดใส่ว่าเป็นตัวภาระยังไม่เสียใจเท่าพี่ไคบอกว่าผมเป็นตัวน่ารำคาญ

 

            “อย่าร้อง...อย่าร้องสิแตม แค่นี้ เข้มแข็งไว้สิ ก็แค่...ไม่เป็นที่ต้องการ...เหมือนที่เป็นมาตลอด...” ผมพยายามห้ามน้ำตา แต่มันไม่ยอมหยุดไหล จนทำได้แค่กอดเจ้าเพนกวินแน่น เหมือนยึดเหนี่ยวมันเอาไว้ หากในใจกลับมีภาพวันที่พี่ไคกอดผมตอนที่หอไฟไหม้

 

            เขาเคยบอกว่าเขาจะเป็นสถานที่นั้นให้ผม แล้วเขาผลักไสผมทำไม

 

            ถ้าเขาไม่ต้องการผมจริงๆ แล้วเขาให้เด็กคนนี้มีความหวังว่าจะเจอที่ของตัวเองทำไม

 

            “ไม่น่าเลย...ไม่น่ารักเลย”

 

            ถ้าผมไม่รักเขา ผมจะไม่เสียใจที่ถูกเขาพูดใส่หน้าแบบนี้ใช่มั้ย

 

          ทำไมพ่อถึงให้น้องแตมชื่อแทนรัก ทำใมถึงให้น้องแตมชื่อเฌอแตม ในเมื่อไม่มีใครรักแตมเหมือนชื่อของแตมเลย

 

            “เฌอแตม เปิดประตู!” ผมยกมือปิดหูแน่น ไม่ฟังเสียงทุบประตูของคนที่ไล่กัน ไม่อยากรู้ว่าเขาร้องเรียกผมทำไม ในเมื่อเขาไล่ผมออกมาเอง ทั้งยังอดคิดไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอาจจะมีแค่ผมที่คิดเองเออเองไปฝ่ายเดียว

 

            ผมมันเป็นเด็กอ่อนหัดที่ไม่รู้จักความรัก เป็นเด็กงี่เง่าที่ปล่อยตัวและหัวใจให้กับคนที่อยู่เคียงข้าง แล้วทั้งหมดนั่นอาจจะเป็นการคิดไปเอง

 

          พี่ไคอาจจะไม่ได้รักมึง ทั้งหมดนี่ก็แค่สงสารเด็กไม่มีบ้านอยู่

 

            พอผมคิดแบบนี้ น้ำตาก็ยิ่งกลิ้งหล่นจากดวงตา ซึมหายไปบนเจ้าเพนกวินหยดแล้วหยดเล่า

 

            กริ๊ก

 

            ปัง!

 

            ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็เปิดผางออก จนผมหันไปมองทั้งน้ำตา แล้วเห็นพี่ไคที่ในมือมีกุญแจพวงใหญ่อยู่ จนต้องรีบป้ายปัดน้ำตาออกจากหน้า ไม่อยากให้เขาลำบากใจไปมากกว่านี้ ทั้งที่หัวใจมันเป็นแผลลึกจากคำพูดไม่กี่คำ

 

            “ร้องไห้ทำไมเฌอแตม” เขาก้าวมาเพียงไม่กี่ก้าวก็ชิดเตียงนอน แต่ผมส่ายหน้าแรงๆ

 

            “แตมขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ...แตมจะนอนอย่างที่พี่ไค...ฮึก...บอก”

 

          อย่าร้องสิไอ้น้ำตาบ้า!

