[Yaoi] Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย! [Boy's Love]

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 ผู้ชายหื่นกาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 863 ครั้ง
    9 ก.พ. 60




เชื่อแตม ไอ้คนข้างบนมันหื่นกาม ฮือออ ไม่ไหวแล้ว


++++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 2 ผู้ชายหื่นกาม

 

 

 

เฌอแตม

 

            ปรี๊น ปรี๊นนนนนนน!

 

            “จะกดแตรหาพ่อมึงหรือครับ มือใหม่โว้ยมือใหม่”

 

            ผมเป็นคนคุ้นเคยกับท้องถนนนะ ตะลุยมาแล้วที่ไหนเขาว่าติด ไปยาก รถเยอะ คนขับมารยาทแย่ แต่ทั้งหมดที่เล่ามานี่ผมไป...รถเมล์

 

            เออสิครับ จนๆ อย่างผมจะไปยังไงถ้าไม่ใช้เจ้ารถโดยสารประจำทางที่แม่งไม่ใช่รถแอร์ฯ ด้วยนะ มันเปลือง

 

            ผมว่าจะนั่งรถแอร์ฯ หรือนั่งรถบรรทุกฝุ่น มันก็ถึงที่หมายเหมือนกัน แล้วถ้าคิดว่ามันเป็นแค่เงินไม่กี่บาทที่ซื้อความสะดวกสบาย ผมขอถามกลับเลยว่า แล้วรู้มั้ยว่าเงินไม่กี่บาทซื้อมาม่าได้กี่ซอง กันตายได้กี่มื้อ แล้วถ้ามีแค่เงินจ่ายค่าน้ำค่าหอพอดีเป๊ะ เงินไม่กี่บาทเนี่ยล่ะที่ช่วยชีวิตไว้ได้

 

            ตอนนี้ผมถึงทั้งหงุดหงิด ทั้งหมั่นไส้กับไอ้รถเบาะนุ่ม นั่งสบาย แถมขับนิ่มฉิบหายที่กำลังถูกเขาบีบแตรใส่อยู่เนี่ยไงล่ะ!

 

            โอเค มันไม่ใช่ความผิดของรถหรอก มันเป็นความผิดของผมเอง

 

            ผมอาจจะมีใบขับขี่

 

            ผมอาจจะเคยขับรถมาก่อนหน้านี้แล้ว

 

            ผมอาจจะใจกล้าพอพารถใหม่ป้ายแดงออกสู่ท้องถนน

 

            แต่ผม...มือใหม่ของแท้แน่นอน

 

            “ใจเย็นหน่อยนะพี่นะ อย่าชนคันนี้นะเว้ย คันละสามล้านกว่า ผมไม่ลงไปด่าให้พี่กราบรถหรอก ผมจะลากคอพี่ไปกราบเจ้าของรถน่ะสิ” ผมพึมพำอย่างหวาดๆ ยามที่มีรถขับปาดหน้า เพราะคงทนที่ผมเปิดไฟเลี้ยวแล้วยังไม่กล้าออกสักทีไม่ได้ ในใจนี่ร้องขอพ่อแก้วแม่แก้วเลยว่า อย่าชนนะอย่าชน กูไม่มีปัญญาจ่าย คันนี้สามล้านกว่าบาทนะเว้ย!

 

            ตอนแรกที่ตื่นมา ผมก็นั่งนะโม 3 จบหน้ากุญแจรถไปรอบหนึ่ง ลังเลแรงมากว่าควรจะขับเอามันไปคืนด้วยตัวเอง หรือนั่งรถเมล์ไปขอให้ไอ้คุณคนรวยนั่นมาเอารถของมันกลับ แต่คิดไปคิดมา ขืนไม่เอาไป มันก็ไม่เอาคืนอยู่ดี ดังนั้นก็เลยเดินออกมาตั้งนะโมอีก 3 จบหน้ารถ ยอมวิ่งไปซื้อพวงมาลัยหน้าปากซอย แล้วเอามากราบหน้าคอนโซลรถ พร้อมกับขอร้องมันเลยว่า...อย่าชนนะมึง

 

          ไอ้เหี้ย ค่าพวงมาลัยตั้ง 10 บาท เปลือง!

 

            ผมนี่บ่นหงุงหงิงเลย นึกถึงประสบการณ์การขับรถก่อนหน้านี้แล้วก็เหนื่อยใจ ผมขับรถเป็นได้เพราะว่าแม่สอนขับ แม่มีรถญี่ปุ่นคู่ใจกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่ง แม่บอกว่าบ้านมีรถทั้งทีก็ควรจะขับให้เป็น เวลาไปไหนมาไหนจะได้สะดวก แต่ที่ผมยอมเรียนเพราะแม่บอกว่า...

 

          ถ้าแม่ล้มหรือไม่สบายขึ้นมา น้องแตมจะได้พาแม่ไปส่งโรงบาลทันไง...เนอะ

 

            พอแม่พูดจบ ผมงี้น้ำตาแตก กอดแม่ แล้วงอแงใหญ่เลยว่าแม่ไม่ป่วยหรอก ไม่ไม่สบายหรอก แม่แข็งแรงจะตาย แม่ต้องอยู่กับแตมไปนานๆ แต่สุดท้ายก็ยอมเรียนขับรถอยู่ดี แต่พอแม่แต่งงานใหม่ ผมก็ดื้อดึงย้ายออกมา เพราะไม่อยากเป็นภาระของใคร รถก็เลยไม่ได้แตะ มีไม่กี่ครั้งเนี่ยล่ะที่ไอ้เคอร์เล่นเกมหนักไปหน่อย ง่วงจนขับรถไม่ไหว มันเลยโยนกุญแจรถมาให้ แล้วบอกขับแทนที

 

            แต่ขอโทษ ขับในมหาลัย ไม่เหมือนออกถนนนะเว้ย!

