[Yaoi] Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย! [Boy's Love]

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 26 คืนที่มอบกายใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 917 ครั้ง
    17 ก.พ. 61


ตอนที่ 26 คืนที่มอบกายใจ

 

 

 

ไค

 

            พ่อแม่ของผมจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนที่ผมอายุได้เจ็ดขวบ แต่ชีวิตของผมไม่ได้ลำบากเหมือนเด็กกำพร้าคนอื่น ด้วยธุรกิจที่พ่อมีบวกกับเงินประกันจำนวนมหาศาล ผมจึงมีมรดกที่พอใช้ไปทั้งชีวิตอย่างที่ไม่ต้องทำงาน อีกทั้งผมยังได้ทนายความซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเข้ามาช่วยดูแล เขาเป็นคนดี ดูแลทั้งทรัพย์สินและตัวผม แม้จะไม่ได้ใช้เวลาด้วยกันนัก แต่เขาก็เป็นคนหนึ่งที่ผมนับถือเหมือนครอบครัว

 

            เขาส่งผมเข้าโรงเรียนประจำ แต่เขาก็มาหาผมบ่อยๆ แม้เขาจะไม่สามารถเรียกรอยยิ้มที่ตายไปให้กลับมาได้ แต่เขาก็ช่วยเหลือผมหลายอย่าง เขาเป็นคนผลักดันให้ผมส่งนิยายที่เขียนเล่นๆ ให้กับสำนักพิมพ์ที่รู้จัก จนงานได้รับการตีพิมพ์ และเขาเป็นคนเดียวที่แสดงความยินดีให้ตอนที่มันวางขาย

 

            เขาเป็นคนสืบหาจนรู้ว่าผมยังมีญาติเหลืออยู่ที่เมืองไทย และเขาก็จากไปด้วยโรคร้ายเมื่อราวห้าปีก่อน ผมจึงเริ่มออกเดินทาง ผมไปอเมริกาใต้ ตะวันออกกลาง แล้วก็มาใช้ชีวิตหลายปีอยู่ที่ยุโรป หากแต่ทุกปีผมจะกลับมาที่อเมริกาเพื่อเคารพทั้งพ่อแม่และทนายความคนนี้

 

            ผมทำแบบนี้ทุกปี หากปีนี้กลับยากลำบากกว่าทุกครั้ง

 

            ไม่ใช่เพราะปัญหาในแถบตะวันออกกลางจนเที่ยวบินถูกยกเลิกเมื่อหลายปีก่อน หรือพายุถล่มจนเที่ยวบินล่าช้า แต่เป็นเพราะเด็กบางคนที่มองผมด้วยแววตาหงอยเหงา จนผมอยากจะยกเลิกทุกอย่าง แต่ทำไม่ได้ เพราะนอกเหนือจากธุระส่วนตัวแล้ว ผมต้องแวะไปคุยกับบก.ที่นิวยอร์ก

 

            ตามกำหนดการผมต้องกลับถึงเมืองไทยในวันศุกร์ แต่ผมกลับพยายามเร่งทำทุกอย่างจนเหยียบบนแผ่นดินไทยในเย็นวันอังคาร

 

            แน่นอนว่าผมตรงดิ่งกลับบ้านพร้อมสัมภาระมากกว่าขาไปสองเท่าตัว และมันอัดแน่นไปด้วยของฝากที่ผมตั้งใจจะให้คนที่อาจจะหลับไปแล้ว แต่ผมเองยังไม่เชื่อสายตาเลย ตอนที่เขาพุ่งเข้ามากอดผมเอาไว้แน่น แล้วบอกเสียงสั่นว่าคิดถึงผม

 

            ปีหน้าคงเป็นเรื่องยากลำบากกว่านี้อีกไม่รู้กี่เท่าตัวที่จะผละจากเขาไป

 

            ผมปิดประตูแล้วลงล็อกตามหลังพนักงานคอนโดที่ช่วยขนของขึ้นมา ก่อนที่จะเดินผ่านสัมภาระ ตามคนที่ผมคิดถึงเข้าไปในห้อง ไม่ใช่ห้องนอนใหญ่ แต่เป็นห้องที่ผมอาศัยหลับนอน แล้วพบว่าเขากำลังทำตัวเป็นดักแด้ กอดตัวเองกลมดิ๊ก

 

            “เฌอแตม เขากลับหมดแล้ว”

 

            “ฮื่อ” อีกฝ่ายส่งเสียงมาจากใต้ผ้าห่ม สองมือกำขอบผ้าแน่นจนผมมองอย่างเอ็นดู

 