 

            ผมพยายามบอกเขาด้วยน้ำเสียงมั่นคง แต่กลับกลายเป็นว่าน้ำตายิ่งไหลพราก เสียงที่เอ่ยออกไปทั้งสั่นทั้งสะอื้น จนต้องใช้มือไม้สั่นเทาควานหาผ้าห่ม หมายจะดึงมาปิดหน้าปิดตา แต่ไม่ทันอีกฝ่ายที่ยื้อเอาไว้

 

            “ปล่อยสิ...ฮึก...แตมมันน่ารำคาญ...นี่นา แล้ว..แล้วมายุ่งกับแตมทำไม...” ผมก็ยื้อกลับ

 

            “ไปทำงาน...สิ ฮึก อึ้ก พี่ไค...มีงานต้อง...ทำ...” ทำยังไงผมก็ห้ามอาการสะอื้นจนตัวโยนไม่ได้

 

            ตอนนี้ผมเหมือนเด็กสามขวบที่ร้องไห้โยเย ไหล่สั่นระริก สะอื้นจนแทบหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมดเพราะน้ำหยดใส อย่าว่าแต่จะยื้อจากคนตัวเท่าตึกเลย แค่จะห้ามน้ำตายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ ขณะที่ย้ำหลายๆ ครั้ง

 

            “แตมรู้...รู้ว่าไม่มีใคร...ต้องการแตม...แตมรู้...อึ้ก ไม่ว่าอยู่ไหน...แตม ก็ไม่เป็นที่...ต้องการ...”

 

            หมับ

 

            “อย่าพูดแบบนั้น อย่าพูดแบบนั้นเฌอแตม”

 

            พี่ไครวบร่างผมไปกอด ทั้งที่ร่างกายเขาก็อุ่นเหมือนเดิม แต่ผมกลับรู้สึกกลัว พยายามหนีจากอ้อมกอดของเขา ทั้งข่วน ทั้งผลัก แต่พี่ไคกลับรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม ดึงหัวของผมไปซบกับไหล่ของเขา มืออีกข้างลูบแผ่นหลัง เหมือนจะทำให้ผมหายสะอื้น

 

            “ปล่อยแตม...ไม่ต้องการแตมนี่ พี่เองก็ไม่ต้องการแตม...ไม่มีใครต้องการ...แตม ไม่เคยมี” ผมทุบหลังเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่พี่ไคไม่ยอมปล่อย เขายังรัดตัวผมเอาไว้ จนผมเหนื่อยหอบ แค่จะหายใจยังยากเลย ยิ่งมาออกแรงด้วย ผมก็ตัวกระตุก อ้าปากหอบอากาศเข้าปอดด้วยท่าทางน่าสมเพช

 

            “ไม่มีใคร...ต้องการแตม...ไม่มี...ฮึก”

 

            “ไม่จริง ฉันไงที่ต้องการเธอ”

 

            “ฮึก...ไม่เชื่อ แตมไม่เชื่อ”

 

          ถ้าต้องการแล้วไล่กันทำไม

 

            “ได้โปรด ฉันไม่เคยโกหกเธอ”

 

            “อึ้ก...ฮึก ฮึก”

 

            สุดท้าย ผมก็ได้แต่ร้องไห้ในอ้อมกอดของเขา มือที่ทุบหลังเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของเขาแน่น ส่ายหน้าบนบ่าอย่างหมดแรง อยากจะหนี พอๆ กับที่อยากจะอยู่ในอ้อมกอดนี้

 

            “เฌอแตม ใจเย็นๆ ก่อน ชู่ว เด็กดี ไม่ร้องนะ”

 

          ขี้โกง ทำไมต้องใช้น้ำเสียงแบบนี้กับแตม

 

            ผมซบหน้ากับบ่าเขาอย่างหมดแรง ขยุ้มเสื้อของเขาเอาไว้แน่น ขณะที่แรงสะอื้นเริ่มสงบลง แทนที่ด้วยความไม่เข้าใจ เพราะคำพูดที่สวนทางกับการกระทำของพี่ไค

 

            “ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ต้องการเธอนะเฌอแตม ฉันขอโทษ ฉันพูดไม่เคลียร์เอง”

 

            “...ฮึก”

 

            พี่ไคเริ่มต้นลูบหัวผม แต่ผมไม่มีแรงจะโต้ตอบเขาอีกแล้ว

 

            “ฉันลำบากใจจริงๆ” น้ำตาเม็ดโตยิ่งร่วงจากดวงตา หัวใจเจ็บกับคำคำนี้

 