 

            สุดท้าย ความพยายามของผมก็เป็นผล...คอนโดสุดหรูแพงระยับมีระดับซะน่าถีบเจ้าของห้องตกตึกก็ตระหง่านอยู่ตรงหน้า

 

            “จอดงี้ล่ะวะ กูไม่มีปัญญาถอยเข้าซองนะ กูจะทิ่มงี้แหละ”

 

            พอติดต่อและแลกบัตรเรียบร้อย พอเห็นที่จอดรถว่าง ก็เอาหน้าทิ่มจอดแม่ง

 

            “ขอขอบคุณที่ทำให้ผมมาถึงที่หมาย”

 

            ก่อนจะออกจากรถ ผมกราบพวงมาลัยอีกสามทีถ้วน นี่ถ้าไล่คำขอบคุณได้เหมือนขอบคุณมื้ออาหารเหมือนตอนสมัยประถม ผมจะร่ายให้มันฟังเลยด้วย สุดท้ายก็ออกมายืนข้างรถคันสวย ลูบประตูเบาๆ ยอมรับเลยล่ะว่าคันนี้สวยมาก แต่...กูไม่เอา

 

            หนึ่ง...เกลียดขี้หน้าคนให้

 

            สอง...ไม่ชอบรับของฟรี เพราะของฟรีจริงๆ แม่งไม่มีในโลก

 

            และข้อสุดท้ายที่สำคัญที่สุด...น้ำมันแพง!

 

          เงินจะแดกข้าวยังไม่มี กูไม่โง่เอามึงมาเป็นภาระหรอก!

 

             ผมสะบัดค้อนใส่เจ้ารูปหล่อคันสวยไปที ก่อนที่จะตัดสินใจล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนที่ไม่อยากคุยด้วยที่สุด

 

            [...]

 

          แม่งรับแล้วไม่พูด บ้าเปล่าวะ

 

            “ผมอยู่ข้างล่างคอนโดคุณ เอารถมาคืน”

 

            [ฉันไม่รับคืน]

 

            “ก็ผมเอามาคืนอยู่นี่ไง”

 

            [ไม่ถูกใจ? แล้วอยากได้อะไร บีเอ็ม เบ๊นซ์ หรือมาเซราติ]

 

          WTF! พ่อมึงผลิตแบงก์เองได้หรือวะ เสนอมาแต่ละอย่าง มีสามัญสำนึกเรื่องเงินเหลืออยู่ในหัวอีกมั้ยวะเนี่ย

 

            “ไม่เอาทั้งนั้นแหละ แล้วลงมาเอารถคุณคืนไปด้วย”

 

            ผมยืนยันเสียงแข็ง แหงนหน้ามองคอนโดที่ไม่ได้มีชื่อเหมือนที่เห็นดาษๆ ตามท้องถนน แล้วจากรูปทรงอาคาร การรักษาความปลอดภัย หรือแม้แต่ระดับของรถที่จอดอยู่ก็ตอบคำถามได้ดีว่าคนที่อยู่ที่นี่เป็นพวกมีตังค์ ดังนั้น อยากกลับแล้ว อยู่นานแล้วพาลจะดูถูกตัวเองเปล่าๆ

 

            [ไม่]

 

            “คุณไค! คุณบอกไม่ให้ผมไปบอกแม่ ผมก็ทำแล้วนี่ไง แล้วคุณจะเอายังไงกับผมอีก!

 

            [ขึ้นมา]

 

            อีกฝ่ายเงียบไปอึดใจ แล้วสั่งผมเสียงห้วน แต่ก่อนที่จะบอกว่าไม่ไป ไม่ขึ้น ไม่ห่าเหวไรทั้งนั้น เพราะกลัว (เสียตูด) มันก็วางสายไปทันที ปล่อยให้ผมได้แต่กัดปาก กำมือ จิกเท้าอย่างเกรงว่าจะโกรธจนเตะรถคันสวยเข้าให้

 

            “เล่นงี้หรือวะ เออ ก็ได้ ถ้ามึงทำอะไรกูนะ กูฟ้องแม่แน่ว่ามีญาติโรคจิต” ผมก็พูดไปงั้น เพราะเอาเข้าจริง ผมไม่เอาปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ไปเล่าให้แม่ฟังหรอก ไม่อยากให้แม่เครียด ผมเอาไประบายให้พี่ฮูฟังแทนยังดีซะกว่า จนตัดสินใจว่าต้องขึ้นไปเผชิญหน้ากับมันได้แล้ว

 

            ผมเคยมาที่นี่กับแม่ครั้งหนึ่ง เลยจำได้ขึ้นใจว่าอยู่ชั้นไหน ห้องอะไร แถมเจ้าของห้องก็โทรมาบอกคนข้างล่างแล้ว ผมเลยขึ้นฉิวมายังชั้นที่ 25 ที่ทั้งชั้นมีกันอยู่แค่สองห้อง ดังนั้น ผมไม่หลงแน่นอน ใช้เวลาไม่นาน ผมก็มายืนกดออดอยู่หน้าห้อง

 

          เอากุญแจคืนมันแล้วกลับ โอเคนะแตม วันนี้มึงมีงานต่อนะ อย่าลืม

 

            ผมบอกหรือยังว่าวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ผมทำงานเป็นพนักงานร้านเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าด้วย เดี๋ยวบ่ายๆ ผมก็ต้องเข้ากะ ดังนั้นต้องรีบคุยรีบกลับให้ไวที่สุด

 

            แอ๊ด

 

            “เอ้านี่ กุญแจคุณ...!!!!