            “ไม่ออกมาหรือ”

 

            “ฮื่อ” เขาสั่นหน้าจนเห็นผมนุ่มส่ายไปมาบนหมอน

 

            ท่าทางที่ผมก็ตัดสินใจโน้มหน้าไปกดจูบที่หัวไหล่ซึ่งถูกผ้านวมห่มเอาไว้อีกที ถ้าแบบนี้ เขาคงไม่ว่าอะไร จากนั้นก็บอกเขาด้วยคำที่อัดแน่นอยู่ในอก

 

            “คิดถึงนะ”

 

            “อื้อ” เฌอแตมยังส่งเสียงหงุงหงิง จนผมคิดว่าหลุดยิ้มกว้าง แม้ปากผมจะไม่ทำตามใจคิดสักเท่าไหร่ ก่อนที่จะลุกขึ้น คิดว่ามันดึกเกินไปที่จะรื้อของฝากมาให้ ผมเลยตัดใจเดินไปคว้าชุดนอน แล้วเข้าห้องน้ำไป แม้จะมีคำถามเต็มอกว่าเขามานอนอะไรห้องนี้

 

            ไม่เป็นไร ถ้าเฌอแตมอยากนอนห้องนี้ ผมก็จะยกห้องให้แล้วไปนอนห้องนั่งเล่นเอง

 

            ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน จนรู้สึกสดชื่นขึ้น ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิดทั้งที่ครั้งนี้บินไปบินมาหลายเมือง แถมนี่ก็เพิ่งกลับมาเมืองไทยได้ไม่กี่ชั่วโมง อาจจะเพราะมีคนที่ผมอยากใช้เวลาทั้งคืนเพื่อมองหน้าเขา...ก็ถ้าเขาอนุญาตให้ผมมองนะ

 

            “ยังไม่นอนหรือ” ผมกลับเป็นฝ่ายชะงักเสียเอง เมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่าใครอีกคนนั่งทับขาอยู่บนเตียง ก้มหน้าก้มตาจนเดินเข้าไปใกล้

 

            “แตม...แตมเป่าผมให้มั้ย” เขาช้อนตาขึ้นมองผม ถามเสียงเบาหวิว จนเลิกคิ้วขึ้นนิด

 

            “ไม่ต้องหรอก ดึกแล้ว นอนเถอะ” ถ้าผมมีสิทธิ์ ผมอยากจะกอดเขาแน่นๆ เพราะดึกขนาดนี้ยังมีแก่ใจห่วงผมอีก แต่ผมไม่อยากกวนเขา พรุ่งนี้เฌอแตมมีเรียน ผมเลยวกกลับไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง แล้วใช้ไดร์เป่าผมจนแห้งสนิท โยนผ้าขนหนูลงตะกร้าเตรียมซัก แล้วออกจากห้องน้ำอีกครั้ง

 

            ผมชะงักอีก...เขายังนั่งท่าเดิม

 

            “มีอะไรหรือเปล่า” ผมว่าเขาคงมีเรื่องอยากคุยด้วย ผมเลยขยับไปยืนอยู่ข้างเตียง มองคนที่ยังก้มหน้าก้มตา สองมือบีบกันแน่น จนผมเกรงว่ามันจะขึ้นรอยแดง

 

            “นั่ง...นั่งก่อนมั้ยครับ”

 

            ผมนั่งข้างเตียงตามคำเขา จ้องหน้าเฌอแตมนิ่ง ขณะที่รู้สึกถึงความผ่อนคลายและสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเหมือนว่าความตึงเครียดจากการเดินทาง และความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง รู้สึกผ่อนคลายจนอยากจะมองหน้าเขาไปเรื่อยๆ

 

            แก้มของเฌอแตมแดงจนเหมือนมะเขือเทศสุก

 

            “มีอะไร” ผมชักเป็นห่วง ตั้งใจจะขยับเข้าไปหา แต่เขากลับเงยหน้าขึ้นมาก่อน...ลูกแก้วสีดำสั่นระริกทั้งยังเคลือบคลอด้วยหยาดน้ำวาววับ

 

            ผมใจสั่น

 

            “พี่ไคได้ยินที่แตมบอกเมื่อกี้หรือเปล่า...ก่อนที่พี่ยามจะขัด” ผมรู้สึกว่าเสียงของเขาสั่นมาก ทำตาเหมือนจะร้องไห้ จนรีบพยักหน้า ถ้ามีเรื่องอะไรที่ช่วยให้เขาสบายใจ ผมพร้อมทำทุกอย่าง แต่เด็กตรงหน้าผมกลับยิ่งทำหน้าไม่แน่ใจ

 

            “ที่แตม...ที่แตมบอกว่า...คิดถึงพี่...”