            “แต่ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการเธอ ตรงกันข้ามเลยต่างหากเฌอแตม ถ้าเธอยังทำแบบนี้ ยังติดฉันแบบนี้ ฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว” ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา ไม่เข้าใจแววตาที่มองมาเลย เพราะมันทั้งอ่อนโยน ทั้งอึดอัดปะปนกันไป

 

            “แค่เมื่อก่อนที่เธอเข้ามาใกล้ฉัน ฉันก็ต้องควบคุมตัวเองแทบตาย พอเธอมารอฉันกินข้าว รอฉันจนไม่ยอมนอน ติดฉันแบบนี้ ความอดทนของฉันกำลังจะหมดลง เธอไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ฉันอยากทำกับเธอมันมากมายแค่ไหน แต่เธอมีงานต้องทำ มีรายงาน มีเรียน มีสังคม ฉันทำตามใจตัวเองไม่ได้ ฉันกักขังเธอเอาไว้ในบ้านหลังนี้ตลอดเวลาไม่ได้ เมื่อก่อนยังห้ามได้ แต่พอฉันได้กอดเธอแล้ว แค่เธอเข้าใกล้ แค่ได้กลิ่น แค่แตะตัว ฉันก็อยากจะทุ่มเธอลงเตียงแล้วทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

 

            “ฉันพยายามทำงานเพื่อหยุดความคิดแบบนั้น แต่เธอก็ยังมานอนรอ เธอรู้มั้ยว่าทุกคืนที่อุ้มพาเธอเข้ามานอนในนี้ ฉันต้องห้ามความคิดสกปรกที่อยากจะทำกับเธอตั้งมากมาย”

 

            น้ำตาผมหยุดไหลแล้ว มองคนที่เอ่ยออกมารวดเดียวจนหน้าแดงก่ำ แต่มันไม่ใช่ความอายแน่ๆ พี่ไคดูอัดอั้น แล้วเขาก็ประกาศก้องที่ทำให้น้ำตาแห้งเหือด

 

          “ฉันอยากเอาเธอจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!

 

            ผมอ้าปากน้อยๆ ขณะที่พี่ไคก็ทิ้งหัวลงมาแนบกับหัวของผม

 

            “ฉันกลัวว่าความรู้สึกของเธออาจจะเกิดจากความเผลอไผล แล้วถ้าเธอยังติดฉันแบบนี้ ฉันจะเคยตัว พอถึงวันที่เธออยากไปจากฉัน ฉันกลัวว่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไป” พี่ไคเอ่ยออกมาอย่างหมดแรง เขากอดกระชับตัวของผมเอาไว้แน่น ยอมเอ่ยออกมาตรงๆ จนทำให้ความน้อยใจหายไปทีละน้อย แทนที่ด้วย...

 

            ผัวะ

 

            “โอ๊ย”

 

            “พี่ไคบ้า! งี่เง่า โง่ บ้า บ้า บ้า!” ทันทีที่หาเสียงเจอ ผมก็ด่าเขา ต่อยไหล่เขาด้วยความโกรธ

 

            “อย่ามาดูถูกแตมแบบนี้นะ ความเผลอหรือ คิดไปเองหรือ เคยตัวหรือ พี่ไคบ้า! คิดแบบนี้ได้ยังไง คิดได้ยังไงวะ!” ผมทุบไหล่เขาอีกหลายทีจนเจ็บไปทั้งมือ แต่ไม่ยอมหยุด ทั้งผลักทั้งดัน มองผู้ชายตัวโตที่คิดงี่เง่าอะไรออกมา

 

            “ถ้าแตมไม่ชอบพี่ แตมจะขอพี่คบเป็นแฟนทำไม งี่เง่า!