 

            พอบานประตูเปิดออก ผมก็ท่องสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาดังๆ แต่เพียงแค่มันอ้าออกจนเห็นเจ้าของห้อง ผมก็...ช็อกตาค้าง

 

            ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าพ่อผมตายตั้งแต่ยังเด็ก ผมเลยอยู่กับแม่ด้วยกันแค่สองคน ดังนั้นแล้ว ผมคุ้นเคยกับร่างกายของผู้หญิงมากกว่าร่างกายของผู้ชายที่ยังกับออกมาจากนิตยสารหนุ่มหล่อแบบนี้!

 

            คนที่สวมกางเกงผ้ายืดขายาว แต่ขอโทษนะครับ ทำไมขอบมันต่ำกว่าใต้สะดือขนาดนั้น จนผมเห็นไรขนสีเข้มกับกล้ามท้องที่ดูแข็งเป็นลูก ใช่สิ เพราะมันสวมเสื้อเชิ้ตที่เปิดกระดุมทุกเม็ดยังไงล่ะ! ดังนั้นแผงอกกว้างๆ ลอนกล้ามเป็นลูกๆ และไรขนอ่อนๆ มันกระแทกหน้าผมเต็มแรง!

 

            ฟึ่บ

 

            อย่าหาว่าผมแอ๊บนะ แต่ทันทีที่ผมเห็นภาพนั้น ผมก็ยกสองมือ...ปิดตา

 

            “คุณ...คุณรับแขกสภาพนี้...นะ...เนี่ยนะ”

 

          โอย เสียงอย่าสั่นสิแตม แล้วมึงจะปิดหน้าหาป้ามึงหรือวะ

 

            หมับ

 

            เฮือก!

 

            เท่านั้นไม่พอ ไอ้เจ้าของห้องมันยังก้าวเข้ามาดึงมือผมออกจากหน้า จนได้แต่สะดุ้งสุดตัว เบิกตากว้าง เพราะพอเงยหน้าขึ้นก็เจอใบหน้าคมๆ ของมันโน้มเข้ามาใกล้ ตามองผมนิ่ง แล้วมันก็...ยิ้มร้าย

 

            “ฮึ เห็นแค่นี้ก็หน้าแดง”

 

          เออดิ แดงดิ แดงยันแก้มก้นแล้วไอ้บ้า

 

            ผมไม่มีทางพูดออกไปหรอกว่าผมร้อนไปหมดทั้งตัว ไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน จะมองหน้าก็เจอรอยยิ้มเยาะ จะมองอกก็เจอกล้ามแข็งๆ จะมองหลุบต่ำกว่านั้นก็ดันสังเกตเห็นเป้าตุงๆ แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยกมือข้างที่เป็นอิสระปิดตา พึมพำเสียงเบาหวิวโคตรๆ

 

            “เอาไป จะกลับแล้ว”

 

            ฟึ่บ

 

            “ไม่ให้กลับ”

 

          เฮ้ยๆๆๆ พ่อแม่ไม่สั่งไม่สอนหรือว่าอย่ากระซิบข้างหู!

 

            ผมยังไม่ทันจะด่า จะสะบัดมือทิ้ง จะสะดิ้งว่ากูอาย มันก็จัดการ...ลากผมเข้าห้อง

 

            งานนี้เรียกหาคนเดียวเท่านั้นแหละ

 

          แม่จ๋าาาา ช่วยแตมด้วย ช่วยน้องแตมด้วยยยยย!!!

 

ต่อจ้า

 

            ความคิดที่คงสื่อไปไม่ถึง ป่านนี้แม่คงกำลังวิ่งวุ่นกับการป้อนนมที่รักอยู่ เฮ้ย อย่าบังอาจคิดอกุศลกับแม่ผมเด็ดขาดเลยนะ ก็น้องสาวคนใหม่ผมชื่อสุดที่รักนี่หว่า ชื่อเล่นน้องก็ไม่ต้องเดาเลยว่าที่รักแน่ๆ แม่บอกว่าตั้งล้อกับชื่อผม เพราะผมชื่อจริงว่า...แทนรัก

 

            ตอนนี้พอเรื่องชื่อบ้านผมก่อน มาช่วยผมคิดก่อนดีกว่าว่าจะหนีไปจากไอ้บ้าชอบโชว์ยังไง!

 

            “ปล่อยนะคุณ คุณใช้กำลังกับผมแบบนี้ ผมฟ้องแม่แน่”

 

            “เด็กไปหรือเปล่า”

 

          ย้ากกกก เด็กกว่ามึงแค่แปดปีก็แล้วกัน!

 

            ผมนี่จิกเท้ากับพื้นแรงมาก แต่สู้แรงมันไม่ไหว สุดท้ายก็ถูกลากเข้ามาอยู่กลางดงศัตรู มันถึงยอมปล่อยแขนผม เท่านั้นแหละ มีแรงเท่าไหร่ ใส่เกียร์หมาถอยหลังจนชิดกับกำแพงอีกด้าน มองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง แต่ไอ้คุณไคก็ไม่มีละอาย ยืนกอดอกโชว์ไรขน ทั้งยังเลิกคิ้วด้วยหน้าตากวนประสาทที่สุด!

 

          ทำหน้าเหมือนประเมินสินค้างั้นแหละ แถมสินค้าที่ว่าก็ไม่ใช่อะไร...กู!

 

            ผมพยายามหันซ้ายหันขวาหาตัวช่วย ยอมรับว่าไม่ชอบหน้ามันจนถึงขั้นหวาดระแวงเพราะเงินที่มันเคยโยนใส่หน้า ดังนั้นเลยคิดว่าจะหาทางเอาตัวรอด แต่ใครจะคิดล่ะว่าการกวาดสายตาไปรอบๆ ทำให้ผมนี่ค้างเลย

 

            มันเคยดูเหมือนนิตยสารแต่งบ้านมาก่อนนะ

 

            “นี่คุณเคยทำความสะอาดบ้านบ้างมั้ยเนี่ย!