 

            “ได้ยินแล้ว”

 

            ทั้งได้ยินและจำได้ขึ้นใจ

 

            “ทำไมพี่ไค...ดูไม่รู้สึกอะไรเลย” ไม่นะ ผมดีใจมาก ดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาอยู่แล้ว จนพยายามเรียบเรียงคำพูดเอ่ยบอกเขา แต่ไม่ทันเฌอแตมที่ก้มหน้าลงอีกครั้ง

 

            “แตมคิดถึงพี่ไคนะครับ คิดถึงมากๆ พอพี่ไคไม่อยู่ แตมถึงรู้ว่าเหงาได้ขนาดนี้ แตมรอโทรศัพท์พี่ทุกคืน รอข้อความพี่ทุกวัน แต่พี่ไคก็ไม่ส่งอะไรมาก่อน ถ้าแตมไม่ส่งไป พี่ก็จะไม่ตอบกลับมา จนแตม แตมไม่กล้า แตมกลัวกวนพี่จนรำคาญ แตม...ไม่ได้คิดไปคนเดียวใช่มั้ยครับ”

 

            ผมพลาดไปแล้ว

 

            ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากโทรหาเขา ผมพยายามห้ามตัวเองสุดความสามารถที่จะไม่โทรหาต่างหาก ทั้งที่อยากได้ยินเสียง ถึงไม่เห็นหน้า แค่ได้ยินเสียงของเขาก็ยังดี แต่ผมก็เกรงว่าเขาจะไม่พอใจ ผมเลยตัดใจ รอให้เขาติดต่อมาก่อนเหมือนคำอนุญาตว่าผมโต้ตอบกลับไปได้ ครั้งหน้าผมจะทำตามใจมากกว่า จะไม่คิดมากจนทำให้เฌอแตมทำหน้าแบบนี้อีก

 

            “ไม่ เธอไม่ได้คิดไปเอง ฉัน เฌอแตม ฉันเป็นคนพูดไม่เก่ง” ผมขัดใจที่ทำไมต้องเป็นคนแสดงอารมณ์ไม่ได้ด้วย และพยายามบอกเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่ผมมี

 

            “ฉันคิดถึงเธอ เชื่อฉันนะ”

 

            สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ของผมทำให้พลาดมาแล้วหลายครั้งและเกือบจะพลาดโอกาสเข้าใกล้เขามาแล้ว จนเกรงว่าเขาจะไม่เชื่อ กลัวว่าเขาจะไม่ฟัง แต่ทุกความกังวลของผมกลับมลายหายวับไปทันที เมื่อเฌอแตมเงยหน้าขึ้นมองผม...เขายิ้มให้ผม

 

            รอยยิ้มสวยที่สุดที่ผมเคยเห็น

 

            “แตมเชื่อ ถ้าพี่ไคบอก แตมจะเชื่อพี่ไคนะ” ทำไงดี ผมรู้สึกเหมือนจะร้องไห้

 

            ผมไม่ร้องไห้อีกเลยนับตั้งแต่พ่อแม่จากไป แต่ผมกำลังจะร้องไห้เพียงเพราะได้ยินว่าเขาจะเชื่อสิ่งที่ผมพูด จะเชื่อไอ้หน้าตายอย่างผม ขณะที่เฌอแตมก็ขยับเข้ามาใกล้ เข่าของเขาสัมผัสโดนสีข้างของผม จนผมอยากถามเขาว่าต้องทรมานผมเท่าไหร่ถึงจะพอใจ

 

            ผมต้องใช้ความอดทนมหาศาลกับดวงตาสั่นไหวของเขา แก้มแดงปลั่ง และรอยยิ้มสวย แต่เขายังยื่นมือมาจับแขนผม แล้วเอ่ยคำที่ทำให้สมองของผมระเบิดกระจุยเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

          “พี่ไค...คบกับแตมนะครับ”

 

            “!!!

 

            เฌอแตมหลุบตาลง กัดปากล่าง บีบแขนผมนิด ขยับตัวอีกหน่อย แล้วเขาก็ย้ำบนสมองที่ฉีกกระจายของผมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ที่น่ารักที่สุด และมีพลังทำลายล้างสูงที่สุด

 

            “เป็นแฟนแตมนะครับพี่ไค”

 

            ใครสอนให้เขาช้อนตามองผู้ชายแบบนี้กันนะ

 

            ผมหายใจสะดุด พยายามห้ามร่างกายที่จะกระโจนเข้าหาเขาสุดความสามารถ ทั้งที่ได้ยินถึงสองครั้งเต็มหู แต่ผมยังคิดว่าฝันไป ยังคิดว่ากำลังละเมอ ยังคิดว่าตกอยู่ในห้วงจินตนาการ และสิ่งที่ผมทำเพื่อยืนยันคือ...