 

            “เฌอแตม”

 

            “ไม่ต้องมาเรียกเลยนะ งี่เง่า เข้าใจมั้ยคำนี้น่ะ ไอ้ฝรั่งบ้า งี่เง่า งี่เง่าที่สุด!” ผมตะโกนใส่หน้าเขา มองพี่ไคที่คอตก ไม่เหลือมาดผู้ร้ายหน้าดุ มีเพียงคนที่ดูกลัวถูกผมทิ้ง

 

          บ้าหรือเปล่า ใครจะทิ้งกันล่ะ

 

            “ที่แตมติดพี่ก็เพราะแตมชอบพี่ อยากอยู่กับพี่ แตมทำอะไรผิด มาทำให้แตมร้องไห้ทำไม รู้มั้ยว่าแตมใจเสียแทบตาย คิดว่าพี่ไคจะไล่แตมออกจากบ้าน คิดว่าพี่ไคมองว่าแตมเป็นตัวเกะกะ ทั้งที่แตมแค่อยากจะติดแฟนแตมก็เท่านั้น!” ผมเหนื่อยจะทุบจะถองแล้ว แค่ตะโกนจนหน้าแดงก่ำ แค่คัดจมูกก็แทบแย่ มาตะโกนแบบนี้ หน้าผมคงดูไม่ได้แล้ว

 

            “โกรธแล้วนะ โกรธมากด้วย”

 

            หมับ

 

            “เมื่อกี้...เมื่อกี้แตมนึกว่าพี่ไคจะฟันแตมแล้วทิ้งด้วยซ้ำ” ผมซบหน้าลงกับอกเสื้อเขาอย่างหมดแรงสะอื้นเบาๆ

 

            “ไม่ เฌอแตม ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น ไม่เคย”

 

            “แตมรู้แล้ว แต่ตอนนี้แตมโกรธพี่ไค โกรธมากด้วย”

 

            “ขอโทษ” พี่ไคว่าเสียงสำนึกผิด จนสูดหายใจลึกๆ เงยหน้ามองตาเขาอีกครั้ง

 

            “ตกลงแล้วพี่ไคลำบากใจเพราะอยากมีอะไรกับแตมใช่มั้ย” ชาตินี้ไม่คิดเลยว่าต้องมาพูดตรงๆ แบบนี้ และนั่นก็ทำให้ผู้ชายตัวโตกดหน้าลงด้วยท่าทางเหมือนคนสารภาพบาป

 

            “ใช่ อยากทำทุกวัน ตั้งแต่วันนั้น”

 

            “พี่เลยหนีไปทำงานแทน” พี่ไคพยักหน้าอีกครั้ง

 

            ส่วนผมน่ะหรือ เงื้อหมัดขึ้นมาแล้ว ขณะที่อีกฝ่ายก็แค่นั่งนิ่งอย่างยอมรับชะตากรรม

 

            หมับ

 

            “อื้อ” พอหมัดของผมเกือบจะโดนตัวเขา ผมกลับคว้าเข้าที่คอเสื้อพี่ไค แล้วยื่นหน้าเข้าไปกดจูบที่ปากของเขาแรงๆ หากก็ต้องร้องออกมา เมื่อปากกระแทกเข้ากับฟันของเขา แต่ผมยังไม่ยอมผละ กดจูบจนปากจมไปกับปากของเขา แล้วก็บอกเสียงเข้มที่สุดเท่าที่เสียงแหบจากการร้องไห้อย่างหนักจะทำได้

 

          “แล้วแตมไปห้ามไม่ให้พี่ทำตอนไหน!

 

            !!!” พี่ไคเบิกตากว้างมองมาที่ผม จนผมตะโกนใส่หน้าเขาอีกครั้ง

 

            “พี่อยากทำ พี่ก็ทำสิ แตมเป็นแฟนพี่ไคนะ ไม่ใช่แค่ตุ๊กตาประดับห้อง”

 

          ใครเขาห้ามให้อดทนเป็นอาทิตย์กันเล่า แล้วลืมไปหรือเปล่าว่าแตมก็เป็นผู้ชาย แตมก็อยากทำเหมือนกันนั่นแหละ

 

            ผมตะโกนจนหอบ แล้วก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

 

            “เฌอแตม” ผมไม่สนใจพี่ไคที่ยื่นมือมาจับ ยังกัดปาก จ้องเขม็งที่ผนังห้อง

 

            “ขอโทษนะ”

 

            “...”