 

            หอผมอาจจะเล็กแต่สะอาดเอี่ยมแน่นอน ไม่ใช่แค่เพราะผมไม่อยากให้ยูสเซอร์เห็นอะไรไม่ดีต่อสายตาเท่านั้น แต่แม่ผมสอนเสมอว่าเราจะรวยเราจะจน สิ่งสำคัญคือบ้านต้องสะอาดมาเป็นอันดับหนึ่ง แล้วดูนี่สิ เสื้อผ้ากระจายเกลื่อนเต็มพื้น จานชามวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะอาหาร แล้วถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง ไอ้ชิ้นเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากส้นตีนไม่ถึงเมตรนั่น...ชั้นใน

 

            คำถามที่มันแค่มองไปรอบๆ แล้วก็โคลงหัวอย่างไม่แยแสเลยสักนิด

 

            “แม่บ้านมาพรุ่งนี้”

 

          แค่เก็บเสื้อผ้าก็หัดทำบ้างสิวะ คนรวยแม่งสันหลังยาวแบบนี้ทุกคนหรือไง

 

            ผมอยากด่าหรอกนะ แต่ยังมีสมองบอกว่าผมสู้แรงมันไม่ได้ เพราะงั้นอย่าทำให้มันอารมณ์เสียคงดีที่สุด หน้ายังกับมาเฟียหนังฮ่องกงแบบนี้ ขืนบันดาลโทสะออกมา ได้กลายเป็นชิ้นเนื้อในท่อน้ำทิ้งแน่

 

            “คุณช่วย...เออ ช่างเถอะ ผมเอากุญแจรถมาคืน”

 

            ผมเกือบจะบอกว่าให้ช่วยติดกระดุมเสื้อหน่อยได้มั้ย แต่ชะงักปากทัน เจอแววตาร้ายๆ ของมันเข้าไป ก็กลัวโดนโต้กลับว่าไก่อ่อนแล้วเถียงเขาไม่ได้ เลยเบนสายตาไปทางอื่น บอกด้วยเสียงที่พยายามนิ่งที่สุด แต่มือครับ มือกูสั่น!

 

            ผมอาจจะเป็นไอ้ขี้งกของเพื่อนร่วมคณะ เป็นเด็กน่ารักในห้องการีน่า แต่จริงๆ แล้ว ผมก็เป็นแค่เด็กกำพร้าที่โตมากับคุณแม่คนสวยที่สอนให้รู้จักเว้นระยะห่างให้ผู้ชาย เนื่องจากหน้าตาผมดึงดูดเพศเดียวกันมากกว่า ดังนั้น นอกจากเพื่อนแล้ว ผมไม่เคยอยู่กับผู้ชายคนไหนสองต่อสอง โดยเฉพาะผู้ชายหุ่นแซ่บ เอ๊ย ไอ้ชอบโชว์แบบนี้ และผม...อายมาก

 

            “บอกแล้วว่าฉันไม่รับคืน เอาไปใช้ซะ”

 

            “อย่ามาสั่งผมนะ”

 

            “ไม่ได้สั่ง”

 

          หน้ามึงนี่เหมือนเอาปืนจี้หลังคอกูเลยเถอะ

 

            ผมหน้าบึ้ง แต่ยังไม่หันไปมองหน้า ได้แต่จ้องโทรทัศน์จอแบนที่น่าจะสัก 60 นิ้วได้ตาเขม็ง พยายามเบี่ยงเบนความสนใจตัวเองด้วยการกะราคามันคร่าวๆ เพราะตัวเลขสามารถทำให้ผมสงบใจได้ ในขณะที่มันก็บอกด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระเท่าไหร่

 

            “ฉันได้ยินจากแม่เธอว่าทำงานเลิกดึก ก็เลยซื้อไว้ให้ใช้”

 

            ผมบอกเลยว่าหมั่นไส้แรงมาก เงินเหลือใช้จนเอามาโปรยเล่นได้งั้นสิ

 

            “ไม่เอา ผมนั่งรถเมล์ก็ดีอยู่แล้ว ถูกด้วย”

 

            “อ้อ”

 

            จู่ๆ เจ้าของห้องก็ส่งเสียงเหมือนนึกขึ้นได้ ผมเลยเผลอหันไปมองหน้ามัน แล้วพบว่าร่างสูงของไอ้หน้าผู้ร้ายเดินไปหยิบกางเกงตัวหนึ่งขึ้นมา ล้วงเอากระเป๋าเงิน จากนั้น...ดึงแบงก์สีเทาออกมาเป็นปึก

 

            “ฉันลืมให้ค่าน้ำมันรถเธอไป”

 

            ผมงี้ถลึงตามอง ได้แต่อึ้งกับคนที่เดินเอาเงินทั้งปึกมาวางลงบนโต๊ะรับแขก แล้วด้วยสายตาและจมูกที่ไวต่อกลิ่นเงิน ผมบอกเลยว่ามันต้องมีสักสองหมื่นบวกลบไม่เกินสองพัน

 

            “ตอนนี้ฉันมีติดกระเป๋าเท่านี้ เอาไปสิ”

 

            ตอนนี้ผมเม้มปากแน่น ไม่ได้ห้ามจิตใจด้านมืดที่อยากจะรับไว้หรอกนะ แต่ผมกำลังโกรธ โกรธเหี้ยๆ และเชื่อว่าเป็นใครก็ต้องโกรธ เมื่อเห็นรอยยิ้มดูถูกของคนที่หันมามองผม

 

            “ผมไม่อยากได้เงินคุณ ไม่เคยอยากได้”

 

            “แค่สองหมื่น”

 

            ผมโกรธจริงๆ นะ โกรธจนจะบ้าอยู่แล้วกับคนที่พูดเหมือนเงินจำนวนแค่นี้มันเด็กๆ รู้มั้ยว่ากว่าผมจะเก็บได้สักหมื่นนึง ผมเหนื่อยแค่ไหน แถมพอถึงปลายเดือนก็ต้องจ่าย พอขึ้นเทอมใหม่ก็ต้องกดมันออกมา แต่นี่มันโยนเงินมาให้ผมง่ายๆ แล้วบอกว่าแค่สองหมื่น!