 

            ผัวะ

 

            “พี่ไค! ต่อยหน้าตัวเองทำไม”

 

            ใช่ ผมต่อยตัวเอง รับรู้ถึงความเจ็บเพื่อบอกว่า...

 

            “เรื่องจริงหรือ” ผมละเมอ และนั่นทำให้คนที่ขยับเข้ามาจับมือผม ทั้งยังมองแก้มด้วยสายตาเป็นห่วง เหลียวกลับมาสบตา เขาดูงุนงง ก่อนที่เฌอแตมจะยิ้ม และยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นมันก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่เพราะกว่าเครื่องดนตรีชนิดไหนๆ

 

            “เจ็บมั้ยล่ะครับ”

 

            “เจ็บ”

 

            “อื้อ งั้นเป็นเรื่องจริงแหละ” เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง ปล่อยมือที่จับแขน

 

            “แล้ว...พี่ไคจะตอบว่ายังไงหรือครับ”

 

            ทำไมเฌอแตมทำท่ากลั้นหายใจเหมือนกลัวคำตอบผมล่ะ ผมคนนี้น่ะหรือที่จะปฏิเสธ ผมที่ปรารถนาในตัวเขา ผมที่อยากปกป้องทะนุถนอมเขาตั้งแต่ได้ยินเรื่องราวก่อนที่จะเจอตัวจริง ผมที่ไม่สามารถละสายตาจากเขาเมื่อเจอกันในงานแต่งพี่นุก...ผมคนนี้น่ะหรือ

 

            “เป็นฉันได้งั้นหรือ”

 

            เขาช้อนตามองผมอีกครั้ง แล้วพยักหน้า

 

            “อื้อ”

 

            หมับ

 

            ผมดึงเขาเข้ามากอดอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งที่คิดว่าจะไม่แตะต้องจนกว่าเขาจะอนุญาตแล้วแท้ๆ สัมผัสได้ถึงร่างกายอบอุ่นที่เพียงครั้งก่อนที่ผมได้กอดก็แทบแย่ แล้วเขายังซบหน้าลงกับบ่าผมอีก ยื่นมือมากำชายเสื้ออย่างกล้าๆ กลัวๆ ให้ผมบอกกับเขา

 

          “ฉันจะเป็นทุกอย่างที่เธออยากให้ฉันเป็น”

 

ต่อค่ะ

 

            ไม่ใช่แค่แฟนหรอก ผมมอบให้เขาได้ทุกอย่าง

 

            “งั้น...” เขาเงยหน้าให้เห็นแก้มแดง กับดวงตาคู่สวยที่หลุบลง ช้อนขึ้นหลายครั้ง

 

            “เราคบกันแล้ว...เนอะ”

 

            จุ๊บ...ผมอดใจไม่ได้ที่จะกดจูบหน้าผากของเขา แล้วเขาก็น่ารักใจหาย เหมือนป้องจะเคยใช้คำนี้ ใช่สิ น่ารักใจหาย เมื่อเอามือมาลูบหน้าผากป้อยๆ กลั้นยิ้มจนแก้มบุ๋ม จนอยากจะกดจมูกลงบนแก้มหอมแป้งเด็กหลายๆ ที แต่ติดที่ว่าตอนนี้ดึกมากแล้ว

 

            “นอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยรื้อของฝากกัน”

 

            หากผมไม่หยุดตัวเอง ผมต้องเผลอทำสิ่งที่เขาเสียใจแน่ ยิ่งคิดว่าเขาใจตรงกับผมแล้ว ผมน่ะเป็นของเขานานแล้ว แต่พอเขาบอกว่าเป็นของผม...ไม่ดีแน่ ผมชักไม่ไว้ใจความคิดตัวเอง

 

            เฌอแตมดูแปลกใจ แต่เขาไม่ว่าอะไรตอนที่ผมดันเขาให้นอนบนเตียง ลืมตาแป๋วแหววมองผม จนต้องเบี่ยงหลบ

 

          ไม่ อย่าคิด ห้ามคิด อย่าทำให้เขากลับไปกลัวอีก

 

            “งั้นก็...ฝันดีนะ”

 

            หมับ

 

          “พี่ไคไม่ทำหรือครับ”

 

            “!!!