 

            “โกรธหรือ”

 

            “มาก”

 

            “เฌอแตม” พี่ไคกดจูบที่มือผม

 

            “ง้อนะ”

 

          ขี้โกงที่สุดเลย

 

            พอคนปากหนักเอ่ยว่าง้อกัน ผมก็หันกลับมาสบตาเขาจนได้

 

            “ถ้าเธอพูดแบบนี้ ต่อให้เธออยากหนีฉันไปสุดโลก ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแล้วนะ” ทำไมผมต้องมาพ่ายแพ้แววตาอ่อนโยนของคนหน้าแข็งกระด้างด้วย

 

            สุดท้าย ผมก็ขยับไปหาเขา ปีนไปนั่งตัก รู้สึกว่าพี่ไคตัวแข็งไปแล้ว จากนั้น ผมก็วางมือลงบนอกของเขา มองตาเขา แล้วบอกด้วยเสียงสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้

 

            “พี่ไคให้ตรงนี้เป็นที่ของแตมแล้วไม่ใช่หรือ แตมจะไปไหนได้ล่ะครับ...อย่าไล่แตมอีกเลยนะ”

 

            ผมเจอสถานที่ที่ไม่อยากจากไปไหนแล้ว แล้วผมจะดิ้นรนหนีเขาไปทำไม แค่การที่ผมเอาตัวติดเขายังไม่ชัดเจนพออีกเลย ทั้งที่ผมเป็นคนไม่สนใจใครแท้ๆ ถ้านับทั้งชีวิต เขาก็เป็นคนที่สองรองจากแม่ ที่ผมทำตัวติดเหมือนลูกลิงที่เกาะไม่ปล่อย หากพี่ไคพิเศษกว่า...ผมจะไม่ยอมแบ่งผู้ชายคนนี้กับใคร

 

            พี่ไคเลื่อนมือมาสัมผัสท้ายทอยของผม แล้วดันหน้าผมเข้าไปรับจูบรสนุ่ม

 

            “ขอโทษนะ ฉันจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว”

 

            ส่วนผมก็ส่งยิ้มให้เขา ลูบแก้มสาก จนสัมผัสได้ถึงไรหนวดจางๆ แล้วก็ร้องเสียงสดใส

 

            “อื้อ!

 

            ผมเห็นพี่ไคยิ้มอีกแล้ว ยามที่เขาแตะปลายจมูกเข้ากับจมูกผม ถูไถไปมาจนหน้าร้อนวูบวาบ นึกขึ้นได้ว่าหน้าตาตัวเองคงดูไม่ได้ ผมยังเป็นทรงน้ำพุตอนจัดรายการอยู่เลย แต่พี่ไคเหมือนจะไม่สนใจ เพราะเขายังคลอเคลียกับผมไม่ห่าง สลับกับกดจูบที่ปากหลายที

 

            “ขอได้มั้ย” เขากระซิบ แต่ครั้งนี้เขาไม่รอคำอนุญาตก่อน เพราะฝังจมูกเข้าที่ข้างแก้ม จนผมต้องย่นคอหนี จั้กจี้อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งพี่ไคช้อนเข้าที่ใต้สะโพก แล้วดันให้ลำตัวเราชิดกัน ผมก็รู้สึกถึงความอายที่ตีตื้นขึ้นในอก

 

            ถึงผมจะทำใจกล้าบอกเขาให้ทำ แต่ผมก็เคยทำจริงๆ แค่ครั้งเดียวเองนะ

 

            ฟึ่บ

 

            “สั้นเกินไปแล้วนะ” ผมสะดุ้ง เมื่อพี่ไคลูบผ่านสะโพก แล้วล้วงเข้ามาทางชายกางเกงขาสั้น จนกอดคอพี่เขาแน่น ตอบเสียงแผ่ว

 

            “หนก่อน แม่รื้อกางเกงที่บ้านเจอเลยเอามาให้แตม แต่แตมคงสูงไป มันเลยสั้น”

 