 

            “จะสองบาทหรือสองหมื่นผมก็ไม่เอา!

 

            ผมตะโกนเสียงดังกว่าเดิม ฮึดฮัดขัดใจที่สุด ขณะที่มันก็เลิกคิ้ว แล้วถามคำถามที่อยากตอกกลับว่ามีสามัญสำนึกบ้างมั้ย

 

            “ไม่พอ?”

 

            “โอ๊ย ผมคุยกับคุณไม่รู้เรื่องแล้ว ผมแค่จะเอารถมาคืน แล้วก็จะกลับ” ก่อนที่ผมจะเผลอด่ามันจนเดือดร้อนมาถึงแม่ ผมก็ว่ารวดเดียวจบ เดินไปทางหน้าห้อง แต่...

 

            หมับ

 

            “ใครบอกว่าเธอกลับได้แล้ว”

 

            ไอ้คุณไคคว้าข้อมือผมไว้ จนสะดุ้งโหยง เพราะมันไวมาก แวบเดียวก็มาประชิดตัวผมแล้ว ผมรู้ตัวเลยว่าต้องเผลอตัวสั่น หวาดๆ สีหน้าราบเรียบ กับแววตาเย็นชายังกับฆ่าคนได้แบบนี้ จนพยายามแกะมือออกจากการเกาะกุม

 

            “ผมมีงาน...”

 

            “ตอนบ่าย”

 

          รู้ได้ไงวะ พ่อมึงเป็นอับดุลหรือ!

 

            ผมเม้มปากแน่น แต่คิดได้ก่อนว่าแม่เป็นคนบอกนั่นแหละ จนข้ออ้างในหัวตีกันสารพัด ส่วนมันก็จ้องหน้าผมไม่ละสายตา ให้สมองมันชักรวนๆ บอกตัวเองว่าเพราะกลัวนั่นแหละ

 

            “ผม...”

 

            RRRRRrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังออกมาจากห้องใดห้องหนึ่งในบรรดาห้องมากมายที่นี่ จนผมหุบปากฉับ คิดว่ารอดแล้วเมื่อเจ้าของห้องหันไปมองตามเสียง ปล่อยจากข้อมือผมทันที จนบอกตัวเองเลยว่ามันลับตาเมื่อไหร่ วางกุญแจปุ๊บ กูชิ่งล่ะงานนี้ แต่...

 

            “เดี๋ยวฉันมา และแม่เธอคงเคยสอนว่าอย่ากลับโดยไม่ลา”

 

          อ๊ากกกก มันเล่นถึงแม่!

 

            มันพูดจบก็เดินไปตามเสียงโทรศัพท์ จนผมชูกำปั้น ทำท่าเหมือนจะต่อยหลังหัวมัน ทำหน้าทำตาล้อเลียน  แต่...

 

            ขวับ

 

            ฟึ่บ

 

            ผมว่ามันมีตาหลังแน่เลยว่ะ เพราะมันหันขวับมาจนเอามือลงแทบไม่ทัน แล้วรีบหันฟึ่บไปอีกทาง

 

            “ฮึ นั่งรอก่อนก็ได้นะ”

 

          แม่งหัวเราะ! มันรู้แน่ว่าเมื่อกี้กูคิดจะทำอะไร

 

            ผมงี้ไปไม่เป็นเลย หน้าร้อนผ่าวชนิดลามไปถึงคอ ได้แต่ซ่อนมือทั้งสองข้างไปข้างหลัง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สุดขีด กระทั่งได้ยินเสียงปิดประตู นั่นแหละถึงหันไปมอง แล้วก็ถอนหายใจยาวเหยียด บอกตรงๆ ว่าโคตรเหนื่อยกับการแค่เอากุญแจรถมาคืน แต่ก็กลับไม่ได้ไง

 

            ผมมีคติหนึ่งที่สำคัญกว่าเรื่องไหนๆ

 

            ด่ากูได้ แต่อย่าเล่นแม่กู!

 

            นั่นแหละ ผมเลยได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ กะว่าจะไม่แตะต้องอะไรทั้งนั้น

 

            ติ๊ก ติ๊ก...ติ๊ก...

 

            ห้านาทีผ่านไป สิบนาทีผ่านไป...

 

            “โว้ย มึงหายไปขี้หรือไงวะ!

 

            เจ้าของบ้านมันหายไปสิบห้านาทีแล้ว และผมกำลังคันไม้คันมือแรงมาก การต้องยืนอยู่ท่ามกลางกองเสื้อผ้ามันทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าทนไม่ได้ และนั่น ปากผมบ่นแล้ว แต่มือผมเนี่ยกำลังกวาดทั้งเสื้อ ทั้งกางเกง (เว้นชั้นในไว้เถอะ ไม่กล้าว่ะ) ขึ้นมาในอ้อมกอด อย่างน้อยที่สุดก็ขอกองมันเอาไว้ด้วยกันหน่อยก็ยังดี แต่...

 

            ปิ๊บ

 

            “เหยียบอะไรวะ”

 

            ผมรู้สึกว่าเหยียบอะไรบางอย่างตอนที่ดึงเสื้อนอนขึ้นมาพาดบนแขน จนต้องก้มลงมอง แต่ยังไม่ทันที่จะรู้เลยว่าโดนอะไร...

 

            แวบ

 

            “อ๊า...ฮ้า...อื้อๆ...”

 

            สวบๆๆๆ

 

            ขวับ

 

            “!!!!!!!