 

            หากวันนี้เฌอแตมทำให้ผมแปลกใจนับครั้งไม่ถ้วน ครั้งนี้ก็เป็นที่สุดของความเซอร์ไพรส์ เมื่อเขาคว้าแขนผมไว้ แล้วถามคำถามที่ผมคิดดีไม่ได้ จนดวงตาเบิกกว้าง มองใบหน้าแดงก่ำของคนที่ดูจะตกใจอย่างเห็นได้ชัด ปากสีสดสั่นริกๆ

 

            “งื้อ” เขาใช้มือข้างที่ว่างปิดหน้า ส่งเสียงน่ารักขาดใจ

 

            “แตม...แตม...ฮื่อ แตมพูดอะไรออกไปเนี่ย แตม...พี่ไคอย่ามองว่าแตมใจง่ายนะ แตมไม่เคยพูดกับใครมาก่อน แตม แตมพูดกับพี่ไคคนแรก ฮื่อ จะบ้าตาย เขินจะตายอยู่แล้ว” เขาพูดทุกอย่างออกมา และทำให้ผมรู้สึกถึงลำคอที่แห้งผาก

 

          อย่านะคงไค อย่า...

 

            “แตมไม่อยากเป็นเด็กไม่ดีในสายตาพี่ไคเลย ไม่อยาก”

 

            “ฉันต่างหากที่เป็นคนไม่ดี”

 

          หยุดนะ

 

            ผมพยายามห้ามตัวเอง แต่เพียงเฌอแตมลดมือลงเพื่อสบตากับผม ทุกอย่างก็ไหลพรั่งพรูเหมือนเขื่อนที่พังทลาย

 

            “ถ้าเธอรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ เธอต้องเกลียดฉันแน่ เพราะตอนนี้ฉันอยากจะกอดเธอ อยากจะจูบเธอ อยากจะชิมเธอไปทั้งตัว ไม่เว้นว่างเลยสักตารางนิ้ว อยากตีตราจองเป็นเจ้าของ ย้ำให้เธอรู้ว่าเธอกับฉันเป็นอะไรกัน แค่คำว่าแฟนคำเดียว ฉันก็อยากจะขังเธอเอาไว้บนหอคอยไม่ให้ใครแย่งเธอไปจากฉันด้วยซ้ำ เธอไม่ใช่เด็กใจง่าย ไม่ใช่เด็กไม่ดี แต่ฉันต่างหากล่ะที่เป็นผู้ใหญ่เลว”

 

            ผมสูดหายใจ ก้มหน้าลง

 

            จบแล้ว เฌอแตมต้องวิ่งหนีไปจากผมอีกแน่

 

            “อื้ออออออออออ” หากผมต้องแปลกใจเมื่อเขาส่งเสียงประหลาด จนหันกลับไปมองหน้าเขา...คนที่แดงไปหมดทั้งตัวเหมือนกุ้งต้ม

 

            นอกจากเขาจะไม่ผละห่างจากผมแล้ว เขายังสูดหายใจลึกๆ สองครั้ง แล้วหลับหูหลับตาบอกด้วยน้ำเสียงสั่นริกๆ

 

            “พี่ไคทำจริงก็ได้นะ!

 

            “หืม?” ผมงี้ใจกระตุก แล้วสติก็ขาดสะบั้นเมื่อเขาลืมตามองผมอีกครั้ง

 

            “ทะ...ทำมั้ยครับ”

 

            ฟึ่บ

 

            ผมขยับไปคร่อมทับเหนือตัวเขาทันที และยื่นฟางเส้นสุดท้ายให้เขา

 

            “เฌอแตม ถ้าเธอไม่หยุดฉันตอนนี้” เขาทำหน้าตกใจ แต่แล้วก็สั่นหน้าแรงๆ กระชากฟางเส้นนั้นจนขาดสะบั้นออกจากกัน

 

            “ถ้าเป็นพี่ไค...อื้อ!!!