            ตอนที่แม่มาหาหนก่อน นอกจากของกินที่เอามาใส่เต็มตู้เย็นแล้ว แม่ยังเอาเสื้อผ้าที่รื้อเจอมาให้ เพราะเกรงว่าผมจะไม่มีเสื้อผ้าใส่ แต่พอเอากางเกงตอนม.4-ม.5 มาใส่กับผมที่สูงกว่าเดิมเยอะ มันก็เลยสั้นมาก แม้จะไม่มีปัญหาเรื่องเอวก็เถอะ ผมเลยเอามันไว้ใส่นอน

 

            ว่ากันตามจริงก็สั้นกว่าบ็อกเซอร์ซะอีก

 

            “หนแรกที่เห็น ฉันแทบลักหลับเธอ” ผมสะดุ้ง เมื่อเขาล้วงมือเข้ามาบีบขยำก้นผม แล้วยิ่งสะดุ้งหนักเมื่อคิดว่าเกือบจะโดนลักหลับ

 

            “แต่พี่ไคก็ไม่ทำ”

 

            “ฉันกลัวเธอโกรธ” ผมหลุดยิ้มออกมานิดเดียวก็ต้องสะดุ้งอีก เพราะพี่ไคกำลังงับเข้าที่หัวนมของผมอย่างหยอกเย้า เผลอแทรกฝ่ามือเข้าไปในกลุ่มผมของเขา แล้วกำสลับคลาย เพื่อระบายความวูบวาบที่กำลังแล่นไปทั่วร่าง

 

            ไม่ว่าพี่ไคแตะโดนตรงไหนก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน

 

            “แตม...แตมต้องถอดเสื้อมั้ย” พี่ไคยังคงงับหัวนมผมเล่น จนถามเสียงสั่น ไม่รู้ว่าควรจะถอดเสื้อผ้ามั้ย

 

            “ไม่ต้อง แบบนี้”

 

            “อื้อ” ผมยกมือข้างหนึ่งปิดปาก เมื่อพี่ไคใช้ลิ้นปาดเลียผ่านเสื้อยืดเสื้อบาง จนรู้สึกถึงผ้าที่เกี่ยวเข้ากับหัวนมจนมันแข็งขึ้น ซึ่งพอพี่ไคเห็นผมสะดุ้ง เขาก็ตามมาดูดมันอีก จนผมใช้มืออีกข้างขยุ้มผมเขาเต็มแรง กัดปากตัวเองแน่น

 

            ไม่รู้ว่าเพราะพี่ไคไม่ได้แตะต้องผมมาเป็นอาทิตย์หรือเปล่า ไม่ว่าแตะตรงไหนผมก็ตัวอ่อนไปหมด

 

            “พี่ไค...ทำไมเลียแต่...ตรงนั้น”

 

            เวลานี้ พี่ไคยังคงยุ่งกับหัวนมของผม ทั้งดูด ทั้งเลียจนเสื้อยืดเปียกชุ่มแนบกับหัวนม มืออีกข้างยังคงลูบคลึงสะโพกและต้นขาผ่านชายกางเกงซ้ำๆ จนผมวูบวาบไปหมด

 

            “สั่นไปหมดแล้ว” ผมก้มลงมองแผ่นอก แล้วก็หน้าร้อนวาบ เพราะเสื้อเปียกแนบลู่กับผิวจนเห็นมันแข็งชันขึ้นมาเหนือเสื้อ แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือพี่ไคมองมันด้วยสายตาที่ผมนิยามว่า...ลามกสุดๆ

 

            “แตม...แตมอาย”

 

            “สวย”

 

            ผมอยากยกมือปิดนมขึ้นมาครามครัน แต่พอพี่ไคมองมันด้วยแววตาเหมือนอยากจะกลืนกินเข้าไป ผมก็ทำได้แค่กอดคอเขาแน่น ปล่อยให้พี่ไคสลับไปดูดเลียอีกข้าง มือที่เล่นกับสะโพกของผมก็เปลี่ยนมาลูบที่สีข้าง ทำเอาผมเผลอหลุดร้องเสียงประหลาดออกมา

 