 

            ทันใดนั้น โทรทัศน์ที่ผมเพ่งราคาก่อนหน้านี้ก็สว่างวาบขึ้นมา อะไรก็ตามที่เคยเล่นค้างอยู่ก็กำลังทำงานของมันต่อ และนั่นก็ทำให้ผมอ้าปากค้าง กองเสื้อผ้าที่อยู่ในมือหล่นกระจายเต็มพื้น ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างเหมือนเห็นผี

 

            ผีแน่...ผีทะเลไง!

 

            “นะ...นะ...นี่...อะไร...อะไรวะ...รีโมท รีโมทอยู่ไหน...”

 

            ผมพูดแทบไม่เป็นภาษา เมื่อสิ่งที่อยู่กลางจอเป็นคนสองคนที่กำลัง...ทำตัวเป็นหมาและขี่จากข้างหลัง!

 

            มือผมสั่น สมองผมรวน ตาหลุบฟึ่บลงมองหารีโมท แต่พระเจ้าช่วยครับ เสื้อผ้าที่หอบมาหมดห้องมันกองปิดไอ้ตัวต้นเหตุเสียฉิบ

 

            “อยู่ไหนมึงอยู่ไหน โอ๊ย มึงอย่าคราง อย่าครางนะ”

 

            “ซี้ดดด...อี๊ อื้อ...อ๊า...ฮ้าๆ...อ๊า...”

 

            ผมยิ่งสั่ง คนบนจอยิ่งคราง แล้วไม่รู้พ่อมันเป็นปี่พาทย์หรือเปล่า อร๊างๆ อี๊ๆ แม่งระรัวเลย!

 

            มือผมสั่นมาก ยิ่งพอเหลือบมองไปบนหน้าจอปุ๊บ กล้องมันดันซูมไปที่รอยต่อปั๊บ

 

            ไร้รอยต่อ ทอเต็มผืน...แม่งยัดซะตูดกับท้องชิดเป็นเนื้อเดียว!

 

ต่อค่ะ

 

            “ไม่ไหวแล้ว”

 

            ผมหารีโมทต่อไม่ไหวแล้ว เพราะผม...ยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง

 

            นอกจากนั้น...

 

            “ฮือ แม่งไม่ใช่แค่หนังโป๊ด้วย แม่งล่อหนังเกย์”

 

          หน้ากูร้อนจะเป็นลาวาภูเขาไฟแล้วครับ

 

            “อ๊า อื้อๆๆๆๆ อี๊...”

 

            ฟึ่บ

 

            ในขณะที่เสียงครางดังก้องจนหัวเหอจะระเบิดอยู่แล้ว ทันใดนั้น มันก็หยุดหายไปเสียดื้อๆ จนได้แต่ลดมือลงมาอย่างหวังหมดใจมันจะจบแล้ว หรือแผ่นมันมีแค่นั้น ทว่า...

 

          โอ๊ย พ่อแก้วแม่แก้วช่วยแตมด้วย แตมจะไม่ไหวแล้ว

 

            ภาพบนจอมันหยุดจริงๆ แต่หยุดในท่า...แม่งเอ๊ย

 

            ผมนึกคำไม่ออกแล้วว่านี่ท่าอะไร เอาเป็นว่าคนที่อยู่ข้างหน้าทำหน้ายังกับอยู่บนยอดรถไฟเหาะตีลังกาแล้วเพิ่งจะทะยานลงมาด้วยความเร็วสูง มันต้องใช้คำว่าอะไรนะ...เสีย...ว...ฮืออออ แม่ง!

 

            ทว่า สิ่งที่แย่ที่สุดไม่ใช่ภาพที่นิ่งค้างกลางจอ แต่เป็น...เจ้าของห้องที่ยืนกอดอกมองมาทางนี้

 

            “ชอบแบบนี้?”

 

          ไปตายซะไอ้บ้า กูปิดตาขนาดนี้ กูชอบแม่งมั้ง!

 

            ผมไร้คำพูดใดๆ จะตอบโต้ ได้แค่ยืนตัวแข็งเหมือนรูปสลัก ดวงตาไม่อาจจะละไปจากกลางจอได้ เช่นเดียวกับหน้าผมที่ร้อนระอุจนมือสองข้างยังรู้สึกถึงไอร้อนที่ลอยออกมา แล้วผมก็ไม่ต้องละด้วย เพราะเจ้าของห้อง...เดินมาบังสายตาผมแล้ว

 

            “หน้าแดงนะ”

 

            มันเยาะเย้ยผม มันต้องหาว่าผมเป็นไก่อ่อน แค่นี้ผมก็เขินจะตายชักแล้ว

 

            “ปะ...เปล่า...ไม่...”

 

            ปากงี้สั่นพั่บๆ เหมือนในหัวที่เห็นแค่มันใส่กันพั่บๆๆ

 

            ผมยืนยันอีกทีว่าผมโตมากับแม่สองคน ผมเลยแทบไม่เคยดูอะไรพวกนี้ ยกเว้นแต่เพื่อนเอามายัดเยียดให้ ก่อนแม่แต่งงาน ผมนอนกับแม่ ห้องเดียวกับแม่ อย่าว่าแต่ดูอะไรพวกนี้เลย ผมแทบไม่เคยช่วยตัวเองด้วยซ้ำ ถ้าร่างกายมันอยากนักก็ปล่อยให้มันฝันเปียกเอาตอนเช้า แต่นี่...นี่หนักที่สุดในชีวิตรวมกันแล้วคูณสิบซะอีก

 

            ไอ้เคอร์ยังเคยแซวผมเลย

 

          แหม แล้วบอกว่ามึงขายตัว แค่ดูหนังรักเขาจูบกัน มึงก็หน้าแดงยังกับตูดลิง

 

            ผมไม่เถียง ก็ผมเขิน แต่ตอนนี้มันมากกว่าเขิน มากกว่าเยอะเลยด้วย!