 

            ผมไม่อาจจะหยุดยั้งความต้องการที่ทะลักออกมาได้อีกต่อไปแล้ว และประกบจูบลงบนริมฝีปากสีสดหวานฉ่ำของเขาอย่างแนบแน่น ไม่เปิดโอกาสให้เขามีโอกาสปฏิเสธหลังจากนี้ สองมือก็กระชากผ้าห่มที่คลุมร่างของเขาไปที่ปลายเตียง

 

            ตอนนี้ผมพยายามไม่ตะบี้ตะบันจูบเขา ผมอาจจะกดปากเขาหนักๆ แต่ผมก็เปลี่ยนเป็นดูดริมฝีปากล่าง ผละไปชิมริมฝีปากบน จนได้ยินเสียงดูดดังชัดในหัว ชิมปากเขาจนเหมือนจะดูดให้หลุดออกมา แล้วสอดลิ้นเข้าไปด้านใน ลูบไล้เพดานปากจนได้ยินเสียงครางอื้ออึงในคอ

 

            ยิ่งเฌอแตมคราง ผมก็ยิ่งจูบเขาหนักกว่าเดิม รู้สึกได้ว่าเขาตัวอ่อนในอ้อมกอดของผม สองมือทิ้งไปกำผ้าปูเตียงแน่น 

 

            “อื้อ แฮก...ทำไมมากกว่า...ทุกที” คำถามเขาไร้เดียงสา จนผมรู้สึกผิดบาปที่สอนสั่งเรื่องแบบนี้ให้

 

            “หยุดมั้ย”

 

            “มะ...ไม่ แต่แตมร้อน...ร้อนไปทั้งตัว”

 

            ผมเพิ่งรู้ว่าในตัวผมก็มีปีศาจหลับไหลอยู่ และมันกำลังออกมาอาละวาด เมื่อเสียงครางแผ่วดังชิดหู จนสองมือก็เลื่อนไปแกะกระดุมเสื้อนอนออกจนหมด ผละไปกดจูบที่กกหู แล้วดูดติ่งหูนิ่มเบาๆ เขาก็ผวามากอดคอผมแน่น ดันตัวเข้ามา จิกปลายเท้าลงกับเตียง

 

            นิ่ม นิ่มจนกลัวจะทำให้เป็นรอยช้ำ

 

            ผมกดจูบที่ซอกคอของเขา สัมผัสผิวนุ่มเหมือนเด็กเล็ก ฝ่ามือที่ลากไล้ไปบนผิวขาวเหมือนจะจมลงบนผิวกายนิ่ม โดยเฉพาะสะโพกขาวๆ อวบๆ ที่เพียงลากผ่านมาถึงโคนขา ปลายนิ้วของผมก็เหมือนจมกับความเนียนนุ่มนี้

 

            ร่างกายของเขาต่างจากผม เฌอแตมไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อ ไม่ว่าจับส่วนไหนก็นุ่มนิ่มไปหมด

 

            “แฮก แฮก ทะ...ทำไมมองแตมแบบนั้น”

 

            ผมจูบปากเขาอีกครั้ง จนเฌอแตมแหงนหน้าตาม จากนั้นก็ผละออกนิด เพื่อก้มลงไปมองแผ่นอกเรียบเนียนที่ชายเสื้อถูกรั้งออกกว้าง รู้ตัวเลยว่าผมกำลังกระหายจนห้ามสัตว์ร้ายในตัวสุดความสามารถ แต่ผมไม่คิดว่าจะมีคนทนได้หากเห็นเหมือนผม

 

            ร่างกายของเฌอแตมสวย แม้จะเป็นผู้ชาย หากแต่รูปร่างเล็กบาง ผิวขาวเนียนจัด ดูเรียบลื่นไปทุกสัดส่วน แต้มประดับด้วยหัวนมสีอ่อนเม็ดเล็กนิดเดียวที่ผมนึกอยากจะขบ อยากจะหยอก อยากจะเลียมันจนแข็งจัด ลิ้มรสชาติที่ผมทำได้เพียงจินตนาการมาตลอด

 

            หากผมก็ยังห้ามตัวเองเอาไว้ เลื่อนสายตาไปยังใบหน้าแดงเรื่อของเขา

 

          สวย

 

            นั่นคือสิ่งที่แวบเข้ามาในหัว

 

            ผมแพ้ดวงตาฉ่ำคลอด้วยน้ำตาของเขาเพราะมันน่ารักจนเกินห้ามใจ ผิวขาวที่แดงได้ง่ายจนดูยั่วยวน ไหนจะริมฝีปากแดงปลั่งที่ดูเซ็กซี่ แค่อย่างหนึ่งอย่างใดก็ทำให้หัวผมแล่นไปได้ไกล แต่นี่ทุกอย่างมันรวมเอาไว้ด้วยกัน อีกทั้งเขายังหอบหายใจจนแผ่นอกสะท้อนขึ้นลง

 

            “ขอโทษถ้าวันนี้ฉันอ่อนโยนไม่ได้” ผมกระซิบ ลากปลายนิ้วผ่านลำคอของเขามาถึงกลางอก

 