            พี่ไคก็ยังไม่หยุด พี่เขาลูบเอวผมขึ้นลง จนผมตัวสั่น ลมหายใจร้อนผ่าวกว่าเดิม รู้เลยว่าข้างล่างมันแข็งแล้ว

 

          อยาก อยากให้พี่ไคจับจังเลย

 

            ความคิดที่ทำให้ผมเผลอดันสะโพกไปแนบหน้าท้องพี่ไค ถูไถไปมาจนหลุดเสียงครางแผ่ว

 

            “ยกสะโพกขึ้นหน่อย” ผมได้แค่ทำตามที่พี่ไคบอกด้วยการยกสะโพกขึ้นเหนือตักของเขา ปล่อยให้เขารั้งกางเกงขาสั้นลงจนห้อยอยู่ที่ข้อเท้าข้างหนึ่ง อายจนใช้สองมือเลื่อนไปปิดส่วนล่างของร่างกาย แต่พี่ไคไม่ยอม เขาจับมือ แล้วดึงออก เปิดให้เห็นส่วนที่แข็งขืนและปลายสีสด

 

            “น่ารัก”

เจอกันที่บล็อกค่า







 

 

ต่อจาก NC

 

            “พี่ไค...กอดแตม...” ผมพึมพำเสียงสั่นเครือ และเขาก็กระชับตัวผมเข้าไปในอ้อมกอด

 

            พี่ไคยังไม่เสร็จ ผมยังรู้สึกถึงการขยับตัวของเขา แต่ผมไม่มีแรงจะตอบโต้แล้ว และกำลังจะเข้าสู่นิทราเรื่อยๆ ทว่า นอกเหนือจากเสียงหอบต่ำที่ฟังดูโคตรเซ็กซี่ที่ดังข้างหูผมไม่ได้ขาด ผมว่าผมได้ยินคำนี้นะ

 

            “ฉันรักเธอ”

 

            ผมก็หวังว่าจะไม่ละเมอเพ้อไปเอง

 

          แตม...ก็รักพี่ไคนะครับ

 

            คืนนั้น ทั้งที่หลับไม่ได้สติ แต่ผมคิดว่าผมฝันดี และอบอุ่นที่สุดในรอบสัปดาห์ เมื่อมีคนขี้โกงบางคนยอมมานอนเคียงข้างกัน

 

          แตมควรทำยังไงพี่ถึงจะยอมนอนข้างแตมทุกคืน เอาไว้ค่อยคิดพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน...คืนนี้ ฝันดีนะครับพี่ไคของผม

 

........................................

 

            ครบค่ะ วันนี้อัพสองตอนติดเนอะ ตอนที่ 28-29 ค่ะ ตอนนี้ติด NC มาด้วย กางเกงตัวนี้มันน่าถกจริงๆ สิน่า เดี๋ยวใช้กันจนย้วยนั่นแหละเนอะ

            เรื่องอัพฟิคหายไปไหน ก็หลายๆ ประการค่ะ เรื่องสายตาเป็นอันดับแรก เรื่องงานที่ค้างพอกพูนเป็นอันดับต่อมา แล้วก็เคลียร์ปัญหาเรื่องส่งหนังสือด้วย ดังนั้นแล้ว เมย์ต้องขอโทษในความล่าช้าด้วยนะคะ

            ส่วนใครที่สนใจนิยายเรื่องนี้ในฉบับรูปเล่ม เมย์จะเอาลงงานตลาดฟิควันที่ 26 นี้ค่ะ บูธ C9-10 ครับผม ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ยังคอกันอยู่ ขอบคุณค่ะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมถูกเปย์ นะคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.091K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,384 ความคิดเห็น