 

            นอกจากนั้น ทำไมผมต้องมาพูดไม่ออกต่อหน้าไอ้บ้านี่ด้วย ผมต้องด่ามันสิ โรคจิต หื่นกาม ไอ้พวกอยากเอาประตูหลัง!

 

          ประตูหลัง?!

 

            ทันใดนั้น ผมก็นึกขึ้นมาได้

 

            มันดูหนังเกย์ = มันเป็นเกย์

 

            มันเป็นเกย์ = มันอยากได้ผู้ชาย

 

            กูเป็นผู้ชาย = มันอยากได้กู

 

            เอาแล้วไง แน่ใจแล้วว่ากี่ล้านที่ยัดให้นี่เล็งตูดกูจริงดิ!

 

            “ยะ...อย่าเข้ามานะเว้ย”

 

            ผมตะโกนขู่ แต่ไอ้คุณไคไม่มีสะทกสะท้าน มันเดินเข้ามาใกล้แล้ว และผมก็ขาแข็งเกินกว่าจะเดินหนี กระทั่งมันเดินมาชิดตัวผม แผ่นอกแข็งๆ ที่สวยกว่าไอ้พระเอกในจอลอยเด่นอยู่ตรงหน้า จากนั้น มันก็กล่าวหา...

 

            “จ้องเขม็งเลยนะ”

 

            “มะ...ไม่ได้จ้อง...”

 

            “ก็เห็นอยู่”

 

            “เปล่า!

 

            ผมพยายามเถียง แต่เถียงไม่ขึ้น เพราะเมื่อกี้มันจ้องจริงๆ แต่ไม่ได้จ้องเพราะอยากดู จ้องเพราะช็อกจนขยับตัวไม่ได้ต่างหากล่ะ ดังนั้น พอมันกล่าวหามากๆ ผมก็อายมากจนทำสิ่งนี้...

 

            ฟึ่บ

 

          “แตมไม่ได้ดูนะ!!!

 

            ผมทิ้งตัวลงนั่งปิดหู ขดตัวเป็นก้อน แล้วตะโกนเสียงดัง หวังว่ามันจะปรานีปล่อยผมไปเถอะ ทว่า...

 

            “อยากลอง...มั้ย”

 

          อ๊ากกกกก กูไม่ไหวแล้ว!

 

            มันต้องซ้ำเติมผมแน่ๆ เพราะไอ้คุณไคก้มลงตามมากระซิบข้างหูผม เสียงต่ำๆ พร่าๆ ที่ทำให้ (รู) ผมรู้สึกว่าอยู่ในอันตราย ดังนั้น ผมเลยเงยหน้าตาปริ่มน้ำขึ้นมา แล้วผลักอกมันเต็มแรง

 

            “ก็บอกว่าเปล่าไงเล่า เปล่า ไม่ได้ดู ไม่ได้อยากทำด้วย ไอ้บ้า!!

 

            สมองผมไปหมดแล้ว ดังนั้น มันจึงไม่มีอะไรห้ามการกระทำของผม และตอนนี้ ผมกำลังคว้าทุกอย่างที่อยู่ใกล้ตัวขว้างใส่บุคคลอันตราย หวังว่ามันจะไปห่างๆ หนีไปไกลๆ เสียงเสื้อผ้ากระทบกับตัวคนจึงดังพั่บๆ ไปทั่วทั้งห้อง แต่ผมงี้หลับหูหลับตาขว้าง

 

            “ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้โรคจิต ไอ้หื่นกาม!!!

 

            “โอ๊ย! อย่าขว้างสิ”

 

            ผมไม่สนใจเสียงห้าม ผมตะโกนซ้ำๆ คำด่าวนอยู่แค่นั้นแหละ และผมไม่รู้ด้วยว่ากองเสื้อผ้ามันบินกระจายไปหมดแล้ว เอาเป็นว่าคว้าอะไรได้ หลับหูหลับตาขว้างให้หมดนั่นแหละ กระทั่ง...

 

            หมับ

 

            เฟี้ยวววว

 

            ปัง!

 

            โครม!!

 

            ทันใดนั้น เสียงดังโครมใหญ่ก็ดังขึ้น และมันมากพอให้คนไร้สติอย่างผมลืมตาขึ้นมองผลงานตัวเอง เสื้อผ้ากระจายเกลื่อนห้องน่ะไม่เท่าไหร่ เพราะก่อนหน้านี้ก็สภาพนี้อยู่แล้ว แต่ไอ้โทรทัศน์จอแบนที่เคยมีภาพคนเล่นรถไฟเหาะตีลังกา มัน...ล้มตึงลงไปข้างหลังทั้งเครื่อง

 

            “!!!

 

            งานนี้ ผมตาโตยิ่งกว่าเห็นคนคอสเพล์ท่าหมา เพราะผม...เพิ่งขว้างรีโมทไปกระแทกโทรทัศน์หล่นลงมาทั้งเครื่อง!

 

            คราวนี้แหละ มือไม้นี่อ่อนระทวย ร่างกายแทบจะหล่นไปกองกับพื้น มีเพียงใบหน้าที่ค่อยๆ หันไปมองเจ้าของห้องเหมือนกับหุ่นยนต์ที่เครื่องรวน แล้วผมก็พบว่าไอ้คุณไค...หน้านิ่งจนเหมือนจะหักตัวผมทิ้ง

 

            วินาทีนั้นแหละ น้ำตาปริ่มๆ เพราะไอ้หนังบ้า กลายเป็นน้ำตาเม็ดใหญ่ที่ทำท่าจะร่วงได้ทุกเมื่อ

 

          ไอ้แตมก่อนที่มึงขึ้นมา มึงน่าจะเอาพวงมาลัยมากราบห้องมันก่อน!