ต่อและตัดค่ะ

เจอกันที่บล็อกงับ

 







ต่อจากในบล็อกจ้า

 

            ผมเกือบจะทิ้งตัวไปกอดเขาเอาไว้ แต่เกรงว่าน้ำหนักตัวจะทำให้เขาเจ็บ ผมเลยเบี่ยงไปข้างเฌอแตม มือข้างหนึ่งยังพาดที่เอวของเขาเอาไว้ หอบหายใจเพื่อลดอาการเหนื่อยจัด

 

            ไม่ใช่เหนื่อยเพราะเซ็กส์บนเตียง แต่ผมตื่นเต้นจนหมดแรงต่างหาก

 

            นี่เป็นครั้งแรกของเฌอแตมแต่ทำให้ผมรู้สึกดีกว่าครั้งไหนๆ

 

            ผมใช้เวลาพักใหญ่ๆ ก่อนที่จะยันกายไปมองเด็กอีกคน แล้วพบว่าเขามุดเข้าผ้าห่มหนีไปแล้ว จนรีบขยับเข้าไปหา

 

            “เจ็บตรงไหนมั้ย” ผมละล้าละลังจะดึงผ้าห่มออก แต่เฌอแตมกลับกอดผ้านวมแน่น ซุกหน้ากับหมอน เหลือเพียงปลายผมให้ผมเห็น

 

            “ขอโทษที่ฉันรุนแรง” ผมบอกด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด กอดเขาเอาไว้ทั้งผ้าห่ม

 

            “อย่าเลิกกับฉันเลยนะ”

 

            “...เปล่า”

 

            คนที่เงียบจนผมใจเสียว่าเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน จนผมกอดเขาแน่นขึ้น พยายามชะโงกหน้าไปดู ทันเห็นเขาที่ช้อนตาแดงแจ๋ขึ้นมองผม แล้วรีบหลบเข้าหมอนอีกครั้ง ใจกระตุกไปแล้ว เพราะนั่นไม่น่าใช่สีหน้าของคนที่โกรธกัน

 

            “สะ...”

 

            “สะ?”

 

            “สุดยอดเลย...แตม งื้อ รู้สึกดีสุดยอดเลย”

 

            ผมอึ้ง ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ กอดเขาเอาไว้แน่น ขณะที่เขาก็ยอมเขยิบเข้ามาในอ้อมกอดของผมทั้งผ้านวม

 

            ผมขอยืนยันนะว่าเฌอแตมเป็นเด็กที่น่ารักและน่าเอ็นดูที่สุดในโลก

 

..............................

 

            ครบค่ะ กว่าเขาจะได้กัน เมย์หายหัวไปสามอาทิตย์ ตั้งแต่คอนเอสเจเนอะ แหะๆ ไปปิดต้นฉบับนิยายมาค่ะ เสร็จไปแล้วเรื่องนึง เหลืออีกเรื่องงับ พอดีวันนี้ลงแล้วมันลงเอ็นซีทั้งเรื่องพี่ไค แล้วก็เรื่องพี่วิน คือก็เขียนคนละช่วงเวลานะคะ แต่ไม่ค่อยชอบเอาเอ็นซีมาลงพร้อมกันอะงับ แบบว่าไม่อยากให้เอาพระเอกมาเปรียบเทียบกัน (แต่เมย์เองก็วิจารณ์พระเอกทุกรอบอะเนอะ) ลีลาพี่ไคเป็นไงบ้างคะ รักน้อง ถนอมน้องเนอะ ถ้ามีคนชอบ เมย์ก็ดีใจจ้า >< 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมถูกเปย์ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 917 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,384 ความคิดเห็น

  1. #10374 nok0711 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 13:42

    555 น่ารัก

    #10,374
    0
  2. #10362 Xakas (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 23:35
    กรี๊ดดดด แม่คะ แงงงง ใจผมก็มีเท่านี๊
    #10,362
    0
  3. #10349 __som__ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 14:31
    หาบล็อกนี้ไม่เจออ่ะต้องอ่านที่ไหนค่ะ
    #10,349
    1
    • #10349-1 iamaeae(จากตอนที่ 28)
      9 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:22
      ทวิตพี่เมย์
      #10349-1
  4. #10336 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 16:09