  1. #10364 Xakas (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 00:23
    แซ่บสุดไปเลยลูกกก
    #10,364
    0
  2. #10296 Pimnok2124 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:41
    น้องลูก โอ๊ย ฮ่าๆ
    #10,296
    0
  3. #10295 Pimnok2124 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:40
    ก็เข้าใจว่ามันอัดอั้น!! แต่พี่ไคจะพูดคำว่าอยากเอาออกมาตรงๆแบบนี้ไม่ได้!!!!!!
    #10,295
    0
  4. #10242 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 15:52
    อื้อหือ....น้องแตม
    #10,242
    0
  5. #10183 Orathaiks (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 18:10
    พิไคของน้องงงงงง
    #10,183
    0
  6. #10134 rattanalak44 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 05:53
    น้องแตมนี่ร้ายขึ้นทุกวันจริงๆ
    #10,134
    0
  7. #9917 Kanitta2003 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:07
    ต่อให้ตายก้ไม่เสียดายชีวิต. สุขใจ
    #9,917
    0
  8. #9702 lills (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 06:16
    เอ็นดูพี่ไค55555
    #9,702
    0
  9. #9602 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 21:01
    เดทอย่างสงบศพสีชมพู 555555555
    #9,602
    0
  10. #9434 แหวน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 14:56

    ฟิินหลุดโลกเลยตูๆฟฟฟๆ????????

    #9,434
    0
  11. #9408 Serin71228 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 01:28
    เลือดพุ่งไปดางอังคารละค่ะ ฟี้ดดดด
    #9,408
    0
  12. #9295 wannapa111222 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 09:34
    ฟินเลือดสาด
    #9,295
    0
  13. #9167 itzmeboombim (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:55

    โถ่พี่ไค เหตุผลนี่น่าเอ็นดูจริงๆ

    #9,167
    0
  14. #9157 Som O Usanee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 15:55
    ตอนน้องน้อยใจเราก็ร้องไห้ น้ำตาไหลพรากไปด้วย แต่พอคุยกันเข้าใจแล้วนั้นนนนนนน อยากจะกรี๊ดดดดดดดด พี่ไคคนหื่น แต่น้องเข้าใจค่ะ เพราะเจ้าแตมน่าฟัดมาก ๆ เลย อิอิ
    #9,157
    0
  15. #9110 SungEun~ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:57
    ร้องไห้ตามน้องแตมไปเรียบร้อยจ้า สงสารน้องแตมนะ ต้องอยู่กับความรู้สึกนี้มาตลอด แต่พูดกับใครไม่ได้อ่ะ สุดท้ายคือพี่ไครักมากและหื่นมาก อยากจับน้องกดตลอดเวลาซะงั้น555555555
    #9,110
    0
  16. #9106 Born 2 Be Yaoi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 20:01

    งื้ออออออออออออออ เขินนนนนนนนนนนนน

    #9,106
    0
  17. #9092 echize (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 21:08
    เขินแทนพี่ไค 5555555
    #9,092
    0
  18. #9079 Noparat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 21:51

    น้องแตมพี่ไคหวานกันจัง แต่พี่ไคอย่าทำให้น้องเข้าใจผิดบ่อยๆนะ

    #9,079
    0
  19. #9071 335360 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:17
    ฟินไปอีกงื้อออ,
    #9,071
    0
  20. #9061 sanomsin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 06:53

    ในที่สุดแตมก็สมหวังซะทีนะ พี่ไคจะได้ไม่อดอยากปากแห้งอีกแล้ว

    #9,061
    0
  21. #9051 silently point (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 01:57
    เด็กน้อยยยย
    #9,051
    0
  22. #9031 ornair every time (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:46
    เริ่มต้นด้วยน้ำตา จบด้วยน้ำ....?
    พี่ไคคนดีเว่อออ555
    #9,031
    0
  23. #9030 Nnattann (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 19:08
    หนูแตมของพี่ไค คู่นี้ต้องคุยกันมากๆๆ หน่อยจะได้ไม่ปล่อยให้ตัวเองเก็บกดมาขนาดนี้5555!
    #9,030
    0
  24. #9028 OngBm (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    แตมหนูไม่ต้องคิดว่าจะทำยังไงแค่ยอกพี่เขาไปตรงๆลูกว่าอยากนอนด้วย พี่เขาก็มานอนกับหนูล้าววว
    #9,028
    0
  25. #9026 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 14:29
    น้องแตมทำไมน่าขย้ำแบบนี้ลูกกกฮืออออ พี่ไคได้ทำแทนเราไปหมดแล้วT///T
    #9,026
    0