 

            ถ้าผมกรีดร้องเหมือนผู้หญิงได้ ผมทำไปแล้วเพราะ...

 

            เครื่องนี้ไม่ต่ำกว่า...แสน

 

            นี่ผม...ต้องขายตัวใช้หนี้จริงๆ หรือวะเนี่ย!!!

 

            ความคิดที่ทำให้ผมสะอื้น แล้วเปล่งเสียงน่าสงสาร

 

            “น้องแตม...ไม่ทำนะ...”

 

          ไม่เอานะ อย่ายุ่งกับรูแตมนะ!

 

...............................................

 

            ครบค่ะ น่าเอาน้องแตมไปเจอเจ้ากั๊กนะ นายเอก addict สองเรื่องนี้ควรเอามาบวกกันแล้วหารสอง คนนึงนี่กามไปแบบดาวอังคารแล้ว อีกคนนี่ใสเป็นดอกไม้บานอยู่ติดพื้นดิน ตอนนี้น้องแตมจะร้องแล้วนะ แบะบ้างนะ อย่ายุ่งกับรูแตมนะ แต่เมย์จะบอกอะไรให้อย่างเนอะ สำหรับคนที่ใสมาก เรื่องพวกนี้แทบไม่ได้แตะต้อง แค่ภาพนิดๆ หน่อยๆ ลูบๆ คลำๆ ก็อารมณ์ขึ้น แล้วน้องแตมล่ะ เห็นเขาพั่บๆๆๆ ขนาดนี้ มันต้องมาสิเนอะ

            อ้อ ส่วนทีวี อันนี้ต้องมีคนถามว่ามันไปหลักแสนได้ไงแค่ 60 นิ้ว คิดซะว่าเป็นฟูลออฟชั่น ภาพคมเนี้ยบประหนึ่งจอภาพยนตร์ ราคาเหยียบแสน แต่พังเพราะฝีมือเด็กที่มีเงินแค่พันสี่ไปเรียบร้อย แบบนี้...ขายตัวใช้หนี้เถอะลูก แฮ่

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมถูกเปย์ นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 863 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,384 ความคิดเห็น

  1. #10379 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 00:03
    น้วองงงงงงงงง
    #10,379
    0
  2. #10315 teeranan6270 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 18:07
    โถ่น้อนนนนน
    #10,315
    0
  3. #10309 ลูกพีชสีชมพู. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 03:50
    น้องงงงง5555555
    #10,309
    0
  4. #10301 lio99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:30
    บรรยายเยอะมากอ่านไม่รู้เรื่องเพราะอ่านข้าม เหมือนสำคัญแต่ไม่สำคัญ เวิ้นเหวอ รำ!!!
    #10,301
    3
    • #10301-2 Call.me.NK(จากตอนที่ 3)
      20 มิถุนายน 2562 / 08:26
      ก้ไม่ต้องอ่านนนนนนนน!!!!!!
      #10301-2
    • #10301-3 krwoon(จากตอนที่ 3)
      4 เมษายน 2563 / 02:02
      ไปอ่านการ์ตูนมั้ยคะ
      #10301-3
  5. #10257 Pimnok2124 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:58
    โอ๊ยน้อง วงว๊าร55555
    #10,257
    0
  6. #10256 Pimnok2124 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:52
    แดงยังแจ้มจ้นนนนน
    #10,256
    0
  7. #10208 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 16:53
    หนูรู้กกกกกกกก
    #10,208
    0
  8. #10193 Golden23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 18:27

    น้องแต๊มมมมมมมมมมมมมมม โอ๊ยลูก

    #10,193
    0
  9. #10158 Orathaiks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 11:00
    โอ้ยยยยยน้องงงงงงง
    #10,158
    0
  10. #10109 rattanalak44 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 19:34
    ตายๆๆๆแน่น้องแตม เสร็จอิพี่ไคแน่
    #10,109
    0
  11. #10061 Pusu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 21:57

    ได้ขายให้กับตาไคแน่ๆ

    #10,061
    0
  12. #10047 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 01:49

    55555555 สงสารน้องอ่า

    #10,047
    0
  13. #9939 janeknk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 00:00
    อ่านไปขำไป5555555
    #9,939
    0
  14. #9597 lills (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 08:53
    น้องแตมมม5555555
    #9,597
    0
  15. #9533 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:30
    น้องแตมลูกกกกก 555
    #9,533
    0
  16. #9178 Ayaaaaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 01:39
    รูแตม 555555
    #9,178
    0
  17. #9029 sasitorn1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 17:55
    พี่ไคน่าขย้ำอ่ะ
    #9,029
    0
  18. #8943 Bbiwbiw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 00:26
    โถลูกกก ฮือ น่าสงสาร มาๆหอมหัว
    #8,943
    0
  19. #8888 kindlyjh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 13:15
    55555555555555สงสารน้องแตม โอ่ยลูก555555
    #8,888
    0
  20. #8854 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 07:29
    เขินเว้ยยยย55555555555
    #8,854
    0
  21. #8732 pcy921 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 18:02
    สงสารน้องแตมลูกกกกกก555555
    #8,732
    0
  22. #7698 mahnuch (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 23:19
    โอ้ยยย เปิดหนังเกย์ค้างไว้นี่ไคต้องเป็นคนยังไงหรอคะ เฌอแตมมม สู้เขาลูกกกก
    #7,698
    0
  23. #7686 LuCy_p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:18
    ทำไมน้องแตมน่ารักกกกกก งื้อออออ
    #7,686
    0
  24. #7459 xiaoly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 21:03
    อย่าำน้องแตมนะ น้องแตมไม่ทำำำำ เอ็นดูมาก แล้วจะไม่ให้พี่เค้าแกล้งได้ไงลูกกกก
    #7,459
    0
  25. #7377 BB oi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 01:09
    น้องแตมน่ารักก
    #7,377
    0