    ไส้ไหลอย่างที่กลัวมาตลอดมั้ยน้องแตม5555555 อิพี่ไคแซ่บมากมั้ยลูก
    #10,336
    0
  5. #10318 phechrNana_22 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 14:50
    เราหาบล๊อกไม่เจอออ่า บล๊อกอยู่ไหนน ช่วยตอบที่พลีสสส
    #10,318
    2
    • #10318-1 Srung(จากตอนที่ 28)
      29 มิถุนายน 2562 / 12:21
      http://mameyaoi.blogspot.com/2013/12/nc.html?m=1
      #10318-1
    • #10318-2 Srung(จากตอนที่ 28)
      29 มิถุนายน 2562 / 12:21
      ตาม link นี้ค่ะ
      #10318-2
  6. #10293 Pimnok2124 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:23
    เป็นเด็กน่าเอ็นดูที่อิพิดูเอ็นไปแล้วอ้ะนะ?!!
    #10,293
    0
  7. #10292 Pimnok2124 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:16
    เอ็นดูพี่ไคตอนบอกว่า 'ใช่ ป้องเคยใช้คำนี้' ไอ่พี่บร้าา45555
    #10,292
    0
  8. #10291 Pimnok2124 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:13
    เดี๋ยวๆๆๆๆ ถ้าน้องจะมาห้องนี้แล้วไปนอนโซฟาทำไมอะอีพรี่ ได้ข่าวว่ามีห้องนอน3ห้องงงง
    #10,291
    0
  9. #10239 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 09:34
    กรี๊ดดดดดดด ยัยน้องงงงงงง
    #10,239
    0
  10. #10191 Garciare (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 14:29
    เเซ่บมากกกกกก!!! เผ็ชร้อน
    #10,191
    0
  11. #10181 Orathaiks (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 22:49
    ขี้ยั่วววววววววววววว
    #10,181
    0
  12. #10132 rattanalak44 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 02:35
    เขินอ่ะ
    #10,132
    0
  13. #10106 PandaPhung (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 13:21
    ในที่สุดดดดดด ก็เดินมาถึงตรงนี้ กรี๊ดดดดดดดด คือฝั่งพี่ป้องกินไปตั้งแต่ยังไม่กี่ตอนแรก ฝั่งพี่ไคนี่คือลุ้นจนน้ำจะแตกแทนอยู่ละ กว่าจะได้กินกัน ฮอออลลลลลลล
    #10,106
    0
  14. #9937 gatwarin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 05:56
    ไรท์บล็อกอยู่ไหนนน
    #9,937
    0
  15. #9911 0995945341 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:20
    เราหาบล๊อกไม่เจออะ
    #9,911
    0
  16. #9698 lills (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 08:08
    โอ้ยยยยยยพี่ไคอ่อนโยนไปอี๊ก เขิน
    #9,698
    0
  17. #9612 Namfon_Pk0 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 00:05
    อ่านเรื่องนี้แล้วเห็นใจพระเอกมากค่ะ พี่เขาดีใจมากแต่หน้าไม่ดีใจด้วยก็โดนเข้าใจผิด อย่างน้อยก็อยากให้พี่เขาตอนดีใจก็มุมปากกระตุกนิดนึงก็น่าจะดีค่ะ 55555555555555555555555555555555555555
    #9,612
    0
  18. #9394 Serin71228 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 10:13
    ชีวิตคอมพลีทแล้ว เยยยยย้!!!
    #9,394
    0
  19. #9099 Nobody_Perfect (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:44
    ณ จุดนี้ทุกคนได้ตายอย่างสงบศพสีชมพูกันไปเลยจ้าาาาาาา 😂😂😂
    #9,099
    0
  20. #8895 kindlyjh (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 23:39
    มันดีมากกกกกกก ฮือ ฟิน ;///;
    #8,895
    0
  21. #8884 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 21:14
    โอ๊ยยยยย ฟินนนนนน พี่ไคอ่อนโยนแต่แบบบ ฮืออออออ
    #8,884
    0
  22. #8832 echize (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 00:23
    แตมมมม น่ารักจังลูกกกก แงงงงงงง
    #8,832
    0
  23. #8810 mooeve1234 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 04:05
    แต๊มมมมมมมมมมมม คอนเกรทททททท 555555
    #8,810
    0
  24. #8785 pcy921 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 18:55
    พี่ไคนี่ก็คิดม้ากมากกลัวน้องโกดตลอด เอ็นดูพี่ไค55555
    #8,785
    0
  25. #8762 DKdabble (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 08:13
    ตอนน้องแตมขอพี่ไคคบนี่ตายไปเลยย ไหนจะถามว่าทำมั้ยอีก โฮฮฮ น้องน่ารักๆๆๆๆ ก็เลยโดนพี่เค้ารักก
    #8,762
    0